Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 08:00 - 18:00 Wtorek 08:00 - 18:00 Środa 08:00 - 18:00 Czwartek 08:00 - 18:00 Piątek 08:00 - 18:00

Instytut Zdrowia i Urody - Mateusz Majkut - Rehabilitacja, Fizjoterapia,

Strona główna
Polska
Kwidzyn
Instytut Zdrowia i Urody - Mateusz Majkut - Rehabilitacja, Fizjoterapia,

Gabinet fizjoterapii, masażu oraz odnowy biologicznej Jesteśmy zespołem fizjoterapeutów dla których dobro pacjenta i jego zdrowie jest najważniejsze.

W naszej praktyce zawodowej wykorzystujemy najnowsze metody fizjoterapeutyczne, które przyspieszają powrót do zdrowia i są maksymalnie efektywne. Praca jest dla nas ogromną pasją, dlatego każdy dzień pracy przynosi nam satysfakcję. Celem naszej pracy jest niesienie pomocy pacjentom. Zawsze staramy się podchodzić do problemów pacjentów indywidualnie oraz patrzeć na organizm człowieka całościowo co czyni naszą pracę skuteczniejszą. W swojej pracy stosujemy metody terapeutyczne takie jak:

Kinesiology Taping
Masaż tkanek głębokich,
Rozluźnianie pozycyjne
Techniki Energizacji Mięśni
Techniki aktywnego rozluźniania
Rozluźnianie mięśniowo- powięziowe
Technika uwalniania punktów spustowych
Poizometryczna relaksacja mięśni
Anatomy Trains- łańcuchy mięśniowo- powięziowe
Cranio- sacral therapy – terapia czaszkowo – krzyżowa
Mobilizacje i manipulacje stawowe
Terapia wiscelarna - terapia narządów wewnętrznych
Klawiterapia, Pinopresura i suche igłowanie
Kinezyterapia - gimnastyka usprawniająca
Masaż leczniczy, klasyczny oraz relaksacyjny
Zabiegi fizykoterapeutyczne (Dr TECAR, Elektroterapia, Laseroterapia, Ultradźwięki, Magnetoterapia, Światłoterapia, Krioterapia). Dolegliwości którymi zajmujemy się w gabinecie:

Bóle i zawroty głowy:
bóle migrenowe
dolegliwości stawu skroniowo-żuchwowego
bóle twarzy
porażenie nerwu twarzowego
zapalenie zatok

Bóle i dysfunkcje kręgosłupa:
rwa kulszowa, "korzonki"
rwa ramienna
dyskopatie, wypukliny i przepukliny jądra miażdżystego
zmiany zwyrodnieniowe
stany pourazowe
bóle karku i szyi
bóle w obrębie klatki piersiowej, bóle stawów żeber, problemy z oddychaniem

Bóle i dysfunkcje obręczy barkowej i kończyn górnych:
drętwienia rąk
naciągnięcia, naderwania, przeciążenia mięśni, ścięgien i więzadeł
zespół ciasnoty podbarkowej
niestabilność i uszkodzenia kompleksu barkowego
zmiany zwyrodnieniowe stawu ramiennego
łokieć tenisisty i łokieć golfisty
zespół ciaśni kanału nadgarstka
stany po złamaniach zwichnięciach i skręceniach

Bóle i dysfunkcje obręczy miednicznej:
bóle pochodzące ze stawów krzyżowo-biodrowych
bóle kości krzyżowej i ogonowej
problemy w obrębie dna miednicy
bolesne miesiączki
nietrzymanie moczu
dolegliwości bólowe ginekologiczne

Bóle i dysfunkcje stawów biodrowych i mięśni uda:
zespół mięśnia gruszkowatego
naderwania, naciągnięcia mięśniowe
stany po operacjach
bóle bioder
bóle promieniujące
dysfunkcje w obrębie pośladków

Bóle i dysfunkcje stawów kolanowych:
uszkodzenia i zerwania więzadeł ACL, PCL, LCL, MCL, niestabilność stawu kolanowego
bóle zwyrodnieniowe, chonodromalacje, dysfunkcje stawu rzepkowo-udowego
uszkodzenia łąkotek
stany po operacjach

Bóle i dysfunkcje stawów skokowych i stawów stopy:
skręcenia, zwichnięcia, złamania „kostki”
problemy ścięgna Achillesa
drętwienia łydek
naciągnięcia i zerwania mięśni
ostroga piętowa, zapalenie rozcięgna podeszwowego
hallux

Kontuzje sportowe:
"kolano skoczka" - zapalenie więzadła rzepki
"kolano biegacza" - zespół pasma biodrowo- piszczelowego
urazy łąkotek
zespół stożka rotatorów stawu barkowego
łokieć tenisisty i łokieć golfisty
łokieć miotacza
przeciążenia stawu nadgarstkowego
skręcenie stawu kolanowego
skręcenie "kostki" - uszkodzenie więzadeł stawu skokowego
naciągnięcia mięśni uda i łydki
bóle przeciążeniowe kręgosłupa
zapalenie ścięgna Achillesa

20/11/2025

FIZJOTERAPIA DYSKOPATII KRĘGOSŁUPA

Dyskopatia to uszkodzenie krążka międzykręgowego, które może prowadzić do bólu miejscowego, rwy (kulszowej, udowej, ramiennej), ograniczenia ruchu oraz wzmożonego napięcia mięśniowego. Skuteczna fizjoterapia opiera się na dwóch głównych filarach: terapii manualnej i kinezyterapii, często uzupełnianych edukacją, fizykoterapią i modyfikacją codziennych nawyków.

I. TERAPIA MANUALNA W DYSKOPATII
Celem terapii manualnej jest:
• redukcja bólu,
• zmniejszenie kompresji na korzenie nerwowe,
• przywrócenie prawidłowej ruchomości segmentów kręgosłupa,
• normalizacja napięcia tkanek miękkich.

1. Techniki tkanek miękkich
Stosowane w pierwszej fazie bólu:
• masaż leczniczy/tkanek głębokich,
• rozluźnianie mięśniowo-powięziowe (MFR),
• terapia punktów spustowych,
• techniki energii mięśniowej (MET).

Najczęściej opracowywane struktury:
• mięsień prostownik grzbietu,
• Czworboczny lędźwi,
• pośladkowy średni i mały,
• gruszkowaty,
• pasmo biodrowo-piszczelowe,
• mięśnie przykręgosłupowe.
Efekt: zmniejszenie napięcia chroniącego uszkodzony segment.

2. Mobilizacje stawowe (Maitland, Kaltenborn)
• mobilisation grade I–III przy wzmożonej sztywności,
• poprawa ślizgów stawowych,
• wpływ przeciwbólowy i zwiększenie zakresu ruchu.

3. Trakcje kręgosłupa
Delikatne odciążanie struktur:
• trakcja odcinka lędźwiowego w pozycji leżenia tyłem,
• trakcja manualna szyjna (przy dyskopatii szyjnej).
Cel:
• zmniejszenie kompresji korzeni nerwowych,
• redukcja objawów rwy.

4. Manipulacje stawowe (HVLA)
U wybranych pacjentów, gdy:
• brak ostrego stanu zapalnego,
• nie ma drętwienia, osłabienia siły mięśniowej,
• testy bezpieczeństwa (VAS, mielopatia) są negatywne.
Efekt: szybka poprawa ruchomości i redukcja bólu.

5. Neuromobilizacje
Wskazane przy objawach rwy.
Przykłady:
• Slump test mobilization,
• Sliding/Gliding nerwu kulszowego lub udowego.
Cel: poprawa przesuwalności struktur nerwowych i redukcja objawów promieniujących.

II. KINEZYTERAPIA W DYSKOPATII
To kluczowy element leczenia — bez ćwiczeń efekt terapii jest krótkotrwały.
Celem jest stabilizacja, odciążenie i poprawa funkcji.

1. Ćwiczenia w fazie ostrej
Cel: przeciwdziałanie bólowi i napięciu.
• pozycje odciążające,
• ćwiczenia oddechowe,
• delikatne rozciąganie:
• zginaczy bioder,
• mięśnia gruszkowatego,
• prostowników grzbietu,
• izometria mięśni głębokich:
• aktywacja m. poprzecznego brzucha,
• aktywacja przepony,

2. Ćwiczenia w fazie podostrej
Gdy ból maleje, wprowadzamy:
• ćwiczenia stabilizacji centralnej (core)
• ćwiczenia mobilizujace kręgosłupa

3. Ćwiczenia w fazie przewlekłej
Cel: powrót do pełnej funkcji i zapobieganie nawrotom.
• przysiady z kontrolą,
• martwy ciąg z gumą lub lekkim ciężarem,
• ćwiczenia funkcjonalne
• praca nad mobilnością bioder,
• stabilizacja dynamiczna:
• stanie na niestabilnym podłożu,
• ćwiczenia z taśmą oporową.

III. DODATKOWE ELEMENTY TERAPII

✔ Edukacja pacjenta
• nauka ergonomii,
• unikanie długiego siedzenia,
• prawidłowe podnoszenie przedmiotów,
• plan powrotu do aktywności.

✔ Fizykoterapia (opcjonalnie)
• TENS przeciwbólowo,
• ciepło/zimno,
• laser lub ultradźwięki (przy silnym napięciu).

✔ Profilaktyka
• regularny ruch,
• wzmacnianie core 2–3 razy w tygodniu,
• kontrola masy ciała,
• unikanie dźwigania asymetrycznego.

04/11/2025

Terapia manualna w zapaleniu ścięgien stożka rotatorów to kluczowy element rehabilitacji — pomaga zmniejszyć ból, poprawić ukrwienie, przywrócić prawidłowy ślizg ścięgien i zbalansować napięcia w obrębie barku i łopatki.

Cele terapii manualnej
• zmniejszenie bólu i napięcia w okolicy barku,
• poprawa ruchomości w stawie ramiennym i łopatkowo-żebrowym,
• przywrócenie prawidłowego toru ruchu głowy kości ramiennej,
• poprawa ślizgu ścięgien stożka rotatorów pod wyrostkiem barkowym,
• zwiększenie ukrwienia i regeneracji tkanek.

Struktury wymagające terapii
• Mięśnie stożka rotatorów: nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, obły mniejszy, podłopatkowy,
• Mięsień naramienny – kompensacyjnie napięty,
• Staw ramienny (GH) – przedni i dolny ślizg głowy kości ramiennej,
• Staw barkowo-obojczykowy (AC) i mostkowo-obojczykowy (SC),
• Łopatka i jej ruchomość względem żeber.

Etapy terapii manualnej

ETAP I – Redukcja bólu i napięcia (faza ostra)
Cel: zmniejszenie dolegliwości bólowych, przygotowanie tkanek do pracy.
Techniki:
• Miękkie techniki tkanek miękkich (MTM):
• delikatne głaskanie, rozcieranie i rozluźnianie mięśni nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego i naramiennego;
• praca w pozycji odciążeniowej (pacjent siedzi lub leży bokiem).
• Pośrednie techniki energii mięśniowej (MET):
• pacjent lekko napina mięsień (ok. 20% siły) przez 5 sekund, następnie terapeuta wprowadza go w rozluźnienie i pogłębia ruch (np. rotacja zewnętrzna w lekkim odwiedzeniu).
• Mobilizacje stawu ramiennego:
• delikatny ślizg dolny głowy kości ramiennej → zwiększa przestrzeń podbarkową i odciąża ścięgno nadgrzebieniowe,
• ślizg tylny → poprawia rotację zewnętrzną.
• Terapia punktów spustowych:
• zwłaszcza w m. podgrzebieniowym i naramiennym (ucisk 30–60 s, aż do ustąpienia bólu).

ETAP II – Przywracanie ślizgu i ruchu (faza podostra)
Cel: poprawa mobilności stawu i jakości ruchu łopatki.
Techniki:
• Mobilizacje łopatki:
• ruchy uniesienia, obniżenia, retrakcji, protrakcji i rotacji,
• bardzo ważne dla koordynacji barku i łopatki.
• Mobilizacje stawu GH (gradacja Maitlanda – I–III):
• przedni ślizg dla poprawy rotacji zewnętrznej,
• tylny ślizg dla rotacji wewnętrznej,
• trakcja (rozciągnięcie osiowe) dla ogólnego odciążenia.
• Techniki rozciągające ścięgno nadgrzebieniowe i podgrzebieniowe – w granicach bezbólowych.
• Praca powięziowa:
• uwalnianie powięzi w okolicy mięśnia piersiowego większego, naramiennego i łopatki (często ograniczają ruch).

ETAP III – Integracja ruchu i stabilizacja
Cel: nauka prawidłowego wzorca ruchu barku i łopatki, przygotowanie do ćwiczeń.
Techniki:
• PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation):
• tor „D2” – ruch wznoszenia i odwodzenia ramienia z rotacją zewnętrzną (bez bólu),
• tor „D1” – odwrotność dla przywodzenia i rotacji wewnętrznej.
• Aktywne mobilizacje wspomagane:
• pacjent wykonuje ruch z pomocą terapeuty, ucząc się aktywnego toru ruchu.
• Ćwiczenia stabilizacyjne łopatki:
• izometryczne retrakcje,
• praca na niestabilnym podłożu (np. piłka),
• kontrola łopatki w lustrze (biofeedback).

Dodatkowe techniki wspierające
• Kinesiotaping: odciążenie nadgrzebieniowego (aplikacja w kształcie „Y” od wyrostka barkowego do guzka większego).
• Masaż poprzeczny Cyriaxa: krótkie, poprzeczne rozcieranie ścięgien (1–2 minuty) – pobudza ukrwienie i regenerację.
• Trakcje i ślizgi wg Kaltenborna: dla poprawy kongruencji stawowej.
• Terapia punktów spustowych (trigger points): szczególnie w okolicy m. podgrzebieniowego i naramiennego.

Efekty prawidłowej terapii
✅ zmniejszenie bólu i napięcia,
✅ poprawa ruchomości i elastyczności tkanek,
✅ przywrócenie ślizgu stawowego i koordynacji łopatki,
✅ gotowość do treningu wzmacniającego i powrotu do aktywności.

22/10/2025

Fizjoterapiia zachowawcza w leczeniu konfliktu panewkowo-udowego (FAI – Femoroacetabular Impingement) jest bardzo ważny, zwłaszcza u młodych i aktywnych pacjentów, u których celem jest uniknięcie lub opóźnienie leczenia operacyjnego.
Poniżej znajdziesz kompleksowe opracowanie, które może posłużyć np. jako materiał naukowy, opis do pracy zaliczeniowej lub notatka kliniczna.

Fizjoterapia zachowawcza w leczeniu konfliktu panewkowo-udowego (FAI)
1. Konflikt panewkowo-udowy (FAI) to patologiczny kontakt między szyjką kości udowej a brzegiem panewki stawu biodrowego, który prowadzi do stopniowego uszkadzania obrąbka stawowego i chrząstki.
Wyróżnia się trzy typy:
• Cam (guzek na szyjce kości udowej)
• Pincer (nadbudowa panewki)
• Mieszany (najczęstszy)

Objawy: ból w pachwinie lub bocznej części biodra, ograniczenie zakresu ruchu, szczególnie zgięcia i rotacji wewnętrznej, sztywność i uczucie „zatrzaskiwania” w stawie.

Cele fizjoterapii zachowawczej
Główne cele postępowania nieoperacyjnego:
• Zmniejszenie bólu i stanu zapalnego
• Poprawa zakresu ruchu w stawie biodrowym i sąsiadujących segmentach
• Normalizacja wzorców ruchowych miednicy, biodra i odcinka lędźwiowego
• Wzmocnienie mięśni stabilizujących biodro
• Unikanie ruchów prowokujących konflikt
• Edukacja pacjenta w zakresie ergonomii ruchu i aktywności fizycznej

Etapy i metody fizjoterapii
I. Faza ostra (zmniejszenie bólu i stanu zapalnego)
Cele: Redukcja bólu, poprawa odciążenia stawu.
Zalecane działania:
• Terapia manualna tkanek miękkich (rozluźnianie mm. biodrowo-lędźwiowego, pośladkowych, przywodzicieli).
• Mobilizacje stawu biodrowego (typu trakcja, ślizg grzbietowy).
• Krioterapia miejscowa.
• Ćwiczenia w odciążeniu: delikatne zgięcie-wyprost, rotacja w ograniczonym zakresie.
• Nauka wzorca neutralnej miednicy (kontrola ułożenia miednicy w pozycji stojącej i siedzącej).
II. Faza przywracania zakresu ruchu i stabilności
Cele: Odtworzenie prawidłowej ruchomości i stabilizacji biodra.
Przykładowe metody:
• Ćwiczenia mobilizacyjne:
• zgięcie z kontrolowaną rotacją zewnętrzną,
• rozciąganie mięśni pośladkowych i rotatorów zewnętrznych,
• aktywna mobilizacja w pozycjach bez bólu.
• Stabilizacja centralna (core stability):
• ćwiczenia aktywacji mięśni głębokich tułowia i miednicy (m. poprzeczny brzucha, wielodzielny).
• nauka kontroli ustawienia miednicy w trakcie ruchu biodra.
• Ćwiczenia propriocepcji (równoważne, na podłożu niestabilnym).
• Trening mięśni pośladkowych (m. gluteus medius i gluteus maximus) – kluczowych dla odciążenia biodra:
• mostki biodrowe,
• unoszenie nogi w podporze bocznym,
• chód z gumą oporową.
III. Faza funkcjonalna
Cele: Powrót do aktywności sportowej / codziennej bez bólu.
Zalecane działania:
• Trening wzorców ruchowych: przysiad, wykrok, wstawanie z pozycji siedzącej.
• Ćwiczenia siłowe i plyometryczne (w końcowej fazie, jeśli bez bólu).
• Nauka unikania ruchów prowokujących (głębokie zgięcie i rotacja wewnętrzna).
• Trening chodu i biegu – z korekcją ustawienia kolana i miednicy.

Edukacja pacjenta
Edukacja jest jednym z najważniejszych elementów terapii:
• unikanie głębokiego siedzenia i skrzyżowania nóg,
• modyfikacja aktywności (np. zamiana biegania po twardym podłożu na rower lub pływanie),
• utrzymanie prawidłowej masy ciała,
• ergonomia w pracy i sporcie.

Metody uzupełniające
• Kinesiotaping – wspomaganie stabilizacji i redukcja napięcia mięśni.
• Suche igłowanie / techniki powięziowe – redukcja punktów spustowych.
• Terapia manualna wg Kaltenborna, Mulligana, Maitlanda – poprawa ślizgów stawowych.
• Trening sensomotoryczny i stabilizacji dynamicznej – poprawa koordynacji.

Czas trwania terapii i efekty
• Terapia zachowawcza zwykle trwa 8–12 tygodni.
• Poprawa objawów często następuje po 4–6 tygodniach regularnych ćwiczeń.
• Około 60–70% pacjentów osiąga satysfakcjonującą redukcję bólu i poprawę funkcji bez konieczności operacji.
• W przypadkach ciężkich deformacji (Cam/Pincer zaawansowany) może być konieczna interwencja artroskopowa.

14/10/2025

Fizjoterapia bólu stawu ramiennego jest procesem kompleksowym, którego celem jest zmniejszenie dolegliwości bólowych, przywrócenie prawidłowej funkcji ruchowej oraz zapobieganie nawrotom problemu. Wśród metod stosowanych w terapii szczególne znaczenie ma terapia tkanek miękkich, ponieważ większość dysfunkcji barku (np. zespół bolesnego łuku, tendinopatie stożka rotatorów, konflikt podbarkowy) wiąże się z zaburzeniami napięcia mięśniowego, ograniczeniem ślizgu tkanek i kompensacjami w obrębie kompleksu barkowego.

Cele fizjoterapii bólu stawu ramiennego
• Redukcja bólu i stanu zapalnego
– poprzez techniki manualne, krioterapię, laseroterapię, elektroterapię czy kinesiotaping.
• Przywrócenie prawidłowego zakresu ruchu (ROM)
– rozciąganie, mobilizacje stawowe i praca nad elastycznością tkanek.
• Normalizacja napięcia mięśniowego
– szczególnie mięśni stożka rotatorów, mięśnia naramiennego, piersiowego większego i mniejszego, czworobocznego oraz dźwigacza łopatki.
• Poprawa stabilizacji i kontroli ruchowej
– ćwiczenia sensomotoryczne i wzmacniające mięśnie stabilizujące łopatkę.

Terapia tkanek miękkich w bólu barku
Terapia tkanek miękkich obejmuje różne techniki manualne i instrumentalne, które mają na celu poprawę jakości i elastyczności struktur mięśniowo-powięziowych oraz zmniejszenie bólu.

1. Techniki manualne
• Masaż poprzeczny (Cyriax) – stosowany w przypadku tendinopatii stożka rotatorów (np. m. nadgrzebieniowego), poprawia ukrwienie i stymuluje regenerację.
• Mięśniowo-powięziowe rozluźnianie (Myofascial Release) – polega na delikatnym, długotrwałym rozciąganiu powięzi w celu przywrócenia jej elastyczności.
• Terapia punktów spustowych (Trigger Point Therapy) – ucisk miejsc wzmożonego napięcia i bólu odniesionego w mięśniach, np. mięśnia nadgrzebieniowego, podłopatkowego, piersiowego mniejszego.
• Techniki energizacji mięśni (MET) – połączenie napięcia izometrycznego i rozciągania w celu poprawy długości i funkcji mięśnia.
• Poizometryczna relaksacja mięśni (PIR) – zmniejsza napięcie mięśniowe po krótkim skurczu izometrycznym.

2. Techniki instrumentalne
• IASTM (Instrument Assisted Soft Tissue Mobilization) – mobilizacja tkanek miękkich z użyciem narzędzi (np. Graston, Ergon), poprawia ukrwienie i regenerację.
• Pinoterapia / suche igłowanie (dry needling) – techniki wykorzystywane do dezaktywacji punktów spustowych i redukcji bólu mięśniowego.

Przykładowe struktury objęte terapią
• Mięsień nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, podłopatkowy, obły mniejszy (stożek rotatorów)
• Mięsień piersiowy większy i mniejszy
• Mięsień naramienny
• Mięsień czworoboczny (cz. górna)
• Dźwigacz łopatki
• Mięśnie zębate i równoległoboczne

Po terapii manualnej
Po zastosowaniu technik tkanek miękkich często wdraża się:
• Ćwiczenia czynne i stabilizujące (np. praca nad kontrolą łopatki)
• Stretching mięśni skróconych
• Ćwiczenia ekscentryczne dla mięśni stożka rotatorów
• Kinesiotaping w celu utrzymania efektu terapii i zmniejszenia obciążenia.

Efekty terapii tkanek miękkich
• Redukcja bólu i napięcia mięśniowego
• Poprawa ruchomości stawu ramiennego
• Zwiększenie ukrwienia i regeneracji tkanek
• Lepsza koordynacja i propriocepcja
• Szybszy powrót do aktywności fizycznej

24/09/2025

Zapalenie ścięgna Achillesa (tendinopatia Achillesa) jest częstą dolegliwością u osób aktywnych fizycznie, ale może dotyczyć też osób prowadzących siedzący tryb życia. Fizjoterapia odgrywa kluczową rolę w leczeniu i zapobieganiu nawrotom.

Cele fizjoterapii
• Zmniejszenie bólu i stanu zapalnego
• Przywrócenie elastyczności i siły mięśni łydki
• Poprawa funkcji ścięgna i zapobieganie kolejnym urazom

Postępowanie fizjoterapeutyczne
1. Faza ostra (ból, stan zapalny)
• Odpoczynek względny – unikanie aktywności nasilających ból (bieganie, skakanie).
• Chłodzenie (okłady z lodu 10–15 min kilka razy dziennie).
• Uniesienie i kompresja (jeśli występuje obrzęk).
• Delikatne ćwiczenia mobilizacyjne w bezbolesnym zakresie ruchu stawu skokowego.

2. Faza podostra (po ustąpieniu ostrego bólu)
• Ćwiczenia ekscentryczne mięśnia trójgłowego łydki (najsilniej udokumentowane w leczeniu tendinopatii Achillesa):
• np. wspięcia na palce na krawędzi stopnia, powolne opuszczanie pięty poniżej poziomu.
• Rozciąganie mięśnia brzuchatego i płaszczkowatego łydki (łagodne, bez bólu).
• Ćwiczenia propriocepcji (utrzymywanie równowagi na jednej nodze, na niestabilnym podłożu).
• Masaż poprzeczny ścięgna i terapia manualna poprawiająca ukrwienie.
• Fala uderzeniowa, laser, ultradźwięki – jako uzupełnienie (jeśli dostępne).

3. Faza późna / powrót do aktywności
• Progresja ćwiczeń siłowych (np. wspięcia z obciążeniem).
• Ćwiczenia plyometryczne (podskoki, skipy) – wprowadzane stopniowo.
• Trening funkcjonalny dostosowany do dyscypliny sportowej.
• Analiza techniki biegu i korekcja obuwia (wkładki, amortyzacja).

Profilaktyka nawrotów
• Odpowiednia rozgrzewka przed wysiłkiem.
• Stopniowe zwiększanie obciążeń treningowych.
• Regularne ćwiczenia wzmacniające i rozciągające łydki.
• Unikanie nagłych zmian intensywności treningów czy rodzaju podłoża.

Techniki terapii tkanek miękkich
1. Masaż poprzeczny
• Stosowany bezpośrednio na ścięgno Achillesa.
• Polega na wykonywaniu energicznych, krótkich ruchów poprzecznych do przebiegu włókien ścięgna.
• Efekty:
• poprawa lokalnego ukrwienia,
• stymulacja przebudowy kolagenu,
• zmniejszenie zrostów i blizn w tkance,
• redukcja bólu.

2. Masaż tkanek głębokich mięśni łydki
• Praca na mięśniu brzuchatym i płaszczkowatym, które często są skrócone i przeciążają ścięgno.
• Wykorzystuje techniki ucisków, rozcierania i przesuwania powięzi.
• Efekty:
• zmniejszenie napięcia mięśni,
• odciążenie ścięgna,
• poprawa elastyczności mięśniowo-ścięgnistej.

3. Techniki powięziowe
• Rozluźnianie powięzi głębokiej w obrębie łydki i stopy.
• Mogą obejmować techniki punktowego ucisku, rozciągania powięziowego oraz techniki rolowania.
• Efekty:
• poprawa przesuwalności tkanek,
• zmniejszenie ograniczeń ruchomości,
• normalizacja napięcia w całym łańcuchu mięśniowo-powięziowym.

4. Pinoterapia, igłoterapia suchego nakłuwania (dry needling)
• Wykorzystywana w pracy z punktami spustowymi mięśni łydki.
• Efekty:
• zmniejszenie dolegliwości bólowych,
• poprawa pracy mięśni wspierających ścięgno.

5. Techniki narzędziowe (IASTM, np. Graston, pinopresura, flossing)
• Stosowanie specjalnych narzędzi lub taśm do pracy na ścięgnie i mięśniach.
• Efekty:
• mikrouszkodzenia kontrolowane w tkance → pobudzenie procesów naprawczych,
• poprawa elastyczności i mobilności tkanek.

Zalety terapii tkanek miękkich w tendinopatii Achillesa
• Redukcja bólu i stanu zapalnego.
• Przywrócenie prawidłowego napięcia mięśni łydki.
• Poprawa przesuwalności i elastyczności powięzi.
• Przyspieszenie procesów regeneracyjnych w ścięgnie.
• Lepsza efektywność ćwiczeń ekscentrycznych i kinezyterapii.

Terapia tkanek miękkich jest najskuteczniejsza, gdy łączy się ją z ćwiczeniami ekscentrycznymi i stopniowym obciążaniem ścięgna.

22/09/2025

Fizjoterapia może być skutecznym narzędziem w leczeniu i łagodzeniu różnego rodzaju bólów głowy, szczególnie tych, które mają podłoże mięśniowo-szkieletowe. Fizjoterapeuta, po dokładnym badaniu, może zidentyfikować przyczynę bólu i dobrać odpowiednie metody terapii.

Najczęstsze rodzaje bólu głowy, w których pomaga fizjoterapia
• Napięciowy ból głowy (Tension-type headache - TTH): Najczęstszy typ bólu głowy, często związany ze stresem, przemęczeniem oraz napięciem mięśni szyi, karku i ramion.
• Cervikogenny ból głowy (Cervicogenic headache): Ból, którego źródłem są struktury szyjne, takie jak stawy międzykręgowe, mięśnie lub nerwy w górnym odcinku kręgosłupa. Ból często zaczyna się w okolicach szyi i promieniuje do głowy, twarzy lub skroni.
• Migrena z towarzyszącym napięciem mięśniowym: Chociaż migrena jest schorzeniem neurologicznym, fizjoterapia może pomóc w zmniejszeniu częstotliwości i intensywności ataków, zwłaszcza jeśli napięcie mięśniowe jest czynnikiem wyzwalającym.

Metody fizjoterapeutyczne stosowane w leczeniu bólu głowy
Fizjoterapeuci wykorzystują szereg technik, aby zredukować ból, poprawić ruchomość i zniwelować napięcia mięśniowe.

Terapia manualna: Jest to kluczowa metoda w fizjoterapii bólu głowy. Obejmuje:
• Mobilizacje i manipulacje stawów: Delikatne techniki, które poprawiają ruchomość stawów kręgosłupa szyjnego, redukując ich sztywność i ból.

• Masaż tkanek głębokich: Skupia się na rozluźnianiu napiętych mięśni karku, szyi i barków (np. mięśnia czworobocznego, mięśni podpotylicznych).

• Techniki punktów spustowych (Trigger Points): Uciskanie bolesnych, napiętych miejsc w mięśniach, które mogą być źródłem promieniującego bólu głowy.

• Ćwiczenia terapeutyczne: Specjalnie dobrane ćwiczenia mają na celu wzmocnienie osłabionych mięśni, poprawę postawy ciała i zwiększenie zakresu ruchu. Przykłady obejmują:
• Ćwiczenia rozciągające mięśnie szyi i klatki piersiowej.

• Ćwiczenia wzmacniające mięśnie głębokie szyi.

• Ćwiczenia poprawiające ergonomię i postawę.

• Edukacja pacjenta: Fizjoterapeuta uczy, jak unikać czynników wywołujących ból głowy. Wskazuje, jak prawidłowo siedzieć przy biurku, jak spać, a także jak radzić sobie ze stresem i napięciem, które są częstymi przyczynami bólu.

Jak wygląda wizyta u fizjoterapeuty?

• Wywiad i badanie: Fizjoterapeuta przeprowadzi szczegółowy wywiad, pytając o charakter bólu, częstotliwość, czynniki wyzwalające oraz wcześniejsze urazy. Następnie zbada postawę ciała, ruchomość kręgosłupa szyjnego i napięcie mięśni.

• Plan terapii: Na podstawie badania zostanie opracowany indywidualny plan leczenia, który może obejmować terapię manualną w gabinecie oraz zestaw ćwiczeń do wykonywania w domu.

• Współpraca: Skuteczność fizjoterapii w dużej mierze zależy od zaangażowania pacjenta w proces leczenia, w tym od regularnego wykonywania zaleconych ćwiczeń.

Jeśli twój ból głowy jest częsty lub nasila się, warto rozważyć konsultację z fizjoterapeutą, zwłaszcza jeśli podejrzewasz, że jego przyczyną mogą być napięcia mięśniowe lub problemy z kręgosłupem szyjnym.

04/09/2025

Entezopatia mięśnia pośladkowego (najczęściej pośladkowego średniego i małego, rzadziej wielkiego) to zmiana przeciążeniowo-zwyrodnieniowa w miejscu przyczepu ścięgna do kości, zwykle w okolicy krętarza większego kości udowej. Często jest jednym z elementów zespołu bólu krętarzowego (ang. Greater Trochanteric Pain Syndrome).

Przyczyny
• Przeciążenia mechaniczne – długotrwałe chodzenie, bieganie, wchodzenie po schodach.
• Dysbalans mięśniowy – osłabienie mięśni pośladkowych przy nadmiernym napięciu pasma biodrowo-piszczelowego.
• Nieprawidłowa biomechanika – koślawość kolan, zła stabilizacja miednicy.
• Urazy – nagłe pociągnięcie lub naderwanie przyczepu.
• Zmiany zwyrodnieniowe – towarzyszące chorobie biodra lub kręgosłupa.

Objawy
• Ból po bocznej stronie biodra, promieniujący do uda.
• Nasilenie przy leżeniu na boku, chodzeniu, wchodzeniu po schodach.
• Tkliwość palpacyjna okolicy krętarza większego.
• Ograniczenie ruchomości i trudność w długim staniu lub siedzeniu ze skrzyżowanymi nogami.

Fizjoterapia
Celem jest redukcja bólu, poprawa elastyczności i wzmocnienie mięśni pośladkowych.

1. Postępowanie przeciwbólowe
• Terapia manualna (rozluźnianie tkanek miękkich, mobilizacje biodra).
• Fizykoterapia: krioterapia, laser, fala uderzeniowa (ESWT), TENS.
• Edukacja pacjenta – unikanie długiego siedzenia ze skrzyżowanymi nogami i leżenia na bolesnym boku.

2. Rozciąganie i poprawa elastyczności
• Rozciąganie pasma biodrowo-piszczelowego i mięśni pośladkowych.
• Techniki powięziowe i rolowanie bocznej części uda.

3. Ćwiczenia wzmacniające

Stopniowe wzmacnianie mięśnia pośladkowego średniego i małego. Przykładowe ćwiczenia:
• Odwodzenie biodra w leżeniu bokiem (z gumą).
• „Clamshell” – odwodzenie w leżeniu bokiem z ugiętymi kolanami.
• Marsz boczny z minibandem (tzw. „monster walk”).
• Wznosy bioder (hip thrust, glute bridge) z kontrolą ustawienia miednicy.
• Stabilizacja – ćwiczenia równoważne na niestabilnym podłożu.

4. Stopniowy powrót do aktywności
• Wprowadzanie chodu sportowego, truchtu, a potem biegu.
• Analiza techniki biegania/chodzenia – korekcja wzorców ruchowych.

Wskazówki praktyczne
• W ostrej fazie – odpoczynek od obciążeń + terapia manualna/fizykoterapia.
• W fazie podostrej – priorytetem są ćwiczenia wzmacniające odwodziciele biodra.
• Długofalowo – stabilizacja miednicy i profilaktyka przeciążeń.

26/08/2025

Ból stawu kolanowego jest jedną z najczęstszych dolegliwości układu ruchu. Może mieć różne przyczyny – od przeciążenia po poważniejsze choroby. Fizjoterapia jest kluczowa zarówno w leczeniu, jak i w profilaktyce.

Najczęstsze przyczyny bólu kolana
1. Urazy i przeciążenia
• skręcenia i naderwania więzadeł (ACL, MCL, LCL, PCL),
• uszkodzenia łąkotek,
• naciągnięcia lub zapalenia mięśni i ścięgien (np. pasmo biodrowo-piszczelowe),
• przeciążenia treningowe („kolano biegacza”, „kolano skoczka”).

2. Choroby zwyrodnieniowe
• choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (gonartroza),
• chondromalacja rzepki (rozmiękanie chrząstki),
• zmiany pourazowe w chrząstce stawowej.

3. Stany zapalne
• zapalenie kaletek maziowych,
• zapalenie stawów (RZS, dna moczanowa, łuszczycowe zapalenie stawów).

4. Inne przyczyny
• wady osi kończyn (koślawość, szpotawość),
• niestabilność rzepki,
• torbiel Bakera,
• ból rzutowany z biodra, kręgosłupa lub mięśni.

Fizjoterapia w bólu kolana

1. Leczenie zachowawcze i redukcja objawów
• odpoczynek i odciążenie stawu,
• chłodzenie (przy urazach i ostrym bólu), ciepło (przy przewlekłych zmianach zwyrodnieniowych),
• kompresja i elewacja (przy obrzęku),
• fizykoterapia: krioterapia, laser, ultradźwięki, pole magnetyczne, Tecar.

2. Ćwiczenia poprawiające ruchomość i siłę
• delikatne ćwiczenia zakresu ruchu (uginanie i prostowanie w granicy bólu),
• ćwiczenia izometryczne mięśnia czworogłowego uda (napinanie uda z wyprostowanym kolanem),
• ćwiczenia na mięśnie pośladkowe i biodrowe – stabilizują kolano,
• stopniowo ćwiczenia oporowe (taśmy TheraBand, ciężarki).

3. Trening stabilizacji i propriocepcji
• stanie na jednej nodze (na podłodze, później na niestabilnym podłożu),
• przysiady w ograniczonym zakresie,
• ćwiczenia równoważne na poduszce sensomotorycznej, BOSU.

4. Rozciąganie i mobilizacja
• rozciąganie mięśni czworogłowych, dwugłowych uda, łydki,
• automasaż rolowaniem (roller, piłeczka).

5. Kinezyterapia funkcjonalna
• stopniowy powrót do aktywności (marsz, rower stacjonarny, pływanie),
• nauka prawidłowego wzorca ruchu (np. technika przysiadów, biegania).

21/08/2025

Fizjoterapia po skręceniu stawu skokowego jest kluczowa dla pełnego powrotu do sprawności i zapobiegania przyszłym urazom. Zaniedbanie rehabilitacji może prowadzić do przewlekłej niestabilności stawu, co zwiększa ryzyko kolejnych skręceń. Proces rehabilitacji jest zazwyczaj podzielony na kilka faz.

Faza ostra (pierwsze dni po urazie)

Głównym celem tej fazy jest zmniejszenie bólu, obrzęku i stanu zapalnego. Stosuje się protokół R.I.C.E. (lub nowszy P.R.I.C.E., z dodatkowym P od "Protection" - ochrona):
• Protection (Ochrona): Unieruchomienie stawu za pomocą stabilizatora, ortezy lub w lżejszych przypadkach - elastycznego bandaża. Należy unikać ruchów, które wywołują ból.
• Rest (Odpoczynek): Odciążenie kontuzjowanej nogi. W razie potrzeby użycie kul łokciowych.
• Ice (Lód/Chłodzenie): Stosowanie zimnych okładów na okolicę stawu, aby zmniejszyć obrzęk i ból. Okłady należy stosować przez 15-20 minut kilka razy dziennie, owijając lód w ręcznik, aby uniknąć odmrożenia skóry.
• Compression (Uciśnięcie): Zastosowanie ucisku za pomocą bandaża elastycznego, co pomaga w redukcji obrzęku.
• Elevation (Uniesienie): Układanie nogi powyżej poziomu serca, np. na poduszce, co wspomaga odpływ limfy i zmniejsza obrzęk.
W tej fazie fizjoterapia może obejmować także łagodny masaż (drenaż limfatyczny) i delikatne zabiegi fizykoterapeutyczne (np. laseroterapia, zimnolecznictwo).

Faza podostra (od 1-2 tygodnia do około 6 tygodni)

Gdy ból i obrzęk ustępują, rozpoczyna się stopniowe przywracanie ruchomości i siły mięśniowej.
• Przywracanie zakresu ruchu: Delikatne ćwiczenia czynne (wykonywane przez pacjenta) i bierne (z pomocą fizjoterapeuty). Należą do nich:
• Wzmacnianie mięśni: Stopniowe wprowadzanie ćwiczeń oporowych.
• Ćwiczenia z taśmami elastycznymi (np. naciąganie taśmy w różnych kierunkach).
• Wspięcia na palce i na pięty.
• Ćwiczenia propriocepcji (czucia głębokiego): Staw skokowy po skręceniu traci zdolność do prawidłowego "czucia" swojego położenia w przestrzeni. Odbudowa propriocepcji jest kluczowa dla stabilności.
• Terapia manualna: Fizjoterapeuta może stosować techniki mobilizacji stawu, masaż tkanek miękkich oraz techniki powięziowe, aby poprawić zakres ruchu i zmniejszyć napięcie.
• Fizykoterapia: Kontynuacja zabiegów przeciwbólowych i przeciwzapalnych, w tym laseroterapii, ultradźwięków, czy magnetoterapii, elektroterapii, terapii Tecar.

Faza przewlekła (powrót do aktywności)
Ta faza ma na celu pełne przygotowanie do powrotu do codziennych czynności i sportu.
• Trening funkcjonalny: Ćwiczenia, które naśladują ruchy wykonywane podczas uprawiania sportu.
• Zwiększanie obciążeń: Stopniowe wprowadzanie coraz większych obciążeń, tak aby staw przyzwyczaił się do wysiłku.
• Kinesiotaping: Aplikacje plastrów Kinesio tape mogą wspomagać stabilizację stawu i redukcję obrzęku, zwłaszcza podczas powrotu do aktywności fizycznej.

Ważne!
Cały proces rehabilitacji powinien być prowadzony pod nadzorem doświadczonego fizjoterapeuty. Tylko on jest w stanie ocenić stopień urazu, indywidualnie dobrać ćwiczenia i odpowiednio dostosować obciążenia, aby proces leczenia był bezpieczny i skuteczny.

15/07/2025

Fizjoterapia odgrywa kluczową rolę w leczeniu dolegliwości bólowych szyi — zarówno ostrych, jak i przewlekłych. Celem terapii jest nie tylko złagodzenie bólu, ale też przywrócenie prawidłowej funkcji mięśni, stawów i nerwów szyi, poprawa postawy oraz profilaktyka nawrotów.

Najczęstsze przyczyny bólu szyi:
• Napięcie mięśniowe (np. stres, długie siedzenie przy komputerze)
• Przeciążenie mięśni karku
• Dyskopatie szyjne
• Zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego
• Wypadki komunikacyjne (whiplash)
• Zespół górnego otworu klatki piersiowej
• Zespół skrzyżowania górnego (garbienie się, „głowa do przodu”)
•
Metody fizjoterapii przy bólu szyi:
1. Terapia manualna
• Mobilizacje i manipulacje stawów kręgosłupa szyjnego
• Rozluźnianie mięśniowo-powięziowe
• Terapia punktów spustowych (trigger points)
Szybka poprawa ruchomości i zmniejszenie bólu

2. Kinesiotaping
• Aplikacje taśm kinezjologicznych na mięśnie karku, czworoboczny, dźwigacz łopatki
• Redukuje napięcie i wspomaga krążenie

3. Ćwiczenia terapeutyczne
• Ćwiczenia posturalne (poprawiające ustawienie głowy i łopatek)
• Ćwiczenia wzmacniające głębokie mięśnie szyi
• Ćwiczenia rozciągające (np. dla mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, czworobocznego)
• Trening propriocepcji szyi (czucie położenia głowy)
Kluczowe dla długotrwałych efektów i prewencji i przyczyny

4. Edukacja pacjenta
• Nauka ergonomii (pozycja przy biurku, sen)
• Unikanie przeciążeń
• Instrukcje autoterapii w domu
• Nauka technik relaksacyjnych (w stresowym bólu szyi)

Kiedy do fizjoterapeuty?
Skontaktuj się z lekarzem/fizjoterapeutą, jeśli:
• Ból szyi promieniuje do ramienia/ręki
• Występuje drętwienie, osłabienie mięśni, zawroty głowy
• Ból trwa >2 tygodnie mimo leczenia
• Pojawił się nagle po urazie (np. wypadek)

Źródło zdjęcia:shutterstock

Adres

Staszica 22
Kwidzyn
82-500

Godziny Otwarcia

Poniedziałek	08:00 - 18:00
Wtorek	08:00 - 18:00
Środa	08:00 - 18:00
Czwartek	08:00 - 18:00
Piątek	08:00 - 18:00

Telefon

+48604232181

Strona Internetowa

http://www.instytutmajkut.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Instytut Zdrowia i Urody - Mateusz Majkut - Rehabilitacja, Fizjoterapia, umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.