Psychoterapia i pomoc psychologiczna Marcin Patronik

20/02/2026

Czasem rzeczywistość jest inna, niż chcielibyśmy, żeby była. I to jest bardzo trudne do przeżycia. Szczególnie, gdy musimy się z tym zmierzyć nagle, niespodziewanie.
Rozczarowujące jest wówczas własne przekonanie, że świat, jaki mamy w głowie, jest tylko małym fragmentem większej całości. A my możemy widzieć tylko ten mały fragment i na jego podstawie wierzyć, że jest tak, jak wygląda ten fragment.
Kiedy trzeba stanąć pod ścianą z poczuciem bezradności... Jakie to trudne...
Co wówczas?
Chyba tylko poszukiwanie bezpiecznego schronienia. Przy kimś, kto będzie potrafił to z nami zmilczeć, przepłakać, wykrzyczeć. Kto dotrzyma nam tempa.
Nie widzę niczego lepszego...

15/02/2026

Serial o odwadze...

"Ołowiane dzieci", to najnowszy polski miniserial dostępny na platformie Netflix.
Produkcja jest oparta na prawdziwych wydarzeniach i opowiada historię lekarki Jolanty Wadowskiej- Król, która w latach 70. dwudziestego wieku ujawniła masowe przypadki zatrucia ołowiem wśród dzieci zamieszkujących osiedle Targowisko, które bezpośrednio sąsiadowało z Hutą Metali Nieżelaznych Szopienice.

Lata 70. tamtego stulecia, to okres twardej komuny i rządów pierwszych sekretarzy współpracujących z bezpieką. Wszystko, co złe, było wówczas utajniane, uciszane i opinia publiczna nie miała mieć dostępu do informacji. Tym bardziej działalność lekarki, która później została okrzyknięta śląską Erin Brockovich i nazywana "Matką Boską Szopienicką", była obarczona ryzykiem i narażona na stały nadzór służby bezpieczeństwa.
Ostrzegana, zastraszana, szantażowana, zniechęcana, a nawet przekupywana. Nie poddała się. Mimo realnego zagrożenia dla swojego zdrowia, a nawet życia, walczyła o prawdę. Walczyła o dzieci.

To serial o odwadze. Trzeba być odważnym, żeby iść pod prąd. Trzeba być odważnym, żeby sprzeciwić się całemu aparatowi państwowemu w tamtych czasach. Trzeba być odważnym, żeby przekonać śląskich robotników do walki o lepsze i bezpieczne życie. Trzeba być odważnym, wobec wszechobecnej mierności, obojętności i posłuszeństwu.

Odwaga. To ona pozwoliła bohaterce tej historii wkroczyć w życie mieszkańców Targowiska i, mimo pogardliwych spojrzeń, ośmieszających komentarzy, obraźliwych epitetów, patrząc im w oczy, uparcie dążyć do zmiany ich przekonań i myślenia.

Odwaga na konfrontację z silniejszymi.
Odwaga na mówienie niewygodnych prawd.
Odwaga na działanie.

Ten serial może być inspiracją. Szczególe w czasach, w których tak trudno o bohaterów nie wypromowanych przez social media.
Od doktor Jolanty Wadowskiej-Król możemy się uczyć tego, że warto robić swoje, że warto bronić swoich przekonań, że warto i należy sprzeciwiać się tym, którzy kłamią, oszukują, krzywdzą.
Warto być odważnym. Bo odwaga pomaga pokonywać własne demony i lęki.

Polecam z serca.

Dobrego wieczoru,
Marcin

14/02/2026

Kiedy jest miłość?

Myślę, że wtedy, gdy po przemijaniu silnej namiętności, pożądania i słabnięcia żądz, pozostaje decyzja na to, by wspólnie dbać o bliskość emocjonalną. I to bez dokonywania w drugim zmian. Bo jeśli potrzebuję zmienić drugiego, to znaczy, że nie zgadzam się z własną decyzją. To znaczy, że wybór jest zły.

Miłość jest wtedy, gdy jestem w stanie pomyśleć o drugim, że go chcę takiego, jaki jest. Z tym, co piękne, zachwycające, inspirujące, i z tym, co irytujące, niedoskonałe, niepotrzebne.

Miłość jest wtedy, gdy ciągle czujesz się przy drugim bezpiecznie. Szczególe wtedy, gdy możesz się przed nim "obnażyć", powiedzieć: "Taki jestem, z całym swoim niedoskonałym, wystraszonym, zakompleksionym i potrzebującym troski JA".

Miłość jest wtedy, gdy nie boisz się być częściowo zależny od drugiego. Kiedy bliskość z drugim sprawia, że się rozwijasz, bo czerpiesz z tej relacji energię, moc, motywację, siłę. I drugi może czerpać ją od Ciebie.

Miłość to zgoda na różnorodność, pod warunkiem, że różnorodność jest bezpieczna.

Miłość to jasne granice, które mogą być wspólnie i swobodnie umówione i przestrzegane.

To moja definicja miłości.
Ciekaw jestem, jak Wy rozumiecie miłość.
Zapraszam do podzielenia się swoimi przemyśleniami.

Pozdrawiam,
Marcin

Ps. I jeszcze jedno, najważniejsze chyba. Miłość jest wtedy, gdy kochając drugiego, jesteś w stanie kochać siebie (a przynajmniej lubić).

13/02/2026

Jutro Walentynki. A ja wrzucę coś, co być może pomoże komuś opuścić przyzwyczajenia, schematy, narzekanie, że "w Sanoku i okolicy to nikogo to się nie da poznać". Nie da się nikogo poznać tylko wtedy, jeśli to zaklęcie będzie się powtarzać. Tak, ono będzie wtedy działać. Oto więc propozycja dla tych, którzy chcą kogoś nowego poznać.

Po chwili przerwy - zapraszamy na kolejną edycję! ⭐

data: 28 luty, 18:00 - może ulec zmianie ze względu na liczbę zgłoszeń! 😊

zapisy:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSd-d16SWOBfvT65iaTdZaYsfJEtBrcB7TTA3r_3HhXxX7-RTQ/viewform?usp=header

12/02/2026

Drodzy Rodzice. Siedzę w aucie. Czekam na lawetę. Awaria. Prawdopodobnie do usunięcia. To trochę utrudni życie, namiesza w planach, ale za kilka dni powinno być lepiej. Znacie to zapewne.
Ale są takie "awarie", z których ludzie, szczególnie młodzi, dźwigają się całe lata. Takie "awarie" w świecie psychiki rodzi HEJT. Nie da się takich "awarii" naprawić w kilka dni. Tu trzeba czasu i armii specjalistów, którzy potem będą pomagać leczyć rany. Naprawiać.
Nienawiść. Pogarda. Wyśmiewanie. Oto oblicza hejtu. Rodzice, rozmawiajcie o tym ze swoimi dziećmi. Mówcie im, że słowa ranią, kaleczą, niszczą. Uwrażliwiajcie swoje dzieci na to, co i jak mówią o innych. Słowa mają moc. Nie możemy ich używać, aby celowo i świadomie niszczyć innych.
Rodzice, proszę, pomóżmy dzieciom zrozumieć wagę problemu.

Pozdrawiam,
Marcin

09/02/2026

No, szykuje się niezłe combo. Uważajcie na siebie 😉

Jakieś pomysły, jak to przeżyć?

06/02/2026

Wraca człowiek z pracy, iiiii...

Jestem ciekaw jaki tytuł nadacie temu zdjęciu. Mnie ten kadr zachwyca.

Czekam na propozycje.

06/02/2026

Warto mieć gdzieś z tyłu głowy taką myśl, że może właśnie dzisiaj, może właśnie teraz zrobisz coś ostatni raz w życiu. Choć nie wiesz, czy teraz jest to TERAZ. Ale w jakim zawsze nieodpowiednim momencie to się stanie. Ostatni raz. Ostatnie przytulenie, ostatnia rozmowa, ostatnie spojrzenie, ostatni krok, ostatnie słowo, ostatni usłyszany dźwięk, ostatni uścisk ręki... Życie to również utraty. Doceniajmy, zanim nadejdzie ten ostatni raz...

Dobrego dnia,
Marcin

30/01/2026

Kiedy rodzice utkwił pomiędzy radami terapeutów z social mediów a archiwum rodzinnych doświadczeń.

https://www.instagram.com/reel/DUBvmOejMJu/?igsh=MWsycnhldWt4bnlqMw==

28/01/2026

Acting out, czyli gwałtowne odreagowanie. To mechanizm psychologiczny, dzięki któremu w sposób impulsywny i nierzadko niebezpieczny radzimy sobie z silnym napięciem.

Wielu myśli, że ich to nie dotyczy. Wielu myśli, że są odporni na stres i przeciążenia. Ale też wielu tego nie wytrzymuje. I dochodzi do tragedii.
13 osób codziennie odbiera sobie życie w PL. Mężczyźni są mistrzami w udawaniu, że problemy emocjonalne ich nie dotyczą. Jakbyśmy byli niezniszczalni i nieśmiertelni. Nie płaczemy, nie przytulamy się, nie przyznajemy, że cierpimy. Wszystko w imię mitu herosa. Nie dotyczy to jedynie mężczyzn. Często kumulujemy w sobie różne nieprzyjemne doświadczenia. Czasem robimy to latami. Czy to jest obojętne dla naszego umysłu? Dla ciała? Otóż nie. I wtedy ryzykujemy życie własne lub innych. I to również w imię jakiegos mitu. Bo w życiu trzeba być silnym, niezniszczalnym, a co nas nie zabije to nas wzmocni. Te okropne teksty już wielu doprowadziły do ostatecznych rozwiązań.

Nie pozwólmy sobie wmówić, że zawsze musimy być silni i dzielni. Nie, bo to jest sprzeczne z zasadami, jakimi kieruje się nasz umysł i mózg. Jesteśmy istotami, które rozwijają się w relacji opiekuńczej i zależnej. Więc szukajmy pomocy w relacji. Nigdy samotnie.

27/01/2026

Gdy próbuję wyobrazić sobie jak działa umysł nastolatków, to wyobrażam to sobie tak:

Umysł nastolatka działa jak wielka firma transportowa, która codziennie wysyła puste ciężarówki po nowe doświadczenia (przeżycia, emocje, interakcje z innymi, zaspokojone/sfrustrowane potrzeby, itp). Te, wracają każdego wieczora i następuje jednoczesny rozładunek doświadczeń. Nastolatek ma ogromny kłopot, aby różnicować doświadczenia według kryterium: ważne - nieważne. Wszystko, co sobie młody człowiek w tym momencie przypomina, co kojarzy, wywołuje w nim silne poruszenia. Dodatkowo, często interpretacja doświadczeń interpersonalnych z całego dnia ma charakter ksobny, czyli odnoszący się do siebie. Bo ważną cechą tego okresu rozwojowego jest znaczna koncentracja na sobie. Pewnie dlatego nastolatek często wieczorem doświadcza silnych i zmiennych emocji.

Magazyn doświadczeń z całego dnia zapełnia się szybko i każde doświadczenie może mieć jednakowy priorytet. To odróżnia nastolatka od dorosłych. My potrafimy dokonywać selekcji, dzięki czemu część doświadczeń pomijamy, anulujemy, uznajemy za mało istotne. Nastolatek musi się tego dopiero nauczyć. To ważne i trudne zadanie rozwojowe.

Zatem kiedy obserwujecie swoje dorastające dzieci wieczorem, to bądźcie dla niech wyrozumiali i pomocni. I cierpliwi. Bo wszystko, co mają wówczas w swojej głowie jest dla nich szalenie ważne i niezwykle emocjonujące.

dobrego wieczoru,
Marcin