Prywatny Gabinet Terapeutyczny "Koniczynka" Wioletta Mazur-Błajdo

21/02/2026

Część audio-wokalna czyli pętla słuchowo-głosowa w metodzie Tomatisa polega na tym, że dziecko czyta, powtarza sylaby, słowa lub krótkie teksty do mikrofonu, a następnie słyszy swój własny głos przez słuchawki w specjalnie przetworzonej formie.
Przetwarzanie dźwięku odbywa się w czasie rzeczywistym i obejmuje m.in. zmianę częstotliwości, natężenia oraz sposobu przewodzenia dźwięku (powietrznego i kostnego).

Celem tej części terapii jest usprawnienie kontroli słuchowej własnej mowy, czyli poprawa połączenia pomiędzy:
słuchem – ośrodkami przetwarzania w mózgu – aparatem mowy.

Na czym polega mechanizm działania?

Podczas ćwiczeń:
- dziecko produkuje dźwięk (mówi lub czyta),
- jego głos jest elektronicznie modyfikowany,
- następnie wraca do dziecka przez słuchawki,
- mózg musi dostosować się do nowego sposobu słyszenia własnej mowy.

Proces ten stymuluje:
– ośrodkowy układ nerwowy,
– funkcje słuchowe,
– kontrolę fonacyjną i artykulacyjną,
– integrację słuchowo-ruchową.

Dzięki temu poprawia się precyzja odbioru bodźców słuchowych oraz jakość produkcji mowy.

Jakie efekty może przynieść część wokalna?

W zakresie mowy i komunikacji:
• poprawa artykulacji,
• lepsza płynność wypowiedzi,
• bardziej naturalna intonacja i tempo mowy,
• lepsza kontrola głośności,
• łatwiejsze budowanie wypowiedzi.

W zakresie słuchu i funkcjonowania poznawczego:
• lepsze różnicowanie dźwięków mowy,
• poprawa rozumienia poleceń,
• większa koncentracja słuchowa,
• szybsza reakcja na bodźce werbalne.

W zakresie emocjonalno-społecznym:
• wzrost pewności siebie w komunikacji,
• mniejsza frustracja związana z mówieniem,
• większa gotowość do podejmowania kontaktów werbalnych.

Dla jakich dzieci jest szczególnie wskazana?

Część wokalna jest szczególnie pomocna u dzieci z:
✔ opóźnionym rozwojem mowy,
✔ zaburzeniami artykulacji,
✔ trudnościami w czytaniu i przetwarzaniu słuchowym,
✔ jąkaniem,
✔ mutyzmem wybiórczym,
✔ zaburzeniami ze spektrum autyzmu,
✔ obniżoną kontrolą słuchową własnej mowy,
✔ trudnościami w koncentracji uwagi słuchowej.

Reasumując:
Część wokalna w metodzie Tomatisa:
- uczy dziecko świadomego słuchania własnego głosu,
- usprawnia współpracę między słuchem a mową,
- wspiera rozwój komunikacji,
- wpływa korzystnie na funkcjonowanie poznawcze i emocjonalne dziecka.

Jest to forma neurologicznej stymulacji słuchowo-językowej, prowadzona w sposób bezpieczny, indywidualnie dostosowany do możliwości psychofizycznych dziecka.

20/02/2026

Od Marca 2026 roku ruszamy z kolejnym programem: “TUS z elementami terapii ręki oraz zabawami muzyczno-ruchowymi”.
Grupa jest już zebrana, jednak jeśli ktoś chciałby jeszcze zapisać dziecko zapraszamy 🤗

14/02/2026

Za nami ostatnie zajęcia TUS z elementami przetwarzania słuchowego… To nasze 12. spotkanie było trochę jak zamknięcie wspólnej książki, w której dzieci przez wiele tygodni dopisywały kolejne rozdziały o emocjach, relacjach i radzeniu sobie w trudnych sytuacjach, a towarzyszyła im żywa muzyka grana przez terapeutę – na organach inspirowana utworami W. A. Mozarta oraz na gitarze, która nadawała zajęciom rytm i porządek.

Zaczęliśmy spokojnie, od krótkiej rundki, żeby „sprawdzić pogodę w środku”. Każde dziecko mogło nazwać swój nastrój – jedni byli jak słońce, inni jak lekka chmurka, a ktoś nawet jak burza, która dopiero się uspokaja. W tle brzmiała delikatna muzyka organowa, pomagająca wyciszyć ciało, skupić uwagę słuchową i lepiej usłyszeć zarówno siebie, jak i innych. To było dobre wejście w temat, bo właśnie o takich „wewnętrznych burzach” dziś rozmawialiśmy.

Punktem wyjścia stała się bajeczka o Nadii, Miłoszu, Miłoszku, Adasiu, Kubie i Samborze. Dzieci szybko zauważyły, że problem bohaterów nie był „łatwy” – nie chodziło o jedną zabawkę czy jedną decyzję, tylko o to, że każdy chciał czegoś innego i nikt nie czuł się do końca wysłuchany. Towarzyszące opowieści dźwięki gitary pomagały dzieciom utrzymać uwagę słuchową i wychwytywać sens historii. To bardzo z nimi rezonowało. W rozmowie po bajce pięknie wybrzmiało, że trudność nie wynikała z tego, że ktoś był „niegrzeczny”, tylko z nagromadzonych emocji i braku zatrzymania się.

Najważniejszym momentem okazało się odkrycie, że rozwiązanie zaczęło się od prostego „STOP”. Dzieci same mówiły, że to trochę jak naciśnięcie pauzy w grze – dopiero wtedy można zobaczyć, co się właściwie dzieje i co dalej zrobić. Pauza ta była dodatkowo podkreślona ciszą po dźwiękach instrumentów, co pozwalało ćwiczyć świadome słuchanie i różnicowanie dźwięku od ciszy. Później oddech, nazwanie emocji i wspólne szukanie rozwiązań – ten schemat pojawiał się w ich wypowiedziach coraz bardziej naturalnie.

Podczas scenek dzieci mogły to przećwiczyć w działaniu. Było trochę śmiechu, trochę emocji, ale też dużo uważności. Zmiany tempa i natężenia muzyki na gitarze sygnalizowały kolejne etapy zadania, wspierając orientację słuchową i rozumienie sekwencji zdarzeń. Widać było, że wiele z nich zaczyna korzystać z poznanych strategii już nie „na polecenie”, tylko z własnej inicjatywy. Zatrzymanie, powiedzenie „jestem zły” zamiast krzyku czy zaproponowanie rozwiązania – to były małe rzeczy, ale miały dużą wagę.

W podsumowaniu wróciliśmy do całego cyklu. Dzieci same przypominały:
– że nauczyły się mówić o emocjach,
– że warto słuchać innych, także wtedy, gdy w tle pojawia się dźwięk,
– że można prosić o pomoc,
– i że emocje nie są przeszkodą, tylko wskazówką.
Wspólne słuchanie krótkich fragmentów muzyki pozwalało im lepiej skupić się na wypowiedziach kolegów i koleżanek oraz ćwiczyć uważne słuchanie komunikatów werbalnych.

Na koniec była jeszcze jedna ważna chwila – rozdanie dyplomów. Każde dziecko otrzymało swój, z opisem umiejętności, które rozwijało podczas zajęć. Czytaliśmy je razem przy spokojnych dźwiękach organów, a dzieci z dumą odnajdywały w nich siebie. Do tego dołączyły pamiątkowe nagrody – mały symbol dużej pracy, jaką wykonały.

Zajęcia zakończyliśmy spokojnie, trochę uroczyście, ale też ciepło i zwyczajnie, przy delikatnym akompaniamencie organów. Jak po dobrze przebytej drodze, kiedy wiadomo, że każdy zabiera ze sobą coś ważnego – nawet jeśli na pierwszy rzut oka jest to niewidoczne, a czasem po prostu… słychać to w sposobie, w jaki potrafi słuchać siebie i innych.

Kochani,
zakończyliśmy nasz cykl zajęć “TUS z elementami przetwarzania słuchowego”. Teraz czas na chwilę oddechu i spokojne uporządkowanie zdobytej wiedzy oraz doświadczeń. Nie zatrzymujemy się jednak na długo – już wkrótce ruszamy z kolejnym cyklem TUS, wzbogaconym o elementy terapii ręki oraz zabawy muzyczno-ruchowe.

Dziękujemy ❤️

13/02/2026

Kochajmy Siebie ❤️

Słuchaj nas na Spotify https://open.spotify.com/album/28nksHUjiNIfNu6oqDtZkT?si=JcNGwkzjQKeuKXMjrj0kXQ „Łagodnie ze sobą” to piosenka o akceptacji, miłości w...

06/02/2026

Za nami już 11. zajęcia TUS z elementami przetwarzania słuchowego, tym razem w karnawałowej atmosferze – sala zamieniła się w kolorowy bal, na który zaproszone zostały także emocje. Zajęciom towarzyszyła żywa muzyka grana przez terapeutę na organach i gitarze, która stanowiła tło do ćwiczeń słuchowych, różnicowania natężenia dźwięku oraz uważnego słuchania. Dzieci szybko weszły w temat, bo emocje potraktowaliśmy jak gości w przebraniach: czasem głośnych, czasem cichych, ale zawsze ważnych. Już na początku dzieci miały okazję sprawdzić, „kto dziś do nich przyszedł”, nazywając lub wskazując swoje aktualne samopoczucie, reagując także na zmiany tempa i dynamiki granej muzyki.

W trakcie rozmowy i krótkiej opowieści okazało się, że trudne emocje nie są wrogami, lecz sygnałami – trochę jak światła drogowe, które mówią, że warto się zatrzymać albo zwolnić. Treści werbalne były wzmacniane bodźcami słuchowymi – krótkimi motywami muzycznymi granymi na żywo, co wspierało koncentrację słuchową oraz rozumienie przekazu. Dzieci chętnie dzieliły się swoimi spostrzeżeniami, a jasna struktura zajęć dawała im poczucie bezpieczeństwa.

Podczas modelowania, na przykładach z bajek o Bingu i Tupciu Chrupciu, dzieci obserwowały bohaterów przeżywających złość i frustrację. Opowieści były przeplatane prostymi sygnałami dźwiękowymi granymi na gitarze i organach, co sprzyjało rozwijaniu uwagi słuchowej oraz pamięci sekwencyjnej. Łatwo identyfikowały emocje postaci i zauważały, że choć uczucia były silne, to można było poradzić sobie z nimi w bezpieczny sposób. Bohaterowie stali się dla dzieci kimś w rodzaju przewodników, którzy pokazali, że emocje mijają, gdy damy im chwilę i odpowiednie wsparcie.

Najwięcej energii pojawiło się w części ruchowo-muzycznej. Taniec emocji pozwolił dzieciom „wypuścić z ciała” to, co było napięte, a ćwiczenia oddechowe i sensoryczne działały jak hamulec bezpieczeństwa — pomagały wrócić do spokoju. Muzyka grana na żywo umożliwiała dostosowanie tempa i natężenia dźwięku do potrzeb grupy, wspierając regulację emocjonalną oraz procesy przetwarzania słuchowego. Ruch, muzyka i jasne zasady sprawiły, że nawet silne emocje znalazły bezpieczne ujście.

W części podsumowującej dzieci potrafiły wskazać, co im pomogło, gdy emocja była trudna. Pojawiały się odpowiedzi związane z oddechem, ruchem i proszeniem o pomoc, a także ze słuchaniem spokojnej muzyki. Widać było, że dzieci zaczęły łączyć to, co wydarzyło się na zajęciach, z sytuacjami z codziennego życia – w przedszkolu, w domu czy na placu zabaw.

Zajęcia zakończyły się spokojną rundką, w której dzieci wracały do równowagi przy cichych dźwiękach organów i gitary. Atmosfera była wyciszona i bezpieczna, a dzieci wychodziły z poczuciem, że emocje – nawet te trudne – można oswoić, jeśli wiemy, jak się z nimi obchodzić.

31/01/2026

Dziesiąte zajęcia TUS z elementami przetwarzania słuchowego o temacie „Akceptuję i rozumiem trudne emocje” rozpoczęły się w spokojnej atmosferze od znanego dzieciom rytuału powitania w kręgu. Każde dziecko zostało przywitane po imieniu, a terapeuta akompaniował na żywo na organach krótką, powtarzalną frazą muzyczną inspirowaną stylem barokowym, co sprzyjało regulacji napięcia oraz kierowaniu uwagi słuchowej na bodźce istotne. Krótka aktywność regulacyjna pozwoliła dzieciom wyciszyć ciało, zsynchronizować oddech z rytmem muzyki oraz skupić uwagę na tym, co miało się wydarzyć.

Wprowadzenie do tematu dotyczyło emocji i ich znaczenia. Dzieci, korzystając z ilustracji, nazywały emocje, a terapeuta podkreślał je odpowiednimi fragmentami muzyki granej na gitarze – wolniejsze tempo towarzyszyło smutkowi, a wyższe rejestry i żywszy rytm radości. Ćwiczenie to wspierało różnicowanie bodźców słuchowych oraz łączenie ich z doświadczeniem emocjonalnym. Dzieci odkrywały, że wszystkie emocje – także te trudne – są potrzebne i pełnią ważną funkcję.

W części modelowania dzieci wysłuchały bajeczki terapeutycznej inspirowanej filmem „W głowie się nie mieści”. Historia Riley i jej emocji stała się punktem wyjścia do rozmowy o przeciążeniu, złości i potrzebie zatrzymania się. Podczas słuchania opowieści terapeuta delikatnie ilustrował ją na żywo muzyką Mozarta graną na organach, co wzmacniało koncentrację słuchową, wspierało pamięć słuchową oraz ułatwiało dzieciom rozpoznawanie zmiany nastroju bohaterów. Dzieci zauważały, że dopiero współpraca wszystkich emocji pozwala znaleźć rozwiązanie trudnej sytuacji – podobnie jak współbrzmienie różnych dźwięków tworzy spójną melodię.

Podczas odgrywania scenek dzieci pracowały z kartami emocji i prostymi sytuacjami znanymi z codziennego życia. Każdej scenie towarzyszył krótki motyw muzyczny grany na gitarze, którego zadaniem było zaznaczenie początku i końca wypowiedzi, co wspierało orientację słuchową oraz porządkowanie sekwencji zdarzeń. Wprowadzenie schematu „zatrzymaj się – nazwij emocję – wybierz reakcję” było dodatkowo wzmacniane sygnałem dźwiękowym, pomagając dzieciom ćwiczyć hamowanie reakcji impulsywnych i świadome podejmowanie decyzji.

W trakcie informacji zwrotnej prowadzący zwracał uwagę na konkretne zachowania dzieci, wzmacniając próby nazywania emocji, zatrzymywania się przed reakcją i szukania pomocy. Krótkie improwizacje muzyczne na organach pomagały dzieciom zauważyć zmiany w ich stanie emocjonalnym oraz uczyły rozpoznawania subtelnych różnic w barwie i natężeniu dźwięku, co wspierało rozwój przetwarzania słuchowego i samoregulacji.

W części generalizacji rozmowa dotyczyła sytuacji, w których emocje mogą pojawić się poza salą zajęć – w domu, w przedszkolu lub podczas zabawy z rówieśnikami. Dzieci wspólnie zastanawiały się, co może im pomóc w takich momentach, wskazując m.in. na możliwość wyciszenia się poprzez słuchanie muzyki lub przypomnienie sobie spokojnego motywu muzycznego z zajęć. Praca domowa w formie komiksu do kolorowania utrwalała poznany schemat i pozwalała dzieciom wracać do treści zajęć, także poprzez skojarzenia dźwiękowe.

Zajęcia zakończyły się rundką podsumowującą i spokojnym pożegnaniem przy akompaniamencie fragmentu muzyki barokowej granej na żywo na organach. Dzieci wychodziły z zajęć z większą świadomością swoich emocji oraz z przekonaniem, że nawet trudne uczucia można nazwać, zrozumieć i stopniowo się nimi zaopiekować, korzystając także ze wsparcia dźwięku i muzyki jako narzędzia regulacji emocjonalnej.

Kochani byliście wspaniali ❤️

22/01/2026

Metoda Tomatisa i jej wpływ na pamięć krótkotrwałą

Metoda Tomatisa wspiera rozwój pamięci krótkotrwałej (roboczej).

Jak to działa w praktyce?

Pamięć robocza jest silnie powiązana z:
• uwagą słuchową,
• przetwarzaniem sekwencyjnym,
• kontrolą wykonawczą,
• integracją słuchowo-językową.

Metoda Tomatisa nie trenuje pamięci roboczej bezpośrednio (jak np. ćwiczenia kognitywne), ale oddziałuje na mechanizmy bazowe, które są dla niej kluczowe.

Mechanizmy wpływu Tomatisa na pamięć roboczą:

✔️ Poprawa uwagi słuchowej i selektywnej
→ łatwiejsze utrzymanie informacji „w głowie”.

✔️ Lepsze różnicowanie i sekwencjonowanie bodźców dźwiękowych
→ istotne dla zapamiętywania poleceń, ciągów słownych, cyfr, zdań.

✔️ Aktywacja połączeń korowo-podkorowych (ucho – mózg – ciało)
→ usprawnienie szybkości przetwarzania informacji.

✔️ Regulacja napięcia i emocji
→ zmniejszenie przeciążenia poznawczego, co sprzyja pracy pamięci roboczej.

✔️ Stymulacja obszarów językowych (głównie lewa półkula)
→ poprawa pamięci werbalnej i fonologicznej (część pamięci roboczej).

U kogo efekt bywa najbardziej zauważalny?
• dzieci ze spektrum autyzmu,
• dzieci z ADHD,
• dzieci z dysleksją, SLI, CAPD,
• dzieci z trudnościami szkolnymi (zapamiętywanie poleceń, sekwencji),
• młodzież i dorośli po przeciążeniu stresem,
• osoby po udarach lub z zaburzeniami przetwarzania słuchowego.

20/01/2026

Trening słuchowy Metodą Tomatisa® – oferta terapeutyczna

Trening słuchowy prowadzony Metodą Tomatisa® stanowi formę terapii wspomagającej, wykorzystywanej w pracy z dziećmi w spektrum autyzmu (ASD), a także z dziećmi rozwijającymi się w normie, młodzieżą oraz osobami dorosłymi i starszymi. Oddziaływania terapeutyczne ukierunkowane są na stymulację funkcji słuchowych, wspieranie procesów przetwarzania sensorycznego oraz poprawę funkcjonowania poznawczego, komunikacyjnego i emocjonalnego.

Proces terapeutyczny rozpoczyna się od specjalistycznej oceny profilu uwagi i przetwarzania słuchowego, przeprowadzanej przez certyfikowanego specjalistę Metody Tomatisa®. Na podstawie uzyskanych wyników opracowywany jest indywidualny program terapeutyczny, dostosowany do wieku, możliwości funkcjonalnych oraz potrzeb pacjenta. Terapia realizowana jest w cyklach, z zachowaniem naprzemiennych okresów stymulacji i przerw regeneracyjnych.

Trening słuchowy Metodą Tomatisa® może być stosowany m.in u:
• dzieci w spektrum autyzmu – w celu wsparcia komunikacji, regulacji sensorycznej i emocjonalnej oraz poprawy uwagi słuchowej,
• dzieci rozwijających się w normie – w przypadku trudności w koncentracji, nauce, przetwarzaniu słuchowym lub nadwrażliwości sensorycznej,
• młodzieży – jako wsparcie funkcji poznawczych, regulacji emocjonalnej i zdolności uczenia się,
• osób starszych z obniżoną sprawnością słuchową – w celu wspomagania percepcji słuchowej i rozumienia mowy,
• pacjentów po udarach i incydentach neurologicznych – jako element terapii wspierającej procesy neuroplastyczności i reorganizacji funkcji słuchowych.

Metoda Tomatisa® może stanowić uzupełnienie terapii logopedycznej, neurologopedycznej, pedagogicznej, psychologicznej oraz rehabilitacji neurologicznej. Terapia prowadzona jest przez certyfikowanego specjalistę, z uwzględnieniem indywidualnych wskazań terapeutycznych oraz aktualnego stanu funkcjonalnego pacjenta.

17/01/2026

Podczas naszych 9. zajęć Treningu Umiejętności Społecznych z elementami przetwarzania słuchowego wybraliśmy się w podróż po krainie trudnych emocji, wspieraną przez żywą muzykę klasyczną. Złość, smutek i strach pojawiły się jak goście, którzy czasem pukają do drzwi każdego dziecka — nie zawsze wtedy, kiedy ich zapraszamy. Naszym celem było nauczyć się je rozpoznawać, nazwać i zrozumieć, co chcą nam powiedzieć, zarówno poprzez słowa, jak i dźwięki.

Zajęcia rozpoczęliśmy spokojnym powitaniem w kręgu, któremu towarzyszyły łagodne, improwizowane frazy barokowe grane na żywo na organach przez terapeutę. Był to moment wyciszenia i strojenia uwagi słuchowej. Każde dziecko mogło „zameldować się” ze swoim nastrojem, pokazując mimiką i gestem emocję, którą przyniosło ze sobą na spotkanie. Muzyka pomagała dzieciom wsłuchać się w siebie i stworzyć bezpieczną przestrzeń do wyrażania przeżyć.

Wprowadzenie do tematu było jak otwarcie skrzyni z emocjami, której kluczem stał się dźwięk. Przy fragmentach utworów Mozarta oraz muzyki barokowej dzieci uczyły się rozpoznawać, jakie emocje niesie ze sobą muzyka — czy jest spokojna, napięta, radosna czy niepokojąca. Wspólnie przyglądaliśmy się złości, smutkowi i strachowi, odkrywając, że emocje — podobnie jak muzyka — mogą mieć różne natężenie, tempo i barwę. Złość bywała jak szybkie, mocne dźwięki, smutek jak wolna, opadająca melodia, a strach jak nagłe zmiany i napięcia w muzyce.

Następnie dzieci zanurzyły się w bajce terapeutycznej o przedszkolu „Słoneczek”, wzbogaconej o delikatne tło muzyczne grane na żywo, które podkreślało emocje bohaterów. Opowieść stała się jeszcze bardziej angażująca sensorycznie — dzieci nie tylko słuchały historii, ale również doświadczały jej poprzez dźwięk. Bajka była jak lustro — każde dziecko mogło zobaczyć i usłyszeć w niej kawałek siebie. Uczyliśmy się, że złość można wyciszyć jak muzykę poprzez spowolnienie i oddech, smutek potrzebuje ciepła i obecności, a strach — wyjaśnienia i poczucia bezpieczeństwa.

Po bajce emocje zeszły z kartki i zaczęły się poruszać. Podczas odgrywania scenek dzieci wcielały się w różne role, reagując nie tylko na słowo, ale i na zmieniające się fragmenty muzyczne. Ćwiczyły wyrażanie emocji mimiką twarzy, dopasowując ją do nastroju muzyki — spokojnej, napiętej lub radosnej. Było to ważne ćwiczenie wspierające integrację słuchowo-emocjonalną i rozwijające świadomość własnych reakcji.

W rozmowie podsumowującej dzieci dzieliły się tym, jakie emocje usłyszały w muzyce i jak je odczuwały w ciele. Każda forma wypowiedzi była ważna — słowo, gest, mimika czy wskazanie odpowiedniego symbolu emocji. Był to moment zatrzymania się i uważnego sprawdzenia, co zostało z nami po tej muzyczno-emocjonalnej wyprawie.

Na zakończenie przenieśliśmy zdobytą wiedzę poza salę zajęć. Dzieci zastanawiały się, gdzie w codziennym życiu mogą „usłyszeć” swoje emocje — w domu, w przedszkolu, na placu zabaw — i jak mogą je rozpoznać, zanim staną się zbyt głośne. Wspólnie doszliśmy do wniosku, że emocje, podobnie jak muzyka, są częścią naszego życia i zawsze możemy nauczyć się je regulować oraz prosić o pomoc.

Zajęcia zakończyły się spokojną rundką końcową przy łagodnej muzyce barokowej granej na żywo, sprzyjającej wyciszeniu i integracji doświadczeń. Dzieci wychodziły z poczuciem, że emocje nie są wrogami, lecz ważnymi sygnałami, których można nauczyć się słuchać — także poprzez dźwięk. Spotkanie przebiegło w atmosferze bezpieczeństwa, uważności i ciekawości, a dzieci aktywnie uczestniczyły w proponowanych działaniach.

17/01/2026

Serdecznie Zapraszamy 🫶

13/01/2026

Siedem potwierdzonych naukowo zastosowań Metody Tomatisa®

I. AUTYZM
*Lepsza komunikacja
*Rzadsze napady złości, mniejszy lęk
*Zwiększone kompetencje społeczne
*Lepsza regulacja emocji
*Większa tolerancja sensoryczna
*Przedłużony czas koncentracji uwagi
*Wsparcie poprawy zachowania.

II. ADHD
*Dłuższy okres koncentracji uwagi
*Mniejsza nadpobudliwość
*Mniejsza impulsywność
*Lepsze skupienie i koncentracja
uwagi
*Wsparcie funkcji wykonawczych
*Rzadsza dekoncentracja
*Sprzyjanie realizacji zadań do końca.

III. ZABURZENIA PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO
*Regulacja bodźców sensorycznych
*Mniejsze przeciążenie sensoryczne
*Lepsze zdolności motoryczne oraz
integracja sensoryczna
*Sprzyjanie stabilności emocjonalnej
*Zwiększona świadomość ciała
*Ograniczenie wybuchowych
zachowań
*Większe skupienie uwagi
*Sprawniejsza pamięć
*Lepsza umiejętność czytania
*Sprzyjanie rozwojowi poznawczemu
*Lepsze wyniki w nauce
*Wsparcie funkcji wykonawczych.

IV. RÓWNOWAGA EMOCJONALNA
*Mniejszy poziom lęku
*Większa stabilność nastroju
*Wsparcie zarządzania stresem
*Większa samokontrola
*Sprzyjanie świadomości
emocjonalnej
*Pozytywne mechanizmy radzenia sobie
z wyzwaniami
*Ograniczenie wybuchów emocji.

V. ZABURZENIA PRZETWARZANIA SŁUCHOWEGO
*Poprawa różnicowania słuchowego
*Lepsza lokalizacja dźwięków
*Lepsza pamięć słuchowa
*Poprawa rozumienia mowy w szumie
*Lepsza uwaga słuchowa
*Zwiększone zdolności słuchowe
*Zwiększona świadomość fonemiczna.

VI. MOWA I JĘZYK
*Lepsze zdolności słuchowe
*Wyraźniejsze mówienie
*Poprawa rozumienia języka
*Pobudzenie językowych
ośrodków w mózgu
*Szybsze przyswajanie słownictwa
*Większa świadomość fonologiczna.

VII. TRUDNOŚCI Z NAUKĄ
*Większe skupienie uwagi
*Sprawniejsza pamięć
*Lepsza umiejętność czytania
*Sprzyjanie rozwojowi poznawczemu
*Lepsze wyniki w nauce
*Wsparcie funkcji wykonawczych.

09/01/2026

Nasze 8. zajęcia Treningu Umiejętności Społecznych z elementami przetwarzania słuchowego były poświęcone nauce konstruktywnego rozwiązywania konfliktów wśród dzieci. Spotkanie rozpoczęło się od rytuału powitania połączonego z krótkim ćwiczeniem słuchowym – dzieci wsłuchiwały się w spokojne fragmenty muzyki Wolfgang Amadeus Mozart, co sprzyjało wyciszeniu, regulacji napięcia oraz przygotowaniu układu nerwowego do pracy w grupie.

Następnie wprowadzono temat zajęć poprzez rozmowę kierowaną i ilustracje przedstawiające kłótnię oraz porozumienie. Dzieci, przy akompaniamencie delikatnej muzyki barokowej granej na żywo na organach i gitarze, miały możliwość lepszego skupienia uwagi słuchowej oraz różnicowania emocjonalnego charakteru omawianych sytuacji.

W części modelującej dzieci wysłuchały bajki terapeutycznej, której odbiór został wzbogacony o tło muzyczne dostosowane tempem i dynamiką do treści opowiadania. Po bajce omówiono emocje bohaterów oraz sposoby radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych, zwracając uwagę na uważne słuchanie, rozumienie komunikatów oraz reagowanie adekwatne do sytuacji.

Kolejnym etapem były ćwiczenia praktyczne – dzieci odgrywały scenki konfliktowe, korzystały z kart konfliktu oraz ćwiczyły algorytm „STOP – oddycham – mówię – słucham – szukam rozwiązania”. Ćwiczeniom towarzyszyły krótkie pauzy muzyczne, które wspierały regulację emocji, kontrolę impulsów oraz integrację bodźców słuchowych z działaniem.

Zajęcia zakończyły się informacją zwrotną, w której każde dziecko otrzymało pozytywne wzmocnienie za swoje zaangażowanie i próby stosowania nowych umiejętności. Na koniec przeprowadzono krótką rundkę podsumowującą przy spokojnych dźwiękach muzyki barokowej, podczas której dzieci dzieliły się tym, czego się nauczyły. Spotkanie przebiegło w bezpiecznej, spokojnej atmosferze i umożliwiło dzieciom praktyczne ćwiczenie umiejętności społecznych przy jednoczesnym wspieraniu przetwarzania słuchowego.