Działalność Wspomagająco Edukacyjna - Profilaktyka i Terapia Uzależnień

20/01/2026

Kryzys zdrowia psychicznego u dzieci to temat, który wymaga uwagi każdego rodzica. W najnowszym odcinku podcastu „Mamy czas” Emilia Komarnicka rozmawia z Jol...

12/01/2026

Frankl konsekwentnie odróżniał sens cierpienia od jego romantyzowania. W logoterapii sens nie polega na tym, że ból staje się „dobry”, „potrzebny” czy „uszlachetniający”. Cierpienie samo w sobie nie ma wartości. Wartość może pojawić się dopiero w postawie, jaką człowiek wobec niego zajmuje – wtedy, gdy nie da się go uniknąć ani zmienić.

Logoterapia przypomina: jeśli cierpienie da się zmniejszyć, jeśli można się chronić, leczyć, stawiać granice – należy to robić. Nadawanie sensu nie jest usprawiedliwieniem bierności ani trwania w krzywdzących warunkach. Frankl był w tej kwestii jednoznaczny: sens nie polega na akceptacji zła, lecz na odpowiedzi na to, co nieuchronne.

Jak pisał Frankl: "Trwanie w cierpieniu, którego da się uniknąć, to nie heroizm, tylko masochizm".

Dlatego romantyzowanie cierpienia niesie w sobie realne zagrożenia. Pojawia się m.in. wtedy, gdy:

- osoby w silnym kryzysie próbują nadać bólowi znaczenie, by nie konfrontować się z bezradnością;

- środowiska pomocowe nieświadomie wzmacniają narrację „musisz cierpieć, aby stać się bardziej dojrzałym”;

- wspólnoty religijne lub ideologiczne gloryfikują ofiarę kosztem granic;

- osoby wychowane w duchu obowiązku i poświęcenia często mylą sens z biernym trwaniem w cierpieniu.

W takich kontekstach sens bywa używany jak opatrunek na ranę, której nikt nie chce zobaczyć. Frankl ostrzegał przed tym subtelnym nadużyciem. Często podkreślał, że sens nie polega na tym, że cierpienie jest potrzebne, lecz na tym, że człowiek – nawet w cierpieniu – pozostaje wolny w wyborze swojej postawy.

Egzystencjalna dojrzałość zaczyna się tam, gdzie kończy się kult bólu, a zaczyna odpowiedzialność za życie – takie, jakie jest, z całym jego ciężarem i możliwością zmiany

30/11/2025

Uzdrawianie po przemocy to nie jest prosta droga ani liniowy proces.
To podróż, w której ciało, emocje i psychika budzą się powoli — czasem cofają, czasem przyspieszają, czasem stoją w miejscu, bo potrzebują odpocząć.

I właśnie dlatego tak wiele osób myśli, że „coś jest z nimi nie tak”.
Że powinny już być dalej.
Że powinny czuć inaczej.
Że „nie ogarniają”, „utknęły”, „nie radzą sobie”.

A prawda jest zupełnie inna.

Nie jesteś zagubiona/y.
To proces jest wielowarstwowy.
To, co czujesz, ma sens.
I da się to nazwać.

Dlatego rozpisałam dla Ciebie 9 faz regeneracji po przemocy, które przechodzi prawie każda osoba wychodząca z relacji raniącej lub manipulacyjnej.
Nie po to, by Cię zaszufladkować — ale po to, żebyś w końcu odetchnęł/a i zobaczył/a:
„To normalne. To jestem ja. To jest mój powrót do siebie.”

FAZA 1 — SZOK I NIEDOWIERZANIE

To moment, w którym ciało i psychika działają na autopilocie.
Możesz funkcjonować „normalnie”, robić zakupy, pracować, opiekować się dzieckiem —
ale wewnątrz jesteś jak po wypadku.
Nie czujesz jeszcze pełni bólu, bo organizm blokuje dostęp do emocji, żeby Cię ochronić.
W głowie pojawia się myśl:
„Czy to naprawdę się wydarzyło? Czy to możliwe, że ktoś, kogo kochał_m, zrobił mi to wszystko?”
To faza, w której jeszcze próbujesz znaleźć logiczne wytłumaczenia dla irracjonalnej przemocy.
To NATURALNE. Mózg chroni Cię przed jednorazowym zderzeniem z całą prawdą.

⸻

FAZA 2 — ROZPAD (emocjonalna gorączka)

Tu puszczają wszystkie tamy.
Pojawia się zalew emocji: płacz, panika, chaos, huśtawka, wyrzuty sumienia, wstyd, strach.
To tak, jakby organizm wyrzucał z siebie całą truciznę: gaslighting, poniżenia, dysocjację, wątpliwości, sprzeczne sygnały.
Nie masz kontroli nad emocjami, bo jej mieć nie możesz — to wszystko gromadziło się latami.
To najtrudniejszy etap, ale jednocześnie najbardziej oczyszczający.
Twoje ciało po raz pierwszy nie musi już „trzymać fasonu”.

⸻

FAZA 3 — ODCINANIE (emocjonalna cisza)

Po ogromnym przeciążeniu przychodzi wyłączenie.
To nie jest depresja — to neurobiologiczna ochrona.
Mózg przełącza Cię na tryb oszczędzania energii.
Możesz czuć pustkę, zobojętnienie, apatię, brak motywacji, uczucie „jakby mnie nie było”.
To moment regeneracji systemu nerwowego.
Nie czujesz, bo musisz się od czegoś odciąć, zanim zaczniesz czuć na nowo.

⸻

FAZA 4 — PRAWDA I PIERWSZE PRZEBUDZENIA

Mgła opada.
Zaczynasz dostrzegać rzeczy, które wcześniej były zagłuszane manipulacją i lękiem.
Nagle coś w Tobie mówi:
„To nie była moja wina. To naprawdę było przemocowe. To naprawdę było toksyczne.”
Zbierasz fakty, czytasz, łączysz kropki, rozpoznajesz schematy.
Ta faza bywa bolesna, bo widzisz wyraźnie to, co wcześniej było rozmazane.
Ale jednocześnie daje ogromną siłę — to etap uświadamiania i odmitologizowania sprawcy.

⸻

FAZA 5 — GNIEW I BUNT (powrót granic)

Po prawdzie przychodzi gniew.
Zdrowy, świadomy gniew — nie agresja.
Energia, która była zamrożona, wraca.
Pojawia się myśl:
„Nigdy więcej. Dość. Koniec.”
To faza, w której Twoje granice zaczynają żyć.
Czujesz siłę, której wcześniej nie było, bo była przykryta strachem.
To etap budzenia się Twojej tożsamości.

⸻

FAZA 6 — WYCOFANIE I SELEKCJA (detoks relacyjny)

Zaczynasz widzieć ludzi inaczej.
Już nie otwierasz się na wszystkich — zaczynasz selekcjonować.
Cisza staje się ważniejsza niż towarzystwo, a spokój cenniejszy niż „bliskość”, która raniła.
Umiesz rozpoznać tych, którzy ciągną Cię w dół —
i przestajesz się tłumaczyć, dlaczego odchodzisz.
To faza odbudowy przestrzeni wokół siebie, żeby nic nie zabiło Twojej regeneracji.

⸻

FAZA 7 — POWRÓT DO CIAŁA (regeneracja systemu nerwowego)

Sen wraca.
Oddech wraca.
Reakcje są łagodniejsze.
Zaczynasz doświadczać chwil, w których czujesz się bezpieczna/y w swoim własnym ciele.
To etap, w którym trauma przestaje być ciągle aktywna — organizm wraca do równowagi.
Powoli, delikatnie, stabilnie.

⸻

FAZA 8 — DEFINICJA SIEBIE NA NOWO

Po latach dopasowywania się do kogoś destrukcyjnego — wraca pytanie:
„Co JA lubię? Co mi służy? Czego chcę?”
Zaczynasz odkrywać swoje potrzeby, swoje granice, swoje wartości.
Twoja tożsamość przestaje być odpowiedzią na cudze wymagania, a zaczyna być czymś, co budujesz świadomie.
To faza tworzenia nowej/go siebie — nie tej przed przemocą, tylko tej po przetrwaniu.

⸻

FAZA 9 — NOWE ŻYCIE (świadome, stabilne, Twoje)

To etap, w którym nie tylko wychodzisz z traumy — Ty z niej wyrastasz.
Nie wracasz do tego, co było.
Budujesz życie, które jest bezpieczne, zdrowe, mądre i Twoje.
Nie szukasz miłości na siłę — wybierasz ludzi, miejsca, rzeczy, które Cię nie ranią.
Granice są naturalne.
Zaufanie jest świadome.
A Ty jesteś u siebie — w sercu, w ciele, w życiu.

—

Najważniejsze, co chcę Ci powiedzieć na koniec, to to:
nie ma dobrej ani złej fazy.
Każda z nich jest częścią uzdrawiania, a każda kolejna przychodzi wtedy, kiedy Twoje ciało i psychika są na to gotowe.

Możesz czasem cofnąć się o krok, zatrzymać, utknąć na chwilę —
ale to nie znaczy, że robisz coś źle.
To znaczy tylko tyle, że proces jest żywy.
Naturalny.
Ludzki.

Najczęściej jesteśmy w jednej głównej fazie,
a elementy poprzednich mogą się czasem odezwać —
i to jest normalne.
To nie chaos.
To sposób, w jaki układ nerwowy wraca do równowagi.

Regeneracja po przemocy nie jest linią prostą —
ale jest drogą w stronę siebie.
Powolną, mądrą, głęboką.
I z każdym etapem wracasz do tego, czego tak długo Ci brakowało:
do spokoju, bezpieczeństwa, wolności i własnej prawdy.

Jesteś w procesie.
Jesteś w drodze.
I idziesz w dobrym kierunku.

W której fazie jesteś dzisiaj?

——

Przemoc nie ma płci.
Świadomość jej mechanizmów to pierwszy krok,
by ją zrozumieć i przerwać.

——

Telefony zaufania / pomoc dla osób doświadczających przemocy:
1. Ogólnopolski Telefon dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”
📞 800 120 002 – bezpłatny, całodobowy
2. Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym
📞 800 70 22 22 – bezpłatny, całodobowy
3. Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych
📞 116 123 – bezpłatny
4. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia
📞 112 – numer alarmowy, czynny całą dobę

——

24/11/2025

Lekcja 16
Temat: Profilaktyka Zespół Szkół w Lubawie

29/10/2025

22/10/2025

🕯️ Zabrali mu wszystko.

Dom.
Książki.
Pacjentów.
Nawet imię.

Na obozowych dokumentach widniał tylko numer: 119104.

A jednak Viktor Frankl, austriacki psychiatra z Wiednia, wciąż robił to, czego nie mogła powstrzymać żadna ściana — leczył ludzką duszę.

Najpierw został deportowany do Terezina, potem do Auschwitz, a w końcu do Dachau.
Każdego dnia widział, jak ludzie umierają nie z głodu, lecz z braku sensu.

I właśnie tam, w samym sercu piekła, odkrył prawdę, która na zawsze zmieniła psychologię:

Nawet gdy człowiek traci wszystko, pozostaje mu ostatnia wolność — wolność wyboru swojego nastawienia wobec losu.

Frankl zaczął rozmawiać z więźniami, wspierać ich słowami, przypominać, że warto trzymać się wspomnień i powodów, by żyć:
Syn, którego trzeba jeszcze zobaczyć.
Miłość, którą warto odnaleźć.
Praca, którą trzeba dokończyć.
Marzenie, które wciąż jest możliwe.

Wielu przetrwało dzięki tej niewidzialnej iskrze.
Inni zmarli, ale w pokoju, którego nie potrafił odebrać żaden strażnik.

Kiedy wojna się skończyła, Frankl ważył niewiele ponad 40 kilogramów.
Stracił rodzinę, żonę i cały swój dobytek.
Ale zachował coś bezcennego — rękopis spisany z pamięci, narodzony pomiędzy drutem kolczastym a rozpaczą.

Nazwę nadał później: Logoterapia – „leczenie przez sens”.
Nauczył świat, że człowieka można leczyć nie tylko lekami, lecz także celem i znaczeniem.

W 1946 roku opublikował książkę „Człowiek w poszukiwaniu sensu”, przetłumaczoną na dziesiątki języków.
Z przesłaniem, które nigdy nie traci mocy:

„Kto ma dlaczego żyć, zniesie niemal każde jak.”

Słowa narodzone w obozie zagłady, które do dziś leczą tych, którzy zagubili sens życia.

Bo dopóki człowiek potrafi odnaleźć znaczenie, nawet ciemność nie jest w stanie go pokonać. 🌑✨

21/10/2025

„Dziecko, którego potrzeby nie były zaspokojone, wyrasta na potrzebującego dorosłego - czuje, że potrzebuje kogoś, kto trwałby przy nim i żył dla niego. Uczucie to jest szczere, jednak nie dotyczy teraźniejszości i NIE MOŻE ZOSTAĆ W NIEJ ZASPOKOJONE.

Jeśli ktoś stara się odpowiedzieć na tę potrzebę, INFANTYLIZUJE taką osobę, tak naprawdę jej nie pomagając.

Jej teraźniejszą potrzebą jest NABYCIE UMIEJĘTNOŚCI FUNKCJONOWANIA JAKO OSOBA DOROSŁA. Dokonuje się to poprzez ożywienie przeszłości z jednoczesnym zrozumieniem teraźniejszości. Poprzez oddech i głęboki płacz można odczuć ból braku wsparcia i miłości w dzieciństwie.

Możliwe staje się wówczas zaakceptowanie straty w przeszłości, aby być w pełni obecnym w teraźniejszości.”

/Alexander Lowen/

*****

Grafika: Constantin Ciosu

10/10/2025

10 października obchodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, który zainicjowany został w 1992 roku przez Światową Federację Zdrowia Psychicznego.

Hasło przewodnie tegorocznego Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego zwraca uwagę na konieczność zadbania w szczególny sposób o zdrowie psychiczne w czasach gdy wciąż bombardowani jesteśmy informacjami o katastrofach i sytuacjach kryzysowych. Musimy pamiętać o tym, iż obciążenie psychiczne takimi zdarzeniami może mieć dużo bardziej długofalowe skutki niż samo zdarzenie. Dostępność do profesjonalnej pomocy powinna być jak najbardziej powszechna, ale poza działaniami profesjonalistów ważne jest również nasze wsparcie i uważność. Zbyt często uzależnienie, depresja, czy inne problemy zdrowia psychicznego pozostają bez odpowiedniej reakcji otoczenia.

Zachęcamy Państwa do zapoznania się z materiałami publikowanymi na stronach internetowych:

- Światowej Federacji Zdrowia Psychicznego: https://wfmh.global/

- Światowej Organizacji Zdrowia: https://www.who.int/

- Ministerstwa Zdrowia: https://www.gov.pl/web/zdrowie

Fachową, bezpłatną pomoc psychologiczną, uzyskasz dzwoniąc pod numer:

- 800 12 12 12 – dziecięcy telefon zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Mogą dzwonić również osoby dorosłe, aby zgłosić problemy dzieci.

- 116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę

- 800 199 990 Ogólnopolski Telefon Zaufania Uzależnienia

- 800 12 00 02 – ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie „Niebieska Linia"

08/10/2025

Zdrowe poczucie własnej wartości oznacza, w moim rozumieniu, niepodważalną pewność, że doznawane uczucia i potrzeby należą do własnego Ja. Ta pewność nie jest efektem przemyśleń i rozważań, jest czymś tak naturalnym, jak tętno, na które nie zwracamy uwagi, dopóki jest normalne.
Właśnie w tym oczywistym i naturalnym dostępie do własnych uczuć i pragnień człowiek odnajduje swoją siłę i szacunek do siebie. Wolno mu być smutnym, zrozpaczonym lub bezradnym i nie obawiać się, że kogoś wyprowadzi to z równowagi. Wolno mu bać się, kiedy czuje się zagrożony, wolno mu odczuwać złość, kiedy nie może zaspokoić swoich pragnień. Nie tylko wie, czego nie chce, ale również czego chce, i wyraża to niezależnie od tego, czy jest za to kochany czy nienawidzony.

Alice Miller - Dramat udanego dziecka

01/10/2025

"Bycie neurotycznym oznacza zablokowanie spowodowane nieprzetworzonymi doświadczeniami z dzieciństwa. Nie przepracowane niedostatki (nieobecność dobra), krzywdy (obecność zła) i utraty (to, co dobre, było obecne ale zostało utracone), doznawane we wczesnych okresach życia, leżą u podłoża późniejszych iluzji (pozytywnych zafałszowań rzeczywistości), zniekształceń (negatywnych zafałszowań rzeczywistości) oraz roszczeń (upartego domagania się czegoś, co się pacjentowi w jego poczuciu należy, pomimo podważających to przekonanie dowodów). Te iluzje, zniekształcenia i roszczenia będą utrudniały pacjentowi doświadczenie rzeczywistości taką, jaką naprawdę jest.
Przykład: jest całkiem możliwe, że dziecko, którego rodzic rzadko bywał kochający i akceptujący, w kolejnych związkach będzie rozgrywać dziecięcą tęsknotę za byciem kochanym w sposób, w jaki kochać może tylko idealny rodzic. Takie kompulsywne i bezwiedne odtworzenia, wynikające z ambiwalentnego przywiązanie do rodzica, w nieunikniony sposób muszą prowadzić do problemów w związkach miłosnych. Ponieważ pacjent nigdy nie stawił czoła prawdzie o deficytach rodzica i nie przeżył związanej z tym żałoby, będzie ciągle dokonywał neurotycznych wyborów obiektów miłości, w tym przypadku – wyborów nacechowanych iluzjami. Będzie żywił złudną nadzieję, że kolejna partnerka okaże się dobrym rodzicem, jakiego jako dziecko nie miał, i że dzięki temu będzie ona mogła zrekompensować mu deficyty. Mówiąc w skrócie, z powodu niedostatku (braku dobra) we wczesnych relacjach pacjent w późniejszych związkach będzie rozgrywał neurotyczną konfliktowość, dotyczącą poszukiwania kochającego i akceptującego partnera życiowego.

Martha Stark, Stres Optymalny
fot Johannes Krupinski