Gabinet Terapeutyczny - Dorota Wiśniewska

13/11/2025

☘️☀️

02/11/2025

I jeszcze o tych którzy umarli żyjąc. Właśnie temat na dziś, by jutro był lepszy dzień. ☘️☀️

Epejsodion 6
Uwiezieni we własnych ciałach

Dziś piszę w trosce o tych, którzy o siebie się nie upomną, o osobach których ciało odmówiło komunikacji ze światem.

Udar mózgu, który prowadzi do porażenia kończyn i ośrodka mowy, to nie tylko dramat medyczny. To także głębokie wyzwanie etyczne, pedagogiczne i duchowe. Człowiek po udarze staje się często więźniem własnego ciała – nie może się poruszać, mówić, a jego komunikacja ze światem zostaje skrajnie ograniczona. Mimo to zachowuje świadomość, rozumie, czuje, cierpi. Jego dusza pozostaje w pełni obecna, a umysł – nierzadko całkowicie sprawny.
Tragedią wielu chorych jest to, że są traktowani przez otoczenie w sposób przedmiotowy. Brak słów, brak ruchu bywa błędnie utożsamiany z brakiem świadomości. Zamiast empatii pojawia się rutyna, obojętność, a czasem nawet niehumanitarne zachowania – rozmowy nad chorym, jakby był nieobecny, traktowanie jak ciężaru lub problemu.
A przecież każdy człowiek zachowuje swoją niezbywalną godność, nawet jeśli jego ciało nie odpowiada. Ta godność nie wynika z użyteczności czy zdolności do komunikacji, ale z faktu bycia osobą – obrazem i podobieństwem Boga.

Opiekunowie – rodzina, pielęgniarki, terapeuci – muszą w swojej służbie bliskiemu, człowiekowi realizować ważne pedagogiczne i etyczne wyzwanie, ponieważ stanowią dla chorego cały świat. Od nich zależy, czy człowiek uwięziony w ciele poczuje się odrzucony, czy też przyjęty i otoczony miłością. Pedagogiczna odpowiedzialność polega tu na kształtowaniu postaw – uczyć siebie i innych uważności, cierpliwości, delikatności. Nawet krótki kontakt, dotyk dłoni, próba nawiązania komunikacji (choćby przez ruch oczu) jest lekcją człowieczeństwa.

Dziś apeluję do opiekunów….
Drodzy Opiekunowie,
Wasze ręce karmią, myją, podtrzymują. Wasze spojrzenie mówi więcej niż tysiąc słów. Pamiętajcie – człowiek, nad którym się pochylacie, jest obecny, choć ciało milczy. On słyszy, czuje, rozumie.
Nie bądźcie jak ci, którzy przechodzą obok cierpiącego, widząc tylko ciężar. Bądźcie jak Samarytanin, który się zatrzymuje, pochyla i leczy.
Każdy gest czułości, każde słowo wypowiedziane z szacunkiem, każda próba rozmowy – nawet jeśli odpowiedzią jest tylko mrugnięcie oka – jest czynem miłości. To nie strata czasu, to najczystsza forma Ewangelii w praktyce.
Pamiętajcie o słowach Jezusa:
„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).
Nie tylko chrześcijanie przejawiają troskę o tych najbardziej bezbronnych, braci najmniejszych. Przywołam fragment z hinduskiej Bhagawadgity, który mówi o uniwersalnej jedności i trosce o innych. „Wszystkie istoty są przejawem tej samej boskiej rzeczywistości, a troska o drugiego człowieka jest wyrazem troski o samego Boga.” Taki przekaz pokazuje, że każda pomoc i życzliwość wobec innych jest równocześnie wyrazem naszej duchowej jedności.

Człowiek po udarze, porażony, milczący – jest właśnie „najmniejszym” bratem. Jego godność jest nietykalna, jego życie ma wartość niezmierzoną. W waszych dłoniach spoczywa misja nie tylko pielęgnacji, ale i świadectwa: pokazać światu, że każda osoba – nawet uwięziona w ciele – pozostaje w pełni człowiekiem, dzieckiem Bożym, ukochanym przez Stwórcę.
Niech wasza opieka stanie się modlitwą. Niech wasze gesty będą Eucharystią codzienności. Niech wasze serca będą lustrem Bożej miłości.

02/11/2025

Moja modlitwa dla Nieobecnych. 🕯️

"Niewypowiedziane dialogi" A może zamiast wracania do tego co brakuje, za czym tęsknisz,.. podzielisz się z tymi którzy odeszli, tym co dobrego wydarzyło się od ich nieobecności.🍀 Opowiedz im o tym, za co jesteś wdzięczny sobie...,
za co dumny..., co w tobie zmieniło się na lepsze..., co sobie uświadomiłeś..., jaką osobą dziś jesteś..., w czym jesteś mocniejszy.., albo ...co pięknego doświadczyłeś przez ten czas ich nieobecności.🍀 a na koniec przywołają wasze wspólne wspomnienia, które pięknie budują ciebie i podziękuj sobie, że obdarowałeś bliskich "niewypowiedzianą" rozmową ♥️ o tym co wzmacnia, co cieszy, zamiast tego co smuci i obciąża. Ucieszą się, na pewno się ucieszą,👌 bo gdy przeżywamy radość chcemy aby wszystkim było dobrze. Im już przecież jest, a nam przecież nadal świeci słońce🙏🤗☀️

02/11/2025

30/10/2025

Psychoterapia jako proces żałoby

Pacjenci przychodzą na psychoterapię z nadzieją na ulgę, z pragnieniem naprawienia siebie lub życia, które wydaje się nieudane. Dopiero w toku pracy okazuje się, że nie chodzi o „naprawienie” czegokolwiek, ale o uznanie tego, co zostało utracone, niedane, zniszczone. Jak zauważa Martha Stark, terapeuta towarzyszy pacjentowi w stawaniu twarzą w twarz z realnością, która wcześniej była zbyt bolesna, by ją przyjąć. To właśnie w tej konfrontacji zaczyna się żałoba: nie tylko po osobach czy wydarzeniach, lecz po wyobrażeniach o sobie, o świecie i o innych, które już nie mogą się utrzymać.

Nancy McWilliams mówi z kolei, że w psychoterapii pacjent stopniowo godzi się z faktem, iż jego cierpienie nie jest jego winą, a zarazem nikt inny nie może go z niego „uratować”. Utrata tej iluzji wszechmocnego obiektu – rodzica, partnera, terapeuty – bywa jednym z najbardziej bolesnych etapów terapii. To moment, w którym pacjent przestaje szukać wybawienia i zaczyna podejmować odpowiedzialność za swoje życie. Ta przemiana nie jest aktem jednorazowym, lecz procesem, który - jak każda żałoba – wymaga czasu, bólu i cierpliwości wobec własnych granic.

Żałoba w terapii nie jest więc końcem nadziei, lecz jej przekształceniem. Uczy, że można żyć w świecie nieidealnym, bez konieczności idealizowania innych i bez ciągłego karania siebie. Z tej akceptacji rodzi się coś nowego: nie tyle szczęście rozumiane jako brak bólu, ile dojrzałość i zdolność do jego pomieszczenia. Terapeutyczna żałoba jest więc paradoksalnie początkiem życia bardziej realnego, opartego nie na fantazji naprawy, lecz na gotowości, by być w prawdzie o sobie.

Fot. Sabine van Erp / Pixabay

14/09/2025

14/09/2025

Epejsodion 6
Uwiezieni we własnych ciałach

Dziś piszę w trosce o tych, którzy o siebie się nie upomną, o osobach których ciało odmówiło komunikacji ze światem.

Udar mózgu, który prowadzi do porażenia kończyn i ośrodka mowy, to nie tylko dramat medyczny. To także głębokie wyzwanie etyczne, pedagogiczne i duchowe. Człowiek po udarze staje się często więźniem własnego ciała – nie może się poruszać, mówić, a jego komunikacja ze światem zostaje skrajnie ograniczona. Mimo to zachowuje świadomość, rozumie, czuje, cierpi. Jego dusza pozostaje w pełni obecna, a umysł – nierzadko całkowicie sprawny.
Tragedią wielu chorych jest to, że są traktowani przez otoczenie w sposób przedmiotowy. Brak słów, brak ruchu bywa błędnie utożsamiany z brakiem świadomości. Zamiast empatii pojawia się rutyna, obojętność, a czasem nawet niehumanitarne zachowania – rozmowy nad chorym, jakby był nieobecny, traktowanie jak ciężaru lub problemu.
A przecież każdy człowiek zachowuje swoją niezbywalną godność, nawet jeśli jego ciało nie odpowiada. Ta godność nie wynika z użyteczności czy zdolności do komunikacji, ale z faktu bycia osobą – obrazem i podobieństwem Boga.

Opiekunowie – rodzina, pielęgniarki, terapeuci – muszą w swojej służbie bliskiemu, człowiekowi realizować ważne pedagogiczne i etyczne wyzwanie, ponieważ stanowią dla chorego cały świat. Od nich zależy, czy człowiek uwięziony w ciele poczuje się odrzucony, czy też przyjęty i otoczony miłością. Pedagogiczna odpowiedzialność polega tu na kształtowaniu postaw – uczyć siebie i innych uważności, cierpliwości, delikatności. Nawet krótki kontakt, dotyk dłoni, próba nawiązania komunikacji (choćby przez ruch oczu) jest lekcją człowieczeństwa.

Dziś apeluję do opiekunów….
Drodzy Opiekunowie,
Wasze ręce karmią, myją, podtrzymują. Wasze spojrzenie mówi więcej niż tysiąc słów. Pamiętajcie – człowiek, nad którym się pochylacie, jest obecny, choć ciało milczy. On słyszy, czuje, rozumie.
Nie bądźcie jak ci, którzy przechodzą obok cierpiącego, widząc tylko ciężar. Bądźcie jak Samarytanin, który się zatrzymuje, pochyla i leczy.
Każdy gest czułości, każde słowo wypowiedziane z szacunkiem, każda próba rozmowy – nawet jeśli odpowiedzią jest tylko mrugnięcie oka – jest czynem miłości. To nie strata czasu, to najczystsza forma Ewangelii w praktyce.
Pamiętajcie o słowach Jezusa:
„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).
Nie tylko chrześcijanie przejawiają troskę o tych najbardziej bezbronnych, braci najmniejszych. Przywołam fragment z hinduskiej Bhagawadgity, który mówi o uniwersalnej jedności i trosce o innych. „Wszystkie istoty są przejawem tej samej boskiej rzeczywistości, a troska o drugiego człowieka jest wyrazem troski o samego Boga.” Taki przekaz pokazuje, że każda pomoc i życzliwość wobec innych jest równocześnie wyrazem naszej duchowej jedności.

Człowiek po udarze, porażony, milczący – jest właśnie „najmniejszym” bratem. Jego godność jest nietykalna, jego życie ma wartość niezmierzoną. W waszych dłoniach spoczywa misja nie tylko pielęgnacji, ale i świadectwa: pokazać światu, że każda osoba – nawet uwięziona w ciele – pozostaje w pełni człowiekiem, dzieckiem Bożym, ukochanym przez Stwórcę.
Niech wasza opieka stanie się modlitwą. Niech wasze gesty będą Eucharystią codzienności. Niech wasze serca będą lustrem Bożej miłości.

07/09/2025

„Czasami wystarczy przetrwać noc, by rankiem zobaczyć, że świat ma dla nas inne oblicze.” – Zbigniew Herbert ☘️

31/08/2025

Może jak zdałeś już egzamin z życia dla innych, odważysz się również zdać egzamin z życia dla siebie.🍀

17/08/2025

„Każdy z nas jest niepowtarzalny i wartościowy – nikt nie jest taki sam jak Ty.” V. Satir