Co to jest strona internetowa?

https://www.znanylekarz.pl/agnieszka-jastrzebska-2/psycholog-psycholog-dzieciecy-psychoterapeuta/lubin2, http://www.psyc

Terapia ACT w podróży bohatera, Ulica Budziszyńska 29, Lubin (2026)

24/04/2026

Hejt, nękanie, samotność, odrzucenie. Cztery szkolne rany, które zmieniają dziecku sposób myślenia o sobie!

Nauczyciel zwykle widzi sytuację.
Psychika dziecka zapisuje język.

Właśnie dlatego szkolna krzywda zostawia po sobie coś więcej niż przykry dzień, uruchamia zdania, które po czasie zaczynają brzmieć w głowie dziecka jak własne myśli-
jestem gorszy,
do mnie się nie podchodzi
ze mną coś jest nie tak
lepiej siedzieć cicho
lepiej zniknąć

I właśnie tutaj zaczyna się problem.

Hejt działa przez upokorzenie.
Jego celem jest zawstydzenie dziecka i przyklejenie mu etykiety. W klasie przybiera formę wyzwisk, żartów, filmików, memów, komentarzy, screenów, przerobionych zdjęć i publicznego ośmieszenia. Współczesny hejt żyje dłużej niż dawniej, bo przenosi się na telefon, na grupy klasowe, na komunikatory i media społecznościowe. Dziecko dźwiga go potem także wieczorem, w domu, w łóżku, w ciszy.
W głowie dziecka hejt buduje język wstydu-
wszyscy to widzą
wszyscy to pamiętają
taki właśnie jestem

Nękanie działa przez stały alarm.
Tu chodzi o powtarzalność, przewagę i napięcie, które wraca. Dziecko zaczyna żyć w czuwaniu. Myśli o przerwie, szatni, korytarzu, grupie klasowej, drodze do domu. Skupienie na lekcji schodzi na dalszy plan, bo psychika zajmuje się przetrwaniem.

W głowie dziecka nękanie buduje język strachu:
zaraz znowu coś się wydarzy
trzeba uważać
trzeba się pilnować
nigdzie nie ma spokoju

Samotność działa przez pustkę relacyjną.
Dziecko siedzi wśród ludzi, a w środku czuje oddalenie. Wokół bywa gwar, śmiech, rozmowy, grupy i pary, a ono zostaje obok. Samotność szkolna często rozwija się po cichu. Bez jednego wielkiego incydentu. Za to z codziennym ciężarem bycia poza przepływem relacji.

W głowie dziecka samotność buduje język nieważności-
dla mnie tu miejsca brak
mój głos ma małą wagę
moja obecność niczego nie zmienia

Odrzucenie działa przez komunikat społeczny.
Grupa pokazuje dziecku, gdzie jest jego miejsce. A czasem pokazuje też, że tego miejsca wcale mu nie daje. Pominięcie przy pracy w parach, brak zaproszenia, odsunięcie od stolika, osobna grupa na komunikatorze, celowe omijanie w rozmowach, chłód w codziennych kontaktach — wszystko to składa się na doświadczenie, które trafia bardzo głęboko.

W głowie dziecka odrzucenie buduje język własnej rezygnacji-
lepiej się nie zgłaszać
lepiej samemu odejść
lepiej zamilknąć, zanim ktoś mnie pominie

dziecko bardzo rzadko opowiada o tym. Dużo częściej pokazuje to zachowaniem. Wraca bardziej ciche. Odkłada telefon z napięciem. Traci chęć do szkoły. Zmienia sposób mówienia o sobie. Wycofuje się z relacji. Reaguje wstydem, złością albo obojętnością.

Dlatego warto pytać szerzej-
kto siada obok ciebie,
kto wybiera cię do pary,
z kim piszesz po szkole,
gdzie czujesz się swobodnie,
przy kim czujesz napięcie,
jakim głosem mówisz dziś o sobie.

Bo właśnie tam bardzo często ukrywa się prawda o tym, co dzieje się z dzieckiem w szkole.

Hejt zostawia wstyd.
Nękanie zostawia strach.
Samotność zostawia pustkę.
Odrzucenie zostawia rezygnację.

Jeżeli czujesz, że z dzieckiem coś się dzieje napisz lub zadzwoń. W naszej poradni otrzymasz pomoc.

Posiadamy czułe narzędzie pokazujące, jak dziecko mocno jest w procesie tych czterech demonów szkolnych!

22/04/2026

To nie brak kontroli. To napięcie w ciele.

Kiedy dziecko krzyczy, przerywa, wybucha albo „nie słucha”…
łatwo pomyśleć: „ono przecież wie, że tak nie wolno”.

Albo: „dlaczego znowu tak reaguje?”

Ale w rzeczywistości często dzieje się coś zupełnie innego.

➡️ układ nerwowy jest przeciążony
➡️ napięcie rośnie szybciej niż myśl
➡️ ciało „przejmuje stery”

W takiej chwili dziecko nie wybiera reakcji.
Ono próbuje poradzić sobie z tym, co dzieje się w jego ciele.

💡 Dlatego samo mówienie:
„uspokój się”, „przestań”, „weź się w garść” często nie działa.

Bo najpierw trzeba wyciszyć ciało,
a dopiero potem wraca dostęp do myślenia.

🦔 I tu pomaga dotyk

Prosty, konkretny bodziec dla dłoni:
✔ obniża napięcie
✔ pomaga się zatrzymać
✔ wspiera powrót do równowagi

To właśnie na tym opiera się działanie pomocy sensorycznych, takich jak „Jeżyk”.

🌿 Mały ruch dłoni → duża zmiana w ciele

👉 Jeżyka, inne pomoce sensoryczne, materiały terapeutyczne oraz książki znajdziesz na naszej stronie. Link w komentarzu.

22/04/2026

Czy wiesz czym to się różni?

W szkole te dwa obrazy bardzo łatwo pomylić. Dziecko wierci się, kołysze na krześle, wstaje bez potrzeby, dotyka różnych rzeczy, żuje rękaw, rozprasza się, trudno mu wytrzymać w bezruchu. Z perspektywy dorosłych często wygląda to jak nadpobudliwość. I właśnie dlatego część dzieci bywa kierowana do diagnozy ADHD — bo podobne zachowania mogą wiązać się z nadruchliwością i impulsywnością.

Ale nie jest tak zawsze! dziecko, które jest w ciągłym ruchu, dotyka wszystkiego, wspina się, skacze, obija o meble, mocno przytula, gryzie rękawy albo nieustannie czegoś szuka, robi to dlatego, że potrzebuje intensywnej stymulacji.
Czasem za takim zachowaniem stoi potrzeba czucia mocniej.
Są dzieci, których układ nerwowy jakby domaga się większej ilości bodźców. Potrzebują więcej nacisku, więcej wrażeń z ciała, więcej intensywności, żeby poczuć się spokojniej. To, co z zewnątrz wygląda jak chaos, bywa próbą poradzenia sobie z napięciem albo sposobem na pobudzenie organizmu do działania.

Dziecko może wiercić się przy stole, dorosły widzi zachowanie. Dziecko często czuje tylko, że potrzebuje czegoś więcej, choć samo nie umie tego nazwać.

I właśnie dlatego tak łatwo tu o pomyłkę.

Widzimy dużą ruchliwość, rozproszenie, brak zasad i myślimy- ADHD. A może dziecko szuka bodźców potrzebnych do regulacji. Czasami wystarczy mały przedmiot w ręce, który ma odpowiednią strukturę.

To ważna różnica.

Bo nie każde intensywne zachowanie oznacza ADHD i bardzo często nie jest to nadpobudliwość ale próba wyregulowania się jedynym sposobem, jaki na ten moment zna.

ADHD czy nie? Zapraszam do dyskusji.

Zapraszamy do naszego sklepu. Posiadamy pomoce sensoryczne.

Napisz w komentarzu. Wysyłamy kody rabatowe.

20/04/2026

Samotność dziecka w szkole nie zaczyna się wtedy, gdy siedzi samo w ławce.Zaczyna się dużo wcześniej — w słowach!

W RFT wiemy jedno, dziecko nie cierpi tylko przez to, co się wydarza.Cierpi także przez to, jakiego znaczenia nabierają słowa, spojrzenia, gesty i odrzucenie.
Jedno słowo skierowane do dziecka- dziwak, Jedno- nikt cię nie lubi powoduje, że z czasem w głowie dziecka powstaje cały świat powiązań:

skoro mnie odrzucają → to jestem
skoro jestem gorszy → to nie zasługuję na bliskość
skoro nie zasługuję → to jestem sam
skoro jestem sam → to nikt mnie nie uratuje

Tak właśnie działa cierpienie.Nie tylko przez fakty.Ale przez sieć znaczeń, która zamyka dziecko w emocjonalnej klatce. Szkoła często widzi zachowanie.Rzadziej widzi znaczenie, jakie dziecko temu zachowaniu nadało.
A przecież to właśnie tam rozgrywa się dramat, nie na korytarzu ale w myśli-ze mną naprawdę jest coś nie tak
I to jest moment, w którym samotność przestaje być chwilą.A zaczyna być tożsamością.
Dlatego często dzieci nie potrzebują tylko większej odporności, ale dorosłych, którzy przerwą ten łańcuch znaczeń i zobaczą, że czasem jedno słowo potrafi w dziecku zbudować piekło.
Samotność dzieci w szkole to nie margines.To cichy kryzys, który rośnie w języku, relacjach i braku reakcji dorosłych.

Stworzyliśmy bardzo czułe narzędzie do diagnozy samotności dzieci i młodzieży.

wejdź na naszą stronę: https://psychologlubin.com.pl/rft-srf-narzedzie-oceny-ryzyka-dzieci-mlodziez/

19/04/2026

Najpierw ją wybrał. Potem zaczął ją zdobywać!

Ola miała 12 lat. Była spokojna, wrażliwa. Nie mówiła o tym wprost, ale wyraźnie potrzebowała być dla kogoś ważna. W domu dużo się działo, rodzice byli zajęci, czasem zmęczeni, czasem niedostępni emocjonalnie. Nikt nie zadawał jej codziennie pytań o to, jak się czuje, nie poświęcał jej wystarczająco dużo czasu. Była dzieckiem, które miało naturalną potrzebę więzi i bardzo mało sytuacji, w których ta potrzeba była zaspokajana.

On miał 16 lat. Był starszy, pewniejszy siebie, sprawniejszy społecznie. Umiał rozmawiać tak, żeby Ola czuła się zauważona. Wiedział, jak działa komplement, zainteresowanie i wyróżnienie. Nie wszedł do jej życia gwałtownie.
Najpierw po prostu zaczął być obecny. Odzywał się częściej niż inni. Pamiętał o drobiazgach. Zauważał jej nastrój. Mówił, że jest inna niż rówieśniczki, że lepiej się z nią rozmawia, że jest bardziej dojrzała. Dla 12-letniej dziewczynki to nie były tylko słowa. To było doświadczenie, że ktoś starszy nie tylko ją widzi, ale jeszcze ją wybiera.

W groomingu to pierwszy etap- selekcji dziecka i uzyskiwania dostępu. Chłopak rozpoznał, że ta dziewczynka szczególnie silnie reaguje na uwagę. Zobaczył, że wystarczy niewiele, żeby zająć w jej świecie ważne miejsce. Nie musiał niczego wymuszać. Wystarczyło, że zaczął dawać jej dokładnie to, czego najbardziej brakowało, uważność, obecność i poczucie wyjątkowości.

Z czasem przestał być jednym z wielu znajomych. Stał się kimś szczególnym. To na jego wiadomości czekała, jego słowa pamiętała najdłużej. Jego obecność zaczęła wpływać na jej nastrój. Kiedy pisał, robiło się lżej. Gdy milczał, pojawiał się niepokój. Każde wyróżnienie powodowało, że czuła się ważna. Kiedy się oddalał, wracało stare poczucie, że znów jest niewidzialna.
Chłopak zaczynał znaczyć coś więcej niż zwykła sympatia. Jego obecność została połączona z ulgą, z poczuciem wartości. To bardzo ważne, Ola nie rozpoznała problemu, zaczynała przywiązywać się do tego, co najpierw przynosiło jej ukojenie.

Kolejne etapy groomingu oraz RFT już za chwilę. Obserwuj nas.

15/04/2026

To nie był romans. To był grooming.

Miała piętnaście lat.
Była dojrzała jak na swój wiek i bardzo spragniona uznania. W domu panował chłód i dystans. W szkole radziła sobie super , ale żyła z poczuciem, że musi zasłużyć na uwagę. Kiedy nowa nauczycielka zaczęła ją wyróżniać, początkowo wyglądało to niewinnie. Chwaliła jej wrażliwość, mówiła, że jest wyjątkowa, dojrzalsza od rówieśników, że rozumie więcej niż inni.
Dla otoczenia była po prostu zaangażowaną nauczycielką. Dla niej stała się kimś, przy kim po raz pierwszy poczuła się naprawdę zauważona.
Najpierw były dłuższe rozmowy po lekcjach.
Potem zdania, które budowały szczególną więź, tylko z tobą mogę tak rozmawiać, jesteś inna niż reszta, nie każdy zrozumiałby to, co jest między nami. Z czasem pojawiła się tajemnica. Diana zaczęļa czuć, że uczestniczy w czymś ważnym, intymnym, wybranym. Nie widziała przemocy. Widziała wyjątkowość.

I właśnie na tym polega siła groomingu.
Dziecko nie czuje od razu, że jest krzywdzone. Często czuje się wyróżnione.
Diana była coraz bardziej emocjonalnie zależna od kontaktu z nią. Jeden dzień potrafił ją unieść, a jeden chłodniejszy komunikat całkowicie rozbić. Coraz mniej ufała rówieśnikom. Coraz bardziej żyła w układzie, którego nikt poza nauczycielką i nią nie rozumiał. Kiedy próbował się dystansować, wracało poczucie winy. Nie myślała dzieje mi się krzywda. Myślała raczej- nie mogę jej stracić.

To jest moment, w którym Diana przestaje być wolna. Została psychicznie związane.

Nauczycielka miała przewagę, której ona nie miała.Była dorosła. Miała autorytet, doświadczenie. Miała dostęp do jej wrażliwości i wiedziała, jak ją wzmacniać, a potem kontrolować. Mogła przybliżać się i oddalać. Nagradzać uwagę i karać chłodem. Budować zależność tak, aby Diana sama zaczęļa chronić tę relację, nawet wtedy, gdy ją raniła, wykorzystywała.

Nauczycielka zaczęła budować między nimi sekret. Mówiła, że inni by nie zrozumieli ich relacji, że ludzie są ograniczeni, zazdrośni, skłonni do plotek. Podkreślała, że to, co jest między nimi, jest głębokie i wyjątkowe ale właśnie dlatego powinno pozostać tylko ich. W ten sposób w psychice Diany zaczął tworzyć się bardzo niebezpieczny splot- bliskość połączona z tajemnicą, lojalność połączona z milczeniem, uczucie bycia ważną połączone z lękiem, że można to stracić!
Granice przesuwały się stopniowo. Nie tak, by Diana mogła łatwo powiedzieć- to był moment, w którym wszystko się zaczęło. Właśnie dlatego ofiary często przez długi czas nie potrafią opisać własnego doświadczenia w sposób linearny.
W pewnym momencie Diana zaczęła funkcjonować w ciągłym rozdarciu. Z jednej strony czuła, że coś jest nie tak. Z drugiej — bardzo bała się utraty tej relacji.
Coraz częściej żyła w stanie wewnętrznego rozszczepienia-jednocześnie potrzebowała tej relacji i coraz bardziej się jej bała. Tęskniła za uwagą nauczycielki, ale po każdym kontakcie wracała do domu bardziej napięta, rozbita i pełna trudnych do nazwania emocji. Zaczęła brzydzić się własnego ciała.

W kolejnych tygodniach nauczycielka coraz wyraźniej umacniała swoją pozycję w świecie Diany. Dziewczynka zaczęła odczuwać, że od nastroju dorosłej zależy jej własne bezpieczeństwo emocjonalne. Gdy nauczycielka była ciepła — Diana czuła ulgę. Gdy stawała się chłodna, urażona albo milcząca — Diana wpadała w niepokój i rozpaczliwie próbowała odzyskać jej przychylność. W ten sposób relacja zaczęła działać jak pułapka Nauczycielka coraz częściej sugerowała, że Diana jest kimś innym niż wszyscy, kto naprawdę rozumie, kimś, komu można powiedzieć więcej niż komukolwiek. Taki przekaz dla dziecka może być bardzo obciążający. Diana zaczęła wierzyć, że ma wobec nauczycielki szczególną odpowiedzialność. Nie była już tylko uczennicą. Została wciągnięta w rolę powierniczki, opiekunki emocjonalnej, a zarazem osoby zobowiązanej do zachowania milczenia.
Stopniowo jej codzienność zaczęła się podporządkowywać tej relacji. Diana sprawdzała wiadomości z napięciem, analizowała każde zdanie, każdą reakcję, każdy ton. W nocy długo nie mogła zasnąć. Rano budziła się z uczuciem ciężaru. Zaczęły pojawiać się objawy somatyczne-bóle brzucha przed szkołą, ścisk w gardle, trudności z jedzeniem, nagłe uczucie duszności w sytuacjach, w których mogła spotkać nauczycielkę sam na sam. Ciało reagowało wcześniej niż słowa. Zanim Diana była w stanie zrozumieć, że jest krzywdzona, jej organizm już sygnalizował zagrożenie.
W klasie stawała się coraz bardziej wycofana. Bywała rozkojarzona, traciła koncentrację, zaczęła popełniać drobne błędy, co wcześniej prawie jej się nie zdarzało. Czasem przeciwnie — próbowała funkcjonować perfekcyjnie, jakby idealne zachowanie mogło przywrócić jej poczucie kontroli. Rówieśnicy zauważali zmianę, ale nie rozumieli jej znaczenia. Niektórzy komentowali, że Diana dziwnie się zachowuje, że odkleiła się od wszystkicch, że jest albo nieobecna, albo drażliwa. To jeszcze bardziej zamykało ją w sobie.

Pewnego dnia Diana po raz pierwszy próbowała dać komuś sygnał. Nie powiedziała wprost, co się dzieje. Zapytała tylko matkę, czy relacja nauczyciela z uczniem może być za bliska. Gdy matka dopytywała, Diana szybko się wycofała, mówiąc, że chodziło jej tylko o jakiś film albo historię z internetu. To bardzo typowy moment w doświadczeniu dzieci krzywdzonych: ujawnienie nie pojawia się od razu jako pełna opowieść. Najpierw są ostrożne pytania, urwane zdania, niejasne aluzje, testowanie, czy dorosły wytrzyma temat i zareaguje bez osądu.

Po tej próbie Diana jeszcze bardziej się zamknęła. Bała się, że jeśli powie więcej, uruchomi lawinę, której nie zatrzyma. Z jednej strony pragnęła, by ktoś ją uratował. Z drugiej — czuła, że ujawnienie będzie zdradą, że zniszczy nauczycielkę, szkołę, może rodzinę, a może nawet samą siebie. W takich sytuacjach dziecko nierzadko nie chroni siebie, tylko relację, która je krzywdzi. Nie dlatego, że ta relacja jest dla niego dobra, ale dlatego, że została tak skonstruowana, by milczenie wydawało się bardziej bezpieczne niż prawda.
W następnych miesiącach objawy nasiliły się. Diana zaczęła unikać szkoły. Pojawiały się częstsze bóle głowy, nagłe płacze, trudności z nauką, a także poczucie odrealnienia — jakby wszystko działo się obok niej. Czasem miała wrażenie, że patrzy na własne życie z zewnątrz. W chwilach napięcia odcinała się emocjonalnie, bo to było jedyne, co jej psychika umiała zrobić. Dla otoczenia wyglądało to jak obojętność albo niezaangażowanie. W rzeczywistości był to mechanizm obronny.

Czy znacie zakończenie historii?

Opisane na prawdziwym zdarzeniu, postacie fikcyjne.

14/04/2026

Krzywda seksualna dziecka nie kończy się w dniu, w którym dochodzi do przemocy!

Dziecko nie wychodzi z niej tylko z bólem. Bardzo często wychodzi z nowym sposobem czytania świata. A ten nowy sposób potrafi później rządzić ciałem, relacjami, snem, zaufaniem i obrazem siebie przez wiele lat. Po latach cierpienie nie przybiera postaci wyraźnego wspomnienia.

Trauma buduje sieć znaczeń. RFT opisuje, że ludzki umysł uczy się łączyć rzeczy ze sobą i przez to zmienia się ich funkcja. W praktyce oznacza to, że to, co dla innych jest neutralne, dla osoby po przemocy staje się sygnałem alarmowym. Dotyk przestaje być odczuwany jako neutralny i zaczyna pełnić funkcję sygnału zagrożenia. Bliskość zostaje powiązana z ryzykiem. Zależność z bezradnością. Milczenie z przetrwaniem. Ciało ze wstydem. Własne ja z poczuciem skażenia albo winy.

Wystarczy ton głosu, gest, czyjaś bliskość aby uruchomił się dawny wzorzec lęku, zamrożenia.

Dlatego skutków krzywdy seksualnej dziecka nie wolno rozumieć wąsko, jako reakcji na pojedyncze wspomnienie. W wielu przypadkach mamy do czynienia z głęboką reorganizacją doświadczenia. Przemoc zaczyna wpływać na zdolność do przeżywanie własnych granic oraz na elementarne poczucie bezpieczeństwa.

Najbardziej dramatyczne jest to, że dziecko wychodzi z przemocy z nowym sposobem rozumienia świata i siebie. A ten sposób rozumienia może przez lata organizować całe dorosłe życie.

Nigdy nie bądźmy na to obojętni!

11/04/2026

Najgrzeczniejsze dziecko w klasie bardzo często niesie największą samotność.

Dziecko siedzi cicho, robi swoje, szybko się dopasowuje, nie domaga się uwagi. W klasie wygląda jak marzenie nauczyciela. W psychologii to czasem znak, że dziecko już dawno zrozumiało jedną rzecz:, własne emocje lepiej schować, własne potrzeby lepiej pomniejszyć, własny ból lepiej zatrzymać dla siebie.

Właśnie dlatego samotność w szkole bywa tak groźna. Ona rzadko robi hałas. Dziecko zaczyna patrzeć na siebie jak na kogoś, kto ma być mało widoczny. Z czasem przestaje szukać bliskości. Zaczyna pilnować, żeby nikomu nie przeszkadzać. Tak rodzi się dziecko, które jest grzeczne na zewnątrz i bardzo samotne w środku.

Taki stan łatwo pomylić z dojrzałością. Nauczyciele widzą kulturę. Dziecko czuje opuszczenie. Dorośli widzą brak problemu. Dziecko każdego dnia coraz bardziej znika.

Tutaj bardzo mocno pomaga RFT. W prostym języku chodzi o to, że umysł łączy doświadczenia ze znaczeniami. Kiedy dziecko przez długi czas żyje w samotności, zaczyna tworzyć w sobie język- ja łączy się z ciężarem, bliskość z niepewnością, potrzeba ze wstydem, a grzeczność z jedyną szansą na akceptację. Potem to już nie jest tylko zachowanie. To staje się sposobem przeżywania siebie.

Dlatego najgrzeczniejsze dziecko w klasie potrzebuje szczególnej uwagi. Czasem dramat siedzi właśnie tam, gdzie wszyscy widzą święty spokój.

I może właśnie to jest najtrudniejsze pytanie dla dorosłych- ile dzieci dostaje pochwałę za spokój, podczas gdy w rzeczywistości płaci za ten spokój własnym głosem i własną samotnością?

Stworzyliśmy narzędzie, które diagnozuje samotność, wykluczenie. Napisz do nas. Zapraszamy do obserwowania naszej strony.

Samotność dziecka bardzo rzadko kończy się w dzieciństwie. Ona często przechodzi dalej i zaczyna układać całe dorosłe życie. Później widać to w relacjach, w lęku przed bliskością, w nadmiernym dopasowaniu, w trudności z proszeniem o wsparcie, w poczuciu, że na miłość, uwagę i miejsce wśród ludzi trzeba sobie ciągle zasługiwać.

10/04/2026

🔸 Najbardziej cierpiące dziecko często nie wygląda jak dziecko w kryzysie
Dziewczynka. Dobre oceny. Spokojna. „Bezproblemowa”.
W szkole grzeczna i cicha. W domu nie sprawia kłopotów. Bez awantur. Bez oczywistych sygnałów alarmowych. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda „w normie”.

Dopiero rozmowa pokazała coś, czego zwykła obserwacja często nie widzi.
W jej wewnętrznym języku pomoc nie oznaczała ulgi. Pomoc oznaczała zagrożenie. Rozmowa oznaczała odsłonięcie. Dorosły oznaczał ryzyko. A obraz siebie był zbudowany wokół wstydu, ciężaru i przekonania, że z bólem trzeba radzić sobie samemu.

🔸 I właśnie tu zaczyna się problem.
Najbardziej cierpiące dziecko bardzo często nie wygląda jak dziecko w kryzysie. Potrafi funkcjonować. Uczyć się. Odpowiadać przy tablicy. Przechodzić przez kolejne dni tak, żeby nikt nie zbliżył się do tego, co dzieje się w środku.
Z perspektywy RFT to ma ogromne znaczenie. Dziecko buduje ramy relacyjne, które porządkują jego świat, na przykład: „ja = ciężar”, „pomoc = ból”, „ujawnienie = zagrożenie”, „dorosły = ryzyko”.
Z takiego miejsca nie idzie się po wsparcie. Z takiego miejsca schodzi się głębiej w ukrycie.

🔸Dlatego opracowałyśmy RFT–SFR Profesjonalne narzędzie przesiewowe do oceny ryzyka u dzieci i młodzieży. Narzędzie oparte jest na Teorii Ram Relacyjnych, które pomaga wychwytywać to, co zwykle zostaje pod powierzchnią: samotność, wycofanie, myśli rezygnacyjne, utratę poczucia, że własny ból zasługuje na pomoc. Interesuje nas nie tylko zachowanie dziecka, ale też jego język: jak łączy znaczenia i jak buduje relację ze sobą, dorosłym i pomocą.
W publikacji pokazujemy podejście modułowe i triangulację danych:
• Moduł A – samoopis (RFT 48)
• Moduł B – winiety i pierwsze interpretacje
• Moduł C – obserwacja i profil W/U (wycofanie/usztywnienie)
• Moduł D – wywiad i mapowanie epizodów prowadzone przez specjalistę

🔸 Link do publikacji zostawiamy w komentarzu.

06/04/2026

Kiedy sprawca znika i znika dziecko!

Najbardziej przerażający skutek przemocy seksualnej wobec dziecka wcale nie kończy się w chwili samej krzywdy. Zaczyna się później, kiedy sprawca znika z pola widzenia, a jego wpływ zostaje w psychice dziecka.

To właśnie wtedy dziecko przestaje przeżywać siebie jak osobę wartą ochrony. Zaczyna nosić w sobie język wstydu. Zaczyna czuć, że własne cierpienie należy schować głęboko, że pomoc jest dla innych, a ono samo powinno zniknąć.

To pokazuje RFT, czyli teoria ram relacyjnych. Człowiek żyje w świecie znaczeń, które buduje między doświadczeniami. Po krzywdzie seksualnej te znaczenia układają się w okrutny porządek- ja zaczyna łączyć się ze wstydem, ujawnienie z zagrożeniem, dorosły z ryzykiem. W takim układzie dziecko nie idzie po wsparcie. W takim układzie dziecko uczy się ukrycia, bo właśnie ono daje pozór bezpieczeństwa.

Krzywda przestaje być wspomnieniem. Staje się sposobem myślenia o sobie oraz filtrem, przez który dziecko patrzy na własne ciało, emocje, relacje i przyszłość. Najcięższy uraz mówi dziecku, że nie! zasługuje na pomoc. Właśnie tak trauma odbiera głos jeszcze zanim ktokolwiek zdąży usłyszeć wołanie.
Dlatego najbardziej cierpiące dzieci tak często pozostają poza pomocą. Potrafią funkcjonować, siedzieć w klasie, odpowiadać, uczyć się, rozmawiać, a jednocześnie żyć w świecie, w którym każdy ruch w stronę dorosłego uruchamia alarm.

Właśnie rozpoczęliśmy pracę nad narzędziem opartym na RFT. Chcemy sięgnąć głębiej niż sam objaw i zobaczyć to, co bardzo często pozostaje ukryte pod powierzchnią zachowania. Interesuje nas język dziecka, sposób budowania znaczeń oraz moment, w którym: ja, pomoc, dorosły, wstyd, zagrożenie i ujawnienie zamieniają się w zamknięty system cierpienia.

To narzędzie będzie z dużą czułością wychwytywać to czego nie widać u dziecka skrzywdzonego, jego wycofanie a przede wszystkim utratę poczucia, że zasługuje się na ochronę.

To dla nas ważna praca. Potrzebna. Bardzo aktualna.

Zapraszamy do obserwowania naszego profilu. Będziemy pokazywać, jak rozwijamy to narzędzie i dlaczego właśnie język dziecka może stać się jednym z najważniejszych miejsc rozpoznawania ukrytego cierpienia.

Zapraszamy do dyskusji. Zapraszamy do współpracy.

Terapia ACT w podróży bohatera

24/04/2026

22/04/2026

22/04/2026

20/04/2026

19/04/2026

15/04/2026

14/04/2026

11/04/2026

10/04/2026

06/04/2026

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria