04/03/2026
,,Pary, które dotyka bezpłodność, czują żal, przeżywają żałobę. Jak zauważa Drennan; proces ten jest jednak utrudniony ze względu na brak ciała, które można opłakiwać "- to fragment książki Szymona Chrząstowskiego pt. ,,Nie tylko schemat. Praktyka systemowej terapii rodzin". Gdy kończą się wielokrotnie starania lub gdy pojawiła się diagnoza bezpłodności pary doświadczają żałoby nieuznanej społecznie. Takiej trudnej do zauważenia dla innych. Na zewnątrz są parą. W środku są rodzicami dziecka, na które czekali, którego nie ma przy nich. W odbiorze społecznym potrzebują zostać zauważeni. Wtedy stanie się jasne, jak te dwa światy mogą ze sobą rozmawiać.