Beata Drewienkowska - Umysł Mistrza

18/02/2026

Kiedy Marcin Gortat publicznie mówi, że 15,16 latek nie potrzebuje psychologa sportu, a sugerowanie wsparcia mentalnego sprowadza do absurdu to nie jego opinia. To jest niebezpieczne upraszczanie tematu, o którym najwyraźniej nie ma wystarczającej wiedzy.

Mówienie młodym zawodnikom:
„Psycholog jest potrzebny dopiero, gdy czytasz media. Jak nie masz psychologa - nie czytaj social mediów” to poziom porady w stylu: „Boli cię kolano? To nie biegaj”.

Psychologia sportu nie polega na analizowaniu komentarzy z internetu. Polega na budowaniu kompetencji mentalnych, regulacji emocji, odporności na presję, koncentracji, pracy z błędem, stabilnej tożsamości sportowej. To są fundamenty. One nie pojawiają się magicznie w wieku 25 lat.

Jeżeli 15-latek trenuje 6 razy w tygodniu, walczy o skład, przeżywa selekcje, porównuje się, doświadcza pierwszych poważnych porażek to on już funkcjonuje w środowisku wysokiego obciążenia psychicznego.

Ignorowanie tego i sprowadzanie tematu do „po co mu psycholog” jest po prostu nieodpowiedzialne. A argumenty o „pójściu na drinka” jako alternatywie dla profesjonalnego wsparcia? To jest szczególnie niepokojące. Bo to sugeruje, że regulacja napięcia ma polegać na rozładowaniu go doraźnie, zamiast nauczeniu się, jak nim zarządzać. Sportowiec, który uczy się redukować stres alkoholem czy ucieczką, nie buduje odporności. Buduje mechanizmy kompensacyjne. Idąc tokiem Pana myślenia to trochę jakby powiedzieć:

„Nie ucz dziecka pływać. Jak zacznie tonąć, niech zamknie oczy nie będzie widziało wody.”

Albo:
„Nie buduj fundamentów domu. Jak zacznie pękać, nie patrz na ściany.”

Albo:
„Nie ucz regulacji emocji. Jak będzie ciężko, znieczul się.”

Jeżeli sprowadza się pracę psychologa do czytania komentarzy w mediach, to znaczy, że kompletnie nie rozumie się zakresu tej pracy. To jak twierdzić, że trener koszykówki jest od pompowania piłek.

To jest dokładnie odwrotność profesjonalizmu. Panie Gortat ma Pan ogromny zasięg. Młodzi ludzie słuchają. Rodzice słuchają. Trenerzy słuchają.
Jeżeli nie znasz badań z zakresu psychologii czy psychologii sportu, nie pracowałeś w strukturach systemowego wsparcia mentalnego młodzieży to zapytaj specjalistów, zanim zdeprecjonujesz.

Pamiętajcie autorytet sportowy nie oznacza automatycznie kompetencji w każdej dziedzinie związanej ze sportem.
Profesjonalny sport XXI wieku to nie jest mit „twardości bez wsparcia”. To jest świadome budowanie wszystkich komponentów zawodnika fizycznych i mentalnych. Sport XXI wieku to nie jest konkurs na to, kto bardziej wytrzyma bez wsparcia.
To jest optymalizacja każdego elementu przygotowania.

Podważanie tego publicznie to nie przejaw siły. To cofanie nas mentalnie o kilkanaście lat.

15/02/2026

Trzecia walka w UFC. Drugie zwycięstwo. Ogromne gratulacje dla Klaudii. Jeśli ktoś oglądał tę walkę uważnie i słuchał tego, co działo się w narożniku, mógł usłyszeć jedno słowo powtarzane przez trenerów, beautiful. I to słowo opisuje Klaudię w 100%. Beautiful, to nie tylko piękno sportowe. To piękno decyzji podejmowanych pod presją. Piękno dyscypliny, kiedy nikt nie patrzy i piękno konsekwencji. Klaudia to piękna kobieta z pięknym etosem pracy. Z mentalnością zawodniczki, która wie, dokąd zmierza. I z piękną przyszłością przed sobą. Dziękuję za emocje, i za to, że mogę być częścią tej drogi. A my? Dalej robimy swoje. Klaudia Syguła ❤️👌🏻💪🏼💫

08/02/2026

Klaudia Syguła 👏🏼👌🏼❤️

I’m adding another win to my professional record.
This fight was symbolic for me. I returned to the place where I lost my UFC debut.
I came back as a completely different fighter. Once again, I put everything on the line to fight for my dreams.
I’m grateful to have met people along the way who help me make those dreams come true.
Coaches and sparring partners from American Top Team — thank you for your time, dedication, and support. I wouldn’t be where I am without you 🇺🇸

Podziękowania dla BETTER PER4MANCE za naszą współpracę pod kątem przygotowania fizycznego, dla Beata Drewienkowska - Umysł Mistrza za przygotowanie mentalne, a także dla moich partnerów, dzięki którym mogę się rozwijać:
PM Shooter
Proguns Group S.A.
Centrum Ubezpieczeń Agnieszka Sadowska Aleksandrów Łódzki
BestDrive Mrotek Piła
Qmar chemia budowalana Pan Rafał Kasprowicz

03/02/2026

Praca mentalna została wykonana.
Kuba i Klaudia są gotowi.

Przerobiliśmy każdy możliwy scenariusz. Każdą wersję wydarzeń.
Każdą emocję, która może się pojawić i tę, która się pojawi.

Na tym etapie moja rola zazwyczaj się kończy. Wykonałam swoją pracę. Oczywiście, pozostaję do ich dyspozycji 24/7. Prawda jest taka, że są bardzo mocni. I co ważniejsze, są świadomi.

I teraz coś, co naprawdę mnie już nie dziwi, tylko obnaża pewien problem środowiska.

Narobiło się „specjalistów od głów”.
Hipnoterapeutów.
Mentorów od wszystkiego.
Egzotycznych, modnych odłamów „pracy mentalnej”, których głównym produktem jest obecność na kamerze.

Często mam wrażenie, że to nie zawodnik potrzebuje tam wsparcia.
To „specjalista” potrzebuje być widziany. Potrzebuje legitymizacji.
Potrzebuje pożyczyć cudzy moment, żeby zbudować własną wartość.

Bo czym naprawdę jest wychodzenie z zawodnikiem do oktagonu albo stanie w narożniku w roli „psychologa”?

To nie jest wsparcie.
To nie jest profesjonalizm.
To jest zawłaszczenie momentu, który do ciebie nie należy.

Psycholog nie jest talizmanem.
Nie jest maskotką.
Nie jest amuletem na stres.

Jeśli zawodnik musi mieć psychologa przy wejściu, to znaczy, że proces został źle poprowadzony albo niedomknięty.

Bo celem pracy psychologicznej nie jest stworzenie zależności.
Celem jest autonomia.
Sprawczość.
Gotowość.

Najlepsza praca mentalna jest niewidoczna.
Nie potrzebuje identyfikatora.
Nie wchodzi w kadr.

Zostawia po sobie coś znacznie cenniejszego,spokój, klarowność decyzji i odwagę w całym tym chaosie.

Dlatego mogę dziś powiedzieć z pełnym spokojem, Klaudia, Kuba nie idą sami ale nie potrzebują, żebym szła obok. I to jest moment, w którym wiem, że moja praca została wykonana.

7.02.2026
UFC w Las Vegas
00:00 - Klaudia 💪🏻
00:30 - Kuba 💪🏻
🇵🇱💪🏻

01/02/2026

„Daj mu telefon, uspokoi się.”
I uspokaja się.
Natychmiast.

Cisza.
Spokój.
Ulga dorosłych.

Tylko że to nie jest spokój.
To jest zawieszenie układu nerwowego.

Dziecko siedzi nieruchomo.
Nie płacze. Nie krzyczy. Nie potrzebuje.
Wygląda na „grzeczne”.

„Widzisz? Jaki spokojny.”

Tak.
Bo jego mózg właśnie dostaje dokładnie to, co uzależnia najszybciej:
szybką nagrodę, zero wysiłku, zero frustracji.

Każdy dźwięk.
Każdy kolor.
Każde przesunięcie palcem.

Dopamina.
Jeszcze raz.
Jeszcze.

„Jeszcze jeden filmik.”

I jeszcze jeden kawałek zdolności do czekania znika.

Mózg dziecka nie uczy się regulacji.
Uczy się ucieczki.

– Nie płacz, masz tu telefon.
– Nie nudź się, proszę.
– Bądź grzeczny.

A „grzeczny” coraz częściej znaczy, odłączony od siebie.

Czemu on tak szybko się złości?
Czemu nie może się skupić?
Czemu nie chce rozmawiać?

Bo nauczył się, że emocje się wycisza, nie przeżywa. Że napięcie się scrolluje, nie reguluje. Że kontakt zastępuje się ekranem.

Nuda została skasowana.
A razem z nią: wyobraźnia, kreatywność, impuls do ruchu, myślenie.

Ekran nie daje przestrzeni.
Ekran ją okupuje.

„Przecież każde dziecko teraz tak ma.”

I coraz więcej dzieci:
nie śpi
nie potrafi czekać
nie wytrzymuje frustracji
nie umie się bawić
nie chce rozmawiać
nie wie, co czuje

To nie „taki charakter”.
To przeciążony układ nerwowy.

Układ nerwowy dziecka potrzebuje człowieka.
Nie algorytmu.
Potrzebuje przewidywalności, dotyku, rozmowy, ruchu, ciszy.
Nie kolejnej animacji w sztucznym świetle.

Telefon nie jest diabłem.
Ale kłamstwem jest mówienie, że „nie szkodzi”.

On działa.
Za dobrze.
Za szybko.
Za intensywnie.

I problem nie zaczyna się w ekranie.
Zaczyna się tam, gdzie dorosły oddaje regulację emocji dziecka technologii.
Bo jeśli za każdym razem, gdy dziecko się nudzi, złości albo płacze, dostaje ekran,
uczy się jednego, że z emocjami nie trzeba być. Trzeba je wyłączyć.

Dziecko nie zapamięta, co oglądało.
Zapamięta, czy ktoś je widział.
Czy ktoś był obok.
Czy ktoś miał czas.

I na koniec pytanie, którego nie da się przewinąć palcem:

Patrzysz na mnie?

Bo jeśli my nie nauczymy dzieci korzystać z technologii, technologia nauczy je życia
bez relacji.

Czy twoje dziecko częściej patrzy w ekran
czy w twoje oczy?

ps. Jeśli masz dość ciszy, która jest tylko wyłączeniem dziecka, jeśli widzisz, że ekran zabiera więcej, niż daje,jeśli chcesz, żeby twoje dziecko odpoczęło naprawdę — zapraszam na Ferie z Umysłem Mistrza.

Ferie wolne od ekranów.
Ferie wolne od interaktywnych śmieci.
Ferie, które zostają w głowie na dłużej niż jeden scroll.

Bo dzieci nie potrzebują kolejnej atrakcji.
Potrzebują mądrych dorosłych, którzy postawią granice i pokażą, że świat poza ekranem wciąż istnieje.

30/01/2026

Są dzieci, które zanim nauczą się wygrywać mecze, muszą nauczyć się przetrwać.

Luka Modrić jako dziecko stracił wszystko, co dawało mu poczucie bezpieczeństwa. Wojna odebrała mu dom, normalność i spokojne dzieciństwo. Zostawiła strach, ciągłe przemieszczanie się i noce, w których zasypiało się przy dźwiękach wybuchów.

Piłka nożna nie była wtedy planem na życie.
Była jedynym miejscem, w którym można było na chwilę odzyskać kontrolę.

Grał tam, gdzie się dało. Bez boisk, bez zaplecza, bez obietnic. Był za mały, za drobny, zbyt niepozorny jak na wyobrażenia o wielkim futbolu. W oczach innych — brak warunków, brak „profilu”, brak przyszłości.

Poza jednym.
On nie przestał.

Nie szukał uznania. Nie podnosił głosu. Nie udowadniał swojej wartości słowami. Budował siebie w ciszy, wtedy gdy nikt nie patrzył.

Lata później Luka Modrić:
– poprowadził Chorwację do pierwszego w historii finału mistrzostw świata,
– zdobył Złotą Piłkę,
– pięciokrotnie wygrał Ligę Mistrzów z Realem Madryt,
– został kapitanem i symbolem przywództwa na najwyższym poziomie.

Nie dlatego, że był najsilniejszy.
Ale dlatego, że nie zszedł ze swojej drogi, gdy było najtrudniej.

I wierzę, że w naszej pięknej Polsce jest dziś wielu takich młodych Modriciów. Chłopaków, Dziewczyn, którzy jeszcze nie pasują do schematów. Których się nie zauważa. Którym mówi się, że są „za jacyś”.

Dlatego tuż przed startem rozgrywek życzę młodym jednego, żebyście nie przestali wierzyć w proces, nawet wtedy, gdy nikt jeszcze w Was nie wierzy.

A doświadczonym, dojrzałym zawodnikom życzę zdrowia, ale też czegoś więcej, żebyście mieli przestrzeń i gotowość dzielić się swoją drogą, swoimi błędami i doświadczeniem z młodszymi. Bo Wasza obecność w szatni, na treningu i poza boiskiem może znaczyć więcej niż niejedna wygrana.

Życzę Wam również odwagi do szukania nowych wyzwań — bo rozwój nie kończy się wraz z wiekiem, tylko zmienia formę.

Talent otwiera drzwi.
Ale charakter, relacje i odpowiedzialność za następne pokolenie sprawiają, że futbol ma sens na dłużej. Powodzenia w sezonie 👌🏻💪🏻
Piotr Ceglarz, Czarek P***k, Krzysiek Ropski, Rafał Król, Daniel Świderski, Marcin Michota, Tomek Swędrowski, Filip Wójcik, Dżesika Jaszek, Dominika Lemańczyk, Oliwka Stachurska, Zofia Pągowska,Avia Świdnik, Akademia Piłkarska Avii Świdnik, Motor Lublin, UKS SMS Łódź- Piłka Nożna Kobiet

25/01/2026

Klasa nie krzyczy. Klasa potrafi przyjąć człowieka.

Charakter i klasa człowieka ujawnia się nie w deklaracjach, lecz w zachowaniu relacyjnym w tym, jak ktoś wita, jak reaguje i czy potrafi być obecny wtedy, gdy nie ma już nic do ugrania.

Miałam okazję pracować z Andrzej Grzebyk jako psycholog sportu w najtrudniejszym etapie jego kariery — w czasie poważnej kontuzji, która zatrzymuje nie tylko ciało, ale też całą narrację sukcesu. Gdy zgasły światła, został przy nim niewielki krąg ludzi. Wielu innych po prostu się odwróciło. To mechanizm, relacje oparte na użyteczności rzadko wytrzymują próbę kryzysu.

Nasza współpraca po pewnym czasie zakończyła się naturalnie. Później spotkaliśmy się na imprezie charytatywnej, gdzie wspólnymi siłami — licytując koszulkę Andrzeja oraz moje zajęcia — realnie pomogliśmy chorej dziewczynce, zbierając bardzo konkretną, znaczącą kwotę. Bez kamer, bez narracji pod publikę, bez potrzeby przypisywania sobie zasług. Po prostu działanie.

Po dłuższym czasie spotkaliśmy się teraz na MMA CAMP, którego jestem współorganizatorką i psychologiem sportu, a Andrzej trenerem. I właśnie tam jego postawa wybrzmiała najmocniej. Zostałam przyjęta z autentyczną serdecznością — ciepło, naturalnie, z uważnością i szacunkiem. Bez dystansu, bez napięcia, bez potrzeby udawania. Tak zachowuje się człowiek z klasą.

Do tego pełna dostępność dla uczestników, realna obecność, cierpliwość i zaangażowanie — niemal przez całą dobę. Bez pozy, bez ego, bez medialnej twardości.

Chcę to powiedzieć jasno, jestem dumna z Andrzeja jako człowieka. I chcę Ci, Andrzej, podziękować — za klasę, za serdeczność, za spójność między tym, kim jesteś w kryzysie, a tym, kim jesteś dziś. To klasa, której nie da się kupić wyświetleniami, pustymi vlogami ani głośną narracją o sobie.

Życząc Ci wszystkiego, co najlepsze, trudno wskazać coś cenniejszego niż to, co już masz czyli piękną i kochającą żonę, wspaniałą córkę i wiernego psa. No chyba że los dorzuci jeszcze jedną córkę albo synka — wtedy bilans szczęścia będzie naprawdę pełny 😊

Na koniec morał dla nas wszystkich — prosty i niewygodny, niektórym tej klasy po prostu brakuje. Ja nie oczekuję wielkich gestów ani deklaracji. Oczekuję rozmowy. A do rozmowy potrzebna jest jedna rzecz, której nie da się udawać,prawdziwa odwaga bycia człowiekiem.

21/01/2026

CZY JESTEM Z ZAWODNIKIEM W NAROŻNIKU?

Nie. I nie ma takiej potrzeby.
Moja praca kończy się przed walką, a nie w jej trakcie. Zawodnik wchodzący do klatki powinien być już mentalnie przygotowany, emocjonalnie stabilny, skoncentrowany i gotowy do działania.

Jeśli w narożniku potrzebny byłby psycholog, oznaczałoby to, że proces przygotowania mentalnego został przeprowadzony niewłaściwie.

Mózg zawodnika pracuje w warunkach wysokiego pobudzenia. Kora przedczołowa – odpowiedzialna za uwagę, decyzje i kontrolę impulsów – musi otrzymywać krótkie, jednoznaczne i spójne komunikaty.

Każdy dodatkowy głos w narożniku to
więcej bodźców, większe przeciążenie poznawcze, większe ryzyko utraty koncentracji.

Psycholog nie wydaje komend taktycznych.
Nie prowadzi game planu.
Nie zarządza przebiegiem walki.
Nie ma tam funkcji operacyjnej.

Regulacja emocji, stresu i koncentracji musi być zautomatyzowana przed startem, a nie prowadzona „na żywo” przy klatce.
W dniu walki nie buduje się formy mentalnej – ją się tylko realizuje.

Kiedy jestem na gali i wchodzę na backstage, wykonuję inną pracę. Obserwuję zawodnika z dystansu,jego zachowanie, mowę ciała, reakcje na presję, sposób regulacji emocji i koncentracji. To materiał do kolejnych przygotowań, a nie do bieżącej interwencji.

Psycholog sportu nie jest od „ratowania” zawodnika w trakcie walki. Jest od tego, żeby zawodnik nie potrzebował ratowania.

Obecność psychologa w narożniku bardzo często nie służy zawodnikowi, ale wizerunkowi osoby stojącej w narożniku.
To sposób na bycie widocznym w kamerach, budowanie marki osobistej, a czasem także na wzmacnianie własnego poczucia wartości poprzez „bycie częścią”. Z perspektywy nauki nie przekłada się to na realną poprawę wyniku sportowego.

W narożniku mają być ludzie od techniki, taktyki. Ja przygotowuję głowę.
Trener prowadzi walkę, Zawodnik realizuje.

Zawodnik w klatce nie potrzebuje terapeuty.
Potrzebuje planu, koncentracji i własnej, dobrze przygotowanej psychiki. Dlatego nie zobaczycie mnie w narożniku zawodnika.
Zamiast tego częściej spotkacie mnie na backstage’u – z notatnikiem w ręku, obserwującą, analizującą i zbierającą dane do dalszej pracy.

Bo psychologia sportu nie polega na byciu widocznym w kamerach. Polega na tym, żeby zawodnik był gotowy, zanim kamery się włączą.

®️

20/01/2026

Do kolejnej walki Klaudia Syguła w UFC zostały 3 tygodnie.

To efekt pracy, determinacji, trudnych decyzji i wyborów, które nie zawsze były łatwe – ale były właściwe i z tego jestem dumna jako psycholog sportu Klaudii. Nie zdradzę, nad czym pracujemy podczas sesji, ale wiem jedno. Klaudia idzie swoją drogą świadomie, z charakterem i pełnym zaangażowaniem. Będzie w 100% gotowa.

07.02 – oglądamy i wspieramy.
Klaudia to wspaniała kobieta, ogromnie wdzięczna za każdą pomoc i każde wsparcie. To będzie polska gala w Las Vegas – z niesamowitym Jakub Wikłacz i reprezentantem Lubelszczyzny, Husarzem Michalem Oleksiejczuk 💪🏻

19/01/2026

„Silni w Środku”

Twoje dziecko zasługuje na to, by czuć się pewnie, bezpiecznie i spokojnie – nawet w trudnych sytuacjach. Podczas kolejnej edycji Ferii z Umysłem Mistrza uczymy, jak:

▪️stawiać granice
▪️reagować na presję i agresję
▪️chronić siebie bez przemocy
▪️zachować spokój w stresujących momentach
▪️wiedzieć, kiedy poprosić o pomoc

Tegoroczną edycję ponownie wspiera ambasador projektu – Kamil Gawryjołek zawodnik MMA występujący w organizacji KSW. Kamil nie tylko inspiruje sportowo, ale również aktywnie angażuje się w rozwój młodych ludzi, prowadząc zajęcia, które uczą dyscypliny, odpowiedzialności i mądrego reagowania w trudnych sytuacjach.

To nie są zwykłe ferie.
To czas, w którym dzieci i młodzież rozwijają odporność psychiczną, asertywność oraz umiejętność ochrony siebie – z głową i bez agresji.

Szanuję siebie. Stawiam granice. Zachowuję spokój. Jeśli te wartości są dla Ciebie ważne – dołącz do nas.

📅 16-20.02.2026 - grupa młodsza (7-11)
23-27.02.2026 - grupa starsza (12-16)

Ważne ‼️
Dbamy o najwyższą jakość naszych zajęć, dlatego pracujemy w bardzo małych grupach – maksymalnie do 12 osób.
Pozwala nam to skupić się na każdym dziecku indywidualnie i zapewnić realne wsparcie w rozwoju ważnych umiejętności.
Liczba miejsc jest ściśle ograniczona.

Widzimy się w Centrum Przygotowania Mentalnego Umysł Mistrza, ul. Wojciechowska 9A (budynek W9) w Lublinie

ps. Już w tym tygodniu pokażemy pełny plan ferii – obserwujcie nas uważnie!

501503294 - Beata
535325875 - Łukasz

Partnerzy Ferii z Umyslem Mistrza
———————————————————
Nadbużański Bieg Pod Prąd
Extreme Hobby
My Business Academy
Kamil Gawryjołek- Trenuj z Małym
Amazonki Rugby Lublin
Tomaszowice na sportowo

12/01/2026

Droga, profesjonalizm i zaufanie!
Relacja psycholog–zawodnik w sporcie wyczynowym

Naszą współpracę z Kubą Wikłaczem rozpoczęliśmy w październiku 2022 roku – w kluczowym momencie jego kariery, tuż przed walką z Sebastianem Przybyszem o pas mistrza KSW. Od początku było jasne, że nie chodzi o jednorazowe wsparcie mentalne, lecz o długofalowy, systemowy proces oparty na jasno określonych standardach, odpowiedzialności i pełnym profesjonalizmie.

Za nami obrony mistrzowskiego pasa, ale również momenty wymagające szybkich, trafnych i przede wszystkim korzystnych dla Kuby decyzji. Sport wyczynowy to nie tylko sukcesy – to także presja, niepewność, konieczność adaptacji i odporność psychiczna na zmieniające się warunki. Właśnie w takich momentach kształtuje się realna wartość pracy psychologicznej.

Równolegle funkcjonuje doskonale dobrany sztab trenerski, którego struktura, kompetencje i styl pracy są precyzyjnie dopasowane do cech charakterologicznych Kuby. To nie przypadek – to świadoma konstrukcja środowiska, które wzmacnia jego mocne strony, stabilizuje proces i pozwala utrzymywać najwyższy poziom przygotowania sportowego.

Wspólnie z Kubą wypracowaliśmy model współpracy oparty na zaufaniu, jasno określonych rolach, wysokich standardach pracy, oraz konsekwencji w realizacji celów.
To nie jest relacja koleżeńska. To relacja profesjonalna, zawodnik – psycholog sportu. Oparta na odpowiedzialności, poufności i pełnym zaangażowaniu w proces rozwoju.

Kuba od początku miał jasną wizję swojej drogi. Pas KSW nie był metą – był etapem. Obrony pasa nie były celem – były potwierdzeniem gotowości. UFC nie jest marzeniem – jest konsekwencją pracy.

Najbardziej wyróżnia go jednak hierarchia wartości, na tle współczesnych trendów, najpierw sport – w pełnym tego słowa znaczeniu – a dopiero później wszystko, co ważne, lecz niekoniecznie pilne.

Już 7 lutego Kuba Wikłacz zawalczy na polskiej gali UFC w Las Vegas, reprezentując Polskę razem z Michałem Oleksiejczukiem i Klaudią Sygułą. To kolejny krok na drodze, która nie opiera się na hałasie, lecz na standardach. Nie na deklaracjach, lecz na konsekwencji. Nie na chwilowych emocjach, lecz na długofalowej wizji.

Bo prawdziwy profesjonalizm nie krzyczy.
On pracuje – każdego dnia.

PS:
Pierwsze zdjęcie pochodzi z 4 grudnia 2022 roku – dnia, w którym medialnie ogłosiliśmy naszą współpracę. Drugie zostało wykonane wczoraj, podczas sesji online. Dwa pozostałe to efekt prawie 3,5 roku wspólnej drogi, konsekwentnej pracy i realizowania wysokich standardów, które Kuba stawia sobie od samego początku.