Beata Krajewska Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach i Hipnoza

03/12/2025

Wróciłam dziś do domu po kolejnym, bardzo intensywnym i wartościowym dniu szkoleniowym. Dzisiejsze zajęcia były oparte przede wszystkim na doświadczeniu i realnym doświadczaniu sytuacji, z którymi mierzymy się w pracy. Uczestniczyłam w szkoleniu z zakresu zapobiegania zachowaniom samobójczym, które w praktyce było solidnym treningiem interwencji kryzysowej.

Zdecydowałam się na ten moduł, bo coraz częściej w swojej pracy prowadzę rozmowy, w których pojawiają się pytania o myśli rezygnacyjne, myśli samobójcze, a czasem nawet konkretne plany. To trudne rozmowy, wymagające ogromnej uważności, spokoju i odpowiedniego przygotowania. Dzisiejsze szkolenie dało mi kolejne narzędzia i pewność, jak prowadzić taką rozmowę krok po kroku.

Mieliśmy możliwość ćwiczyć prowadzenie dialogu nie tylko z osobą w kryzysie suicydalnym, ale także z jej bliskimi – z rodziną, która często jest równie zagubiona i przestraszona. To były ważne momenty, bardzo praktyczne, ale też poruszające.

Z takich dni zawsze wracam bogatsza, spokojniejsza i lepiej przygotowana do odpowiedzialnej pracy, którą wykonuję.

Dziękuję Joannie Skiba za świetne i rzetelne przygotowanie.
W zdjęciach podrzucam wam też polecanie aplikacji niepanikuj. Może ona być wsparciem w kryzysie. Odsyłam Was także na stronę Fundacji Nagle Sami i Życie warte jest Rozmowy.

02/12/2025

Drugi dzień konferencji zorganizowanej przez Fundację ETOCH„Dziecko w centrum uwagi” był dla mnie bardzo intensywny i pełen ważnych treści. Uczestniczyłam dziś w trzech wykładach: o prawie jako narzędziu ochrony dzieci i młodzieży, o budowaniu relacji opartych na szacunku i autonomii oraz o tym, jak tworzyć bezpieczną i wspierającą placówkę dla dzieci i ich rodzin. Każdy z nich wniósł coś nowego do mojej pracy i uporządkował kwestie, które często pojawiają się w codziennych sytuacjach zawodowych.

Na koniec dnia odbył się warsztat z Dariuszem Kowalskim dotyczący pracy z młodymi w wieku 12–20 lat. Był bardzo doświadczeniowy — pracowaliśmy w grupie, rozmawialiśmy, śpiewaliśmy i spędziliśmy czas przy ognisku. To było spotkanie, które naprawdę budowało poczucie wspólnoty i dawało przestrzeń do wymiany doświadczeń.

To był kolejny wartościowy dzień konferencji. Cieszę się, że mogę tu być i rozwijać się w tak ważnym obszarze.

01/12/2025

Pierwszy dzień konferencji „Dziecko w centrum uwagi” już za mną, a ja czuję, że wyjadę stąd z naprawdę dużym zasobem wiedzy i refleksji. Dziś miałam okazję uczestniczyć w trzech ważnych wykładach, które poruszyły zarówno tematykę relacji rówieśniczych, jak i funkcjonowania dzieci w trudnych warunkach rodzinnych oraz możliwości wsparcia, jakie oferują placówki dzienne.

Pierwszy wykład dotyczył przemocy i cyberprzemocy rówieśniczej. Rozmawialiśmy o jej różnych formach: fizycznej, werbalnej, relacyjnej i tej przenoszącej się do przestrzeni online. To spotkanie uporządkowało moją wiedzę, ale też dało mi konkretne narzędzia do pracy, zwłaszcza jeśli chodzi o reagowanie w sytuacjach publicznego ośmieszania czy odróżniania przemocy od bullyingu. Ważnym elementem była też refleksja nad tym, co właściwie stanowi przeciwieństwo przemocy.

Drugi wykład dotyczył tego, jak dzieci radzą sobie z uzależnieniem w rodzinie i jakie mechanizmy adaptacyjne pozwalają im przetrwać w tak trudnych warunkach. Wyszłam z tego spotkania z mocnym poczuciem, że moja praca ma znaczenie. Czasem jedna godzina w gabinecie może być jedynym momentem, w którym dziecko spotyka zdrowego, obecnego dorosłego. To tam zaczyna się budowanie odporności psychicznej.

Trzeci wykład pokazał, jakie formy wsparcia mogą oferować placówki dzienne na przykładzie Ośrodka Profilaktyki i Socjoterapii „Pępek” Fundacji ETOH. To była bardzo praktyczna część dnia, pełna inspiracji i dobrych przykładów pracy z dziećmi i młodzieżą.

Wracam do swojego pokoju z poczuciem wdzięczności, że mogę tu być, uczyć się i rozwijać, a później przekładać tę wiedzę na realną pomoc dla młodych ludzi, którzy tej pomocy naprawdę potrzebują.

21/11/2025

Dziś, w Światowy Dzień Życzliwości, chcę opowiedzieć historię, która była dla mnie ogromnym zaszczytem i głębokim doświadczeniem.

Rano w gabinecie pracowałam z kobietą, która od ponad 20 lat nosiła w sobie ból niewidzenia i niesłyszenia przez własną matkę. Dorastała obok kobiety, która kiedyś doświadczyła tak głębokiej traumy, porzucenia i opuszczenia, że coś w niej pękło. Coś w niej umarło. Stała się skorupą — obecną fizycznie, ale nieobecną emocjonalnie.

A ta mała dziewczynka — 7-, 8-, 9-letnia — robiła wszystko, by ta skorupa ją zobaczyła.
Chciała być ważna.
Chciała być kochana.
Chciała być dostrzeżona.

I choć dziś jest już dorosłą kobietą, matką, partnerką, choć zbudowała własną rodzinę — to wciąż w niej bolało. Wciąż żyła ta dziewczynka, która czekała, żeby ktoś ją wreszcie zobaczył.

Dziś miała na to przestrzeń.

W gabinecie to ja weszłam w rolę jej matki.
Usiadłam naprzeciwko niej — naprzeciwko dziewczynki, która przez lata była niewidzialna.
I słuchałam wszystkiego, co ona przeżywała.
Słuchałam jej dziecięcego bólu.
Słuchałam też doświadczeń dorosłej kobiety, która wciąż nosiła w sobie tamten brak.

Empatycznie. Uważnie. Z akceptacją tego, co nigdy nie mogło zostać wypowiedziane.

I choć w prawdziwym życiu jej matka najprawdopodobniej nigdy jej tak nie wysłucha, to fakt, że dziś została usłyszana przez osobę w roli matki, zmienia jej mózg.
Mózg nie odróżnia w pełni czasu.
Rejestruje emocje, relacje, doświadczenia takimi, jakimi je przeżywamy.

A to, co wydarzyło się w gabinecie, zostało zapisane jak prawdziwe doświadczenie bliskości, uznania i zauważenia.

To była życzliwość — głęboka, uzdrawiająca, skierowana do samej siebie.
I to był dla niej prezent o ogromnej mocy.

Dlatego dziś chcę zaprosić także Ciebie, jeśli czujesz, że nosisz w sobie niezałatwione sprawy.
Jeśli te dawne historie wciąż wpływają na Twoje dzisiejsze relacje, decyzje lub schematy.
Jeśli wiesz, że pewnych rozmów nigdy nie będzie, a jednak one w Tobie żyją.

Gra ról jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi terapeutycznych do domykania takich spraw.
Daje przestrzeń, której nigdy wcześniej nie było.
Daje ukojenie.
Daje nowe połączenia neuronalne, nowe emocje, nowe znaczenia.

To jest prawdziwa życzliwość wobec siebie.

Jeśli czujesz, że to dla Ciebie — zapraszam Cię do mojego gabinetu.
Zrób coś dla siebie.
Pozwól sobie zostać usłyszaną lub usłyszanym.
Pozwól sobie poczuć, że jesteś ważna lub ważny.

20/11/2025

Wyobraź sobie, że…
„Jesteś głodny i decydujesz się wyjść do restauracji. Po krótkiej chwili oczekiwania siadasz. Kelner zaczyna zadawać ci pytania dotyczące twojego głodu: jak mocny jest ten głód, dlaczego jesteś głodny, jak długo jesteś już głodny, czy byłeś już głodny wcześniej, jaką rolę odgrywał głód w twojej rodzinie, jakie wady, a może i zalety ma dla ciebie głód? Następnie, kiedy zglodniałeś jeszcze bardziej i prosisz w końcu o jedzenie, kelner chce, abyś najpierw wypełnił kwestionariusze dotyczące głodu (a być może także innych rzeczy, które uważa za istotne). Gdy to wszystko zostanie załatwione, otrzymujesz danie, którego sam nie wybrałeś, ale o którym kelner mówi, że jest dla ciebie dobre i że wcześniej pomogło innym głodnym ludziom. Jak myślisz, jakie szanse ma ta restauracja na twoją pozytywną opinię?”
(cytat z książki „1001 pytań skoncentrowanych na rozwiązaniach”)

A teraz zobacz, jak wyglądałoby to w TSR – Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach:

W TSR nie zastanawiamy się, dlaczego jesteś głodny, od kiedy, jak często, ani jaka jest historia twojego głodu.

W TSR pytamy:
Co chcesz zjeść?
Jak ten posiłek ma wyglądać, żeby naprawdę ci służył?
Po czym poznasz, że jesteś najedzony i usatysfakcjonowany?

W podejściu skoncentrowanym na rozwiązaniach to ty wiesz najlepiej, czego potrzebujesz. My pomagamy jedynie doprecyzować zamówienie i wspieramy abyś wybrał takie danie, które spełni Twoje najlepsze oczekiwania 🍕🍗🍖🥗🍝🥘🌮

03/11/2025

Czasem to nie rzeczywistość, ale sposób, w jaki ją interpretuję, powoduje największe napięcie.

W kafelkach poniżej prezentuję najczęstsze zniekształcenia poznawcze. Wiedzę tę zaczerpnęłam z terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), ponieważ mam takie doświadczenie, że już samo nazwanie i zauważenie danego mechanizmu potrafi uruchomić zmianę.

Jeśli czujesz, że może Ci to posłużyć – przewiń w dół i przyjrzyj się, które z tych zniekształceń być może zauważasz u siebie.

30/10/2025

30/10/2025

To już dziś o 18.00. Polecam serdecznie. Mam to szczęście, że poznałam Agnieszkę osobiście i mogę z całego serca polecać.

Event starts: Thursday, October 30, 2025 06:00 PM Europe/Warsaw

29/10/2025

Nie wiem, jak to się dzieje, ale karty mają w sobie jakąś magiczną moc.
Dziś, podczas terapii pary, na koniec spotkania poprosiłam, żeby wylosowali po jednej karcie.
Chciałam sprawdzić, czy to, co mówią karty o ich potrzebach, współgra z tym, co pojawiło się podczas rozmowy.

Pani wylosowała kartę mówiącą o potrzebie bliskości i akceptacji — o tym, jak bardzo chce ufać intencjom ludzi, na których jej zależy, i wierzyć w ich dobre zamiary.
Dokładnie o tym rozmawialiśmy w trakcie sesji.

Pan wylosował kartę asertywności, a z nią potrzebę autoekspresji – wyrażania swoich emocji i potrzeb.
Karta mówiła o tym, że chce mieć własny głos, mówić swoją prawdę, nawet jeśli różni się ona od prawdy innych, Że chce stać przy sobie, mimo niepewności i dyskomfortu, które mogą się pojawiać, gdy mówi własnym głosem.

To niesamowite, jak bardzo te karty oddały to, co wydarzyło się podczas spotkania. A najbardziej niesamowite jest to, że ta para mogła siebie nawzajem usłyszeć.
Czasem naprawdę mam wrażenie, że w terapii dzieje się coś magicznego – coś, co trudno wytłumaczyć, ale czuć to bardzo wyraźnie.

29/10/2025

Prowadząc rozmowy z dziećmi, korzystam z klocków LEGO.
Chciałabym opowiedzieć Wam o jednym z moich małych pacjentów, który zbudował z klocków pojazd.
Tym pojazdem wysłał swój lęk — a także swoją złość, która była z tym lękiem nierozerwalnie związana - na wakacje. Gdy zapytałam mojego pacjenta kogo ten lęk potrzebuje spotkać na tym urlopie, ten bez wahania wybrał, że tatę.
Przez dwa tygodnie tata i lęk ćwiczyli wszystkie sposoby oswajania lęku. Robili ćwiczenia, które zaleciła terapeutka, próbowali nowych doświadczeń, trenowali się w sytuacjach, które na codzień budzą niepokój.
Kiedy po dwóch tygodniach lęk wsiadł do pojazdu i wrócił z wakacji był już odmieniony , zauważyliśmy, że złagodniał, zmniejszył się.
A razem z nim — zmieniła się też złość.

#

26/10/2025

W w Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach istnieje pytanie o cud.
Pytamy wtedy: jak będzie wyglądało Twoje życie, kiedy wrócisz do domu, a w nocy wydarzy się cud? Co się zmieni? Po czym poznasz zaraz po przebudzeniu, że wszystko jest tak, jak ma być — że problemy, z którymi dziś przychodzisz, zniknęły?

W Resonant Healing istnieje bardzo podobne, a może jeszcze głębsze pytanie — pytanie o niemożliwe do spełnienia marzenie.
Kiedy przychodzi do mnie ktoś ze swoimi troskami, pytam:
„Czy byłoby cudownie, gdyby spełniło się Twoje niemożliwe do spełnienia marzenie?”
A potem — „Jak by wtedy wyglądało Twoje życie? Jak byś wyglądał? Co byś robił, jak byś się poruszał, czym byś się zajmował?”

I kiedy widzę w oczach tej osoby blask, poruszenie, inspirację, zachwyt tym, co może być — wiem, że właśnie w tym momencie wydarzyło się coś ważnego.
To moment, w którym człowiek zaczyna widzieć siebie inaczej.
W przestrzeni, gdzie wszystko wydaje się możliwe.
W tej wizji przyszłości pojawia się pasja, radość, spokój.
To moment, w którym rodzi się wiara, że można więcej.

Właśnie wtedy mogę zaproponować hipnozę.
Bo kiedy człowiek potrafi bez wątpienia wyobrazić sobie siebie takim, jakim pragnie być — jego umysł nieświadomy zaczyna to przyjmować jako rzeczywistość.
Zaczyna tworzyć wewnętrzne obrazy, emocje, wspomnienia z przyszłości, które dopiero mają się wydarzyć.
To wyobrażenie staje się początkiem zmiany.

Hipnoza pozwala zaufać i uwierzyć, że istnieje coś znacznie lepszego niż to, co do tej pory było nam znane.
Pozwala zaprojektować siebie w szczęśliwej wizji przyszłości —
tak, by stać się osobą, którą naprawdę chcemy być,
a nie tylko tą, którą przyszło nam być.

Bo zmiana nie zaczyna się jutro.
Ona zawsze zaczyna się teraz.
Od wyobrażenia niemożliwego do spełnienia marzenia.

25/10/2025

Kiedy spotykam w gabinecie człowieka, który ma w sobie bardzo dużo złości, a z wywiadu wynika, że w swoim życiu przeszedł wiele traum – relacyjnych, normatywnych, medycznych – to zawsze mam w sobie taką refleksję, że za tą złością kryje się coś więcej.
Bo złość to nie destrukcja, lecz energia.
Energia, która – jeśli zostanie przyjęta – może być siłą napędową do zmiany.

I żeby się w tym upewnić, zaczęłam poszukiwać w swoich notatkach, także w prezentacjach, szczególnie tych z zakresu pracy z nastolatkiem, czy moje myślenie idzie we właściwym kierunku.
Natrafiłam na Różę Wiatrów – metaforę emocji jako wiatru, który wieje z różnych stron.
I właśnie przy tej Róży Wiatrów poczułam, że wszystko zaczyna mi się łączyć.
Zaczęłam asymilować wiedzę, którą już miałam – z różnych szkoleń, z różnych spotkań.
I chciałabym Wam tutaj zestawić te, które znam, bo mam takie wrażenie, że wszystkie pięknie się ze sobą zazębiają.
Wszystkie mówią o tym samym – że emocje są energią w ruchu, a naszym zadaniem jest ustawić żagle tak, by z tej energii skorzystać.

Wspomniana już przeze mnie Róża Wiatrów pokazuje, że emocje to różne wiatry.
Każdy z nich można wykorzystać, jeśli się go nie zwalcza, tylko przyjmuje.

Kolejną z takich teorii jest Koło Emocji Plutchika.
Uczyłam się o nim jeszcze na pierwszym roku psychologii.
Emocje według Plutchika tworzą kontinuum – jedno przechodzi w drugie.
Każda ma swój biegun.
Po jednej stronie złość, po drugiej spokój.
Po jednej smutek, a po drugiej radość.

Nie wiem, czy wiecie, ale interesuję się trochę bioenergoterapią.
Z wykładów Jerzego Strączyńskiego wiem, że emocje to wektory energii i że można zmienić ich kierunek – z napięcia w działanie, z destrukcji w twórczość, z bezsilności w siłę.

To potwierdza też moje myślenie teoria Davida Hawkinsa – Technika Uwalniania.
Autor przekonuje w swojej książce, że im mniej oporu wobec emocji, tym szybciej przekształcają się one w wyższe stany świadomości.
Że im mniej oporu wobec lęku, tym więcej spokoju.

I wiecie, tak w tym wszystkim pojawia się we mnie ogromna nadzieja.
Bo jeśli po jednej stronie jest bezsilność, to akceptując ją, możemy odnaleźć siłę po drugiej stronie.
Jeśli po jednej stronie jest cierpienie, to przekierowując wektor, doznamy ulgi.
A jeśli czujemy złość, to może ona stać się ruchem ku radości.