Działalność Ochotniczej Straży Pożarnej w Mszczonowie jest ściśle związana ze środowiskiem w jakim żyje, z ziemią, z ludźmi dla których nie szczędzili wysiłku, by chronić ich mienie i życie. została wydana ustawa zasadnicza dla Straży Krajowych, opracowana przez Rosyjskie Stowarzyszenie Pożarnicze. Na podstawie tej ustawy powstały prawie we wszyskich większych miastach Królestwa dalsze straże pożarne, jako jedyne Stowarzyszenia polskie w owym ciężkim dla Polaków okresie rusyfikacji i prześladowania wszelkiej myśli patriotycznej. Oficjalnie zorganizowanie Straży Pożarnej w Mszczonowie określone zostało na rok 1880. Datę powołania Straży Pożarnej w Mszczonowie potwierdza dokument znajdujący się w Wojewódzkim Archiwum Państwowym. Co prawda w 1880 roku została zorganizowana Mszczonowska Ochotnicza Straż Ogniowa, niemniej o zorganizowanej ochronie przeciwpożarowej możemy mówić już w 1825 roku. Działania te oparte były na samoobronie ludności w oparciu o poszczególne cechy rzemieślnicze i nałożenie na nie obowiązków świadczenia na rzecz ochrony przeciwpożarowej. Dokumentem potwierdzającym zorganizowaną taką ochronę przeciwpożarową jest przeznaczenie budynku zwanego „szopą na narzędzia ogniowe”. Orgelbranda z 1865 roku, gdzie powstały pożar 9 X 1862 r. w Mszczonowie spowodował spalenie prawie wszystkich domów a ocalały tylko dom gminy, szlachtuz oraz ok. 30 domów i szopa na narzędzia ogniowe. W 1880 roku jednostka została zarejestrowana w Związku. Powołany został pierwszy zarząd, którego prezesem został ziemianin z Radziejowic hrabia Kazimierz Krasicki, a naczelnikiem Adolf Błuś – kasjer miejskiego magistratu. Taki zarząd z przewagą ziemiaństwa dotrwał do końca I wojny światowej. Korpus straży dzielił się na na cztery oddziały i samodzielny pluton pożarniczy. W organizacji obowiązywała i panowała dyscyplina, posłuszeństwo, koleżeństwo, poszanowanie zwierzchników oraz starszych wiekiem i stażem. Na ogólnopolskim zjeździe delegatów straży w 1921 r. zatwierdzono jednolitą nazwę dla wszystkich straży pożarnych i od tego czasu jednostka przyjęła nazwę Ochotniczej Straży Pożarnej w Mszczonowie. Niemcy po wkroczeniu do Mszczonowa w 1939 r. spalili prawie całe miasto, a w tym remizę strażacka wraz z całym sprzętem bojowym. Straż oprócz strat materialnych straciła długoletniego prezesa dr. Stanisława Zacharowicza, którego Niemcy rozstrzelali wraz z innymi pod kościołem. W ten sposób straż czasowo przestała istnieć. Zaraz na początku okupacji na nowo na nowo podjął się zorganizowania straży były naczelnik Ignacy Szustkiewicz. Jednak Niemcy po około roku pod pretekstem zabezpieczenia miasta powołali straż pożarną przymusową w liczbie 26 osób. Na komendanta wyznaczono Kazimierza Lachowskiego, który funkcję tą pełnił z przerwami do 1966 r. natomiast fachowe doradztwo pożarnicze prowadził Ignacy Szustkiewicz. Dzień wyzwolenia spod okupacji hitlerowskiej strażacy mszczonowscy zapisali się w chlubnej karciej miasta, bo spowodowali wprowadzenie czołgów radzieckich do miasta poza wykonanymi rowami przeciwczołgowymi powodując tym okrążenie Niemców. W tym dniu zapaleniu uległa szkoła w Mszczonowie, którą z narażeniem życia ugasili Lachowski Kazimierz i Jackowski Andrzej. Po wyzwoleniu w czerwcu 1945 r. z inicjatywy prezesa Józefa Żukowskiego zwołano zebranie członków straży na którym wybrano zarząd w składzie
prezes – Józef Żukowski
naczelnik – Kazimierz Lachowski
gospodarz – Stefan Czarnecki
skarbnik – Jan Ciszewski
Po wyzwoleniu natrafiono na wiele trudności z ponownym zgromadzeniem sprzętu. Szczególnie dawał się odczuć brak odpowiednich pomieszczeń remizy. Początkowo wykorzystano w tym celu drugie, niewykończone skrzydło budynku szkoły podstawowej. 12 września 1948 roku dzięki energii zarządu straży i społeczeństwa poświęcono kamień węgielny pod nową siedzibę straży i w roku 1950 przeniesiono się do nowych pomieszczeń w Ratuszu – właśnie ten moment spowodował rozwój mszczonowskiej straży. W 1953 roku powołano nowy zarząd pod przewodnictwem prezesa Zygmunta Dziadkiewicza i naczelnika Mieczysława Świderskiego. Władze straży zaczynają intensywne działania organizatorskie w zakresie budowy strażnicy, nabycia nowego taboru samochodowego, wyposażenia, w konsekwencji powoduje to, że w 1970 roku staż liczy 120 członków, w tym 9 sekcji gaśniczych oraz 24 osobową orkiestrę. W dniu 26 listopada 1972 w czasie uroczystego przekazania w użytkowanie nowej strażnicy stan organizacyjny OSP w Mszczonowie wynosił już 249 członków, w tym 37 członku orkiestry, 50 członków MDP, 93 członków popierających, 25 członków dożywotnich oraz 50 członków czynnych. W rocznicę 105-lecia powstania OSP w Mszczonowie w 1985 roku skład zarządu przedstawiał się następująco:
prezes – Bogdan Karlińki
v-ce prezes – Roman Popławski
naczelnik – Mieczysław Świderski
zastępca naczelnika – Władysław Gręda
sekretarz – Edmund Wiśniewski
skarbnik – Mieczysław Dorociński
gospodarz – Edward Klepacz
Członkowie: Czesław Narożny, Mirosław Zielonka, Jan Szczepanik, Marian Górecki. W 1980 roku kierowana przez Mariana Góreckiego OSP skupia w swych szeregach 174 ochotników, w tym 24 osobową drużynę młodzieżową oraz 32 drużynę harcersko-pożarniczą. W 1990 roku prezesem został Roman Popławski a naczelnikiem Grzegorz Koperski. W 1995 roku prezesem został Alfred Arendarczyk, naczelnikiem Roman Popławski. W 2001 roku prezesem został Janusz Legięcki, a sekretarzem Grzegorz Walczak. W 2009 roku naczelnikiem został Grzegorz Koperski, zastępcą naczelnika został Tomasz Nowakowski. Szczególnym magnesem przyciągającym tak licznie mieszkańców Mszczonowa do straży była panująca w niej atmosfera nacechowana życzliwością i koleżeństwem.
