Fizjoterapia FizjoCare mgr Karolina Zarzycka

27/11/2025

Czy na USG można zobaczyć złamanie? Otóż tak. Na poniższym zdjęciu widoczna korówka nadkłykcia bocznego kości udowej z widocznymi cechami naprawy, naczyniami.

23/11/2025

Drugi i ostatni moduł FDM za mną. Dzięki dziewczyny, za fajną, luźną atmosferę- wiedza łatwiej jest przyswajalna. A instruktorce, Weronice Wróblewskiej, dziękuję za przedstawienie nowych technik, jak i narzędzi ( jedno na zdjęciu poniżej 😅🪠- już widzę minę pacjentów ).

20/11/2025

Drodzy pacjenci i inni zainteresowani 😊,
już część z Was poinformowałam o zmianie lokalizacji gabinetu, teraz informuję całą resztę.
Od 2 grudnia gabinet będzie się znajdował przy ul. Drzymały 1/13 w Nowym Dworze Gd. Zapisy trwają jak do tej pory-przez ☎️ 728 95 96 85, przez Messengera i osobiście w gabinecie pod podanym już adresem. Do pokonania będzie domofon, ale to chyba już wszyscy opanowali 😉 Poniżej link aby było łatwiej.
Będzie mi miło, jeśli udostępnicie link, lub dacie jakiś sygnał o odczytaniu tego posta 🫶.

Pozdrawiam💚

Find local businesses, view maps and get driving directions in Google Maps.

19/11/2025

Kolejny „dowód” na to, warto żeby aktywność fizyczna była tak samo obecna w naszym życiu jak… smartfon 😉 Tak, to dobre podejście 🙃

ŚRODA Z ANATOMIĄ: OSTEOKLASTY - NIE TYLKO ZJADACZ KOŚCI

Dzisiaj biorę na warsztat coś, co na pierwszy rzut oka wydaje się „nudną histologią”, a w praktyce potrafi tłumaczyć bóle kręgosłupa, przeciążenia i to, dlaczego ruch… dosłownie rzeźbi Twoje kości.

1. Osteoklast – nie tylko „zjadacz kości”

W podręcznikach często osteoklast to wielojądrzasty „potwór”, który trawi kość.
Ale najnowsze badania pokazują, że osteoklast to komórka regulacyjna, która inicjuje gdzie i kiedy kość ma zostać przebudowana, wysyła sygnały do osteoblastów (tzw. clastokiny), mówiąc im: „tu budujesz, tu nie ruszaj” oraz reaguje na obciążenia, stan zapalny, hormony, stres oksydacyjny.

Czyli osteoklast jest jak taki cichy bohater bez peleryny, który najpierw usuwa stare cegły, a potem daje znak ekipie od odbudowy.

Remodeling kości – architektura, która działa całodobowo.
Kość składa się z osteonów – cylindrycznych jednostek z własnym układem naczyń i nerwów.
W każdym z nich trwa cykl:
1. Resorpcja (działanie osteoklastów)
2. Odwrócenie – sygnały dla osteoblastów
3. Formacja (budowanie nowej warstwy kości)
4. Mineralizacja

To jest ciągły proces, który może przyspieszać (np. przy bieganiu, skokach, treningu siłowym) albo przyhamować (np. przy bezruchu, stresie, stanie zapalnym).

Kiedy pracujesz z obciążeniem – nawet lekkim – w kości pojawia się mikroodkształcenie.
Te mikrosygnały odbierają osteocyty (pierwotni strażnicy tkanki kostnej), które aktywują osteoklasty,a następnie osteoblasty.

Zatem ruch wytwarza napięcie a te generuje sygnał w kierunku przebudowy kości.

Dlatego brak ruchu po urazie, unikanie ruchu w bólu, siedzący tryb życia – hamują remodelowanie i osłabiają kość.

Co ma wspólnego osteoklast, stan zapalny i bóle kręgosłupa?

Gdy stan zapalny jest przewlekły (stres, słaby sen, otyłość, brak ruchu): osteoklasty są nadaktywne zaś osteoblasty spowalniają.
W efekcie kość traci równowagę przebudowy.
Mechanizm ten obecny jest w:
• zmianach typu Modic,
• wczesnych zmianach zwyrodnieniowych,
• osteofitach,
• obniżonej gęstości kości sąsiadujących ze stawami międzykręgowymi.

Co warto wiedzieć?
Trening oporowy, praca z własnym
ciężarem ciała, ćwiczenia antygrawitacyjne → aktywują osteoblasty.

Twój styl życia ma tutaj bardzo duże znaczenie.
Sen, dieta przeciwzapalna, polifenole, ekspozycja na światło, stres – to realnie wpływa na OB/OC.

Nie cierpię suchej-akademickiej wiedzy ale wiem , że jeśli zrozumiesz, że kość jest tkanką żywą, dynamiczną i reagującą na środowisko, to zaczniesz:
• inaczej patrzeć na przeciążenia,
• rozumieć potrzebę ruchu,
• szybciej wyłapywać fazy regeneracji i fazy przeciążenia,
• celniej dobierać techniki treningu i robić obciążenia.

Źródło: Current perspectives on the multiple roles of osteoclasts: Mechanisms of osteoclast–osteoblast communication and potential clinical implications


Pozdrawiam serdecznie i bardzo dziękuję za Waszą obecność.
Marcin Absalon

16/11/2025

Wspaniałe i bardzo na czasie, także u mnie w gabinecie. Dajmy dzieciom przykład, że ruch to nie męka, ale spokojniejsza głowa, lepszy sen czy wchodzenie na 1 piętro bez zadyszki.
Ja już dzisiaj skakałam na trampolinach🙃

STREFA DYSKOMFORTU
„Dzieci Nas nie słuchajà, dzieci Nas naśladują”- James Baldwin

Po internecie, regularnie skacze opracowanie, które wskazuje na silną korelację pomiędzy aktywnością ruchową rodziców a ich dzieci.
W skrócie:
jeśli rodzice są aktywni → dziecko ma od 2 do nawet 6 razy większą szansę, że samo będzie aktywne.
Nie przez geny. Nie przez jakieś magiczne talenty.
Tylko dlatego, że… widzi.

Widzi ruch mamy i taty jako normę.
Widzi, że ciało nie jest problemem, tylko narzędziem.
Widzi, że aktywność nie jest „trzeba”, tylko „tak żyjemy”.

Z dorosłymi jest tak samo.
Tylko nikt nam tego nie mówi.
Twój partner, rodzina, dzieci, ludzie których masz obok…
Oni są twoim „środowiskiem ruchowym”.
Jeśli wracasz z treningu do domu, gdzie króluje pilot, kołdra i wieczne „po co ci to?”, to twój mózg dostaje jasny komunikat:
„Ruch jest wyjątkiem. Odcinamy.”

A potem przychodzisz do gabinetu z bólem kręgosłupa, z kinezjofobią, z „nie mam siły”, z poczuciem winy… i próbujesz sam.
Sam przeciwko całemu układowi.

Nie chodzi o to, żebyś był superaktywny.
Chodzi o to, żebyś stworzył sobie otoczenie, w którym ruch NIE jest dziwactwem.

Bo w badaniu było to czarno na białym:
Jeśli aktywny był tylko jeden rodzic → dziecko miało większą szansę być aktywne.
Jeśli oboje → szansa rosła prawie 6-krotnie.
Może Ty też nie potrzebujesz super planu treningowego.
Może potrzebujesz nowego… środowiska.

Czasem wystarczy jeden człowiek obok, który zamiast „usiądź” mówi „chodź”.
Jedna osoba, która wyjdzie z Tobą w 10 minut spaceru.
Jedna osoba, której zachowania stają się lustrem.

A jeśli nie masz takiej osoby?
To zacznij od najmniejszej możliwej zmiany.
Za każdym razem, gdy wybierasz ruch, odwagę czy działanie, dajesz innym sygnał: „można”.
Twoim dzieciom także. One chłoną Twój styl życia bardziej niż Twoje słowa.

Źródło:
Influence of parents' physical activity levels on activity levels of young children
L L Moore et al. J Pediatr. 1991 Feb.

Dziękuję Wam za obecność i życzę dobrej niedzieli.
Marcin Absalon
FascianistaPl – Fizjoterapia i medycyna stylu życia

25/10/2025

Weekend spędzam na kursie FDM. Jest to model pracy na powięzi. Uzupełnienie terapii?-tak, ale i nowe spojrzenie na ciało. Od poniedziałku wprowadzam do swojej praktyki. Czuwaj!

30/09/2025

Wolne miejsce jutro (środa 1.10) godz.15.
Zapraszam do kontaktu przez Messenger lub nr tel 728959685

10/09/2025

ŚRODA Z ANATOMIĄ

Więzadło podłużne tylne – mały strażnik kręgosłupa

W Twoim kręgosłupie są nie tylko kości i krążki, ale też więzadła – mocne pasy z włókien, które trzymają wszystko w ryzach. Jednym z nich jest więzadło podłużne tylne. Brzmi poważnie, ale jego zadanie jest proste: chroni Twój kręgosłup od środka, biegnąc wzdłuż tylnych części trzonów kręgów.

Kilka ciekawych smaczków anatomicznych:-)

W odcinku szyjnym więzadło podłużne tylne jest mocniejsze i szczelniej związane z krążkami, a w lędźwiowym cieńsze i słabiej chroni od tyłu. To nie jedyny powód, ale jeden z czynników, które sprawiają, że przepukliny częściej spotykamy właśnie w dolnej części pleców.

Ma w sobie zakończenia nerwowe – czyli może boleć, a nawet dawać ból rzutowany. To dlatego czasem czujesz ból w innym miejscu, niż faktycznie jest problem.

Gdy jest przewlekle przeciążane – sztywnieje, pogrubia się i traci elastyczność. A to może oznaczać większy ucisk na nerwy.

Co ma wspólnego z przepukliną dysku?
To więzadło to ostatnia bariera, która broni kanału kręgowego przed „wypchnięciem” materiału z dysku. Jeśli osłabnie albo pęknie – przepuklina ma otwartą drogę, żeby ucisnąć nerwy.

Dlaczego ruch i ćwiczenia są tak ważne?
• Mięśnie głębokie działają jak „dodatkowy pas ochronny” dla kręgosłupa – wspierają więzadła i odciążają je przy każdym ruchu.
• Kontrolowane ćwiczenia (np. stabilizacja, McKenzie, ćwiczenia oddechowe) sprawiają, że więzadło nie dostaje „w łeb” przy każdym zgięciu czy skręcie.
• Ruch poprawia ukrwienie i elastyczność całego układu więzadłowego.
• Bez ćwiczeń więzadło szybciej sztywnieje, a przepuklina ma łatwiej.

👉 Dlatego zawsze powtarzam pacjentom: to nie jest tak, że kręgosłup masz „zepsuty” i nic z tym nie zrobisz. To więzadło – choć małe – świetnie reaguje na Twój styl życia. Jeśli zadbasz o ruch, mięśnie i stabilizację, dajesz mu największe wsparcie.

Chciałem Wam dziś podziękować za to, że jesteście częścią FascianistaPl. Ta przestrzeń powstała, żeby łączyć ludzi ciekawych ciała, ruchu i zdrowia – i to działa tylko dlatego, że Wy tu jesteście. Wasze reakcje i zaangażowanie są dla mnie paliwem do dalszej pracy. Doceniam to ogromnie.

📚 Źródła:
1. Miyamoto K. et al. (2023) – Histological features of the posterior longitudinal ligament: regional differences and clinical relevance. Spine Journal.
2. Choi B.W. et al. (2022) – Pathological changes of the posterior longitudinal ligament in lumbar disc disease. European Spine Journal.
3. Takebayashi T. et al. (2017) – Innervation of the posterior longitudinal ligament and its role in low back pain. Spine.

02/09/2025

Zdąża się, że terapia manualna jest jednym z elementów, prowadzących do życia bez bólu. Innym jest masaż, często pożądany, niekiedy niepotrzebny. Potrzebny jest za to trening siłowy. I tu jest pole dla trenerów personalnych. Na Mierzei polecam Medyczny Trener Personalny - Krzysztof Juśko.
W Nowym Dworze też dysponuję bardzo dobrymi adresami, więc zainteresowanych zapraszam do kontaktu 😉

27/08/2025

💪

22/08/2025

https://www.facebook.com/share/p/16qagagcsk/?mibextid=wwXIfr

🔍 Ból promieniujący do kończyny dolnej 🦵 – czy jego lokalizacja mówi nam coś konkretnego? 🤔
➡️Tak. W zdecydowanej większości przypadków odpowiada za to ucisk na korzeń nerwowy wychodzący z dolnego odcinka kręgosłupa.
Objawy neurologiczne – takie jak ból, parestezje czy osłabienie mięśni – pojawiają się nie w miejscu uszkodzenia, ale w obszarze „zaopatrywanym” przez dany nerw.

➡️L3, L4, L5, S1 – to oznaczenia korzeni nerwowych wychodzących z odpowiednich segmentów kręgosłupa:
– L (lumbaris) – odcinek lędźwiowy
– S (sacralis) – odcinek krzyżowy.

🤕Jakie są typowe objawy zajęcia poszczególnych korzeni nerwowych?

♦️ L3
Ból zlokalizowany w górnej części uda, po stronie przednio-przyśrodkowej. Często towarzyszą mu trudności w prostowaniu kolana lub zginaniu biodra. Może też pojawić się trudność z chodzeniem po schodach lub wstawaniem z krzesła. Ten obraz kliniczny częściej opisywany jest jako rwa udowa.

♦️L4
Promieniowanie biegnie od przednio-bocznej części uda do przyśrodkowej strony łydki i stawu skokowego. Objawom mogą towarzyszyć osłabienie mięśnia czworogłowego i zniesienie odruchu kolanowego. (uczucie osłabienia w nodze, szczególnie przy prostowaniu kolana.)

♦️L5
Ból i parestezje obejmują boczną część uda, goleni, grzbiet stopy i paluch. Może dojść do osłabienia mięśnia piszczelowego przedniego oraz prostowników palców – często występuje opadająca stopa.

♦️ S1
Promieniowanie po tylnej powierzchni uda i łydki, obejmuje piętę i boczny brzeg stopy. Typowe jest osłabienie zginaczy stopy i mięśni strzałkowych, a także zniesienie odruchu skokowego. Możliwy problem ze staniem na palcach.

➡️Ból, drętwienie czy osłabienie w nodze często nie mają źródła w samej kończynie, lecz tam gdzie nerwy zaczynają swoją drogę.
📷 MRI służy do potwierdzenia diagnozy i ustalenia na jakim poziomie doszło do ucisku (np. przez przepuklinę dysku, stenozę kanału, zmiany zwyrodnieniowe).