Terapeuta Gabinet TiPi

29/12/2025

Nie tak dawno ukończyłam dwa intensywne szkolenia on-line zorganizowane przez Instytut Badań Edukacyjnych w ramach projektu „Wspieranie dostępności edukacji dla dzieci i młodzieży”. Dzięki nim znacząco poszerzyłam swoją wiedzę i umiejętności w zakresie wspierania uczniów ze specjalnymi potrzebami.
Moja ścieżka rozwoju w tych dniach obejmowała:
• Wprowadzenie do Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF): 18 listopada 2025 r. brałam udział w 3-godzinnym szkoleniu, podczas którego poznałam kluczowe cele i elementy ICF oraz ich powiązanie z klasyfikacją ICD-10. Zgłębiłam definicję niepełnosprawności zgodnie z modelem biopsychospołecznym i nauczyłam się, jak stosować ICF w procesie oceny potrzeb rozwojowych oraz edukacyjnych uczniów
• Model, procedury i narzędzia oceny funkcjonalnej: W dniach 19-20 listopada 2025 r. uczestniczyłam w 6-godzinnym szkoleniu dedykowanym specjalistom zatrudnionym w szkole. Poznałam podczas niego kluczowe elementy oceny funkcjonalnej oraz zasady prowadzenia obserwacji funkcjonalnej. Zdobyłam również praktyczną wiedzę na temat Szkolnej Oceny Funkcjonalnej oraz współpracy wewnątrzsektorowej w tym obszarze.
Dzięki tym szkoleniom mogę bardziej skutecznie stosować nowoczesne narzędzia diagnostyczne i operować wiedzą o Modelu Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF) w codziennej pracy gabinetowej i szkolnej.
www.gabinet-TiPi.pl

14/12/2025

Temat niezwykle ważny w dobie swobodnego upubliczniania wizerunku dzieci i młodzieży. Coraz większa liczba rodziców rozumie konsekwencje i szanuje prawo swojego dziecka do zachowania prywatności.
Szacunek do wizerunku młodych ludzi to wyraz odpowiedzialności i empatii. Pamiętajmy, że każde zdjęcie, film czy komentarz publikowany bez zgody młodego człowieka może mieć realny wpływ na jego poczucie bezpieczeństwa, samoocenę a tym samym przyszłość. W świecie mediów społecznościowych warto też pamiętać, że wizerunek to nie tylko treść do udostępniania, lecz również część czyjejś tożsamości. Okazując szacunek, uczymy młodych ludzi, że ich granice są ważne i mają prawo decydować o tym, jak są postrzegani.
https://www.facebook.com/share/p/14RV2GBd5XD/

❗️Już dziś odbędzie się konferencja „Więcej szacunku dla młodego wizerunku – premiera raportu z badań”.

Podczas wydarzenia zaprezentujemy wyniki badania Biura Rzeczniczki Praw Dziecka dotyczącego postaw i doświadczeń młodych ludzi, ich rodziców oraz nauczycieli w zakresie publikowania wizerunku dzieci i młodzieży w internecie.

W programie m.in.:

📊 prezentacja wyników badań,
👥️ dwa panele dyskusyjne z udziałem ekspertów, praktyków i młodych liderów,
💬 rozmowy o tym, jak skutecznie chronić wizerunek młodych osób, jednocześnie respektując ich prawa.

Zapraszamy do śledzenia transmisji online. Start o godz. 10:00.

15/11/2025

Tym razem wrzucam próbkę błędów, które pojawiają się w zeszytach dzieci podczas pisania ze słuchu. Uczniowie – klasa 3.
Drogi Rodzicu, zachęcam Cię, abyś na chwilę zajrzał do zeszytu swojej pociechy. Nie wszystkie pomyłki wynikają ze słabo utrwalonych zasad ortograficznych. Często to kwestia pośpiechu, braku koncentracji albo trudności z wychwyceniem całego wyrazu ze słuchu. Regularne wspólne czytanie, głośne powtarzanie trudniejszych wyrazów czy krótkie ćwiczenia domowe potrafią zdziałać naprawdę dużo.
Zdarzają się jednak i takie chwile, kiedy mimo podejmowanych aktywności wspierających dziecko – wspólnego czytania, ćwiczeń, rozmów, systematycznej pracy – nie widać oczekiwanych postępów. To całkowicie normalne i zdarza się częściej, niż by się wydawało.
W takich sytuacjach warto rozważyć specjalistyczną diagnozę, która pomaga spojrzeć na trudności dziecka z zupełnie nowej perspektywy. Profesjonalne badanie pozwala ustalić indywidualne potrzeby, odkryć niewidoczne na pierwszy rzut oka przyczyny trudności oraz zaplanować wsparcie naprawdę „szyte na miarę”.
To nie stygmat, a inwestycja w rozwój, komfort i pewność siebie dziecka.
Jeśli więc masz poczucie, że mimo podjętych starań coś wciąż „nie klika” – zapraszam do mojego gabinetu. Razem ustalimy, co pomoże Twojemu dziecku robić postępy bez frustracji, a z poczuciem sukcesu i radości z nauki.
www.gabinet-TiPi.pl

11/11/2025

Trudności w pisaniu u ucznia z dysleksją

Uczeń z dysleksją może przejawiać różnorodne problemy w zakresie grafomotoryki, zapisu oraz poprawności językowej, które utrudniają mu opanowanie techniki pisania.

Czytelność i organizacja pisma
Pismo jest mało czytelne, niestaranne, często wykracza poza liniaturę lub nie mieści się w liniach. Uczeń może mieć trudności z utrzymaniem jednolitego rozmiaru i kierunku liter.

Przepisywanie i pisanie ze słuchu
Podczas przepisywania tekstu pojawiają się liczne błędy w postaci pominięcia, przestawienia lub dodawanie liter i sylab. Pisanie ze słuchu sprawia znaczną trudność; uczeń potrzebuje więcej czasu i częściej popełnia błędy dźwiękowe oraz ortograficzne.

Rozpoznawanie i zapamiętywanie liter
Dziecko ma trudność z utrwaleniem kształtu liter i ich położenia w przestrzeni. Myli litery o podobnym wyglądzie, np. l–t–ł, m–n, u–y, o–a–e, p–b–d–g, m–w, n–u, a także te, które różnią się jedynie orientacją przestrzenną.

Trudności fonetyczno–ortograficzne
Myli litery odpowiadające głoskom podobnym brzmieniowo (z–s, w–f, d–t, k–g). Ma problem z zapisem zmiękczeń oraz głosek nosowych (ą–om, ę–en). Często myli lub zamienia litery i–j, popełnia błędy ortograficzne typu ó–u, rz–ż.

Inne charakterystyczne objawy
Występują liczne pominięcia, podwojenia lub przestawienia liter i sylab. Dziecko często nieprawidłowo trzyma narzędzie pisarskie – zbyt mocno lub zbyt słabo, co utrudnia kontrolę ruchów dłoni i precyzję pisania.

Podsumowując:
Trudności te nie wynikają z braku chęci czy zaniedbania, lecz z odmiennego sposobu przetwarzania informacji przez mózg dziecka.
Dlatego kluczowe jest wczesne rozpoznanie problemu oraz systematyczna terapia pedagogiczna, która pomoże dziecku rozwijać umiejętności pisania w tempie dostosowanym do jego możliwości.

09/11/2025

Trudności w czytaniu
Uczeń z dysleksją może przejawiać różne style czytania, które choć pozornie przeciwstawne, prowadzą do podobnego efektu: osłabionego rozumienia przeczytanego tekstu.

Czytanie wolne, literujące
Uczeń czyta powoli, głoskuje lub sylabizuje wyrazy. Każde słowo wymaga od niego dużego wysiłku, przez co tempo czytania jest znacznie obniżone, koncentracja skupia się głównie na samym dekodowaniu słów (rozpoznawaniu liter i dźwięków) oraz brakuje zasobów poznawczych na zrozumienie treści. W efekcie dziecko często nie potrafi opowiedzieć, co przeczytało, mimo że poprawnie odczytało większość wyrazów.

Czytanie szybkie, „na domysł”
Niektóre dzieci próbują kompensować trudności i czytają bardzo szybko, często zgadując słowa na podstawie pierwszych liter lub kontekstu. Takie czytanie jest pozornie płynne. Pojawiają się bowiem liczne błędy rzeczowe i zniekształcenia sensu, dziecko myli wyrazy podobne graficznie lub fonetycznie, zrozumienie tekstu jest powierzchowne, a odpowiedzi na pytania do tekstu – nieprecyzyjne.

W obu przypadkach uczeń może szybko się męczyć podczas głośnego czytania, unikać czytania przy innych, wykazywać niechęć do lektur, zadań pisemnych i czytania poleceń.

Wniosek:
Sposób, w jaki dziecko czyta, może wiele powiedzieć o jego trudnościach poznawczych. Zarówno nadmierne spowolnienie, jak i zbyt szybkie tempo bez rozumienia, są ważnymi sygnałami ryzyka dysleksji. W takich przypadkach warto przeprowadzić diagnozę pedagogiczną oraz wdrożyć odpowiednie formy terapii czytania i pisania.

08/11/2025

Zrobiłam kolejny krok w stronę bardziej świadomego mówienia o trudnych tematach. Ukończony webinar pozwolił mi głębiej zrozumieć, jak ogromny wpływ mają nasze słowa, zwłaszcza w przestrzeni Internetu. Jako twórcy i użytkownicy mediów możemy realnie wspierać innych oraz odpowiedzialnie mówić w sieci o kryzysach emocjonalnych czy zachowaniach samo***czych. To niezwykle ważne, byśmy potrafili rozmawiać o ludzkim cierpieniu z delikatnością i uważnością. Nigdy nie wiemy, przez co ktoś właśnie przechodzi. Jedno słowo może zranić, ale też jedno słowo może dać nadzieję i uratować życie. Dlatego warto zatrzymać się na chwilę, posłuchać, zrozumieć i okazać wsparcie. Pamiętajmy, że czasem wystarczy drobny gest – rozmowa, uważność, pokierowanie kogoś w stronę pomocy. W trudnych chwilach można sięgnąć po wsparcie pod numerem 116 111 (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży) lub 800 100 100 (telefon zaufania dla dorosłych ws bezpieczeństwa dzieci) albo 112. Można również zainteresować się działaniami Fundacji czy Pamiętajmy, słowa mają ogromną moc. Używajmy ich mądrze i z sercem, po to, aby budować dobro, wspierać i przypominać, że nikt nie jest sam.
Gorąco polecam zapoznać się z pomocowymi działaniami wspomnianych fundacji:
www.fdds.pl
www.zwjr.pl
https://zwjr.pl/artykuly/plan-bezpieczenstwa

07/11/2025

Symptomy ryzyka dysleksji
Wiek szkolny
Uczeń niechętnie bierze udział w zabawach ruchowych, lekcjach wychowania fizycznego. Słabo biega, słabo jeździ na rowerze, ma problem z automatyzacją sekwencji ruchowych. Ma trudności z czynnościami samoobsługowymi. Uczeń ma trudności z rysowaniem szlaczków, pisaniem. Ma również problemy z układaniem klocków i z odróżnianiem podobnych kształtów; figur geometrycznych, liter: m-n, p-g-b-d. Uczeń popełnia błędy w tworzeniu wypowiedzi, myli nazwy podobne fonetycznie, ma
trudności z zapamiętaniem wierszy i piosenek, materiału zadanego do domu, a także więcej niż jednego polecenia jednocześnie. Ma problem ze wskazywaniem stron (prawalewa).
za: M. Bogdanowicz Ryzyko dysleksji (2002)

04/11/2025

Symptomy ryzyka dysleksji
Wiek przedszkolny (3-5 lat)
Dzieci są mało sprawne, mają kłopoty w zabawach ruchowych, przejawiają niechęć do samoobsługi i zabaw manipulacyjnych. Niechętnie rysują, nieprawidłowo trzymają ołówek, mają trudności z układaniem puzzli. Wykazują opóźnienia rozwoju mowy, mają trudności z zapamiętaniem nazw tygodnia, wierszy, piosenek. Wykazują problemy w orientacji (prawa-lewa strona).
za: M. Bogdanowicz Ryzyko dysleksji (2002)

03/11/2025

Symptomy ryzyka dysleksji
Wiek niemowlęcy (0-1)
Dzieci przejawiają minimalne dysfunkcje neurologiczne (obniżony tonus mięśniowy), późno podnoszą główkę, późno zaczynają siedzieć, mało lub w ogóle nie raczkują, gorzej utrzymują równowagę.
Wiek poniemowlęcy (1–3 lata)
Dzieci później zaczynają chodzić, biegać, są mało zręczne, niechętne w czynnościach samoobsługowych (jedzenie, mycie rąk, ubieranie się), niechętne w zabawach klockami. Dzieci nie próbują same rysować, później wypowiadają pierwsze wyrazy.

za: M. Bogdanowicz Ryzyko dysleksji (2002)

30/10/2025

Miałam przyjemność współprowadzić warsztaty dla nauczycieli. Było to dla mnie bardzo ubogacające doświadczenie. Miałam okazję dzielić się swoją wiedzą i jednocześnie uczyć się od innych uczestników. Wspólna wymiana pomysłów, refleksji i doświadczeń zawodowych pokazała mi, jak różnorodne podejścia do pracy dydaktycznej mogą wzajemnie się inspirować. Te spotkania utwierdziły mnie w przekonaniu, jak ważne jest ciągłe doskonalenie zawodowe oraz współpraca w środowisku edukacyjnym.

25/10/2025

Za trudności w nauce łatwo zrzucić odpowiedzialność na dziecko, jego zaangażowanie czy motywację. A wcale tak być nie musi. Jedną z przyczyn niskich wyników edukacyjnych jest niezdiagnozowana , rozumiana jako specyficzny sposób, w jaki mózg przetwarza informacje. A to, że jest on inny, nie oznacza wcale, że gorszy.
Dzieci z dysleksją często mają duży potencjał, który przy wczesnej diagnozie i właściwym wsparciu, dostosowanym do ich stylu poznawczego, pozwala im na osiąganie wysokich wyników w procesie uczenia się.
Kluczowym jest tu zatem wczesne rozpoznanie. Im szybciej poznamy przyczyny trudności w nauce, tym skuteczniej możemy wesprzeć dziecko, zanim pojawi się zniechęcenie czy utrwalony brak wiary we własne możliwości.
Zapraszam do kontaktu rodziców, którzy chcieliby poznać przyczynę, aby później skutecznie wspierać swoje dziecko.

19/10/2025

Udział w konferencji „Uczniowie z ADHD i w spektrum autyzmu. Jak mądrze towarzyszyć i wspierać”
Miałam przyjemność uczestniczyć w ogólnopolskiej konferencji poświęconej tematyce wspierania uczniów z ADHD oraz ze spektrum autyzmu. Wydarzenie dostarczyło wielu cennych informacji, praktycznych wskazówek i inspiracji do pracy z uczniami o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych. Zdobyta wiedza z pewnością pomoże mi jeszcze skuteczniej wspierać rozwój i potencjał moich uczniów.
www.gabinet-TiPi.pl