Psychoterapia - Plan B

24/04/2026

ILE TAK NAPRAWDĘ CIĘ TO KOSZTUJE?

Może jesteś w relacji, która ciągle odbiera Ci spokój.
Może pracujesz w miejscu, gdzie funkcjonujesz na napięciu, a nie na poczuciu sensu.
Może próbujesz spełniać oczekiwania innych, kosztem siebie.

I być może mówisz sobie: „jeszcze trochę wytrzymam”.

Tylko że zdrowie psychiczne nie działa jak konto, z którego możesz bez końca wypłacać.
Każdy stres, napięcie, niewyrażone emocje, to realny koszt.
Czasem płacisz snem.
Czasem ciałem.
Czasem poczuciem własnej wartości.

Masz prawo wybierać siebie.
Masz prawo uznać, że coś jest dla Ciebie za drogie - nawet jeśli inni tego nie rozumieją.

RACHUNEK ZOSTANIE WYSTAWIONY PRZECIEŻ TYLKO TOBIE.

15/03/2026

Często w terapii słyszę od pacjentów:
„Nie jestem jeszcze gotowa/y”,
„Jeszcze się boję”,
„Jeszcze nie mam w sobie pewności”.

A potem okazuje się, że robimy bardzo ważną zmianę w myśleniu.

Bo pytanie nie brzmi: czy lęk już zniknął.
Pytanie brzmi: co robisz mimo tego lęku?

Gdyby Twoje życie filmowała 🎥 - co byłoby dziś na nagraniu?

30/12/2025

Niedojrzałość emocjonalna nie polega na „złym charakterze”.
Często jest efektem tego, czego nikt nas nie nauczył:
jak rozmawiać o emocjach, brać odpowiedzialność za swoje reakcje, naprawiać relacje zamiast je zrywać lub karać ciszą.

W gabinecie często słyszę:
„Ja po prostu taki/taka jestem”.

Tymczasem dojrzałość emocjonalna to umiejętność ,
a umiejętności można się uczyć.
Bez wstydu. Bez ocen. We własnym tempie.

Jeśli widzisz w tym obrazie coś znajomego,
to nie jest powód do ataku na siebie,
ale zaproszenie do zmiany.

💬 Psychoterapia to miejsce, w którym można to bezpiecznie przepracować.

10/10/2025

Kochani rodzice, jakbyście się poczuli w takiej sytuacji?

08/10/2025

Bardzo dziękuję za zaproszenie. Było to wspaniałe przeżycie spotkać się z Wami - młodzieżą i porozmawiać o Waszym świecie. Dziękuję za zaproszenie i ciepłe przyjęcie. Wydział Polityki Społecznej UM Opola i rozwoju społecznego Spinacz robicie rzeczy wielki i ogromnie potrzebne. Bardzo dziękujemy, że mogliśmy być tego częścią ❣️❣️❣️

12/08/2025

Kochana Kobieto!
Wyobraź sobie kilka dni tylko dla Ciebie – w miejscu, które karmi duszę, budzi kobiecą moc i daje przestrzeń, by odkryć siebie na nowo.
Będzie śmiech, wzruszenia, energia i magia chwili. ✨
📍 Jedziemy razem – czy jedziesz z nami? 💃

26/07/2025

10/05/2025

Otrzymałem kilka dni temu smutną wiadomość o bezradnego taty, którego 12 letnia córka była już kilkukrotnie nękana cyfrowo i w realu przez rówieśników. Rodzic stwierdził, że ciagle powtarzają się te same scenariusze i trudno nad tym zapanować. Pomyślałem, że z takim problemem może borykać się więcej osób, dlatego chciałbym podzielić się z Wami przemyśleniami.
Gdybyśmy zadali pytanie nastolatkom nękanym przez rówieśników, czego od nas, dorosłych oczekują: pomocy w zaprzestaniu bycia prześladowanym czy ukarania sprawcy, większość młodych ludzi w takich sytuacjach wybiera opcję drugą. Oczywiście, z perspektywy sprawiedliwości społecznej jest ona słuszna, natomiast ostatecznie w żaden sposób nie rozwiązuje problemu, jakim jest umiejętność zarządzania swoimi myślami i emocjami w sytuacji bycia nękanym. Wyłonienie sprawcy, rozmowy, reperkusje, próby łagodzenia sytuacji to tylko zabiegi technicznej.
W rzeczywistości przecież zależy nam wszystkim (młodym też, tylko czasami nie potrafią tego określić), aby dziecko nabyło umiejętności reagowania i miało kontrolę nad emocjami (kto miał okazję brać udział w moich szkoleniach, wie jak mocno stawiam na kształtowanie umiejętności w działaniach profilaktycznych).
Jest to teraz szczególnie ważne, ponieważ w odniesieniu do nękania w przestrzeni świata cyfrowego, młody człowiek nie znajduje wytchnienia. Gdy 20, 30 lat temu ktoś prześladował nas w szkole, znajdowaliśmy mimo wszystko bezpieczny azyl w domu, wśród innych rówieśników, w wakacje, ferie czy święta. Dziś strach przed tym, co może się wydarzyć w internecie jest permanentny. I czyni to ogromną różnicę. A trudność w reagowaniu na każdy, najmniejszy przejaw tego nękania (wiadomości, memy, przerobione zdjęcia, agresja słowna, wykluczanie itd.) nas dorosłych nie tylko przerażają, ale też unieruchamiają.
I to dlatego musimy w mniejszym stopniu skupić się na poszczególnych sytuacjach, a w większym na kształtowaniu u naszych dzieci umiejętności zarządzania myślami i emocjami. Ta droga jest trudniejsza, ale zdecydowanie bardziej skuteczna - kształtuje coś na całe życie.

Kiedy więc Wasze dzieci doświadczają nękania:
1. Pomóż dziecku nazwać emocje, które odczuwa w sytuacjach nękania ("jestem zły", "boję się", "jest mi smutno").
2. Uświadom dziecko, że emocje są zupełnie normalne i naturalne, że czasami trudno nad nimi zapanować, ale to my możemy decydować, jak na nie reagujemy.
3. Rozmawiaj z dzieckiem o sytuacjach nękania, których już doświadczyło, ale także o takich, które mogą się wydarzyć i wspólnie przećwiczcie różne reakcje, np. ignorowanie, spokojne odpowiadanie, odchodzenie, blokowanie kont czy przekształcanie negatywnych komentarzy w żart.
4. Dzieci, które rozwijają swoje zainteresowania są bardziej pewne siebie. Pomóż dziecku w tym rozwoju albo wspólnie znajdźcie dla niego nową pasję.
5. Dawaj przykład tego, jak sam zarządzasz swoimi emocjami w trudnych sytuacjach życia codziennego.
6. Tłumacz dziecku, że prześladowcy to osoby, które same mają problemy z emocjami, a nękaniem starają się je ukryć.
7. Podczas każdej z takim rozmów, zadawaj dziecku możliwe jak najwięcej pytań, aby nauczyć je samodzielnego dochodzenia do pewnych rozwiązań. Tak łatwiej będzie mu je wdrożyć w sytuacjach kryzysowych: Jak chciałbyś zareagować w tej sytuacji?”, „Co mogłoby spowodować, że prześladowca przestanie Cię zaczepiać?”, „Jak możemy razem zaplanować twoją reakcję?”.
8. Takie rozmowy warto prowadzić także z dziećmi, które nie doświadczają nękania. Pomoże im to wykształcić umiejętności reagowania na prześladowanie ich rówieśników.
Szczęśliwego rodzicielstwa

03/05/2025

Dziś o rodzicach nieadekwatnych, nieobecnych emocjonalnie. Z różnych względów psychicznie nieobecnych w życiu swojego dziecka, których rola kończyła się na roli: nakarmić, ubrać, posprzątać, zawieźć na zajęcia. Czy doświadczyłaś/ doświadczyłeś tego rodzaju relacji w dzieciństwie? Czy odnajdujesz siebie w opisach dorosłych, którzy działają w opisanych schematach? Przedstawiam fragment postu Iwony Grzesik i zostawiam Was z tą refleksją. Jeśli chcesz podziel się swoimi przemyśleniami. Pamietaj, że jesteś teraz dorosłą osobą, możesz być tym kim zechcesz, a terapia może ci w tym pomóc.

Czy można czuć się samotnym, będąc trzymanym za rękę? Czy można tęsknić za matką, która codziennie szykowała śniadania i prała ubrania? Tak – jeśli była to tzw. nieobecna matka: obecna ciałem, ale nieobecna sercem.

Dzisiejszy wpis dotyka tematu, który często jest trudniejszy niż chcielibyśmy przyznać. Bo matka to nie tylko osoba, która daje życie – to również (a może przede wszystkim) przestrzeń emocjonalna, której dziecko rozpaczliwie potrzebuje.

Matka – więcej niż opieka fizyczna

Wielu ludzi uważa, że „dobra matka” to ta, która karmi, sprząta, odprowadza do szkoły. Ale dzieci łakną czegoś więcej: obecności, czułości, emocjonalnego bezpieczeństwa. Bez tego nawet najlepiej wyprasowana koszula nie zasypie pustki w sercu.

Nieobecność matki może być wynikiem depresji, stresu, nierozwiązanych własnych ran, relacji z partnerem lub społecznych oczekiwań. Ale skutek jest jeden: dziecko czuje się niewidzialne i niesłyszane.

👉 Emocjonalne odcięcie – matka „lodowa królowa”

To matka, która nie reaguje na emocje dziecka. Kiedy boli – mówi: „Nie przesadzaj”. Kiedy się boisz – słyszysz: „Nie bądź mięczakiem”. Kiedy się cieszysz – nie dostrzega tego w ogóle.

Dziecko uczy się, że jego emocje są nieważne lub niewygodne. W dorosłości może to skutkować trudnością w odczuwaniu emocji, dystansem w relacjach, chronicznym poczuciem samotności.

👉 Nadmierna krytyczność – matka, której nigdy nie wystarczy

To matka, która stale wymaga, poprawia, gani. Nawet najlepsze oceny, najpiękniejsze występy – są „niewystarczające”. Chciała dobrze – wychować kogoś „na ludzi”. Ale w dziecku zasiewała tylko przekonanie: „Nigdy nie jestem dość dobry/a”.

W dorosłości rodzi się perfekcjonizm, samokrytyka, niskie poczucie własnej wartości i chroniczny lęk przed oceną.

👉 Rola ofiary – matka, którą trzeba było ratować

To matka, która była „biedna”, „zmęczona”, „zraniona przez świat”. Dziecko musiało być dla niej wsparciem, terapeutą, przyjacielem. Zamiast być opiekowanym – opiekowało.

W dorosłym życiu taki człowiek często czuje przymus „ratowania innych”, zapominając o sobie. Buduje relacje oparte na poświęceniu i często czuje, że jego potrzeby są nieistotne.

👉 Zmienność emocjonalna – matka nieprzewidywalna

Nigdy nie wiadomo było, jaka dziś będzie: ciepła czy zimna, spokojna czy wybuchowa. To tworzyło chaos emocjonalny, który uczył dziecko, że świat (i relacje) są niebezpieczne.

W dorosłości pojawia się lęk przed bliskością, trudności w zaufaniu innym oraz potrzeba nadmiernej kontroli nad otoczeniem.

👉 Egocentryzm – matka, wokół której kręcił się świat

To matka, która stawiała siebie w centrum uwagi. Dziecko było dodatkiem do jej życia – wygodnym lub kłopotliwym. Nie dostrzegała go jako odrębnej istoty z własnymi emocjami.

Dorosłe dziecko takiej matki często nie potrafi postawić granic, wybiera relacje, w których znów jest niewidzialne lub traktowane instrumentalnie.

Bo rozumiejąc, co się w nas wydarzyło, zaczynamy rozumieć siebie.
Nie po to, by oskarżać. Ale po to, by wreszcie uznać własny ból i zacząć go leczyć.

Iwona Grzesik

18/04/2025

KARANIE CISZĄ

Nie odpisuje na wiadomości.
Udaje, że cię nie słyszy.
Milczy, choć wie, że czekasz na jakieś słowo.

To nie jest zwykła cisza.
To nie jest potrzeba samotności.
To nie jest chwila na przemyślenia.

To jest broń.
Precyzyjna i wycelowana prosto w ciebie.
Zadająca ból bez pozostawiania śladów.
Raniąca bez dotykania.

Karanie ciszą.
Wyrafinowana metoda kontroli.
Sposób na złamanie twojego ducha.
Technika, która zmusza cię do błagania o uwagę.

A ta osoba?
Po prostu czeka.
Czeka, aż się złamiesz.
Czeka, aż będziesz gotów na wszystko.
Czeka, aż zrozumiesz "swoją winę".

To nie jest miłość.
To nie jest troska.
To nie jest nawet zły humor.

To jest przemoc emocjonalna.
Cicha. Subtelna. Niszczycielska.
Bez krzyku. Bez uderzeń. Bez awantur.
A jednak zostawiająca blizny na duszy.

Musisz to wiedzieć:
Prawdziwi partnerzy rozmawiają.
Prawdziwi przyjaciele wyjaśniają.
Prawdziwi bliscy nie używają ciszy jako kary.

Nie jesteś winny cudzego milczenia.
Nie jesteś odpowiedzialny za czyjąś grę.
Nie musisz żebrać o uwagę kogoś, kto świadomie cię ignoruje.

Zasługujesz na związek oparty na szacunku.
Zasługujesz na relację, w której cisza jest spokojem, a nie bronią.
Zasługujesz na kogoś, kto nawet w konflikcie widzi w tobie człowieka.

Pamiętaj:
Milczenie jest złotem tylko wtedy,
gdy ktoś nie używa go jako broni.

~ R. Wicijowski

Wielu moich pacjentów doświadcza tego rodzaju przemocy w swoich relacjach. Karanie dystansem to manipulacja, której celem jest, aby partner zrezygnował z mówienia o swoich potrzebach i emocjach. Bezpieczny związek, to taki, w którym rozmowa, nawet jeśli nasze poglądy są sprzeczne, nie zakończy się milczeniem jednej ze stron. Jeśli jesteś karana/ karany za to, że masz inne zdanie, zabierane jest ci prawo do bycia sobą w związku. To „łamanie” partnera, aż ułoży się zgodnie z oczekiwaniami drugiej strony. To przemoc psychiczna.