Grażyna Kunicka-Traczyk Psycholog Psychotraumatolog Neuropsycholog

21/11/2025

Zaczynam cykl listów do Siebie w różnych okresach życia.
Moze i Ty odnajdziesz tu część Siebie

Listy od Małej Dziewczynki, którą bylam do Dorosłej Mnie

1. Proszę, zwalniaj.
Ja naprawdę nie potrzebuję, żebyś była taka szybka, taka dzielna i taka perfekcyjna. Najbardziej lubię, kiedy po prostu jesteś przy mnie.

2. Zauważ mnie.
Czasem tylko o to chodzi. O jeden głęboki oddech i chwilę uwagi. Chcę widzieć, że mnie słyszysz.

3. Nie musisz już walczyć.
Kiedy byłaś mała, myślałaś, że wszystko zależy od Ciebie. Dziś możesz wybrać lekkość. Ja Ci na to pozwalam.

4. Bądź dla mnie delikatna.
Nie karz mnie za to, że się boję, płaczę, nie wiem. To normalne. Jestem mała. Tylko mnie przytul.

5. Dziękuję, że przetrwałaś.
Jesteś moją bohaterką, naprawdę. Gdyby nie Ty, nie byłoby mnie tutaj. Widzę, ile zrobiłaś.

6. Przepraszam, że czasem się chowam.
Nie zawsze potrafię ufać. Ale próbuję. Daj mi czas. Naucz mnie bezpieczeństwa swoim ciepłem.

7. Pozwól nam bawić się częściej.
Życie nie musi być takie poważne. Ja wciąż lubię skakać przez kałuże, marzyć i śmiać się do łez.

8. Wybieraj dla nas łagodność.
Proszę, nie stawiaj siebie tam, gdzie boli. Ja wtedy też cierpię. Wybieraj miejsca, ludzi i słowa, które nas budują.

9. Mów mi, że jestem wystarczająca.
Potrzebuję tego od Ciebie najbardziej. Twoje słowa stają się moją prawdą.

10. Kocham Cię.
Całą sobą. Z przeszłością, z ranami, ze wszystkim. Wróć do mnie. Ja na Ciebie czekam.

🥰Odpowiedz od Dorosłej Mnie do Ciebie, Moja Mała😍

Kochanie,

piszę do Ciebie z miejsca, w którym wreszcie mogę Cię zobaczyć naprawdę. Taką, jaka jesteś — delikatną, wrażliwą, pełną marzeń. Przez tyle lat czekałaś, aż ktoś wreszcie pochyli się nad Tobą z troską. Jestem tutaj. I zostaję.

Chcę, żebyś wiedziała kilka rzeczy.

Po pierwsze: nic nie zrobiłaś źle.
Nigdy. To nie Ty byłaś za mała, zbyt wrażliwa, za głośna czy za cicha. Świat wokół Ciebie nie zawsze umiał Cię przyjąć. Ale to nie Twoja wina.

Po drugie: już nie musisz być taka dzielna.
Ja teraz jestem dorosła. Silna. Mogę Cię wziąć za rękę. Mogę przyjąć ciężary, które dźwigałaś zbyt wcześnie. Ty możesz odpocząć.

Po trzecie: widzę Cię.
Widzę Twoje oczy pełne ciekawości. Widzę Twoją radość, kiedy tworzysz i śnisz. Widzę Twoje łzy, których tak często wstydziłaś się pokazać. Każda z nich jest ważna.

Po czwarte: zawsze możesz do mnie przyjść.
Z każdym strachem. Z każdym pytaniem. Z każdym „nie wiem”. Nigdy nie powiem Ci, że przesadzasz. Nigdy nie odejdę. Jestem Twoim bezpiecznym miejscem.

Po piąte: jesteś wystarczająca.
Tak po prostu. Nie musisz zasługiwać. Nie musisz udowadniać. Nie musisz być lepsza, grzeczniejsza, mądrzejsza. Jesteś dobra taka, jaka jesteś.

I jeszcze jedno, najważniejsze:
Kocham Cię. Prawdziwie. Całą Ciebie. W Twojej sile i w Twojej kruchości. W Twojej odwadze i w Twoich obawach.
Mogłaś być wszystkim, a ja chcę, żebyś była przede wszystkim sobą.

Jestem tutaj.
Zawsze.
Dorosła Ty🤩😘

20/11/2025

Przeżyty ból łamie stare wzorce.Artykuł autorski

Kiedy człowiek doświadcza bólu emocjonalnego, w rzeczywistości uruchamia się coś więcej niż tylko „smutek” czy „rozczarowanie”.
Aktywuje się całe ciało. System nerwowy przechodzi w tryb obronny.
Coś w nas mówi: to, co znasz, już Cię nie chroni.

Właśnie dlatego ból tak często prowadzi do łamania starych wzorców.

Nie dlatego, że jesteśmy złamane.
Ale dlatego, że stary sposób radzenia sobie nagle przestaje działać.
Nie daje już bezpieczeństwa, którego tak desperacko szukałyśmy.

Gdy wzorzec pęka, ujawnia się prawda o niezaspokojonej potrzebie

Każdy „stary wzorzec” — czy to nadmierne branie odpowiedzialności, zgadzanie się na wszystko, ratowanie innych, tłumienie emocji czy udawanie, że nic się nie stało — powstał po to, żeby Cię kiedyś chronić.
To były mechanizmy przetrwania.

Kiedy pojawia się ból, mechanizm zaczyna trzeszczeć.
Już nie działa.
I to właśnie jest moment, w którym ciało i psychika mówią:

„Zatrzymaj się. Tu potrzebna jest zmiana.”

I choć na początku czujemy chaos, rozpad, zagubienie — w istocie to rozpad starego, nie Twojego, tego, co było maską.

Ból jest sygnałem, że coś w Tobie jest gotowe do uwolnienia

W terapii mówimy często: „co boli, chce zostać zobaczone”.
Nie po to, żeby cierpieć, ale po to, żeby wreszcie zakończyć pewien etap.

Ból może być informacją, że:

Twoje granice były zbyt długo przekraczane,

brałaś za dużo na siebie,

coś, co miało być oparciem, przestało nim być,

potrzebujesz więcej czułości niż dawałaś sobie do tej pory,

relacja, praca czy sposób życia są zbyt ciasne dla Twojego aktualnego JA.

To, co pęka, nie jest Twoją siłą.
To pęka strategia przetrwania, która już nie jest Tobie potrzebna.

Przeżycie bólu to kontakt z tym, co prawdziwe

Kiedy pozwalasz sobie czuć, choćby odrobinę, nie uciekać – w tym momencie wracasz do siebie.
Twoje ciało zaczyna regulować napięcie.
Emocje, które były zamrożone, zaczynają płynąć.
I pojawia się przestrzeń, w której możesz spytać:

„Czego naprawdę potrzebuję?”

I to jest właśnie łamanie starego wzorca.
Nie siłą.
Nie rewolucją.
Ale powrotem do prawdziwego JA.

Co rodzi się po drugiej stronie bólu?

Po przejściu przez doświadczenie, które było trudne, często pojawiają się rzeczy, których wcześniej nie było:

odwaga, żeby mówić o swoich potrzebach,

zgoda na odpoczynek,

większa łagodność wobec siebie,

jasność, kogo chcesz obok siebie, a kogo nie,

głębsze poczucie wartości, które nie zależy od innych,

granice, które wreszcie są Twoje, nie wyuczone.

To nie ból Cię zmienia.
Zmienia Cię przeżycie bólu — świadome, powolne, z uważnością i czułością.

Przeżyty ból uwalnia miejsce na nowe

Gdy stary wzorzec pęka, zostaje po nim przestrzeń — cicha, pusta, ale pełna możliwości.
To miejsce, w którym możesz wybierać już nie z lęku, ale z obecności.
Nie z przyzwyczajenia, ale z prawdy.
Nie z przetrwania, ale z miłości do siebie.

Ból nie jest końcem.
Jest początkiem zmiany.
Czasem najważniejszej w całym życiu.

16/11/2025

Jestem psychologiem klinicznym, psychotraumatologiem oraz psychologiem klinicznym dzieci i młodzieży.

Pracuję z osobami, które potrzebują bezpiecznej, uważnej przestrzeni, by zrozumieć siebie, swoje doświadczenia i odzyskać wewnętrzną równowagę.

W moim gabinecie to Ty jesteś najważniejsza / najważniejszy.
Nie trzymam się jednego, sztywnego nurtu terapeutycznego — pracuję holistycznie, łącząc różne podejścia tak, aby jak najlepiej odpowiadały Twoim potrzebom, wartościom i przekonaniom.

Każdą rozmowę prowadzę w warunkach, które są dla Ciebie naturalne i wspierające.
Dostosowuję nie tylko metody, ale także atmosferę spotkania do Twoich zainteresowań, sposobu myślenia i tego, co pomaga Ci poczuć się swobodnie.

Tworzę miejsce, w którym można odetchnąć, opowiedzieć swoją historię bez oceny i zacząć budować w sobie to, czego najbardziej potrzebujesz — spokój, zrozumienie, pewność siebie czy poczucie własnej wartości.

Jeśli czujesz, że to dobry moment na zmianę albo po prostu chcesz porozmawiać — jestem.

16/11/2025

Zapraszam też online

08/11/2025

Każda strata może być Twoją szansą

Strata. Słowo, które w pierwszym odruchu budzi w nas ból, opór, czasem nawet bunt. Bo przecież nikt z nas nie lubi tracić — ludzi, relacji, marzeń, poczucia bezpieczeństwa. Każda strata coś w nas porusza. Coś zabiera. Coś kończy.

Ale jeśli przyjrzysz się uważniej, zobaczysz, że każda strata może być również początkiem. Cichym zaproszeniem do zatrzymania się. Do spojrzenia w głąb. Do zapytania: kim teraz jestem, kiedy to, co znałam, odeszło?

To trudne pytanie. Bo konfrontuje Cię z pustką, której nie da się natychmiast wypełnić. Ale to właśnie w tej pustce rodzi się przestrzeń na nowe. Na coś prawdziwszego. Na coś, co jest bardziej Twoje.

Strata jako nauczycielka

Często dopiero w momencie utraty uczymy się siebie.
Dopiero wtedy, gdy coś zewnętrznego znika — praca, relacja, plan — odkrywamy, że cały sens nigdy nie był „tam”, ale tu, w nas. Strata pokazuje, na czym naprawdę nam zależy. Co było prawdą, a co tylko próbą dopasowania się.

To nie znaczy, że masz się nie smucić. Smutek jest naturalny. On oczyszcza, otwiera serce, pozwala pożegnać to, co było ważne. Ale jeśli zatrzymasz się tylko w bólu, nie zobaczysz drugiego oblicza straty — szansy.

Szansa na nowe JA

Każda strata może być momentem przebudzenia.
Zawaliło się coś, na czym stałaś?
Być może to dlatego, że życie chce Ci pokazać nową drogę.
Może masz już nie wracać do starego, tylko wrócić do siebie.

Bo strata to moment prawdy.
Nie udawania. Nie przyklejania uśmiechu.
To czas, kiedy wszystko, co nieprawdziwe, odpada samo.
A Ty możesz wreszcie zobaczyć, że w Tobie jest siła, której wcześniej nie znałaś.

Pozwól sobie zobaczyć dar

Nie każda strata od razu wygląda jak szansa. Czasem dopiero po miesiącach albo latach rozumiemy, dlaczego coś musiało odejść. Dlatego warto ufać procesowi. Warto wierzyć, że życie wie, co robi — nawet wtedy, gdy nasz rozum tego nie ogarnia.

Zatrzymaj się na chwilę i zapytaj:

Czego ta strata mnie nauczyła?

Co dzięki niej odkryłam o sobie?

Co teraz mogę zbudować inaczej, mądrzej, głębiej?

Bo może właśnie dzięki temu, co straciłaś, zaczynasz odzyskiwać coś znacznie cenniejszego — siebie.

Grażyna Kunicka-Traczyk

08/11/2025

Granice – cichy język szacunku do siebie

Granice.
Słowo, które często brzmi jak mur, a w rzeczywistości jest… drzwiami. Drzwiami, które prowadzą do spokoju, wewnętrznej równowagi i prawdziwych relacji. Bo granice nie oddzielają nas od świata — one uczą świat, jak można być z nami w kontakcie.

Czym są granice?

Granice to nasze wewnętrzne „tak” i „nie”.
To linia, która określa, gdzie kończy się moja odpowiedzialność, a zaczyna odpowiedzialność drugiej osoby. To sposób, w jaki mówimy światu: „Tu jestem ja. To jest ważne dla mnie. Tak chcę być traktowana.”

Granice nie są egoizmem.
Są wyrazem dojrzałości emocjonalnej – świadomości siebie, swoich potrzeb, wartości i uczuć. Bez granic żyjemy w chaosie cudzych oczekiwań. Z granicami – w harmonii z własnym wnętrzem.

Dlaczego tak trudno je stawiać?

Bo często od dziecka uczono nas, że „grzeczne dziewczynki” nie mówią „nie”.
Że trzeba się poświęcać, że lepiej nie robić komuś przykrości, że ważniejsze jest, co inni o nas pomyślą, niż co czujemy my same.
I tak dorastamy w przekonaniu, że miłość trzeba sobie zasłużyć – zgodą, dopasowaniem, uległością.

Tymczasem prawdziwa bliskość zaczyna się tam, gdzie kończy się lęk przed odrzuceniem, a zaczyna szacunek do siebie.

Jak rozpoznać, że Twoje granice są przekraczane?

Czujesz napięcie, kiedy ktoś czegoś od Ciebie oczekuje.

Zgadzasz się, choć w środku czujesz sprzeciw.

Robisz coś z poczucia winy, a nie z wyboru.

Po rozmowie z kimś czujesz się „opróżniona”, jakbyś oddała za dużo energii.

Tłumaczysz czyjeś zachowanie, które tak naprawdę Cię rani.

Te sygnały to Twój wewnętrzny kompas – ciało i emocje zawsze wiedzą, kiedy coś jest nie tak.

Jak zacząć stawiać granice – krok po kroku

1. Zauważ, co czujesz.
Zanim powiesz „tak” – zatrzymaj się. Czy Twoje ciało się rozluźnia, czy napina? Czy ta decyzja Ci służy?

2. Nazwij swoje potrzeby.
Nie możesz ochronić czegoś, czego nie znasz. Zapisz: co jest dla mnie ważne? Czego potrzebuję, by czuć się spokojnie i bezpiecznie?

3. Mów prosto i z szacunkiem.
Granice nie muszą być agresywne.
Wystarczy:

„Nie mogę teraz o tym rozmawiać.”
„Potrzebuję czasu, żeby to przemyśleć.”
„Nie czuję się komfortowo z tą prośbą.”

4. Wytrzymaj dyskomfort.
Ludzie mogą reagować zaskoczeniem, złością czy poczuciem winy. Ale to nie znaczy, że robisz coś złego. To znak, że uczysz ich nowego sposobu bycia z Tobą.

5. Bądź konsekwentna.
Granice bez konsekwencji są tylko słowami. Jeśli ktoś ich nie respektuje, masz prawo się wycofać.

Grażyna Kunicka-Traczyk

21/10/2025

07/05/2025

Fibromialgia to dla wielu osób choroba tajemnicza. Niektórzy nie wierzą nawet w jej istnienie, co powoduje duże problemy z jej diagnozowaniem i leczeniem. Fibromialgia to zespół chorobowy charakteryzujący się uogólnionym bólem w układzie ruchu z występowaniem charakterystycznych punktów, rozmieszczonych symetrycznie, wrażliwych na ucisk, któremu towarzyszy uczucie przewlekłego zmęczenia, wrażenie sztywności oraz sen niepowodujący poczucia odpoczynku.

04/05/2025

dziecko, wychowanie, akceptacja, jak wychować dziecko, poczucie wartości dziecka

05/01/2025

"Jest tylko jeden sposób, aby się dowiedzieć w którą stronę iść.
Musisz podążać za swoim strachem.
Strach pokaże ci drogę.
Ucieczka od tego, czego się boisz, jest sposobem na zagubienie się: w ten sposób coraz bardziej oddalasz się od tego, czego szukasz.
Jeśli boisz się stawić czoła tej osobie lub tej sytuacji, to jest to węzeł, który trzeba stopić.
Ten węzeł, który jeśli się rozpozna i stawi mu czoła, da ci klucze do wolności.
Kiedy poczujesz strach, dyskomfort, irytację i zmartwienie, nie uciekaj.
Posłuchaj tego, co czujesz.
I z odwagą podejdź do odkrycia skarbu ukrytego w swoim "trudnym".
′Najcenniejszych skarbów strzeże najstraszniejszy smok.
Aby dotrzeć do skarbów, trzeba iść do smoka...
i pocałować go. "
Bert Hellinger