Ostoja Centrum Psychologiczne - Joanna Szczepańska

17/12/2025

Są dni kiedy po porannym spacerze w lesie (jeszcze przed pracą) mam chwilę na herbatę i książkę. Dzisiaj zajrzałam do „Zawsze pamiętaj Chłopiec, kret, lis, koń i burza", którą uwielbiam.
Czasem czuję, że nie osiągnąłem zbyt wiele - powiedział chłopiec.
A odpowiedź, którą,usłyszał nie dotyczyła sukcesów, liczb ani porównań. Dotyczyła drogi.
Bo czasem zapominamy, że bycie „tu" samo w sobie jest osiągnięciem. Że dojście do tego miejsca - mimo zmęczenia, potknięć, zwątpień wymagało odwagi, wytrwałości i siły, której często sami w sobie nie widzimy.
W świecie, który nie zawsze widzi drogę, tylko cel, myślę, że warto usłyszeć: „Fajnie, że jesteś, że idziesz i że się nie poddałeś." W mojej pracy widzę te małe kroki, czasem niemal niewidoczne dla innych, ale wiem, jak wiele odwagi, wysiłku i wytrwałości niosą w sobie. Bo przecież nie każda droga musi być spektakularna i nie każdy postęp musi być głośny.
Czasem największym osiągnięciem jest to, że wciąż próbujemy, mimo że bywa trudno.
I to naprawdę jest imponujące ☀️🌲
J.

Ilustracja z książki autorstwa Ch. Mackesy

01/12/2025

Pierwszy dzień grudnia zaczął się dla mnie naprawdę miło - wchodzę do pracy, a tam czekają na mnie pierwsze świąteczne życzenia🙂
Myślę, że takie drobne gesty mogą wprowadzić człowieka w dobry nastrój na cały dzień.
I chyba powoli zaczynam myśleć o tej grudniowej magii.
Dziękuję 💗🌲
A Wam życzę dobrego tygodnia!

29/11/2025

Konferencja zakończona 🙂
Wiele ciekawych pomysłów w głowie i zaproszeń do współpracy.
Wracam do domu na chwilę, a jutro jadę na Uniwersytet Gdański gdzie będę prowadziła zajęcia na kierunku psychotraumatologia. Oczywiście też w temacie spektrum autyzmu.
Dobrego weekendu dla Was i niekoniecznie tak intensywnego 😉💗
J.

28/11/2025

Uczestniczę w międzynarodowej konferencji naukowej, podczas której wygłoszę prelekcję poświęconą ważnemu w mojej ocenie tematowi:
Doświadczaniu zmian w sferze emocjonalnej i społecznej w pracy terapeutycznej adolescentek w spektrum autyzmu.
To temat, który jest mi bliski — zarówno naukowo, jak i praktycznie.
Opowiem o tym, jak nastolatki w spektrum rozumieją swoje emocje i relacje, jakie wyzwania napotykają oraz co pomaga im odzyskiwać sprawczość, autentyczność i dobrostan.
Mam nadzieję, że to czym się podzielę, zwróci uwagę na to, jak bardzo potrzebujemy bardziej uważnego i wrażliwego wsparcia dla młodych osób w spektrum.

19/11/2025

Kiedy pracuję z nastolatkami w spektrum, coraz wyraźniej widzę, że ich świat emocji nie jest „uboższy” ani „słabszy”.
On bywa po prostu mniej oczywisty na zewnątrz, a bardziej intensywny w środku.
U wielu osób emocje przychodzą nagle — jak fala, która zalewa szybciej, niż zdążą nazwać, co właściwie czują.
Czasem reakcja pojawia się dopiero wtedy, gdy ciało jest już w napięciu, a myśl — jeszcze nieuchwycona.
I to wcale nie znaczy, że czegoś „nie rozumieją”.
Częściej oznacza to, że potrzebują więcej czasu, przestrzeni i bezpiecznego języka, żeby w ogóle wejść w kontakt z tym, co się w nich dzieje.
Dlatego tak ważne staje się towarzyszenie, które nie ocenia intensywności reakcji, ale pomaga ją uporządkować.
Zadawanie pytań powoli, z ciekawością.
Dawanie słów, gdy ich brakuje.
Pokazywanie, że emocje nie są zadaniem do poprawy, a są informacją, którą można oswoić.
W mojej pracy z osobami w spektrum kluczowe staje się tworzenie przestrzeni, w której emocje mogą wybrzmieć tak, jak są — bez pośpiechu, bez presji i bez założenia, że muszą wyglądać „typowo”, bo dopiero wtedy zaczynają czuć, że ich sposób przeżywania świata jest wystarczający.
A to otwiera drogę do regulacji, zrozumienia i relacji, które naprawdę wspierają. A ja w tej relacji jestem po to, by dbać o bezpieczną przestrzeń.

12/11/2025

Adolescentki w spektrum autyzmu coraz częściej stają się przedmiotem badań i refleksji w praktyce psychologicznej – i bardzo dobrze.
W okresie dojrzewania mierzą się z coraz bardziej złożonym światem interakcji społecznych, oczekiwań i porównań rówieśniczych, w których emocje i komunikaty nie zawsze są oczywiste.
Dlatego jednym z najważniejszych narzędzi wsparcia w mojej pracy staje się modelowanie komunikacji, czyli pokazywanie, jak można mówić, reagować i budować relacje w sposób autentyczny i zrozumiały.
Modelowanie rozumiem jako świadome, intencjonalne pokazywanie sposobów komunikowania się – przez słowa, ton głosu, gesty, sposób reagowania na emocje. Nie chodzi o uczenie „poprawnych zachowań”, ale o pokazanie, że można wyrażać siebie na różne sposoby – spokojnie, asertywnie, z empatią wobec siebie i innych.
Coraz częściej myślę, że w tym procesie staję się żywym przykładem języka relacji.
Modeluję emocje w sposób spokojny i konkretny, pokazuje, że emocje są naturalne i można nimi zarządzać.
Modeluję powrót do porozumienia, pokazując, że relacja jest ważniejsza niż bycie „idealnym” w rozmowie i że zawsze można wrócić do wzajemnego zrozumienia.
Nie może też zabraknąć modelowania autentyczności – bo to właśnie wtedy można pokazać, że mówienie o swoich granicach nie jest egoizmem, tylko troską o siebie.

I choć skupiam się tu na dziewczętach, w pracy z chłopcami kieruję się tymi samymi zasadami – spokojem, uważnością i budowaniem relacji, w której każdy może być sobą, pamiętając o różnicach w sposobie przeżywania i reagowania na świat.

W następny poście napiszę o emocjach.

04/11/2025

Dzisiaj otrzymałam zdjęcie z zapowiedzią, że otrzymałam taki obraz. Zastanawiałam się patrząc na to zdjęcie co widzę, a myśli mam całe mnóstwo. Myślę, że każdy z nas zobaczy w nim coś innego. Dla mnie z tego obrazu wypływają myśli i emocje, które unoszą się w powietrzu jak bąbelki. To obraz rozmowy, kontaktu, wzajemnego zrozumienia. Bo kiedy pozwalamy myślom wypłynąć na powierzchnię, coś w nas się porządkuje. Nie zawsze trzeba od razu je nazywać, czasem wystarczy je zauważyć i pozwolić im być. Myślę, że w gabinecie często dzieje się właśnie to ciche uwalnianie tego, co długo było zatrzymane.
Dziękuję za ten obraz i nie mogę się już doczekać, kiedy zawieszę go w gabinecie.
J.

03/11/2025

Ostoja to cicha przystań, miejsce, w którym słowa odnajdują znaczenie.
To właśnie w tym gabinecie młodzi ludzie mogą mówić o tym co trudne, niezrozumiane, czasem ukryte pod złością, milczeniem albo uśmiechem. Gabinet to nie tylko przestrzeń do rozmowy, ale przede wszystkim bezpieczne miejsce, w którym można zatrzymać się, poczuć, że ktoś słyszy i rozumie. Każde spotkanie jest wędrówką - czasem powolną, czasem pełną zakrętów, ale zawsze prowadzącą bliżej siebie, w stronę spokoju,
samoakceptacji i lepszego rozumienia swoich emocji i potrzeb.
W przestrzeni, pełnej zaufania i szacunku wspieramy rozwój drugiego człowieka.

03/11/2025

W świecie, w którym wszyscy chcą mówić, zapominamy, jak wielką wartość ma cisza - ta, w której naprawdę słyszymy drugiego człowieka.
Czasem nie trzeba szukać właściwych słów, wystarczy być i słuchać. Tak po prostu. Z obecnością, która nie ocenia, nie naprawia, nie podpowiada… tylko trwa obok. Bo kiedy ktoś naprawdę słucha, świat staje się trochę lżejszy. A cisza między słowami mniej samotna.
Niech ten dzień będzie o słuchaniu - z ciekawością i uważnością na drugiego człowieka.
Pięknego dnia 🍂
J.
Cytat z książki:Chłopiec, kret, lis, koń i burza.

31/10/2025

Są takie chwile, kiedy zatrzymujemy się na moment w codziennym biegu.
Patrzymy w okno, na ciche niebo i myślimy o tych których już nie ma.
Nie w smutku, ale wdzięczności.
Za ich obecność, za ślady, które zostawili – w nas, w gestach, w słowach, w pamięci.
Czas mija, ale pamięć jest formą trwania. Czasem powraca w zapachu kawy, w dźwięku kroków, w starym zdjęciu, które uśmiecha się do nas szuflady. Wtedy wiemy, że nikt nie znika całkiem – zmienia się tylko sposób obecności. Niech ten weekend będzie chwilą zatrzymania – dla siebie i dla tych, których nosisz w sercu. Niech przyniesie łagodność myśli, spokój serca i ciepło wspomnień, które trwają mimo upływ czasu.
Serdeczność dla Was,
J.

29/10/2025