Psycholog Skotnicka

09/11/2025

Przemoc rzadko pojawia się nagle. Zazwyczaj rodzi się po cichu — między jednym zdaniem a drugim, między spojrzeniem, które zamiast czułości niesie w sobie kontrolę, a żartem, który wcale nie bawi. Zaczyna się od słów, od tonu, od milczenia. Od wychowania w domu, gdzie emocje trzeba było chować pod dywan, a zamiast rozmowy był chłód lub ironia…

Film „Dom dobry” przypomina, że przemoc ma wiele twarzy. Nie zawsze widać siniaki — czasem są ukryte pod makijażem, pod jedwabną apaszką, pod wymuszonym uśmiechem. Czasem przemoc to właśnie brak ciepła, obojętność, kontrola ubrana w troskę, manipulacja podszyta miłością. I dlatego tak trudno ją rozpoznać, bo potrafi wyglądać elegancko, uprzejmie, „normalnie”.
To, co najbardziej porusza, to świadomość, że wiele często zaczyna się w domu. Tam uczymy się, jak reagować na gniew, jak znosić wstyd, jak rozumieć bliskość. Jeśli w domu uczono nas, że miłość boli, że trzeba się dostosować, że nasze emocje są „za duże”, to później łatwo wpaść w relacje, w których przemoc staje się czymś znajomym.
„Dom dobry” to nie tylko historia o ofiarach i sprawcach. To lustro. Pokazuje, jak bardzo społeczeństwo przyzwyczaiło się do przemocy, jak często ją usprawiedliwia, bo przecież „wszyscy tak mają”. A przecież nie powinniśmy.
To mocne przypomnienie, że przemoc nie zawsze krzyczy. Czasem mówi szeptem, uśmiecha się, zapina guziki białej koszuli i wychodzi na spacer z psem.

To film mocny, trudny, boli… ale jest potrzebny. Przypomina, że przemoc zaczyna się dużo wcześniej — w codziennych gestach, słowach, w wychowaniu bez bliskości i w relacjach bez szacunku.
Każdy z nas ma wpływ na to, by przerwać ten łańcuch. Chodzi tu o świadomość . O to, byśmy potrafili rozpoznać, że coś jest nie w porządku — w sobie, w domu, w pracy, w związku. I byśmy mieli odwagę reagować.
Bo przemoc nie zniknie sama. A milczenie zawsze jest jej sprzymierzeńcem.

23/10/2025

Do przemyślenia ..

,,Nie wiem czym jest normalny świat, ale wiem co jest nienormalne w naszym świecie. Nienormalna jest pustka, której ślady widać na każdym kroku. Samotność i coraz więcej lęku. Rozbudowany krytyk wewnętrzny, który ciągle mówi, że coś nie tak. Pośpieszne jedzenie śniadania, brak czasu na obiad i ciągłe poczucie bycia spóźnionym czy poniewczasie. Otoczenie pełne plastiku. Bieg przez płotki wygórowanych oczekiwań i „padanie na pysk” na mecie piątku. Gromadzenie wszystkiego, choć najczęściej nie zdążymy zużyć nawet połowy. Wielkie bale w weekendy, bo trzeba mieć coś z życia i brak sił w poniedziałek rano. „Zastaw się, a postaw się”, kiedy ktoś przychodzi i skrępowanie w pokazaniu siebie tak po prostu. Lęk przed tym, co ludzie powiedzą i brak pytania skierowanego do siebie – a co ja na to? Dwanaście godzin w pracy i powrót z teczką pełną pilnych spraw do domu. Nauka w szkole i dziesięć zajęć pozalekcyjnych, aby nic nie stracić, aby wykorzystać każdą szansę."
Katarzyna Rejniak

fot.
Saffu

23/09/2025

- Niektórzy lęki zagłuszają. Co robimy, żeby udawać przed sobą, że czujemy się bezpiecznie kiedy wcale tak nie jest?
- O, jest na to sporo sposobów. Utrata uwagi, nadmierne zaabsorbowanie pracą, pęd, w którym się żyje i nie zwraca uwagi na swoje uczucia i swoje samopoczucie, tylko traktuje się siebie w przedmiotowy sposób, wszelkie używki, niezdrowy tryb życia. Generalnie chodzi o utratę uwagi na siebie.

- Czyli pytanie „Jak się czujesz?” powinniśmy również zadawać sobie sami.
- Tak. Co czuję? Jak się czuję? Warto zwracać uwagę na swoje doświadczenie. Jeżeli tylko chce się żyć twórczo i rozwijać się.

- Myśli pan, że nie wszyscy chcą?
- Kiedy patrzę jak żyją niektórzy, to jest mi strasznie smutno, że można mieć w życiu tak mało spełnienia. Żyć życiem, które przelatuje przez palce, nie realizować swoich głębszych potrzeb, żyć mechanicznie, nawykowo.

fragment rozmowy Agnieszki Barlińskiej z Jerzym Dmuchowskim dla Newsweek Psychologia
fot Towfiqu barbhuiya

07/09/2025

Przeczytaj :)

💭 Wyobraź sobie, że masz już 80 lat.
I nagle dostajesz niezwykły dar — możesz wrócić tylko na jeden dzień… do swojego dzisiejszego życia.

🌅 Poranek. Otwierasz oczy, głęboko oddychasz i uświadamiasz sobie: jesteś w domu, w swoim łóżku, w znajomej przestrzeni. Odsuwasz kołdrę, patrzysz na swoje ręce, nogi, ciało — młode, silne, pełne energii. Jaka to radość! Podchodzisz do lustra i zamierasz: świeża twarz, oczy bez śladów zmęczenia latami. Uśmiechasz się, myśląc, jak wiele razy byłaś wobec siebie zbyt surowa.

☕️ Z kuchni dochodzi głos. Ten głos, którego tak dawno brakowało… Twój mąż. Jest obok, żywy, prawdziwy. Biegniesz do niego i obejmujesz, jakby minęły całe dekady. On żartuje, przygotowuje kawę, mówi zwyczajne rzeczy, które kiedyś cię drażniły, a dziś brzmią jak najpiękniejsza muzyka.

👣 Idąc korytarzem, widzisz porozrzucane zabawki, buty, dziecięce rzeczy. Ale nie irytujesz się, jak dawniej. Uśmiechasz się, bo to znak, że twoje dzieci są jeszcze małe, blisko, a przed wami całe wspólne życie.

🚪 Otwierasz drzwi do pokoju dziecięcego. Są tam — twoje maluchy: rozczochrane, rozbawione, pełne życia. Nie myślisz o wychowaniu czy porządku. Patrzysz na nie, przytulasz tę chwilę i płaczesz ze szczęścia.

📞 Nagle dzwoni telefon. Na ekranie widnieje „Mama”. Odbierasz i słyszysz dwa głosy — mamy i taty. Ciepłe, bliskie, żywe. Śmiejesz się i płaczesz jednocześnie. Przepraszasz za małe kłótnie, które kiedyś wydawały się ważne, a dziś nie znaczą nic.

I nagle rozumiesz: ten zwyczajny dzień, tak prosty i niepozorny, za lata stanie się bezcennym skarbem. To, co teraz wydaje się codziennością, jutro okaże się największym darem, którego nie kupisz i nie odzyskasz.

✨ Dlatego —
doceniaj ten dzień.
Doceniaj siebie.
Doceniaj tych, którzy są obok.
Bo to właśnie oni są prawdziwym bogactwem życia.

29/08/2025

👌

"- Powinnam się zmienić?
- Nie chodzi o to, co pani powinna, ale o to, czego pani chce.
Wmawianie sobie że się coś powinno, to rodzaj skrywanej przemocy.
Każemy sobie robić coś, czego robić nie chcemy, czuć coś, czego nie czujemy
czy wreszcie – być kimś, kim nie jesteśmy."
Jon Frederickson

fot.
Pavlo Talpa

15/08/2025

13/08/2025

Lubię takie spotkania 💫 Są dla mnie źródłem inspiracji i przypomnieniem tego, co naprawdę ważne – nie tylko w codzienności, ale i w całym życiu.

Spotkanie z niezwykłą kobietą – dr Ewą Woydyłło – piękną, mądrą, pełną pogody ducha i wewnętrznego światła , zostawiło we mnie coś więcej niż tylko refleksję.
Oto kilka myśli, które zabieram ze sobą – chowam je głęboko w sercu, by towarzyszyły mi każdego dnia:

1 Szukaj szczęścia w prostocie. W codzienności, w drobiazgach. Jeśli nie nauczysz się cieszyć z małych rzeczy, te wielkie też nie przyniosą Ci spełnienia.

2 Szczęście nie jest stanem stałym.
Szczęśliwym się bywa. To uczucie, które można w sobie pielęgnować – niezależnie od wieku. To swoista umiejętność, którą warto ćwiczyć każdego dnia.

3 Szczęście to wybór. To od nas zależy, na czym skupiamy swoją uwagę.

4 Szczęśliwe dzieci wychowują szczęśliwi dorośli. Nie uczysz dziecka szczęścia słowami – pokazuj mu je sobą.

5 Dostrzegaj piękno w drugim człowieku. Czasem wystarczy się uważnie przyjrzeć.

6 Stawiaj siebie na pierwszym miejscu. Nie możesz dać innym tego, czego sama nie posiadasz. Z pustego naczynia nie nalejesz.

7 Rozbudzaj apetyt na życie. Apetyt to coś zmysłowego – smakuj życie, doświadczaj, dotykaj, próbuj, czuj.

8 Poznawaj siebie. Nie zbudujesz szczęścia, jeśli nie wiesz, kim jesteś, czego pragniesz, w co wierzysz i czego Ci naprawdę potrzeba.

9 Zamień zamartwianie się na dobromyślność. Martwienie się nie rozwiązuje problemów. Dobromyślność – spokojna, ufna myśl – ma moc kreowania rzeczywistości.

10 Akceptuj to, czego zmienić nie możesz , odpuść to, na co nie masz wpływu .

11 Pielęgnuj wdzięczność. Żal przeradzaj w wdzięczność. Stratę– w pamięć pełną miłości. Dziękuj za to, co było. Za to, co dostałaś. Za ludzi, którzy byli – i których obecność w Twoim życiu coś zmieniła. Wdzięczność to emocja, która podnosi. Jest cichą, lecz potężną siłą.
❤️💫💥

08/08/2025

Wspierając, bądź jak koc w chłodny wieczór.
Koc nie zmienia pogody, ale pomaga się ogrzać.

Czasem, gdy ktoś bliski przeżywa coś trudnego – dziecko, partner, przyjaciel – nasz umysł natychmiast wchodzi w tryb zmiany.
„Spróbuj spojrzeć inaczej.”
„Może warto coś z tym zrobić.”
"A może spróbujesz...?"
"Wiesz co? Moja koleżanka też tak miała i wtedy..."

To są zdania, które mogą mieć dobre intencje.
Ale nie zawsze odpowiadają na to, co w danym momencie jest naprawdę potrzebne.

Bo zanim człowiek będzie gotów coś zmienić – potrzebuje być w czymś przyjęty.
Zanim uruchomi zasoby – potrzebuje doświadczyć, że może się zatrzymać.
Zanim zacznie działać – potrzebuje wiedzieć, że jego cierpienie ma prawo być.

To nie trwanie w użalaniu się. To ludzka potrzeba.
Potrzeba bycia zauważonym w bólu. Usłyszanym w niepokoju. Ogrzanym w smutku.

Wsparcie zaczyna się nie od zmiany, ale od obecności.
Od zdania: „To, co czujesz, ma znaczenie. I ja tu jestem.”

W psychologii mówimy czasem o funkcji ko-regulacji.
Zanim ktoś nauczy się regulować siebie – potrzebuje, by ktoś inny był z nim, kiedy emocje są trudne.
Tak jest zarówno z dziećmi, jak i z dorosłymi.
Potrzebujemy ludzi, którzy nie chcą nas naprawić – tylko najpierw są.

Oczywiście, działanie jest ważne. Zmiana ma znaczenie.

Ale zanim powiemy „może spróbuj tak”, warto najpierw powiedzieć:
„To brzmi ciężko. Opowiedz..."
"Słyszę, widzę twoje cierpienie i ból"
"Jestem. Przytulam. Otulam"

Dopiero ogrzani – możemy ruszyć dalej.
♡

Nie zaczynajmy od pogody.
Zacznijmy od koca. Od ciepła.
Od otulenia.

♡

03/08/2025

Jak często umyka nam to, co wyjątkowe?

Grał przez 45 minut w metrze w Waszyngtonie. 6 osób zatrzymało się na chwilę, jedna mu zaklaskała, niektórzy przechodząc, wrzucili drobne i w sumie zebrał 32 dolary.

Nikt nie wiedział, że był to Joshua Bell, jeden z najwybitniejszych skrzypków na świecie. Grał na najdroższych skrzypcach świata - Stradivariusie z 1713 roku kupionym za 3,5 mln dolarów. Zagrał m.in. jeden z najtrudniejszych utworów, jakie kiedykolwiek zostały napisane na skrzypce “Chaconne” Jana Sebastiana Bacha

Dwa dni wcześniej Bell miał koncert na jednej z najbardziej renomowanych scen świata w Bostonie, a cena biletu wynosiła 100 dolarów.

Eksperyment pokazał, że to, co niezwykłe, w zwyczajnym otoczeniu nie błyszczy ani nie zostaje docenione. Istnieją wybitni profesjonaliści, którzy nie otrzymują wynagrodzenia adekwatnego do swojego potencjału, ale gdy zdobędą się na odwagę i opuszczą takie środowisko, rozkwitają i sie rozwijają.

Kiedy ktoś nie jest we właściwym miejscu, ludzie mogą przechodzić obok i nie zauważyć, jak wyjątkowy jest. Proszę, upewnij się tylko, że jesteś tam, gdzie powinieneś być.

16/07/2025

12/06/2025

Superwizja w wyjątkowym towarzystwie. ✨�Chwila zatrzymania, wymiany myśli i wsparcia, która ładuje serce i umysł. 💙
W nurcie humanistyczno- doświadczeniowym nieustannie wracamy do idei autentycznego spotkania. Wierzymy, że to nie techniki czy strategie ale jakość relacji między klientem a terapeutą ma największe znaczenie dla procesu zmiany.

👉Dlatego naturalne jest , że my terapeuci nie możemy tej odpowiedzialności dźwigać w pojedynkę.
Potrzebujemy stałej refleksji, wglądu i zewnętrznego, uważnego spojrzenia. 👉Potrzebujemy superwizji.

📚Czym jest superwizja i dlaczego jest tak ważna?

Superwizja to regularne konsultowanie swojej pracy terapeutycznej z bardziej doświadczonym terapeutą( superwizorem)lub w grupie zawodowej. To przestrzeń, która pozwala:�🔹 przyjrzeć się trudnym momentom w terapii,�🔹 zyskać nowe perspektywy,�🔹 lepiej zrozumieć swoje reakcje i mechanizmy,�🔹 zadbać o etykę, granice i jakość kontaktu z pacjentem.

Dla mnie superwizja jest wyrazem odpowiedzialności i profesjonalizmu. To jedno z najważniejszych narzędzi, które chroni zarówno pacjenta, jak i mnie jako terapeutkę – przed ślepymi zaułkami, przed wypaleniem, przed iluzją „wszystkowiedzenia”.

Bycie psychoterapeutą to nie tylko praca z innymi, ale też troska o siebie.�Superwizja to nasza przestrzeń na rozwój, oddech i nowe spojrzenie.
To dzięki niej możemy dawać z siebie więcej — z uważnością, świadomością i spokojem.�Bo im lepiej dbamy o siebie, tym lepiej pomagamy innym.

Na koniec – refleksja dla pacjentów i pacjentek.
Jeśli jesteś w terapii – masz prawo zapytać, czy Twój terapeuta korzysta z superwizji. To nie ciekawość – to troska o jakość relacji, w której się znajdujesz.

,