Mądre Słówka - Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji

Mądre Słówka - Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji W samym centrum Opola prowadzimy diagnozę i terapię, podczas której możesz skorzystać z konsultacji z naszymi najlepszymi specjalistami.

Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji „Mądre Słówka” oferuje swoje usługi w Opolu i okolicach. W samym centrum miasta prowadzimy diagnozę i terapię, podczas której możesz skorzystać z konsultacji z naszymi najlepszymi specjalistami. W Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji „Mądre Słówka” proponujemy:
- Diagnozę, konsultację i terapię psychologiczną
- Diagnozę, konsultację i terapię logopedyczną
- Diagnozę, konsultację i terapię seksuologiczną
- Kreatywne zajęcia z języka angielskiego i niemieckiego – zajęcia odbywają się na ZWM, ul. Szarych Szeregów
- Zajęcia grupowe z Logorytmiki
- Szkolenia dla Rad Pedagogicznych
- Warsztaty szkoleniowe dla Rodziców

Pomysły na super gry logopedyczne
07/05/2020

Pomysły na super gry logopedyczne

Co można zrobić z paluszkiem? Pyszne ćwiczenia logopedyczne dla całej rodziny
07/05/2020

Co można zrobić z paluszkiem? Pyszne ćwiczenia logopedyczne dla całej rodziny

Zabawy logopedyczne przygotowujące do wywołania głosek szumiących: sz, ż/rz, cz, dż.
01/05/2020

Zabawy logopedyczne przygotowujące do wywołania głosek szumiących: sz, ż/rz, cz, dż.

Zespół przyczynowo-skutkowy wymowy międzyzębowejWymowa międzyzębowa (interdentalna) charakteryzuje się tym, że język zna...
20/04/2020

Zespół przyczynowo-skutkowy wymowy międzyzębowej

Wymowa międzyzębowa (interdentalna) charakteryzuje się tym, że język znajdujący się w linii środkowej lub z boku jamy ustnej wysuwa się między zęby. Jest on spłaszczony (brak rowka) i dlatego powietrze rozprasza się po całej jego powierzchni. Dolna szczęka jest mniej lub bardziej opuszczona, co powoduje brak dentalizacji (zbliżenia dolnych i górnych zębów).
Artykulacja międzyzębowa to wada wymowy obejmująca najczęściej głoski dentalizowane (jeden lub kilka szeregów). Międzyzębowość dentalizowanych (seplenienie międzyzębowe) zawsze współwystępuje z międzyzębowością głosek przedniojęzykowo - zębowych (t, d, n, l)
Według E. Stecko istnieje ścisła zależność pomiędzy warunkami w obrębie układu stomatognatycznego i artykulacją oraz czynnościami oddechowo - połykowymi. Zależność to pozwala na ustalenie zespołu przyczynowo - skutkowego wymowy międzyzębowej, który kształtuje się pomiędzy czynnościami fizjologicznymi: oddychaniem, ssaniem, połykaniem a rozwijającymi się czynnościami ruchowymi w obrębie narządu pokarmowego, tworząc podstawę do kształtowania wzorców ruchowych, czuciowych i kinestetycznych, jak również efektów akustyczno - audytywnych artykulacji.
Wyjaśnienie zależności wymowy od rozwoju funkcji fizjologicznych pozwoli prześledzić proces kształtowania się wymowy międzyzębowej.

Gatunek ludzki jako jedyny wypracował sobie w rozwoju ontogenetycznym artykulację, która jest nagrodą za tysiąclecia usprawniania narządów pokarmowo - oddechowo - fonacyjnych i rozwoju funkcji układu nerwowego. Artykulacja jest możliwa, ale nie konieczna, podobnie jak rozwój poznawczy. W związku z tym stopień jej doskonałości jest wynikiem poziomu czynności niezbędnych do życia (oddechowych i pokarmowych).

W warunkach optymalnych artykulacja, ukształtowana w oparciu o funkcje fizjologiczne jest wzorcowa. Jednak w sytuacji zagrożenia dochodzi do zmiany sprawności narządu w celu zachowania funkcji życiowych:

funkcje niedrożnych dróg oddechowych grożących uduszeniem, przejmuje jama ustna,
niesprawny narząd pokarmowy (język, wargi) uniemożliwiający naturalne karmienie człowiek zastąpił sztucznym karmieniem.
Zmiany w funkcjonowaniu narządów dla zachowania funkcji życiowych najwyraźniej widać w realizacjach funkcji najmłodszych, tj. artykulacji. Jest ona najbardziej precyzyjna, a zarazem najmniej utrwalona, najmniej ważna dla życia. Poza tym jeśli jest nawykiem, to najbardziej podatnym na zmiany. Ponadto jak każda czynność nawykowa, im dłużej wykonywana jest w określony sposób, tym trudniej jest ją zmienić, a jeszcze trudniej ukształtować nowy schemat realizacji.

Przykład:

Każdy noworodek oddycha przez nos. Wystarczy jednak krótka infekcja kataralna zmuszająca do oddychania przez usta, aby tan sposób pozostał na całe życie. Słabo utrwalone wzorce mózgowe nie pozwalają noworodkowi rozpoznać, iż jest to niefizjologiczny tor oddechowy, patologiczny lecz ciągle jeszcze możliwy do zmiany na poprzedni, tak jak to się dzieje u osoby dorosłej. U dziecka kilkuletniego, nawet kilkudniowa infekcja nie powoduje takich następstw, jak u noworodka dlatego, że nawyk utrwalony jest trudny do zmiany, a nowy łatwy do szybkiego zapomnienia.

Szczegółowa analiza kształtowania artykulacji międzyzębowej

Pierwszą czynnością noworodka istotną dla życia, a dla artykulacji ważną szczególnie jest samodzielny oddech podczas krzyku, możliwy dzięki ukształtowanej w rozwoju płodowym synchronizacji oddychania i fonacji.

Oddech spoczynkowy dla życia (wdech i wydech przez nos) i oddech fonacyjny (wdech i wydech przez usta) zaprogramowany jest dla karmienia naturalnego. Rytmiczność oddychania jest zsynchronizowana z rytmicznością ssania i połykania. W czasie połykania zatrzymana jest czynność oddechowa, a w czasie wdechu - połykania.

Zmiana sposobu karmienia na sztuczne powoduje istotne następstwa na poziomie oddychania. W czasie karmienia smoczek w jamie ustnej utrzymują wargi, a nie dziąsła, które nie mają możliwości szczelnego jej zamknięcia. Jednocześnie smoczek (mniej elastyczny niż brodawka) wywiera na język nacisk ku dołowi, obniżając całą jego powierzchnię, także jego tył, po którym pokarm spływa do jamy gardła, bez konieczności unoszenia podniebienia miękkiego. Prowadzi to do połączenia obu jam - ustnej i nosowej - i umożliwia jednoczesne ich wykorzystanie do oddychania.
Konieczność zachowania rytmiczności oddychania i połykania zmusza dziecko do przerwania ssania (po kilku połknięciach), aby najkrótszą, a więc ustną drogą wziąć oddech. W ten sposób następuje torowanie dróg niefizjologicznego sposobu oddychania przez usta, który jest jednoznaczny za spoczynkowym. Ułożenie spoczynkowe narządów (języka, warg, podniebienia) pozostaje takie jak przy karmieniu - język na dnie jamy ustnej, wargi rozchylone, podniebienie miękkie opadnięte. Oddychanie ekonomiczne (drogą ustną) w czasie karmienia sztucznego utrwala się także w sytuacjach poza karmieniem.
Podobny mechanizm kształtowania się oddychania przez usta pojawia się podczas infekcji kataralnej u dzieci karmionych naturalnie.
Wnioski:
artykulacja dźwięków mowy ma podłoże ruchów fizjologicznych,
prawidłowe funkcje fizjologiczno - biologiczne (oddychanie, karmienie, fonacja) na etapie przedmownych ruchów aparatu artykulacyjnego, wpływają na kształtowanie prawidłowej wymowy głosek przedniojęzykowo - zębowych i dziąsłowych,
wymowa międzyzębowa im później korygowana, tym trudniejsza jest do zmiany,
w każdym wieku wymowa międzyzębowa jest nieuzasadniona fizjologicznie.

Jak motywować dzieci do utrwalania prawidłowej wymowy w domu
16/04/2020

Jak motywować dzieci do utrwalania prawidłowej wymowy w domu

10 rad aby dziecko pięknie mówiło:)
16/04/2020

10 rad aby dziecko pięknie mówiło:)

Poranna gimnastyka języka z Misiem
15/04/2020

Poranna gimnastyka języka z Misiem

Znaczenie aktywności fizycznej dla zdrowia organizmu i poprawy umiejętności koncentracji
14/04/2020

Znaczenie aktywności fizycznej dla zdrowia organizmu i poprawy umiejętności koncentracji

Motywacja jako warunek eliminowania trudnościKażdy człowiek, a zatem również dziecko i osoby młode, dążą do osiągnięcia ...
14/04/2020

Motywacja jako warunek eliminowania trudności
Każdy człowiek, a zatem również dziecko i osoby młode, dążą do osiągnięcia postawionego sobie wcześniej celu, ale aby ten cel został zrealizowany potrzebne jest zaangażowanie i wzbudzenie potrzeby działania. W praktyce zatem, zaangażowanie warunkuje podjęcie trudu realizacji określonych zadań. Ono zaś wynika z motywacji czyli regularnego lub stymulowania jednostki, ale także wpływania na jej zachowanie, tak aby wykonywała zdefiniowane cele.
Człowiek motywuje również samego siebie poprzez postawienie sobie celu, a podejmowane decyzje i działania sukcesywnie sprawiają, że ten cel jest przez nas osiągnięty. Efektem tego jest satysfakcja .
Warto zaznaczyć, że w procesie uczenia się motywacja jest nieodłącznym elementem, ponieważ kiedy świadomie zdobywamy wiedzę, uczymy się i nabieramy doświadczenia, choć nie rzadko też robimy coś z myślą, że czeka nas „nagroda”. Taka nagrodą może być chociażby sukces życiowy czy po prostu zaspokojenie potrzeb, albo pokonanie własnych słabości i barier, które wydawało się nie do pokonania.
Wyróżnia się dwa rodzaje motywacji, które pomimo odmiennego charakteru są równie ważne przy osiąganiu celów, a mianowicie :
• • Zewnętrzną, która obrazuje to co robią inne osoby i umożliwia podejmowanie działań poprzez naśladownictwo. Wpływa ona pozytywnie na funkcjonowania człowieka, dlatego, że motywuje poprzez osiąganie zamierzonych celów. Często nazywa się ją „marchewką”. Jeśli w jej postrzeganiu występują również kary i nagany, a metoda „kija” ma na celu wyeliminowanie lub częściowe usunięcie błędnego działania to motywacja ta jest negatywna, ponieważ może wywołać uraz i w takim wypadku tylko zaszkodzi. Jeżeli człowiek decyduje się na taka formę motywacji to konieczne jest zachowanie rozwagi.
• Wewnętrzna, która nie jest nastawiona na czynniki z otoczenia. Czynniki wewnętrzne, które nas motywują wynikają z naszych potrzeb czyli z nas samych. Do nich zaliczyć można osiąganie takich celów jak: samorealizacja, większa odpowiedzialność za swoje decyzje czyli większa swoboda działania, satysfakcja z osiągnięć, nowe wyzwania dające możliwość rozwoju. Wszystkie te czynniki wynikają z naszego charakteru czy sposobu życia i towarzyszą człowiekowi nie tylko w pracy ale w codziennym życiu. Społeczeństwo zmienia się bardzo szybko więc konieczne jest nadążanie za nim. Dzięki temu też człowiek jest bardziej zmotywowany do ciągłego uczenia się i lepiej adaptuje się do zmian.
Proces motywacji jest procesem złożonym, składa się on z wielu czynników, przy czym wszystkie one prowadzą do osiągnięcia wcześniej założonego celu. Jak różni są ludzie tak różne sprawy wpływają na nasza motywację. Możemy zaliczyć do nich :
• znaczenie potrzeb (ludzie odczuwają różne potrzeby, będą oni bardziej zmotywowani, kiedy zostaną zaspokojone wszystkie potrzeby od fizjologicznych, aż do samorealizacji, możemy podzielić je również na psychiczne i ekonomiczne),
• wpływ celu (człowiek jest bardziej zmotywowany, kiedy konkretnie jest sprecyzowany cel działania i najważniejsze kiedy jest możliwy do zrealizowania),
• wagę oczekiwań (motywacja ma silniejszy wpływ wtedy, gdy nasze oczekiwania są duże i wiemy, że wykonywana praca przyniesie oczekiwaną nagrodę),
• różnicę pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną motywacją (motywacja zewnętrzna związana jest z pozyskaniem i utrzymaniem pracownika w firmie oraz sprawia, że wkładają w nią więcej wysiłku, natomiast motywacja wewnętrzna skłania nas do większej odpowiedzialności praca daje nam satysfakcję jesteśmy z nią związani bardziej emocjonalnie) .
Wysoki poziom motywacji u jednostki można również osiągnąć między innymi poprzez takie stymulowanie jak :
• przedstawienie celu, do którego się dąży,
• przekazywanie informacji zwrotnych na temat osiągniętych wyników,
• silne oczekiwanie, że działania i wyniki przyniosą oczekiwaną nagrodę,
• odpowiednia organizacja działań tak, aby ludzie wykorzystywali swoje możliwości, czuli sens działania, ma ona wyzwalać samokontrolę zwiększać odpowiedzialność ludzi za to co robią,
• przygotowanie odpowiednich zachęt oraz nagród za osiągnięte wyniki,
• przygotowanie nagród, takich jak: uznanie, pochwała,
• sprawdzenie czy ludzie zauważają i doceniają wyniki działań z nagrodą. Nagroda powinna być proporcjonalna do osiągniętych rezultatów,
• dobrym sposobem jest wybór i szkolenie menadżerów, bądź liderów grupy, aby uaktywnić ich zdolności do motywowania innych, co ma zastosowanie w miejscach pracy,
• stworzenie okazji do nauki, co pogłębi wiedzę i sprawi, że zdobyte umiejętności i możliwości poprawią wyniki podejmowanych działań,
• umożliwienie rozwoju potencjału człowieka i osiągnięcie przez niego sukcesu w wybranej przez niego przestrzeni funkcjonowania .
Wcześniejsze rozważania przybliżyły ogólną koncepcję motywowania, jednak temat ten jest o wiele bardziej obszerny. Chociaż definicja motywowania układana jest w różne słowa to sens ich jest ten sam. Wpływ na zachowania innych ludzi tak, aby przyniosły oczekiwane rezultaty do osiągnięcia celu to właśnie jest motywowanie. Z biegiem lat powstawały różne teorie motywacji, a każdy z twórców miał własne podejście do tego zagadnienia jako procesu.
Głównym aspektem prawie wszystkich definicji motywacji są jednak potrzeby, tyle, że różna jest ich hierarchia przedstawiana przez różnych autorów. Do najbardziej znanych zalicza się :
•  teorię potrzeb wg Maslowa,
•  teorię potrzeb wg Murraya,
•  teorię X i Y D. McGregora,
•  dwuczynnikową teorię Herzberga,
•  teorię ERG Alderfera,
•  teorię sprawiedliwości Adamsa,
•  teorię oczekiwań T. R. Mitchella.
Pierwszą wymienioną definicją motywacji jest teoria potrzeb wg Maslowa, gdzie stymulowanie człowieka do działania następuje w efekcie realizacji pięciu potrzeb, wśród których najważniejsze są fizjologiczne, a najwyżej cenione to te związane z samorealizacją. Maslow uważał, że jeżeli nie są zaspokojone potrzeby fizjologiczne to jest to niedobór, natomiast potrzeby wyższe wiążą się z wzrostem. W jego opinii mechanizm ten działa tak, że najpierw muszą być zaspokojone potrzeby z niższego rzędu żeby wystąpiła potrzeba zaspokojenia rzędu wyższego. Jeżeli potrzeby fizjologiczne są zaspokojone (jedzenie, woda, sen) to człowiek odczuwa potrzebę bezpieczeństwa. Żeby człowiek odczuwał potrzebę samorealizacji zaspokojone muszą być wszystkie potrzeby z niższego poziomu takie jak: fizjologiczne, bezpieczeństwa, przynależności, uznania. Kiedy są one już zaspokojone to człowiek dąży do rozwijania swojej osobowości. Omawiany autor był przekonany, że to właśnie na tej płaszczyźnie najlepiej widać różnice indywidualne ludzi. Dla niektórych samorealizacja to praca o wysokiej jakości, natomiast dla innych będzie to np. kreowanie nowych pożytecznych pomysłów, lecz w każdym przypadku człowiek chce bardziej stanowić przydatność dla organizacji. Jego praca staje się lepsza, efektywniejsza i co najważniejsze daje satysfakcję z wykonywanych działań. Na poniższym rysunku przedstawioney został schemat hierarchii potrzeb człowieka, z którego wynika, że wiodące są potrzeby podstawowe, natomiast na samej górze są potrzeby wyższego rzędu.
Jeszcze inaczej obrazuje potrzeby ludzkie Henry Murray, psycholog osobowości, który skoncentrował się on bardziej na potrzebach psychicznych, a nie fizycznych. Skutkiem tego wyróżnił on ich aż ponad dwadzieścia.
Clayton Alderfer podobnie jak Maslow, przedstawił motywację według hierarchii potrzeb człowieka, a jego teoria nosi skrótową nazwę ERG i pochodzi ona od słów Existence, Relatedness, Growth, które oznaczają egzystencję, powiązania z innymi ludźmi oraz rozwój. Na te trzy kategorie autor podzielił ludzkie potrzeby i jest to jedna z dwóch różnic między teorią potrzeb Alderfera a Maslowa. Druga odnosi się do tego, że Maslow w swojej teorii mówi, że potrzeby już zaspokojone tracą swoją zdolność do motywowania, ponieważ był on przekonany, że ludzie pną się do góry w hierarchii potrzeb. Natomiast definicja według ERG, pomimo że są zaspokojone potrzeby wyższego rzędu to i tak powracają pragnienia niższe, chociaż zostały one już wcześniej zaspokojone. Ludzie w tej hierarchii potrzeb przesuwają się w górę i w dół.
Jeszcze jedną ciekawa definicja motywacji przedstawiona jest w teoria oczekiwań, zgodnie z którą „...ludzie wybierają określone zachowanie spośród różnych możliwości na podstawie oczekiwań, co mogą uzyskać w wyniku każdego z nich”.
W praktyce zatem główne składniki występujące w modelu oczekiwań to chociażby wyniki zachowań, w efekcie czego ludzie podejmują pewne działania i oczekują ich konsekwencji, a to z kolei ma duży wpływ na kolejne decyzje, co do sposobu zachowywania się.
Mechanizmy motywacji działają tak samo u wszystkich ludzi, bez względu na to czy są zdrowi czy występują u nich zaburzenia, a skutkiem tego do działania zachęca ich duża ilość bodźców w otoczeniu, ale przede wszystkim własne potrzeby, które często muszą być odkryte przez kogoś innego, a nie ich samych i do tego czasu pozostają nieuświadomione.

14/04/2020

Rozwój społeczny i moralny
Ogólnopolskie badania prowadzone w ramach projektu Dziecko sześcioletnie na progu nauki szkolnej pokazują, że średnio 80-90% dzieci uzyskało wysokie wyniki w ocenie poszczególnych zachowań społecznych i przejawów reakcji emocjonalnych. Liczba dzieci niedojrzałych społecznie i emocjonalnie waha się od 2 do 16%. Dziewczęta w porównaniu z chłopcami osiągają wyższy poziom dojrzałości społeczno-emocjonalnej. Dzieci uczęszczające do przedszkoli zostały ocenione wyżej w takich kategoriach, jak: samodzielność, stosunek do zadań, kontakty koleżeńskie. Dzieci mieszkające w mieście wyżej oceniono w kategorii: stosunek do zadań i samodzielność, zaś dzieci wiejskie cechuje większa dbałość o porządek niż dzieci z miasta. Niski poziom kompetencji społecznych i emocjonalnych, stwierdzono w zakresie kontaktów koleżeńskich, lęku i niepokoju, wrażliwości i zdolności koncentracji uwagi.
W zakresie rozwoju społecznego dziecko w pierwszych latach próbuje zgodnie bawić się z innymi, bez ciągłych konfliktów, bójek, skarg; rzadziej obraża się, złości, płacze, odchodzi od grupy; bawi się w grupce, jest przez inne dzieci zapraszany do wspólnej zabawy; zaczyna przejmować się uczuciami innych rówieśników, a zatem pociesza, pomaga, okazuje współczucie, ale jeszcze tak jak inni dokucza i przezywa niektóre dzieci; mniej skarży; potrafi czasem bez interwencji dorosłego przeprosić inne dziecko; zaczyna stosować się do poleceń skierowanych przez nauczyciele do całej grupy.
W związku z rozwojem empatii dziecko z czasem coraz lepiej rozumie emocje własne i innych osób, a do tego reguluje ekspresję własnych emocji i umie mówić o przeżyciach czy w sytuacjach trudnych stara się pocieszać swoich kolegów.
Istotnym faktem jest także to, że dziecko jest w stanie samo oceniać swoje reakcje emocjonalne, a także przewidywać jak zachowa się w relacji z innymi. Stanowi zatem stronę aktywną, ponieważ samodzielnie:
• • odbiera oraz przekazuje informacje,
• • dostosowuje własne czynności do tego, co robią inni,
• • potrafi współdziałać i działać dla dobra innych.
Im dziecko starsze, tym bardziej rozbudowane relacje tworzy z otoczeniem, coraz częściej je inicjując. Poza tym wieku wczesnoszkolnym zmienia się świadomość moralności dziecka, przez co nie traktuje ich już tylko jako narzuconych norm, ale zaczyna rozumieć po co zostały stworzone. Aby jednak w pełni ukształtować swoją moralność musi przejść fazy rozwojowe, takie jak:
• • faza egocentryzmu, trwająca do piątego roku życia,
• • faza konformizmu, trwająca od 5 do 9 lat.
W fazie egocentryzmu, dziecko postępuje dobrze, choć nie rozumie zasad moralnych, ale kieruje się chęcią uniknięcia kary, lub dostaniem nagrody.
Jest zatem przekonane, że system zasad wymyślili dorośli, aby nagradzać dziecko oraz uczyć je dobrego zachowania. W efekcie dziecko bierze pod uwagę normy narzucone przez kogoś, kogo szanuje, ale nie uwzględnia samych czynów tylko ich zgodność z osobami, które je narzuciły.
W nauczaniu wczesnoszkolnym to pedagog powinien stać się być autorytetem dziecka, ale też stymulować je do tego, aby chciało rozwiązywać nowe problemy i uczyć się nowych sytuacji. W tym celu należy zatem stwarzać „małemu” uczniowi taki plan zajęć, który pobudzi go do działania , ale będzie też stanowił zbiór norm, które już są znane, i które należy przyswoić i przećwiczyć.
Kształcenie powinno być zatem oparte na naturalnej ciekawości dziecka i poznawaniu przez niego świata poprzez działanie, a zadaniem nauczyciela jest aranżacja tego działania oraz obserwacja i rejestracja zmian zachodzących w dziecku pod wpływem owej działalności

Rozwój emocjonalnyWspółczesne badania wykazują, że człowiek posiada dwa odmienne rodzaje inteligencji:• • racjonalny,• •...
14/04/2020

Rozwój emocjonalny
Współczesne badania wykazują, że człowiek posiada dwa odmienne rodzaje inteligencji:
• • racjonalny,
• • emocjonalny.
Oba mają wpływ na rozwój osobowości i powodzenie życiowe, ponieważ intelekt nie może wykorzystywać w pełni swoich możliwości bez procesów emocjonalnych. Emocje kierują człowiekiem, kiedy musi on zmierzyć się z różnego typu zadaniami, przez co powinien być gotowy do podejmowania działania.
Dzieci do etapu wczesnoszkolnego charakteryzują się tym, że rozpoznają swoje emocje poprzez kontekst swoich relacji z ludźmi i otoczeniem. Skutkiem tego, jeśli ktoś jest im bliski, to czują do niego sympatię lub miłość, a jeśli relacje nie są bliskie, to uczą się nie lubić. Istotne jest także to, że wszystkie relacje jakie dziecko nawiązuje z otoczeniem, rzutują na jego rozwój emocjonalny oraz nawiązywanie relacji w przyszłości, w dorosłym życiu.
Dziecko dzięki swoim doświadczeniom emocjonalnym rozwija w sobie trzy aspekty psychiczne, takie jak:
• • uświadamianie własnych stanów związanych z emocjami,
• • kontrolowanie osobistych ujawnionych emocji,
• • weryfikowanie uczuć innych ludzi.
Okazuje się zatem, że rozwój emocjonalny stanowi bardzo ważny element kształtowania się osobowości dziecka, a żeby mógł być harmonijny, powinno ono mieć dobre relacje z osobami najbliższymi. Według jednej z teorii, autorstwa Eriksona, który zdefiniował rozwój tożsamości, dziecko w wieku wczesnoszkolnym znajduje się na etapie tzw, inicjatywy związanej z negowaniem poczucia winy, przez co uczy się planować oraz dobywać wiarę w swoje umiejętności, ale także panować nad emocjami i doskonalić się w rolach społecznych.
W naturalny rozwój dziecka wpisane są lęki, ponieważ już w wieku czterech, pięciu lat pojawia się poczucie niższości, poniżenia, poczucie winy i zaufania, co może mieć na to wpływ rozbudzona wyobraźnia i częste fantazjowanie dzieci, które mogą się bać np. potworów z bajek, groźnych przygód, ciemności, zwierząt oraz sytuacji nagłych i głośnych. U starszych dzieci z kolei mogą pojawiać się lęki związane z obrazem własnej osoby, lęk przed odrzuceniem, brakiem akceptacji, wyśmianiem.
Zmiany w życiu emocjonalnym mogą być rozwojowe bądź sytuacyjne, czyli wynikające z nagłego zachwiania warunków życia na różnych etapach rozwoju, takich jak: choroby, pojawienie się rodzeństwa, napięcia w rodzinie, dłuższe wyjazdy jednego z rodziców czy ich rozstania. Obserwując stan emocjonalny dziecka i pojawiające się zmiany nauczyciel jest w stanie wspierać rozwój, albo w sytuacjach nieprawidłowości udzielać wsparcia pozwalającego unikać większych zaburzeń. Jeśli jednak takie pojawiają się, należy udzielać dzieciom pomocy we współpracy z rodzicami i specjalistą.
Zmiany w rozwoju emocjonalnym obejmują:
• • różnicowanie;
• • równoważenie.
W praktyce oznacza to, że wzrasta liczba źródeł i reakcji emocjonalnych, zmieniają się ich formy. U młodszych dzieci dominuje pobudzanie nad hamowaniem, a z wiekiem obserwuje się większą równowagę tych procesów, przybywa reakcji emocjonalnych oraz form ich wyrażania. Zwiększa się udział form werbalnych, a reakcje stają się bardziej podporządkowane oczekiwaniom środowiska. Należy ustalić, jak dziecko ujawnia, przeżywa swoje emocje, w jakiej formie dokonuje się ich ekspresja.
Początki kontroli emocji można zaobserwować już od drugiej połowy wieku przedszkolnego. Postęp w zakresie ogólnego rozwoju umysłowego sprawia, że dziecko zaczyna adekwatnie orientować się w wymaganiach otoczenia i próbuje im sprostać. Na przykład dzieci pod koniec wieku przedszkolnego mogą już wstydzić się pewnych emocji , takich jak chociażby strach i usiłują nie ujawniać ich; często udaje się im też powściągać pewne formy zachowań agresywnych ,zwykle szczególnie silnie karconych przez dorosłych.
Angażując się emocjonalnie, dziecko kształci i rozwija swoje uczucia takie jak choćby wrażliwość na cudze potrzeby, umiejętność liczenia się z innymi, panowanie nad sobą, hamowanie swoich negatywnych, gwałtownych reakcji. Poza tym dziecko już od ostatniej fazy wieku przedszkolnego staje się bardziej dojrzałe emocjonalnie, przez co ujawniają się początki takich reakcji jak współczucie, wdzięczność, a także rozwijają się uczucia sympatii, przyjaźni.

Rozwój poznawczyW pracy z dziećmi w pierwszych latach ich rozwoju na etapie edukacji można zaobserwować, że mimo tego sa...
14/04/2020

Rozwój poznawczy
W pracy z dziećmi w pierwszych latach ich rozwoju na etapie edukacji można zaobserwować, że mimo tego samego wieku są one różne, ponieważ na co dzień wpływają na nie czynniki różnego typu, które stymulują rozwój innych ośrodków zmysłowych nieco szybciej. Dzieci, które kończą nauczanie przedszkolne mogą różnić się rozwojem umysłowym, dlatego też nie wszystkie jednocześnie są gotowe, aby rozpocząć naukę szkolną. O tym, że dziecko jest gotowe, aby podjąć naukę świadczy poziom jego rozwoju poznawczego, ale także zainteresowanie zdobywaniem wiedzy. Takie dziecko interesuje się zatem pisaniem i czytaniem, ale też orientuje się w swoim otoczeniu, przez co potrafi rozporządzać własną wyobraźnią.
Innym istotnym elementem świadczącym o wysokim poziomie rozwoju poznawczego jest fakt, że dziecko umie uważnie słuchać, a także ze zrozumieniem realizuje zadane polecenia, na co pozwalają mu ukształtowane zmysły mowy, pamięci oraz uwagi.
Już pod koniec okresu przedszkolnego u dziecka zauważa się rozwinięty system analizatorów otoczenia, a zmysły, które osiągają wysoki poziom to :
• percepcja wzrokowa, która pozwala rozpoznawać oraz różnicować elementy w otoczeniu, ale także właściwie je interpretować na podstawie już zdobytych doświadczeń. Skutkiem tego dziecko obserwuje świat w sposób uporządkowany, potrafi wskazać wybrane elementy oraz czynności jakie zachodzą w otoczeniu. W praktyce zatem łączy w mowie podmioty w orzeczeniami, wskazując, że coś dzieje się gdzieś, a nie tylko się dzieje. Cechą charakterystyczną jest także to, że potrafi samo konstruować proste modele, oraz odróżniać od siebie litery , cyfry oraz figury. Potrafi także wskazać od 5 do 8 szczegółowych elementów na obrazku, co świadczy o tym, że we właściwy sposób porządkuje otoczenie.
• percepcja słuchowa jest bardzo ważna, zwłaszcza że dziecko na kolejnym etapie wczesnoszkolnym uczy się czytać, dlatego też musi umieć odróżnić od siebie różne dźwięki, oraz dokonywać świadomie syntezy słuchowej słyszanych liter czy słów, ale także sylab, które w początkowych stadium nauki czytania są bardzo często używane do treningu czytania. W tym okresie dziecko posiada także bardzo ważną umiejętność spostrzegania słuchowego, skutkiem czego jest umiejętność rozumienia czytanego lub słuchanego tekstu, sprawiająca ,że dzieci bardzo lubią słuchać, jak się im czyta. Są w stanie dokonywać podziału zdania, zawierającego trzy, cztery wyrazy na pojedyncze słowa, ale nie różnicują przyimków i spójników. Wskazują samogłoski i spółgłoski na obrazkach oraz tworzą proste rymy, oraz powtarzają nieco bardziej skomplikowane.
• spostrzegawczość to kolejna cecha dziecka, która jest bardzo ważna dla jego rozwoju, ponieważ pozwala mu jego obserwacje ujmować w sposób całościowy, ale także analizować ich szczegóły.
• uwaga jest u dziecka jeszcze bardzo słaba pod względem swojej trwałości. Nie potrafi ono także dzielić jej pomiędzy dwie czynności, dlatego też bardzo szybko zmienia swoje zainteresowania oraz rozpoczyna nowe czynności, którymi jest zaciekawione. W sposób mimowolny koncentruje się na bodźcach, które wydają mu się silniejsze oraz atrakcyjne, ale jego uwaga, nie trwa dłużej niż kilkanaście minut. Im dziecko jest starsze tym dłużej potrafi interesować się jedną czynnością lub przedmiotem, ale także koncentruje się na wykonywanym zadaniu, ale w trakcie jego realizacji nie potrafi jeszcze skupiać jej na otoczeniu.
• pamięć dziecka aż do etapu wczesnoszkolnego jest mimowolna, ponieważ zapamiętuje on to, co jest dla niego ciekawe, to, co się zdarzyło, a nie to, co jest obiektywnie ważne. Nie zawsze zapamiętuje to, czego od niego wymagamy. Dziecko zapamiętuje w sposób mechaniczny, dosłowny, w tej samej kolejności, w tym samym układzie. Nie potrafi być krytyczne w stosunku do zapamiętanej treści. W odniesieniu do mało ważnych informacji pamięć jest krótkotrwała, gdy treści mają duży ładunek emocjonalny, może stać się długotrwała. Dzieci dość szybko uczą się na pamięć, lecz stosunkowo szybko zapominają. Należy więc informacje powtarzać wielokrotnie, celem ich utrwalania. Mała gotowość pamięci powoduje, że czasem dopiero po chwili dzieci mogą wydobyć z pamięci informację.
• myślenie to z kolei czynność człowieka, która zawiera w sobie różne procesy, przez co pomaga planować, projektować, odkrywać, oceniać ale także rozumieć i wnioskować. Myślenie jest przymiotem umysłowym, a w samym procesie myślenia, biorą udział operacje, które niekoniecznie muszą być obserwowane w sposób bezpośredni. Człowiek patrząc i widząc przetwarza w mózgu obrazy, które zwykle znajdują się już w zakresie jego wyobrażeń, przez co kształtują się spostrzeżenia oraz pojęcia. Charakterystyczne dla dziecka wczesnoszkolnego jest to, że stymuluje się u niego rozwój myślenia przedoperacyjnego, co oznacza, że myśli ono na podstawie pewnych wyobrażeń , ale wciąż jeszcze pochopnie i intuicyjnie. Obserwując otoczenie wiąże je z wypowiadaniem swoich spostrzeżeń o nim, dlatego też ważne jest, aby było otoczone różnorodnością, która przyczynia się do stymulowania procesów myślenia.
• mowa stanowi umiejętność wrodzoną, choć człowiek trenuje ją całe życie. Rozwijana jest jednak głównie w dzieciństwie, przez co decyduje o osobowości człowieka, a także o tym jak odbiera i rozumie świat. Dziecko, które umie mówić, jest w stanie opisać to co widzi, co słyszy, co czuje i czego chce. Staje się przez to istotą emocjonalną o społeczną, a dzięki kontaktom w otoczeniem kształtuje zasób swojego słownictwa, potrafi nauczyć się czytać i rozumieć treść przeczytanych tekstów. Po ukończeniu 5 lat zaczyna już wysławiać się poprawnie, używa przymiotników, relacjonuje nie skomplikowane zdarzenia, a także rozumie treść poleceń, jednocześnie zadając precyzyjne pytania, jeśli czegoś nie rozumie.
Szkoła może stawiać uczniom specyficzne wymagania poznawcze jako wymagania celów, które mają być realizowane oraz jako treści , które dzieci mają opanowywać.
Warto także podkreślić, że w wieku wczesnoszkolnym dzieci uczą się poprzez zabawę nowych ról społecznych, ponieważ przejawiają :
• symboliczną prezentację płci, która pojawia się wcześniej niż samo uwidocznienie tego rozwoju;
• kontakty z rówieśnikami, w trakcie których nawiązują relacje i uczą się właściwych zachowań i postaw, poznają znaczenie odpowiedzialności, kompromisu i pracy zespołowej;
• mimo niedojrzałości emocjonalnej dzieci potrafią nawiązywać przyjaźnie, a także wyróżniać zachowaniem swojego przyjaciela poprzez częstszy kontakt właśnie z nim niż z całą grupą .
Interesujący jest jednak fakt, że na tym etapie życia dziecko uważa ,że rozwiązywanie konfliktów polega na tym ,że albo się usuwa z miejsca konfliktu albo się przeprasza i to wystarcza, aby załagodzić problem. Dopiero w wieku późniejszym zaczynają rozumieć, że aby sytuacja konfliktowa mogła być rozwiązana należy znaleźć jej źródło oraz wypracować rozwiązania satysfakcjonującej obie strony.

Adres

Opole
45-062

Telefon

+48503850205

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Mądre Słówka - Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Mądre Słówka - Centrum Skutecznej Terapii i Edukacji:

Udostępnij

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram