Małgorzata Orłowska - psychoterapeuta, psycholog, seksuolog

26/04/2026

Jesteście wybitni❣️
W komentarzu zostawiam link do zbiórki.

1.3M likes. "Słucham 9 dni dissu na raka żeby pomóc dzieciom z Fundacji Cancer Fighters"

23/04/2026

~Jarosław Bartoszewicz

19/04/2026

Masz w sobie głos, który mówi, że to nadal robisz za mało?

W terapii schematów nazywamy go trybem Wymagającego Rodzica.

To uwewnętrzniony sposób mówienia do siebie, który często powstaje w środowisku, gdzie miłość, akceptacja albo uwaga były powiązane z osiągnięciami, byciem „grzeczną”, „silną” czy „bezproblemową”.

Z czasem ten głos przestaje pochodzić z zewnątrz,
ale nadal może Ci towarzyszyć i może brzmieć jak Twój własny głos.

Może głos ten mówi:
„musisz więcej”,
„nie możesz się pomylić”,
„na odpoczynek trzeba sobie zasłużyć”.

Może pojawić się jako przymus bycia idealnym, odnoszącym sukcesy, spełniającym normy zewnętrzne.
Tryb ten nie zna słowa„wystarczy”.

Nie daje odpocząć, tylko podnosi poprzeczkę.
Nie wspiera, tylko ocenia.

Dlatego możesz robić coraz więcej,
a i tak doświadczać napięcia, zmęczenia i poczucia, że to nadal nie to.

W tle często brzmi jak cicha obietnica:
„jeśli będę wystarczająco dobr*, w końcu poczuję spokój”

Ale ten moment nie przychodzi,
bo masz zbyt wysokie i surowe standardy.

W życiu nie chodzi chodzi o to, żeby przestać mieć jakiekolwiek wymagania.
Chodzi o to, żeby nie były one jedynym sposobem traktowania siebie.

Żeby obok nich pojawił się też głos, który akceptuje, kocha, widzi wysiłek, uwzględnia ograniczenia,
i pozwala na odpoczynek bez poczucia winy.

Czy znajomo brzmi ten sposób myślenia? Czy potrafisz odpocząć bez zasłużenia na odpoczynek?
👇Napisz w komentarzu.

12/04/2026

Myślałam ostatnio o tym, jak łatwo pomylić samopoświęcenie z dobrocią.

Bo przecież ktoś, kto troszczy się o innych, pomaga, wyczuwa ich napięcie, pamięta o tak wiele, bierze dużo na siebie, często jest postrzegany jako ciepły, empatyczny i dobry.
I to może być czasem prawda, ale nie zawsze.

Bo co jeśli pod takim dawaniem kryje się nie tylko troska, ale też obawa, lęk…
Że jeśli odmówię, zawiodę kogoś.
Że jeśli wybiorę siebie, to będę czuł się winny.
Że moje potrzeby są mniej ważne.
Że lepiej dawać niż prosić.

Właśnie tak może działać schemat samopoświęcenia.
To często wzorzec, który kiedyś pomagał utrzymać więź najbliższymi, uniknąć napięcia albo zasłużyć na akceptację. Stało się cnotą, która stała się ekstremalna.

Niestety z czasem koszt staje się coraz większy. Schemat jest zasilany przez Twoje poczucie winy.
Jesteś bardzo dla innych i jednocześnie coraz mniej i mniej dla siebie.

Jeśli chcesz, więcej o tym napisałam w artykule:
https://psychologorlowska.pl/schemat-samoposwiecenia-dlaczego-stawiasz-innych-przed-soba/

~M. B. Rosenberg

01/04/2026

Wiele osób z ADHD słyszy w relacjach:
„znowu mnie nie słuchasz”
„nie zależy Ci”
„ciągle obiecujesz i nie dowozisz”
„reagujesz za szybko”
„z Tobą wszystko jest za intensywne albo za chaotyczne”.

A jednocześnie osoby z ADHD naprawdę się starają.

Z drugiej strony partner bez ADHD zazwyczaj odczuwa ciężar i frustrację z powodu niedokończonych zadań, impulsywnych zachowań, co często prowadzi do poczucia osamotnienia.

Dlatego ważna jest edukacji, bo dzięki niej zarówno Ty, jak i Twój partner możecie sobie lepiej zrozumieć i nauczyć się nawigować Waszym związkiem.
Kiedy wiesz, że osoba z ADHD ma słabiej rozwinięte funkcjonuje wykonawcze,słabsze „hamulce”, wtedy nie jest zaskoczeniem, że pojawiają się konflikty w obszarach wymagających:
uwagi, pamięci roboczej, hamowania impulsów, regulacji emocji, planowania i przewidywania konsekwencji.

Kiedy te obszary są osłabione może być trudniej. Ale kiedy nie wiesz, co się dzieje w głowie osoby z ADHD, cierpi nie tylko codzienne funkcjonowanie. Cierpi też więź. Bez zrozumienia mechanizmu bardzo łatwo pomylić objaw z brakiem miłości, troski czy dojrzałości.

Ważne jest, żeby pamiętać, żo oboje troszczycie się o związek, i oboje jesteście odpowiedzialni za naukę nowych umiejętności komunikacji.
Ale też, źe to wszystko wymaga czasu, praktyki i zaangażowania Was obojga.

25/03/2026

Mały makak urodził się w japońskim zoo, ale jego matka odrzuciła go tuż po porodzie. Opiekunowie, chcąc dać mu choć namiastkę bezpieczeństwa, dali mu pluszową maskotkę. I wtedy wydarzyło się coś bardzo znaczącego: małpka zaczęła ją przytulać, spała z nią, nosiła ją ze sobą, jakby była kimś bliskim.
Stało się tak dlatego, że jej organizm zrobił to, do czego jest biologicznie zaprogramowany, zaczął szukać bliskości.

I to jest najbardziej poruszające.
To, jak ważne jest poczucie bezpieczeństwa.

W badaniach przeprowadzonych w latach 50. XX wieku, młode małpy wybierały kontakt i ciepło („miękką matkę”), nawet jeśli pokarm znajdował się gdzie indziej (na drucianej „małpce”). Eksperyment unaocznił, jak potrzebny jest kontakt, dotyk oraz poczucie bezpieczeństwa i jak wpływają one na rozwój organizmu.
Bo bez tego trudno się rozwijać emocjonalnie i społecznie.

Ludzie mają podobnie.
Noworodek nie potrzebuje tylko pokarmu.
Potrzebuje kontaktu, obecności, regulacji przez drugą osobę.

Dorosły człowiek również potrzebuje tego samego.
Czasem tylko zbyt mocno udaje, że sobie poradzi sam.

Zdarza się też, że kiedy brakuje bliskości,
szukamy jej gdziekolwiek, na przykład w relacjach, które ranią,
albo w czymś, co tylko na chwilę daje ulgę.

Często nie zastanawiając się: „czy to dobre i zdrowe?”,
tylko: „czy jest ktoś obok?”.

Nasze doświadczenia są matrycą torującą drogę do wyboru bliskiej osoby.
I czasem wybieramy relacje, które karmią.
A czasem takie, które ranią, ale są znajome.
Najczęściej wybieramy to, co znamy.

A jak jest u Ciebie?

źródło: Team Alex

15/03/2026

Nie musi ci się chcieć, żeby coś zrobić.

Masz tak, że czasem nic ci się nie chce? Ja też czasem mam takie dni. Głowa ciężka, jakby prądu zabrakło. Wtedy nie próbuję się motywować wielkimi rzeczami. Robię jedną małą rzecz. Spacer z psem. Wyjście na chwilę z domu. Po co? By ruszyć, by podziwiać naturę. Zaopiekować się sobą.

Życie nie zawsze jest stanem wewnętrznej równowagi, lecz często obszarem wewnętrznej walki. Dobrze, gdy przybiera kierunek dążenia do osiągnięcia wartościowego dla nas celu, albo chociaż mini celu. Bo nawet kiedy jest źle, można przesunąć się o milimetr do przodu, ku sobie. Tak po prostu. Ten milimetr jest o naszej wolności wewnętrznej, czyli wolności wyboru postawy wobec tego: „nie chce mi się”.

Czasem osobom w gabinecie mówię: jak ci się nie chce, to rób z niechęcią. Czemu? Bo często dopiero w trakcie działania coś zaczyna się zmieniać. Nastrój nie robi nagłego skoku o 180 stopni, ale pojawia się trochę więcej powietrza w głowie. Więcej ruchu w środku, więcej kolorów.

Milimetr do przodu jest o tym, że czasem warto zrobić coś wbrew pierwszemu impulsowi, bo emocje nie zawsze są najlepszym kompasem do działania. Zrobić jedną małą rzecz karmiącą od środka. Może włączysz ulubioną muzykę, porozmawiasz z bliską osobą albo porozciągasz się kilka minut. To takie drobne ulepszanie chwili.

Niby nic wielkiego, a na koniec dnia okazuje się, że człowiek czuje się trochę lepiej.

Robiąc jeden krok więcej, niż nam się wydaje, że damy radę, często robimy więcej, niż myśleliśmy.

❤️A Ty co robisz, kiedy dopada cię „nie chce mi się”?

12/03/2026

Osoby z ADHD często opisują swoje doświadczenia bardzo obrazowo.

Za tymi zdaniami kryją się realne trudności związane z funkcjonowaniem mózgu: regulacją emocji, impulsywnością czy koncentracją.

„Kilka lat szkolnego życia w ciągłym stresie może sprawić, że mózg dziecka zaczyna działać bardziej w trybie przetrwania – walcz albo uciekaj – niż w trybie uczenia się i głębszego myślenia. W takiej sytuacji pojawiają się również trudności z koncentracją uwagi.”

To ważna informacja zarówno dla rodziców, jak i nauczycieli.

Dziecko, które doświadcza ciągłego napięcia, krytyki lub zawstydzania, może częściej przechodzić w tryb stresu i przetrwania, a nie w tryb uczenia się.

Dlatego w pracy, w życiu z dziećmi z ADHD bezpieczeństwo, zrozumienie i przewidywalność środowiska są równie ważne jak wymagania edukacyjne.

Często dopiero wtedy dziecko może pokazać swój rzeczywisty potencjał poznawczy i kreatywność.

Dziecko w stresie nie uczy się - ono próbuje przetrwać.

08/03/2026

Pewnego dnia zrozumiałaś wreszcie
co masz zrobić, i zaczęłaś,
choć głosy wokół ciebie
wciąż wykrzykiwały swoje złe rady
choć cały dom
zaczął drżeć w posadach
i poczułaś znajome szarpanie
ciągnięcie za kostki

„Napraw moje życie!”,
krzyczał każdy z głosów.

Ale nie zatrzymywałaś się.
Zrozumiałaś, co musisz zrobić
choć wiatr wpijał swoje skostniałe palce
w same fundamenty
choć ich melancholia
stała się koszmarem.

Było już późno,
była dzika noc
a drogę torowały zwalone
gałęzie i głazy.

Lecz powoli, stopniowo
zostawiłaś głosy w tyle,
jasne światło gwiazd przebijało
grube warstwy chmur,
i odnalazłaś nowy głos
własny głos,
jak wkrótce zrozumiałaś.

Dotrzymywał ci towarzystwa,
kiedy wchodziłaś coraz głębiej
w świat
zdecydowana zrobić
jedyną rzecz jaką mogłaś zrobić-
zdecydowana ratować
jedyne życie, jakie mogłaś ratować.

~Mary Oliver "Podróż"

01/03/2026

W jednym z ostatnich artykułów Newsweek Polska miałam okazję skomentować temat małżeństw zawieranych bez miłości.

W pracy terapeutycznej widzę, jak silna potrafi być lojalność wobec rodziny i oczekiwań innych oraz jak bardzo może ona wpływać na podejmowane decyzje. Zdarza się, że ślub staje się odpowiedzią na presję otoczenia, a nie na własne potrzeby.

Co się dzieje z relacją jeśli za decyzją, kryje się wewnętrzny konflikt między „powinnam” a „chcę”?

https://www.newsweek.pl/polska/spoleczenstwo/agnieszka-odczuwa-coraz-wieksza-niechec-do-marka-slub-niczego-nie-zmienil/hgk8nld?fbclid=PARlRTSAQRV71leHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZA8xMjQwMjQ1NzQyODc0MTQAAaezKuncuCQCt_2yD6dqtG7gpdOWxvjbDutdrZF27kDAQqUS4nQX1lqsnyEo-Q_aem_Gt0tQSU2-UzH5rXBK7eFBw

Miłość jest współcześnie najpopularniejszą przyczyną zawierania małżeństwa, choć historycznie decydowano się na nie z przyczyn praktycznych i ekonomicznych. Ale nadal są pary, które biorą ślub bez miłości. I to świadomie. Z jakich powodów decydują się na ten krok? I czy takie ...

22/02/2026

Czasem trzeba pobyć z tym, co przynosi pogoda.
Zima w tym roku została z nami wyjątkowo długo.
Daje czas na małe decyzje: książka czy scrollowanie, spacer czy kolejny serial.
Z tych codziennych wyborów powstaje pewien wzór.

Mój był taki:

🌿Warsztaty intymności – Agnieszka Szeżyńska, Otwarte
o bliskości, ciele i uważności w relacji

🌿To już nie działa – Richard Brouillette, GWP
o zmianie utrwalonych wzorców

🌿Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu – Jacek Hołub, Czarne
o różnorodności doświadczeń i wrażliwości

K3 – podcast o dobrym życiu – Dariusz Bugalski z Sabiną Sadecką
o uważności i dobrym życiu

A u Ciebie jak ten wzór wygląda tej zimy?

15/02/2026

Dlaczego w relacjach powtarzamy te same schematy?

A może zbyt mocno skupiamy się na tym, kogo spotykamy. A zbyt rzadko pytamy, z czym sami wchodzimy w relację?

A może znajomo brzmią pytania?

Dlaczego wciąż powtarzam te same wzorce?
Dlaczego wybieram emocjonalnie niedostępnych partnerów?
Dlaczego boję się bliskości albo nadmiernie się poświęcam?

To nie przypadek.
To utrwalone sposoby myślenia, odczuwania i reagowania, które powstały wcześniej, ale dziś mogą utrudniać budowanie satysfakcjonujących relacji.
Wiążą się z chronicznie niezaspokojonymi najważniejszymi potrzebami emocjonalnymi.

W nowym artykule wyjaśniam, czym jest terapia schematów i jak pomaga zrozumieć siebie oraz swoje potrzeby w relacjach.
Może ta perspektywa Wam się jakoś przyda.

Terapia schematów – jak zrozumieć siebie, swoje potrzeby i relacje, które tworzysz