Szkoła powstała we wrześniu 1993 roku, kiedy to wydano akt założycielski Publicznej Szkoły Podstawowej Specjalnej w Ostrowcu Św. Szkoła miała kształcić dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Powstanie tej placówki było konieczne i długo oczekiwane przez rodziców i pedagogów. W najbliższej okolicy miasta nie było takiego ośrodka, który zajął by się jednocześnie nauką i rehabilitacją dzieci sprawnych inaczej. W 1993 roku w szkole było 45 wychowanków. Najwięcej, bo przeszło 20 z dziecięcym porażeniem mózgowym, 10-cioro z wadami wrodzonymi takimi jak zespół Downa, Dandy-Walkera, łamliwego chromosomu X, a także z mukopolisacharydozą. Ponieważ wciąż nowi rodzice zgłaszali swe dzieci do szkoły konieczna stała się rozbudowa budynku oraz dostosowanie go do potrzeb niepełnosprawnych. Dyrektor Renata Rudzka rozpoczęła starania o fundusze na ten cel. 7 października 1993 roku uchwalono Statut Zakładu Opiekuńczo -Rehabilitacyjnego w skład, którego wchodziła szkoła.
2) Rehabilitacja i leczenie dzieci z zaburzeniami psychoruchowymi dzieci do 18 roku życia;
3) Badania i porada lekarska;
4) Pielęgnacja i opieka dzieci niepełnosprawnych;
5) Prowadzenie działalności profilaktycznej i oświatowo - wychowawczej;
6) Zapewnienie prawidłowego wyżywienia dzieci zgodnie z normami fizjologicznymi;
7) Prowadzenie terapii zajęciowej, logoterapii i psychoterapii;
8) Prowadzenie konsultacji, seminariów dla rodziców przez pracowników Zakładu.
W październiku 1993 roku został ogłoszony konkurs na dyrektora ZOR, który wygrała mgr Bożena Semeniuk. Początek kadencji nowej dyrektor był bardzo trudny, gdyż trwały wciąż starania o fundusze na remont budynku. Chcąc zlikwidować kolejną barierę dla osób niepełnosprawnych i ich rodziców - barierę komunikacyjną- dyrektor Bożena Semeniuk zwróciła się z prośbą do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o dotację na zakup samochodu przystosowanego do przewozu osób. Samochód taki pomógłby tym, którzy poruszali się na wózkach inwalidzkich i byłby rozwiązaniem dla tych, którym brak środków finansowych na dowóz dzieci. W listopadzie tegoż roku udało się rozpocząć remont w budynku przy ul. Iłżeckiej 31. Na czas remontu dzieci przebywały w Żłobku Nr 2 na os. Ogrody i tam trwały zajęcia szkolne i terapeutyczne. Po 11 miesiącach zakończono wszystkie prace i oddano nowy, bo trzykrotnie powiększony i udoskonalony budynek. Zamontowano wykładziny antypoślizgowe, windę, uchwyty na korytarzach i ubikacjach, podjazdy do budynku i drzwi działające na fotokomórkę ułatwiające wejście osobom z wózkami. Niestety brakło funduszy na wykończenie nowego skrzydła budynku. Remont umożliwiły dotacje z kieleckiego WOZRON-u i PFRON-u. Zakład mógł przyjąć około 55 dzieci w wieku od 3 do 21 lat. Zajęcia trwały od 7°° do 16°°. Program nauczania obejmował: orientację i współżycie ze środowiskiem, kształcenie mowy, plastykę, muzykę z rytmikę, zajęcia rewalidacyjne. Każde dziecko, mimo że grupy były pięcio lub ośmioosobowe, miało indywidualny program usprawniania dostosowany do jego możliwości i potrzeb. Zajęcia te miały na celu wyrabianie zaradności życiowej dzieci, uczenia ich zaspokajania podstawowych potrzeb, porozumiewania się z otoczeniem i wyrobienie samoobsługi. Każdą grupą zajmowali się: nauczyciel, pielęgniarka, rehabilitant (2). Formą przystosowania dzieci do życia wśród osób zdrowych były kontakty z uczniami innych placówek oświatowych. Do SPS Nr 2 przychodziły dzieci z przedszkoli, uczniowie szkół podstawowych i średnich ze specjalnie przygotowanymi występami artystycznymi, z upominkami z okazji świąt czy Dnia Dziecka.
1 czerwca 1995 roku do dyrektor Semeniuk dotarła wiadomość o przekazaniu dla potrzeb Zakładu sprzętu rehabilitacyjnego o wartości 22500 nowych złotych. Darczyńcą była Fundacja Pomocy Dzieciom „Uśmiech". W wakacje, 2 sierpnia, zakupiono potrzebny sprzęt i przekazano ośrodkowi. Wśród pomocy znalazły się: wielofunkcyjne fotele „Modulo", suchy basen z piłeczkami, klocki i kliny do usprawniania mięśni, podwieszana płaszczyzna, drabinka sznurkowa oraz cztery lustra do korekty wad postawy. Poza sprzętem potrzebnym do rehabilitacji ruchowej dzieci otrzymały pomoce dydaktyczne w postaci telewizora, video, radiomagnetofonu oraz zestaw kaset. Dary i pomoc ludzi o wielkim sercu świadczyły o tym, że walkę z niemocą można wygrać. Dyrektor Semeniuk wciąż starała się o nowe etaty dla specjalistów, o dofinansowania, o dary, dotacje. Dodatkowo pomagała i wspierała duchowo rodziców, wysłuchiwała ich problemów.
W listopadzie 1995 roku otrzymano kolejną dobrą wiadomość - zakończyły się wielomiesięczne starania. PEFRON przyznał Zakładowi dotację w wysokości 4 miliardy 700 milionów starych złotych na dokończenie budowy nowego skrzydła. Zakład, który już opiekował się 61 dziećmi i przyjmował popołudniami inne osoby na rehabilitację mógł rozszerzyć swą działalność. Dzięki pomocy sponsorów i dzięki stałym zabiegom dyrektor udało się zakupić drogi sprzęt rehabilitacyjny m.in. tak zwaną wirówkę do hydroterapii - usprawnia się tą metodą kończyny dolne.
W lutym 1999 roku rozpoczęły swą działalność Warsztaty Terapii Zajęciowej. Kierownikiem został Robert Rogala. Utworzono siedem pracowni: komputerową, przyrodniczą, stolarską, plastyczną, muzykoterapii, gospodarstwa domowego, rękodzielniczą. Każda grupa liczy po siedem osób i opiekuje się nią jeden terapeuta. Dodatkowo uczestnicy WTZ mogą liczyć na pomoc rehabilitanta, logopedy i psychologa. Dzięki pracy „warsztatów" uprzątnięto i zagospodarowano teren wokół budynku; urządzono ogródek - skalniak; posadzono drzewka i trawniki.
29 marca 1999 roku Rada Powiatu uchwaliła, że z dniem 1 września 1999 roku zakłada się Publiczne Gimnazjum Specjalne w Zakładzie Opiekuńczo - Rehabilitacyjnym oraz przekształca Szkołę Podstawową Specjalną o strukturze organizacyjnej klas I - VIII w sześcioletnią Szkołę Podstawową Specjalną o strukturze klas I - VI. Przy Szkole Podstawowej powstały grupy rewalidacyjno - wychowawcze dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim. Ustalono, że granice obwodu Publicznego Gimnazjum obejmują wszystkie miejscowości Powiatu Ostrowieckiego.
W roku 2000 nastąpiła zmiana dyrektora szkoły. Na podstawie konkursu, dyrektorem została Zofia Piętowska.
Oprócz zajęć dydaktycznych dzieci -mają zajęcia z zakresu rewalidacji indywidualnej.
W roku szkolnym 2006/07 decyzją Rady Powiatu powstała ponadgimnazjalna Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy.
Od sierpnia 2007 roku po konkursie zorganizowanym przez Starostwo Powiatowe stanowisko dyrektora ZSS objęła mgr Małgorzata Czyż a stanowisko wicedyrektora mgr Elżbieta Rutecka.
Po pięcioletniej kadencji w roku 2012 odbył się kolejny konkurs na dyrektora ZSS, w wyniku którego od września 2012 r. dyrektorem szkoły została mgr Elżbieta Rutecka, wicedyrektorem - mgr Aneta Stawczyk.
Od roku szkolnego 2013/2014 na terenie szkoły działa świetlica szkolna i obejmuje opieką uczniów ze względu na czas pracy rodziców, organizację dojazdów do szkoły oraz innych okoliczności wymagających zapewnienia opieki w szkole.
Od roku szkolengo 2017/2018, w wyniku konkursu dyrektorem ZSS została mgr Magdalena Wykrota - Skóra, wicedyrektorem - mgr Ernest Krajewski.
