Psychoterapia Psychoanalityczna Ewa Domańska-Klimek

13/11/2025

Już 29 listopada Howard Levine odwiedzi Polskę, by podzielić się swoim unikalnym spojrzeniem na psychoanalizę. Z tej okazji przeprowadziłam rozmowę z psy

31/10/2025

Vantablack - taką nazwę otrzymal kolor czarny pochłaniąjący 99,96% światła. Pomalowany nim przedmiot staje się niewidoczny dla oka. Traci swoją głębię i kształt stając się czarną, ziejącą pustką lub brakiem. Chociaż jednocześnie nigdy fizycznie nie znika. Można zaryzykować myśl, że wręcz istnieje bardziej. Tak, że trudno uwolnić się od uczuć, które wywołuje. Pierwszym artrystą, który otrzymał możliwość korzystania z tego koloru był Anish Kapoor(wykupił licencje na używanie tego koloru). Dla niego pustka i brak nie są tylko wyrwą w rzeczywistości czy materii. Są istniejącymi realnie obiektami, majacymi wagę, wielkość, majacymi „swój wymiar” jednoczesniej niewidocznymi - zatracający swoje wewnętrzne granice i kontury, które nieistnieją dla oczu i nie dają się pochwycić zmysłem wzroku. Stają się niekształtną masą.
W.R. Bion czy D.W. Winnicott dotykali w swoich pracach istnienia pustki jako czegoś co jest nie tyle nieobecnością, ale obecnością braku. Za Bionem powiedzielibyśmy, że w miejsce nieobecnej piersi pojawia się zła - frustrująca (brakująca) pierś. Staje się ona nie tylko złym doświadczeniem, ale pewnym isniejącym i wywierającym nacisk, odciskającym swoje piętno w strukturze świata wewnętrznego, brakiem dobrego doświadczenia. I tak, jak rzeźba Kapoora gdy spojrzymy od przodu wydaje się wnikającym wgląb ściany brakiem i otchłanią, to już gdy patrzymy z boku, ta otchłań i pustka nabierają dalej niejasnego, dalej trudnego do zdefiniowania, ale już jakiegoś kształtu i formy. Czy praca w gabinecie psychoanalitycznym daje taką możliwość by stanąć z boku i z innej perspetywy spojrzeć i przyjać czyjeś doświadczenie braku, czyjąś pustkę? Tak, ale tylko pod warunkiem doświadczenia tego również w nas samych i gdy ktoś nam wtedy powie, że z boku wygląda to inaczej.

EDIT:
W nawiązaniu do komentarza dotyczącego polskiej wersji cytatu z W.R. Biona podaję za tłumaczeniem p. D.Golec:

"Niezdolność tolerowania istnienia pustej przestrzeni ogranicza rozmiary przestrzeni dostępnej"

W. R. Bion, Rozważania (Cogitations), przeł. Danuta Golec, Warszawa: Wydawnictwo Ingenium 2024, s. 334

Tekst:
Fb PTPa Team
Źródło inspiracji: https://anishkapoor.com

20/10/2025

Se alla dina favoriter bland videor och musik, ladda upp originalinnehåll och dela allt med vänner, familj och hela världen på YouTube.

16/10/2025

Rozpędzamy się coraz bardziej🐎
🎙️Uwaga, uwaga!
Przypominamy o wykładzie Leona Kleimberga, który odbędzie się stacjonarnie w siedzibie PTPa oraz na platformie Zoom 24 października 2025 roku!
Aby Państwa zachęcić dzisiaj mały fragment wystąpienia:

"Możemy podążać za marzeniem sennym, możemy interpretować marzenie senne, możemy je zablokować albo pokierować się nim w dążeniu do zmian w strukturze naszej osobowości. Niezależnie od tego, jak postępujemy ze snami, w paradoksalny i symboliczny sposób sny można widzieć jako formy „wspomnień z przyszłości”, ze względu na to, że zawierają i komunikują
skrypty, matryce i nieświadome wzorce osobowości, zarówno śniącego jak i kultury, do jakiej przynależy".

Więcej szczegółów na temat wykładu w wydarzeniu oraz na stronie internetowej PTPa!

16/10/2025

‼️z cyklu: Polska na Kozetce
Kobieta w Toruniu!

O co chodzi w projekcie: Polska na Kozetce?

„ To, czego stado nienawidzi najbardziej, to tego, który myśli inaczej. Nie chodzi o opinię, ale o śmiałość by myśleć samodzielnie. Coś, czego nie potrafią zrobić”.- Artur Schopenhauer.

Projekt Polska na Kozetce przyciąga osoby, które są zaciekawione pracą w grupie. Tytuł projektu i jego każdorazowe podtytuły, stanowią obietnicę wspólnego i wspólnotowego myślenia i/ przeżywania. Również wspólnej „walki” o jakieś Dobro lub Poprawę…..”
fragment artykułu pt. „Polska na Kozetce jako forma walki o
wspólnotowość”. Idiomy NO.07

Zapraszamy do rozmowy i wspólnej „walki o wspólnotowość”.

🏢CSW „ Znaki czasu”
🗓️29 listopada
🕰️11.00-15.30
Zapisy:
📝kujawskie@ptpp.pl
📞604 919 304.

Przygotowała Beata Drychta

16/10/2025

📢 Zespół Wykładów Otwartych PTPP zaprasza!

🌙 „Sen brat śmierci?” – wykład Małgorzaty Futymy
🗓️ 17 października 2025 (piątek), godz. 20:00–21:30
📍 Platforma Zoom

Kilka cytatów ze zbliżającego się wykładu Małgorzaty Futymy:

“Z klinicznego punktu widzenia ważne wydaje się dokonanie rozróżnienia pomiędzy snem martwym i snem żywym. Sen martwy można rozumieć jako obronne wycofanie się z rzeczywistości, by nie czuć i nie myśleć.”

„Sen sam w sobie, przez zanik świadomości, nie jest martwy — ale w wyniku zaburzeń może stać się martwy, tak samo jak życie na jawie.”

„Lęk przed śmiercią może pojawiać się pod postacią lęku przed snem. Niemożność wyśnienia śmierci może nie pozwalać zasnąć albo budzić ze snu w środku nocy.”

Już w najbliższy piątek 17 października zapraszamy na wykład otwarty, podczas którego Małgorzata Futyma będzie dzieliła się refleksjami o śnie i śmierci — o ich wzajemnym splątaniu, znaczeniach i miejscach, w których sen staje się przestrzenią psychiczną, nie tylko fizjologicznym odpoczynkiem.

👉 Link do wydarzenia i zapisów w komentarzu poniżej.

Serdecznie zapraszamy!

23/09/2025

Twórczość Kafki jest jednym z najważniejszych pól doświadczalnych dla psychoanalizy – miejscem, gdzie lęk, poczucie winy i pragnienie zyskują nie tylko narrację, ale i formę, której nie da się do końca oswoić. Dla psychoanalityków lektura Kafki jest nie tyle przywilejem, ile koniecznością: pozwala uczyć się słuchania tego, co nielogiczne, rozpoznawać język snu w jawie, przyglądać się figurze prawa, które jest zarazem ochroną i opresją. Najnowszy film Agnieszki Holland, który wchodzi na ekrany 24 października to rzadka okazja, by doświadczyć świata Kafki nie tylko w lekturze, ale też zmysłowo – w ciemności sali kinowej, gdzie obrazy, dźwięki i milczenie Kafki dotykają nas niemal fizycznie. Nie przegapcie tego seansu – to spotkanie, które może długo oddziaływać w naszej pracy i myśleniu.

18/07/2025

𝐙𝐚 𝐜𝐨 𝐤𝐨𝐜𝐡𝐚𝐦𝐲 𝐙𝐲𝐠𝐦𝐮𝐧𝐭𝐚 𝐅𝐫𝐞𝐮𝐝𝐚, 𝐜𝐳𝐲𝐥𝐢 𝐦𝐢ł𝐨𝐬́𝐜́ 𝐳𝐞 𝐬𝐳𝐜𝐳𝐲𝐩𝐭𝐚̨ 𝐧𝐢𝐞𝐧𝐚𝐰𝐢𝐬́𝐜𝐢.

Tytuł wrześniowego spotkania przyszedł mi nagle do głowy. Moja miłość do Zygmunta Freuda rosła latami, meandrowała od jednego zagadnienia teoretyczno-klinicznego do następnego, nie pozbawiona ambiwalencji. Zawsze lubiłam „Objaśnianie Marzeń Sennych”, jednocześnie podziwiając inne jego teksty.
Podążając za miłością do Freuda chciałabym porozmawiać o jego teorii marzeń sennych i teorii receptywnej nieświadomości Christophera Bollasa. Niekończąca się sieć skojarzeń potencjalnie obecna we śnie i praca marzenia sennego pozwoliła Bollasowi na wprowadzenie pojęcia nieświadomej kreatywności (implicite zawartej we freudowskiej teorii marzeń sennych). Chociaż nieświadomość mieści najbardziej pierwotne stany umysłu, praca marzenia sennego pokazuje, że zawiera ona elementy również najbardziej złożone. Na przykład istotne i nieistotne wydarzenia z życia codziennego nieustannie wkraczają do naszej nieświadomości. Korzystamy z tych zasobów, często o tym nie wiedząc. Możemy je odkryć między innymi poprzez sny lub spontaniczne akty twórcze. Nie tylko „wyganiamy” do nieświadomości to co niechciane, w niej też „pracujemy” tworząc nowe wzbogacające nasze życie powiązania. Na przykład przyjemne wrażenia począwszy od niemowlęcego okresu wzbudzają pragnienia dalszych przyjemnych doznań i wspierają poszukiwanie takich osób, miejsc i doświadczeń, które oferują możliwość przekształcenia i rozwoju. Ten wzajemny proces przyjmowania (nieświadomie) zewnętrznego świata i tworzenia zainteresowania nim, rozwija strukturę umysłu w sposób wyjątkowy dla każdego z nas.
Po drugiej stronie continuum mamy oczywiście uszkadzające doświadczenia łączące się ze sobą, tworząc matryce traumy.
Dalej podążając za miłością do Freuda (jeżeli czas pozwoli) chciałabym jeszcze z innej perspektywy odnieść się, do fenomenu jego receptywności i kreatywności. Freud tworząc teorię nieświadomości, technikę pracy terapeutycznej i teorię rozwoju pozostawił miejsce dla tych co przyszli po nim by te zagadnienia dalej rozwijać na ich własny i niepowtarzalny sposób. Bez Freuda nie byłoby Winnicotta, który pomaga mi w codziennej pracy klinicznej. Bez Freuda nie byłoby teorii Klein czy Biona. Psychoanaliza to niekończąca się siatka świadomych i nieświadomych powiązań, która powstała z ciągłego przenikania się praktyki klinicznej z teorią. Teoria rozwinęła się z codziennego doświadczenia, Freud na swój analityczny sposób rozmawiał ze pacjentami dziesięć godzin dziennie. To jak rozmawiał i jak słuchał jest do dzisiaj podstawą pracy psychoanalitycznej. Szczyptę nienawiści, pozostawię do wspólnej dyskusji.

Rozwinięcie tych myśli usłyszymy w wykładzie Agnieszki Leźnickiej-Łoś, zaplanowanym w programie 𝗟𝗲𝘁𝗻𝗶𝗲𝗷 𝗦𝘇𝗸𝗼ł𝘆 𝗣𝘀𝘆𝗰𝗵𝗼𝗮𝗻𝗮𝗹𝗶𝘇𝘆, która odbędzie się w dniach 𝟭𝟵-𝟮𝟭 𝘄𝗿𝘇𝗲𝘀́𝗻𝗶𝗮 tego roku

👩🏻‍🏫 Agnieszka Leźnicka-Łoś

👉🏻 psychoanalityczka szkoleniowa PTPa, terapeutka szkoleniowa i superwizorka PTPP.

👉🏻 Prezeska Polskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego w latach 2019-2021.

👉🏻 Jest autorką książki: "Podstawy terapii psychoanalitycznej”.

👉🏻 Od 1990 do 2004 pracowała w Nowym Jorku w klinice psychiatrycznej jako psychoterapeuta. W 1995 ukończyła szkolenie w terapii psychoanalitycznej w Nowym Yorku, a w 2015 została analityczką PTPa/IPA. Obecnie oprócz pracy w gabinecie prowadzi seminaria z zakresu zagadnień psychoanalitycznych, superwizje grupowe, seminaria kliniczne i superwizje zespołów terapeutycznych w ramach poradni zdrowia psychicznego.

Serdecznie zapraszamy! ☀️

27/01/2025

Polecam nagrania z konferencji naukowej "Seksualność i Psychoanaliza" .
04.2024.

Na naszym kanale na YouTubie od kilku dni można obejrzeć nagrania z konferencji naukowej Seksualność i Psychoanaliza, która odbyła się w kwietniu bieżącego roku. Zapraszamy do oglądania!

⬇️ link w komentarzu ⬇️

27/01/2025

"(...) Psychoanaliza jest łączeniem tego, co cielesne ze słowem. Każda sesja jest pewnego rodzaju performansem, układaniem wierszy z doświadczeń zmysłowych, tu i teraz. W tym sensie jest dla mnie sztuką konkretną (być może w przeciwieństwie do tekstów psychoanalitycznych), ponieważ jest wydarzeniem cielesnym, w trakcie, którego najpierw powstaje symbolon, a dopiero w dalszej kolejności symbol. Podstawą leczenia wydaje się być kontakt z tym, co "dzieje się" pomiędzy pacjentem, a terapeutą, "tu i teraz": wspólne, żywe, ludzkie doświadczenie. (...)"

Elżbieta Sala-Hołubowicz, Psychoterapia jako sztuka konkretna. O twórczości odzyskującej teraźniejszość.

Autorka dojaśnia, że "symbolon" oznaczał przedmiot, który dzielono na dwie, takie same części. Każda z nich trafiała do innej osoby, ale niosła ze sobą to samo znaczenie.💜

Całość artykułu, z którego pochodzi powyższy cytat mogą Państwo przeczytać w książce: "Odnaleźć swoje miejsce. Psychoterapia Psychoanalityczna w Polsce", którą można w tym momencie zakupić poprzez sekretariat PTPP, do czego serdecznie Państwa zachęcamy.!