Pracownia Intuicja - Psycholog Psychoterapeuta

27/04/2026

Trudne emocje często stają się wyraźniejsze wtedy, gdy zaczynamy przyglądać się sobie uważniej.
Można to zauważyć w codziennych relacjach, ale także w procesie psychoterapii. W terapii czasem, zwłaszcza na początku, zamiast oczekiwanej ulgi pojawia się większa płaczliwość, nasilona drażliwość albo złość. Tego rodzaju doświadczenie może budzić niepokój, ale nie musi oznaczać, że terapia zmierza w złą stronę. Czasem właśnie wtedy psychika zaczyna zbliżać się do tego, co przez długi czas było tłumione lub pozostawało pod silną kontrolą.

Jeśli ten temat jest Ci bliski i chcesz dowiedzieć się więcej, zajrzyj tutaj:
https://intuicja.eu/blog/dlaczego-w-terapii-czasami-jest-gorzej-o-trudnych-emocjach-w-procesie-terapeutycznym

14/04/2026

„Patrz, co przez ciebie zrobiłam…”
To jedno z tych zdań, które wiele osób zna aż za dobrze. Pojawia się w związkach, w rodzinie, czasem między rodzicem a dzieckiem, a czasami także w pracy. Może brzmieć tak: ''Gdybyś mnie nie zdenerwowała, nie wybuchnąłbym”, „Przez ciebie mam dzisiaj zły dzień”, „Zobacz, do czego mnie doprowadziłeś”.

W analizie transakcyjnej taki wzorzec można rozumieć jako grę psychologiczną: „Patrz, co przez ciebie zrobiłam(-em)”. Jest ona rozumiana jako automatyczny, utrwalony sposób radzenia sobie z napięciem, złością i poczuciem przeciążenia.
Na pierwszy rzut oka wygląda to tak, jakby winna była druga osoba. Ale psychologicznie dzieje się tu coś więcej. Człowiek nie mówi wprost: „to za dużo dla mnie”, „jestem w napięciu”, „złoszczę się”, „potrzebuję granicy”. Zamiast tego przerzuca odpowiedzialność za własną reakcję na kogoś obok. To ważna różnica. Ktoś może nas zranić, rozczarować albo uruchomić w nas silne emocje, ale nadal to my odpowiadamy za to, co z tym zrobimy.

Takich sytuacji jest wiele. Partner po powrocie do domu po raz kolejny zostawia rzeczy nie tam gdzie trzeba. Druga osoba w odpowiedzi na to wybucha, trzaska szafką, rozbija kubek i podnosi głos: „No super! Zobacz, co przez ciebie zrobiłam!”. Z zewnątrz wygląda to tak, jakby problemem była ta jedna rzecz pozostawiona nie na miejscu. Ale bardzo często nie chodzi tylko o tę sytuację. Pod spodem może kryć się coś więcej: przemęczenie, poczucie bycia niewidzialną, nagromadzone rozczarowanie lub stary, dobrze znany schemat: „nikt się ze mną nie liczy”. W takiej sytuacji reakcja bywa większa niż samo zdarzenie. To często ważna wskazówka, że właśnie uruchamia się gra psychologiczna. W takich momentach warto zadać sobie pytanie: Czy naprawdę chodzi o to, co wydarzyło się teraz? Czy może to tylko zapalnik, który uruchomił coś starszego i głębszego?

Wyjście z tego wzorca nie polega na „niezłoszczeniu się”, bo złość sama w sobie nie jest problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy oddajemy drugiej osobie pełną odpowiedzialność za nasze zachowanie. Zdrowiej brzmi raczej, gdy powiemy: „Jestem już bardzo napięta i te rozrzucone rzeczy to dla mnie za dużo”. Albo: „Potrzebuję chwili, bo czuję złość”. Albo: „Nie chcę krzyczeć, ale jestem przeciążona”. To nie jest słabsze. To jest bardziej dojrzałe. Dojrzałość w relacji nie polega na tym, że nie czujemy silnych emocji. Polega na tym, że uczymy się je rozpoznawać, nazywać i brać za nie odpowiedzialność, zamiast robić z drugiej osoby właściciela naszego wybuchu.

Analiza Transakcyjna - komunikacja między ludźmi. Pracownia psychoterapii i pomocy psychologicznej ''Intuicja'' - Poznań i online

03/04/2026

Święta to nie tylko czas spotkań i bliskości. To także moment, w którym bardzo łatwo uruchamiają się stare relacyjne schematy.
Wystarczy jedno pytanie, jeden komentarz, jedno spojrzenie - i nagle reagujemy nie tak, jak chcielibyśmy dziś, ale tak, jak reagowaliśmy kiedyś. Bardziej impulsywnie, bardziej defensywnie, bardziej „po staremu”.

Z perspektywy Analizy Transakcyjnej to nie jest przypadek. W bliskich relacjach bardzo łatwo aktywują się utrwalone role, reakcje i sposoby bycia z innymi - te, które kiedyś pomagały nam odnaleźć się w rodzinie. W takich momentach łatwo tracimy kontakt z naszym „Dorosłym” - czyli tą częścią nas, która potrafi zatrzymać się, zauważyć emocje i wybrać reakcję. Zamiast tego szybciej przejmują ster dobrze znane automatyzmy: podporządkowanie, bunt, wycofanie lub nadmierna odpowiedzialność.

Święta nie muszą być idealne, żeby były wystarczająco dobre. Czasem największą zmianą nie jest „naprawienie atmosfery”, ale zauważenie w porę co się w nas uruchamia i pozwolenie sobie na inną reakcję: „Mogę odpowiedzieć inaczej niż zwykle”, „Mogę nic nie mówić, jeżeli nie chcę”, „Mogę zadbać o siebie bez poczucia winy”.
To właśnie z takich małych momentów rodzi się większa wolność w relacjach.

Życzę Wam Świąt, w których będzie miejsce nie tylko na bycie razem, ale też na większą łagodność dla siebie i więcej wewnętrznego spokoju.

Analiza Transakcyjna - komunikacja między ludźmi. Pracownia psychoterapii i pomocy psychologicznej ''Intuicja'' - Poznań i online

19/03/2026

Czasem mamy wolny wieczór, spokojny weekend albo chwilę, w której „wreszcie można odpocząć” — a mimo to nie przychodzi ulga.
Zamiast niej pojawia się napięcie, rozdrażnienie, poczucie winy. Może pojawić się myśl, że może jednak trzeba jeszcze coś zrobić albo trudne do uchwycenia wrażenie, że ciało jest zmęczone, ale psychicznie nadal nie można się zatrzymać. To doświadczenie jest częstsze, niż się wydaje.

Z psychologicznego punktu widzenia odpoczynek nie zależy wyłącznie od tego, czy mamy wolny czas. Odpoczynek wymaga także wewnętrznej zgody na to, by na chwilę nie być w gotowości. A to nie zawsze jest proste.

Jeśli przez długi czas funkcjonujemy w przeciążeniu, presji, odpowiedzialności albo napięciu relacyjnym, układ nerwowy może przyzwyczaić się do ciągłej mobilizacji. Wtedy bezruch nie jest od razu odczuwany jako ulga. Czasem bywa odczuwany jako coś obcego, a nawet niepokojącego.

Zdarza się też, że odpoczynek uruchamia to, co na co dzień jest zagłuszane przez działanie. Kiedy przestajemy być zajęci, bardziej słyszalne stają się emocje, zmęczenie, samotność, napięcie albo niewyrażone potrzeby. Dlatego niektóre osoby wolą pozostać w ruchu, organizowaniu, planowaniu czy „byciu produktywnym” — nie dlatego, że nie chcą odpocząć, ale dlatego, że zatrzymanie bywa psychicznie trudne.

Czasem źródłem tej trudności jest także doświadczenie wyniesione z wcześniejszych etapów życia. Jeśli odpoczynek kojarzył się kiedyś z krytyką, poczuciem winy, byciem ocenianym albo z przekonaniem, że „najpierw trzeba zasłużyć”, to dorosły człowiek może mieć wolny czas, ale nadal nie mieć w sobie poczucia, że naprawdę wolno mu się zatrzymać.

Dlatego trudność z odpoczynkiem nie zawsze oznacza lenistwo, brak organizacji czy też poczucie, że jest się ''nie takim jak trzeba''. Często jest raczej sygnałem przeciążenia, wysokiej wewnętrznej czujności albo głęboko utrwalonego napięcia.

Czasem pierwszy krok nie polega na tym, by odpoczywać „idealnie” ale żeby zauważyć: co dokładnie dzieje się we mnie, kiedy próbuję się zatrzymać? Czy pojawia się lęk? Poczucie winy? Niepokój? Wewnętrzny przymus działania? A może trudne do nazwania poczucie pustki?
To ważne pytania. Bo kiedy zaczynamy rozumieć własną trudność, odpoczynek przestaje być kolejnym zadaniem do wykonania, a staje się stopniowym odzyskiwaniem kontaktu ze sobą.

Jeżeli chcesz, możesz zadać sobie dzisiaj jedno spokojne pytanie: Czy naprawdę nie mam teraz czasu na odpoczynek — czy raczej trudno mi poczuć, że mogę odpocząć bez napięcia?

Pomoc psychologiczna i psychoterapia indywidualna (140 zł / 60 minut). Bezpłatne konsultacje w piątki / Pracownia Intuicja - Poznań i online. Psycholog psychoterapeuta Katarzyna Woźniak.

16/11/2025

Wsparcie i troska pomagają 'naładować baterie' 🥰☀️😀

26/03/2025

Metody psychoterapii psychodynamicznej opierają się na teorii psychologicznej nazywanej teorią relacji z obiektem. ''Obiektem'' wg tej teorii, nazywany jest drugi człowiek, z którym pozostaje się w bliskiej relacji interpersonalnej.

Jednym z podstawowych założeń tej teorii jest teza, że wczesnodziecięce wzorce relacyjne są uwewnętrzniane i włączane w tworzące się struktury psychiczne i osobowość dziecka. Początkowy ''obiekt zewnętrzny'' - którym jest z reguły ojciec lub matka - stanowiący wzorzec tego jak to jest być w bliskiej relacji z drugim człowiekiem, staje się dla małego dziecka ''obiektem wewnętrznym'' - modelem relacji interpersonalnych. Tworzenie takich ''obiektów wewnętrznych'' porządkuje doświadczenia relacyjne dziecka, pozwalając mu przewidywać zachowania opiekunów, a poprzez to regulować własne emocje i dawać poczucie kontroli.

Jeżeli małe dziecko doświadczało w relacji z matką wsparcia emocjonalnego, troski, autentycznej bliskości, zrozumienia i akceptacji, to w jego psychice będzie funkcjonować skojarzenie emocjonalno-poznawcze: ''być blisko z drugim człowiekiem, to znaczy przeżywać pozytywne emocje, zostać zaopiekowanym, czuć się ważnym i kochanym''. Odwrotnym przykładem jest sytuacja, w której opiekunem dziecka jest matka wycofana emocjonalnie lub stosująca przemoc, niewspierająca, stawiająca dziecku wymagania przekraczające jego możliwości rozwojowe lub nieakceptująca dziecka. W takiej sytuacji w psychice dziecka powstaje skojarzenie: ''być w bliskiej relacji z drugim człowiekiem to znaczy doświadczać cierpienia emocjonalnego: być smutnym, bać się, czuć się niekochanym i niepotrzebnym''.

Wzorce takiego myślenia wraz ze skojarzonymi z nimi przeżyciami emocjonalnymi tworzą struktury psychiczne, które funkcjonują w psychice człowieka często do końca życia. Struktury te są sztywne, mało podatne na zmiany, a na ich podstawie utrwalają się określone wzorce zachowań (np. unikanie bliskości, manipulacja, kontrolowanie innych) oraz reakcji emocjonalnych np. podejrzliwość, nieufność, lęk przed bliskością.

W terapii psychodynamicznej relacja terapeutyczna przyczynia się do zmiany tych negatywnych utrwalonych wzorców. Terapeuta staje się bezpiecznym ''obiektem'', dzięki pomocy którego pacjent może wprowadzać zmianę w swojej osobowości, stosowanych mechanizmach obronnych, konfliktowych dążeniach oraz relacjach z innymi ludźmi.

Psychoterapia psychodynamiczna - Pracownia psychoterapii i pomocy psychologicznej ''Intuicja'' - Poznań i online

01/01/2025

W każdym z nas jest ktoś, kogo nie znamy. Przemawia do nas w snach i tłumaczy, że widzi nas zupełnie inaczej niż my siebie.
~ Carl Gustav Jung

W psychologii analitycznej ''Cień'' jest nieświadomym aspektem osobowości człowieka, pozostającym w konflikcie z jego ''Ja idealnym''. Podczas gdy Ja idealne jest takim obrazem nas samych, jakimi pozostajemy we własnych oczach i jacy chcielibyśmy pozostać dla innych, to Cień jest tym wszystkim, co nie pasuje do idealnego wizerunku i co spychamy bezwiednie do nieświadomości.

Cień ma wiele twarzy. Dla kobiety, która postrzega siebie jako łagodną i życzliwą osobę, jej Cieniem może być złość i agresja, którą odczuwa czasami w stosunku do innych ludzi i z których to emocji nie zdaje sobie sprawy. Mężczyzna akceptujący siebie jako wyłącznie silnego i dominującego, może spychać do nieświadomości chwile własnej słabości i lęku oraz potrzebę zależności i wsparcia, tłumacząc takie momenty np. słabością i niedoskonałością innych ludzi (projektując własne cechy na innych).

Zepchnięty do nieświadomości Cień nie pozostaje jednak bez wpływu na życie jednostki. Człowiek z wypartą ze świadomości częścią własnych emocji, impulsów i pragnień, pozostaje w wewnętrznym konflikcie. W codzienności objawiać się to może np. pod postacią gwałtownych i niekontrolowanych wybuchów emocji np. płaczu, złości lub napadów paniki, nieprzystających w swoim natężeniu do dziejącej się aktualnie sytuacji. Wpływ Cienia może manifestować się także poprzez nagłą i radykalną zmianę planów życiowych, sabotowanie własnych sukcesów i dobrze rokujących relacji, autodestrukcyjne zachowania lub angażowanie się w destrukcyjne związki intymne albo przesadny perfekcjonizm, czy też nadmierną uległość.

W psychoterapii kluczem do pracy z Cieniem jest rozpoznanie go, zrozumienie, zaakceptowanie i integracja z świadomością. Carl Gustav Jung wierzył, że proces integracji osobowości umożliwia psychiczne uzdrowienie człowieka.

Pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna (130 zł / 60 minut). Pracownia Psychoterapii Intuicja - Poznań i online. Psycholog psychoterapeuta Katarzyna Woźniak.

22/10/2024

Człowiek posługujący się psychologicznym mechanizmem obronnym nazywanym rozszczepieniem, doświadcza siebie oraz innych ludzi na sposób skrajny.

Człowiek ten jednego dnia może mieć wrażenie, że jest doskonały, lubiany przez wszystkich, wyłącznie silny oraz nie znający żadnych przeszkód w realizacji swoich celów. Innego dnia, jakby zapomina o tym, że wcześniej przeżywał siebie na sposób wielkościowy i zaczyna doświadczać siebie jako kogoś gorszego we wszystkim od innych, bezgranicznie słabego i bezradnego oraz niezdolnego do skutecznego działania.

Osoba funkcjonująca w oparciu o mechanizm rozszczepienia, nie połączyła własnego self w jedną spójną całość. Rozszczepienie blokuje dostrzeżenie rzeczywistości; takiej, że będąc ludźmi bywamy i silni i słabi, skuteczni i odnoszący porażki, że czasami jesteśmy altruistyczni, a innym razem egoistyczni, że jesteśmy i tacy i tacy.

Rozszczepienie dotyczy także przeżywania innych ludzi i relacji zawieranych z nimi.
Jeżeli nowo poznana osoba wydaje się nam cudownym, wyłącznie dobrym i pozbawionym wad człowiekiem, a po jakimś czasie diametralnie zmieniamy zdanie o tej osobie i postrzegamy ją jako beznadziejną, bez żadnych zalet i skrajnie złą, funkcjonujemy wtedy w oparciu o mechanizm rozszczepienia. Dotychczasowi idealni przyjaciele stają się pozbawionymi jakiejkolwiek godności wrogami, a osoba posługująca się rozszczepieniem nie potrafi dostrzec drugiego człowieka w pełni.

Mechanizm rozszczepienia rozwija się we wczesnym dzieciństwie, pełniąc wówczas rolę ochronną dla małego dziecka, aby po pewnym czasie i w miarę dojrzewania emocjonalnego, zostać zastąpionym przez inne, dojrzalsze rozwojowo mechanizmy obronne.
W niektórych zaburzeniach osobowości - np. narcystycznym, psychopatycznym, borderline, zależnym - rozszczepienie pozostaje jednak podstawowym sposobem radzenia sobie z rzeczywistością.

# rozszczepienie

Pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna (130 zł / 60 minut). Pracownia Psychoterapii Intuicja - Poznań i online. Psycholog psychoterapeuta Katarzyna Woźniak.

30/08/2024

Wyobraź sobie, że zostałaś zaskoczona przez kogoś, kto niespodziewanie wszedł do pomieszczenia, w którym przebywasz, a Ty zareagowałaś lękiem i przekonaniem, że zostaniesz skrzywdzona. Reakcja taka nie jest reakcją refleksyjną, lecz automatyczną, czyli przedrefleksyjną.

Jeżeli potrafimy reflektować nad własnymi uczuciami, nie jesteśmy uwięzieni w tego typu lękach. Mamy możliwość przyjrzenia się całej sytuacji z pewnego dystansu i zauważenia, że nasz strach jest nieproporcjonalny, a nawet nie ma żadnego uzasadnienia w tym, co się wydarzyło. Zamiast odczuwać czy myśleć nieświadomie, dostrzegamy własne uczucia i myśli, zauważamy sposób, w jaki doświadczamy ich swoim ciałem, a także powody, dla których czujemy i myślimy tak, a nie inaczej. To jest właśnie funkcjonowanie refleksyjne.

Refleksyjność jest umiejętnością wyuczoną. Dzieci uczą się jej w miarę upływu czasu - jeśli ich opiekunowie są wystarczająco wyczuleni na dziecięce uczucia i potrzeby - i stają się dzięki niej ciekawe własnego umysłu i zasad jego działania. Niestety, umiejętność refleksji często jest niemal nieobecna w rodzinach dysfunkcyjnych, z tendencjami do przemocy, w których opiekunowie nie dysponują taką zdolnością, a więc nie potrafią przekazać jej swoim dzieciom (...) Refleksji można się jednak nauczyć, tak jak każdej innej umiejętności, choć nie zawsze jest to łatwe - wymaga więcej energii i pracy umysłowej niż reakcje automatyczne, zwłaszcza w początkowym okresie nauki.

Możemy rozpocząć od uznania i zaakceptowania trudnej emocji okazując sobie nieco empatii, np. "Bardzo się teraz boję. Wezmę kilka głębszych oddechów. Nie szkodzi, że teraz czuję lęk". Możemy świadomie skierować uwagę na swoje ciało i rozluźnić je. Możemy dać sobie chwilę na zrozumienie naszego przestrachu, poprzez dialog wewnętrzny: Czy człowiek, którego się przestraszyłam zachowuje się wrogo wobec mnie, czy też może mój lęk ma charakter wewnętrzny? Czy jakaś część mojej osobowości reaguje bez świadomości chwili obecnej? Czy widzę inne możliwości, na przykład takie, że człowiek, który się nagle pojawił, może być przyjazny albo obojętny wobec mnie? Czy mój lęk ma swoje źródło w jakimś innym zdarzeniu z przeszłości?
Regularna refleksja może w ten sposób stać się naturalnym sposobem radzenia sobie w życiu z trudnymi emocjami.

Boon, Steel, Hart, Zaburzenia dysocjacyjne po traumie

Mentalizacja - przykłady i znaczenie w psychoterapii. Pracownia psychoterapii ''Intuicja''

24/07/2024

Wstyd pojawia się w chwilach najgłębszej bezbronności psychologicznej, w wyrażaniu autentycznych emocjonalnych potrzeb wobec drugiej osoby. Jednostka nieuchronnie naraża się na przeżywanie go, gdy oferuje komuś intymność. Gdy nastoletni chłopiec zamierza podejść do dziewczyny, aby – jąkając się i rumieniąc – zaprosić ją na randkę, musi znaleźć równowagę między strachem przed wstydem i ryzykiem upokorzenia oraz odrzucenia, a siłą swoich pragnień. To samo dotyczy dziecka, które chce zakomunikować matce lub ojcu własne uczucia i potrzeby. Chęci do uczynienia tego kroku nie należy traktować jako czegoś oczywistego. Wielokrotne doświadczenie odrzucenia, pogardy lub znaczącej porażki w zaznaniu empatii, może umacniać w jednostce niechęć do komunikowania emocjonalnych potrzeb, a także rozwijać skłonność do nieustannego unikania intymności w późniejszym życiu.

Nadmierny wstyd może prowadzić do nieświadomej decyzji o rezygnacji z ryzyka dalszego ujawniania się. "Prawdziwe self" takiej osoby zaszywa się w ukryciu, a w jego miejsce pojawia się maska fałszywego self.

~ Phil Mollon, Wstyd i zazdrość.

Pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna (130 zł / 60 minut). Pracownia Psychoterapii Intuicja - Poznań i online. Psycholog psychoterapeuta Katarzyna Woźniak.

24/06/2024

''Wizualizacja – technika posługująca się formowaniem obrazu wzrokowego – stanowi narzędzie pracy psychoterapeutycznej wykorzystywane przez reprezentantów różnych szkół, jak na przykład terapia poznawcza, terapia humanistyczna, czy analiza transakcyjna (...)
Stosowanie wizualizacji odbywa się w dwóch fazach. W pierwszej następuje wprowadzenie pacjenta w głęboki relaks; umysł jego ma osiągnąć stan medytacyjny. W drugiej fazie ma on wyobrażać sobie upragniony cel w sposób jak najbardziej szczegółowy, tak jakby właśnie tu i teraz przybliżał się do celu.

Posługiwanie się tą techniką nie wymaga wiary w koncepcje metafizyczne. Wewnętrzne komunikowanie się przebiega za pomocą obrazów i symboli, a nie tylko słów. Zakłada się, że oddziaływania wykorzystujące wizualizacje kreatywną są adresowane do prawej półkuli mózgu, a więc do podświadomości, do przeżyć emocjonalnych pacjenta (świadomy umysł jest zdominowany przez lewą półkulę, a świadome "Ja" znajduje się pod wpływem nieświadomego "Ja").
Wizualizacja daje możliwość ingerencji i zmiany treści nieświadomych przez skorygowanie sposobu opracowania przeżyć. (...)

By wyzdrowieć obiektywnie, najpierw należy wyzwolić się z opanowania przez chorobę na poziomie subiektywnym – własnego umysłu; a to może się dokonać dzięki wizualizacji''.

~ Psychoterapia, prof. L. Grzesiuk

Pracownia psychoterapii i pomocy psychologicznej ''Intuicja'' - Poznań i online

01/06/2024

Gdy jako dorośli znajdujemy się w jednym z fragmentów naszej osobowości nazywanym stanem "Ja - Dziecko", zachowujemy się, myślimy i czujemy w takim momencie tak samo jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi. Wg koncepcji Analizy Transakcyjnej, stan Ja - Dziecko jest realnością psychologiczną dostępną i przeżywaną przez każdego człowieka, niezależnie od wieku.

Być może widzieliście kiedyś w parku starszego człowieka okazującego wyraźne zadowolenie podczas jedzenia słodyczy albo dojrzałą kobietę brodzącą wzdłuż plaży z wyrazem przyjemności na twarzy; lub też parę młodych ludzi tańczących swobodnie i z radością? W takich chwilach widzieliście Dziecko Spontaniczne tych osób - wyzwolony aspekt ich wewnętrznego Dziecka. Jest to cenny fragment osobowości, dodający uroku i ciepła. Osoba zdolna do zachowania swojej dziecięcej uczuciowości, spontaniczności, zmysłowości, ciekawości i wyobraźni na ogół kocha życie i jest miłym towarzyszem.

~ Stewart, Joines. Analiza Transakcyjna dzisiaj.

Pomoc psychologiczna, psychoterapia indywidualna (130 zł / 60 minut). Pracownia Psychoterapii Intuicja - Poznań i online. Psycholog psychoterapeuta Katarzyna Woźniak.