Gabinet psychoterapii psychoanalitycznej Anna Moczulska

24/01/2026

Po co nam psychoanaliza?

Społeczeństwo depresyjne, wpisane w obieg globalizacji gospodarczej, który zmienia ludzi w przedmioty, nie chce już słuchać o poczuciu winy, zmyśle intymności, sumieniu, pragnieniu, nieświadomości. Im bardziej zamyka się w logice narcystycznej, tym bardziej ucieka od idei podmiotowości. Interesuje się jednostką jedynie po to, aby policzyć swoje sukcesy, a podmiotem cierpiącym – aby patrzeć na niego jak na ofiarę. A jeśli bez przerwy stara się obliczyć deficyt, zmierzyć niepełnosprawność, oraz oszacować uraz, to po to, żeby nie zadawać sobie więcej pytań, skąd owe przypadłości się biorą.

Élizabeth Roudinesco, Po co psychoanaliza?

20/01/2026

Zachęcam kobiety w ciąży do udziału w waznym badaniu psychologicznym‼️

11/01/2026

🙂

Inny problem pojawia się wtedy, kiedy nitek łączących nas z rodzicami jest zbyt wiele. Usłyszałam kiedyś takie zdanie: „Mam z matką wspólną skórę”. Wtedy własny los przestaje być własny. Jesteśmy uwikłani w niejasne lojalności, które mogą powodować trudno wytłumaczalne zachowania i kłopoty. Dlatego warto poznawać przeszłość, bo lęki i traumy mogą być przeżywane przez kilka kolejnych pokoleń.

Nasuwa się pytanie czy naprawianie relacji z rodzicami może i nas naprawić. Wydaje się jednak, że kolejność jest odwrotna. Najpierw trzeba porozumieć się ze sobą, dopiero potem można zacząć myśleć o naprawianiu relacji z rodzicami. Wtedy udaje się myśleć o nich nie z irytacją, a na przykład ze współczuciem, zrozumieć, że może sami mieli trudny start, inaczej nie potrafili. Rodzic przesuwa się wówczas na pozycję przodka, od którego nie trzeba ciągle czegoś się domagać. Jeśli nie wykonamy w tej pracy wewnętrznej, naprawa relacji z rodzicami będzie sztuczna, jak z podręcznika: „Zaczynamy tydzień naprawiania relacji z matką.” Radykalne wybaczanie i tym podobne nieskuteczne zabiegi.

Naprawienie polega na tym, że nieco już podstarzałe dziecko może dojrzalej spojrzeć na relacje z rodzicem. Powiedzieć innym tonem: „Mamo napijemy się herbaty, pogadajmy.” Można zareagować inaczej niż Adaś Miauczyński z filmu „Dzień świra”, kiedy matka stawia na stole pomidorową, mówiąc: „Jedz, ci zupa wystygnie, przynajmniej dobra, pomidorowa.”Może powiedzieć wtedy z pewnym dystansem: „Jak ty o mnie dbasz mamo!” I zrezygnować z myśli, że uda się tę matkę naprawić. Innymi słowy, sprawić, że będzie taka, jakiej potrzebowaliśmy, że da to, czego wcześniej nie dała.

Pogodzenie się z faktem, że czegoś nie dostaniemy, pozwala zobaczyć, co w takim razie jest do wzięcia. A często jest tego sporo.”

Danuta Golec, Czyim życiem żyjesz? Dylematy trzydziestolatków, Oficyna Ingenium

Fot: Kadr z filmu Dzień Świra

11/01/2026

Bardzo ciekawa rozmowa z psychoterapeutką psychoanalityczną Danutą Golec o byciu dorosłą

Pozytywna furia · Episode

07/01/2026

🙂

Pytanie do namysłu na wieczór: Pytanie do namysłu na wieczór dotyczy fragmentu poniższej rozmowy - a co Ty byś powiedział/ a dwulatkowi w opisanej poniżej sytuacji?
- Dramatem współczesnych rodziców jest niepewność.
Jesper Juul: Nie, to bardzo dobrze, że szukają właściwych metod wychowania, że proszą o rady. Przez lata rodzice byli pewni swego. Motywami ich wychowania były: dyscyplina, porządek i respekt. Dzieci zapłaciły za to dużą cenę.
- A teraz rodzice płacą. Muszą szukać osób takich jak Pan, które im pomogą.
Jesper Juul: Nie ma jednej reguły, która pomoże wszystkim. Nawet gdy rodzice starają się wychowywać dzieci świadomie, na dzieciach nie robi to wrażenia ‒ a jeśli robi, to złe. Wrażenie mogą zrobić tylko autentyczne przeżycia: jak rodzice traktują siebie nawzajem, jak traktują dziecko, ale także sąsiada, swoich rodziców, jak jedzą, jak się kochają.
- Supernianie uczą rodziców technicznego podejścia do wychowania: trzeba zrobić A, żeby stało się B.
Jesper Juul: Supernianie to pornografia wychowania. To, co one pokazują, ma tyle wspólnego z wychowaniem, ile filmy pornograficzne z erotyką.
- Wiele ich metod jednak stało się jednak publiczną własnością. Na przykład metoda krzesełka [w Polsce tzw "karny jeżyk"].
Jesper Juul: Tak, ale to niestety nie działa. To zwykłe karanie, tylko teraz nie nazywa się karaniem, ale robieniem przerwy, time-out, jak w hokeju.
- Dlaczego to nie działa?
Jesper Juul: Była raz taka scena z dwulatkiem, który był agresywny wobec młodszej siostry. Po dwukrotnym time-outcie podszedł do niej, zrobił dokładnie to, czego nie powinien był robić, a następnie udał się spokojnie na kolejny time-out. Nauczył się, że jeśli odrobi swój time-out, może robić, co chce.
- A co Pan poradziłby w takiej sytuacji?
Jesper Juul: Dziecko takie, jak ten dwulatek, wraz z narodzinami siostry traci 50 procent tego, co miało przedtem. To tak, jakby mężczyzna przyszedł do domu i powiedział do żony: ,,Posłuchaj, zakochałem się w kimś. Ale ponieważ ciebie też kocham, to będziemy teraz żyli w trójkę. Ona się rano wprowadzi’’. Traumatyczne przeżycie! W takiej sytuacji to ojciec najlepiej dogada się z synem. On wie, jak to jest, kiedy po narodzinach pierwszego dziecka został przesunięty w sercu swojej żony z pozycji nr 1. na pozycję nr 2. Może teraz powiedzieć synowi: ,,Cudowna ta twoja mała siostrzyczka, ale, mój Boże, jakie to męczące, nie sądzisz? Nie spałem już kilka nocy, a dla ciebie to też musi być dziwne, kiedy tak nagle się tu pojawiła’’. Więcej nic nie trzeba robić: dziecko w końcu zrezygnuje z agresji i zazdrości, które są tak naprawdę tylko formą smutku."
Jesper Juul dla portalu dziecisawazne

fot
Matthew Osborn

04/01/2026

O Obcym Ja

Najbardziej dezorganizującą cechą psychopatologii borderline jest pozornie niepowstrzymana tendencja do wytwarzania w innym nieakceptowalnego doświadczenia poprzez eksternalizację sprawcy przemocy, który został zinternalizowany przez jednostkę po przebytej traumie jako obca część JA.

Może to wytworzyć przerażone obce Ja w innym - terapeucie, przyjacielu, rodzicu, które staje się nośnikiem tego, co jest emocjonalnie nie do zniesienia.

Może też rozwinąć lgnące, uzależniające pseudoprzywiązanie do jednostki, która staje się odbiorcą projekcji, ponieważ alternatywą dla tego rodzaju identyfikacji projekcyjnej jest zaatakowanie lub zniszczenie Ja poprzez samouszkodzenia i samobójstwo.

J.F. Clarkin, P. Fonagy, G. Gabbard "Psychoterapia Psychodynamiczna Zaburzeń Osobowości", tłumaczenie: Robert Andruszko, wydawnictwo: WUJ

Zapraszamy do skorzystania z ostatniej szansy udziału w AKADEMIA MENTALIZACJI, 3 EDYCJA

www.akademiamentalizacji.pl

03/01/2026

Poznań!

Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Vis-a-Vis jest w Szpital Kliniczny im. Karola Jonschera UM w Poznaniu

Start: 12/01/2026
Cykl: 12 spotkań, poniedziałki 16:00

31/12/2025

⏳ To naprawdę ostatni moment

Zostało tylko kilka godzin, by sięgnąć po książki
Christophera Bollasa w promocyjnej cenie.

📚 wszystkie tytuły
💸 50 zł (15% i 23% taniej)
⏰ tylko do północy

👉 fundament.waw.pl

PS Rabat naliczy się sam po dodaniu książki do koszyka.

26/12/2025

Darmowa grupa terapeutyczna dla rodziców

🌊 Czy wiesz, że rodzic może być dla dziecka bezpiecznym światłem – nawet wtedy, gdy sam nie miał łatwego dzieciństwa?
Rusza kolejna edycja bezpłatnej grupy terapeutycznej „Rodzic jak latarnia morska” – dla rodziców dzieci do 6. r.ż. ❤️

To program dla tych, którzy sami w dzieciństwie byli dotknięci zaniedbaniem lub krzywdzeniem, ale chcą lepiej rozumieć emocje swoje i dziecka, budować bezpieczną więź i zatrzymać trudne schematy, zanim przejdą na kolejne pokolenie. Program opiera się na sprawdzonym, międzynarodowym modelu i od lat realnie wspiera rodziców na całym świecie.
✨ W trakcie spotkań:
• uczysz się trafniej rozpoznawać potrzeby dziecka
• wzmacniasz relację rodzic–dziecko
• pracujesz nad emocjonalnym wymiarem rodzicielstwa
• sprawdzasz, jak Twoje własne doświadczenia z dzieciństwa wpływają na to, jak dziś jesteś rodzicem

👥 Forma: zamknięta grupa terapeutyczna (40 godzin pracy)
💻 Miejsce: online
📅 Start: 21–22.02.2026 | koniec: 25.04.2026
💬 Kwalifikacja: konsultacja z psychoterapeutą
💙 Udział: bezpłatny
📍 Pierwszeństwo dla rodziców spoza Warszawy

👉 Chcesz wziąć udział lub dowiedzieć się więcej?
Zgłoszenia i szczegóły znajdziesz tutaj:
https://rodzice.fdds.pl/spotkanie/rodzic-jak-latarnia-morska-grupa-terapeutyczna-online-dla-rodzicow-dzieci-do-6-r-z-2/

25/12/2025

Berenika Steinberg: Co w takim razie w trudnych momentach może nam pomóc uruchomić w sobie życzliwość wobec bliskiej osoby?

Anna Król-Kuczkowska: I złapać się jej jak deski ratunkowej, żeby nie zrobić rzeczy strasznych? Np. mentalizacja. To zaawansowana funkcja psychiczna, która polega na tym, że jesteśmy w stanie rozumieć różne rzeczy obserwowalne – czyli to, co robimy i co robią inni – w kontekście rzeczy nieobserwowalnych, czyli myśli, uczuć, lęków, pragnień itd. To zdolność do spojrzenia na siebie z zewnątrz – jak ktoś się ze mną czuje, kiedy reaguję na coś w dany sposób, ale też, dlaczego w taki sposób reaguję – a na innych od środka, próbując zrozumieć, dlaczego są, jacy są.
Podam przykład. Kiedy mój nastoletni syn do mnie odburkuje i jest nieszczególnie współpracujący, to nie zatrzymuję się tylko na poziomie możliwej interpretacji jego zachowania – że np. jest moją wychowawczą porażką – tylko się zastanawiam: „to nie do końca normalne, przecież generalnie to wspaniały młody mężczyzna, może z czymś mu ciężko, może wydarzyło się coś, o czym nie wiem, więc teraz spróbuję wymyślić sposób, jak do tego dotrzeć”.
Mentalizacja obejmuje więc zdolność do empatii, współczucia, do wyobrażania sobie umysłu drugiego człowieka zarówno w związku z naszymi działaniami, jak i widzenia go jako odrębnej osoby, która ma swoje myśli, uczucia i doświadczenia. Nie mamy bezpośredniego dostępu do umysłu drugiej osoby, nie wiemy nigdy do końca, co i dlaczego dzieje się po drugiej stronie.
Ale możemy życzliwie spróbować się tego dowiedzieć. Chcę oczywiście zaznaczyć, że rozmawiamy o trudnych sytuacjach, ale takich, w których istnieje podstawowe bezpieczeństwo i więź, i w których druga osoba nie zagraża nam fizycznie ani psychicznie.

B.S.: Co jeszcze może pomóc?

A. K-K.: Wysoce sceptyczny stosunek do mitu tzw. pełnej szczerości w bliskich relacjach – czyli poglądu, że powinniśmy komunikować wszystko, co w danej chwili nas przepełnia. To niemądre i
nieodpowiedzialne. Chyba że w trakcie swojej sesji terapeutycznej – wtedy jak najbardziej wskazane.
Poza tym ważna jest zdolność do utrzymywania w umyśle pewnej linii czasowej, obejmującej różnorakie doświadczenia. Już tłumaczę. Załóżmy, że jestem w kryzysowej sytuacji, a mój partner wydaje mi się najchłodniejszą osobą na świecie, co prowokuje do nieżyczliwych komentarzy czy zachowań.
Wtedy może mnie uratować wyobrażenie sobie, jak po czasie będą brzmiały te cisnące się na usta komentarze. Ale też przypomnienie sobie, że jestem z tą osobą już tyle czasu, mamy ze sobą mnóstwo wspólnego, możemy na siebie liczyć, gdy jest ciężko i generalnie się lubimy.

Fragment rozmowy Bereniki Steinberg z Anną Król-Kuczkowską, która ukazała się w najnowszym wydaniu Tygodnika Powszechnego pod tytułem "Rozejm bożonarodzeniowy. Dlaczego warto uruchomić w sobie życzliwość."

fot. Bob SpringBob54

19/12/2025

Jak przetrwać święta?

19/12/2025