Paulina Juszczak - TRE - Poznań, Mosina

10/03/2026

09/03/2026

To była pierwsza książka Lowena, którą przeczytałam. Jedenaście lat temu przeczytałam i wsiąkłam w bioenergetykę:-)
I jedyna z tytułów Lowena, której nie mam na własność- pożyczona komuś kiedyś nie wróciła. Od razu zamówiłam.
Jestem ciekawa tej ponownej lektury.

Czy wiesz, że Twoje ciało pamięta to, o czym umysł chciałby zapomnieć? 🧠✨

Już 11 marca 2026 roku odbędzie się premiera niezwykłej książki wybitnego psychoterapeuty Alexandra Lowena. To lektura dla każdego, kto zastanawia się, jak czerpać siłę z życiowych niepowodzeń i pozbyć się wewnętrznych ograniczeń.

Lowen, twórca analizy bioenergetycznej, odkrywa przed nami, jak niewypowiedziane emocje zapisują się w naszym ciele w postaci napięć mięśniowych. Nie pozwól, by lęk blokował Twoją radość z życia.

📖 „Lęk przed życiem” - zapisz datę w kalendarzu! 🗓️

Wydawnictwo Czarna Owca

25/02/2026

Język ludzki, narracja, którą tworzymy na temat siebie i swojego życia, pełnią często funkcję obronną i są niespójne z biologiczną ekspresją organizmu lub jej brakiem, co również jest znaczące. Dlatego tak ważne jest połączenie różnych wątków opowieści człowieka, historii, którą opowiada jego świadomość i opowieści ujawnianej przez jego ciało i jego reakcje.

Uwzględnienie "opowieści ciała" pozwala na pracę na biologicznie głębszym poziomie rozumienia.

14/02/2026

Walentynkowo, dobry tekst o miłości dojrzałej - nieromantycznej i bez lukru. Książkę bardzo polecam.

13/02/2026

Bo kora działa wolniej...

To spora umiejętność - słyszeć ten wielogłos, umieć włączyć hamowanie i wyjść z autopilota.

Lowen mówił o samopoznaniu, samoekspresji i samoposiadaniu. Im lepszy kontakt z ciałem, im więcej mieszczenia, tym większa szansa na włączenie kory do procesów emocjonalnych. Więcej powodzenia we wszystkich samo-.

Mamom bardzo potrzeba regularnego opróżniania kontenera, ale i budowy większej pojemności emocjonalnej. Dzieci na pewno sprawdzą i pojemność, i granice. Warto popracować nad zdrowymi granicami -bez nich nie ma pojemności:-)

12/02/2026

Dzisiaj sublimuję i życzę smacznego:-)

Tłusty Czwartek: rozszerzony katalog mechanizmów obronnych:

🍩 Racjonalizacja
„To element dziedzictwa kulturowego. W zasadzie spełniam obowiązek społeczny.”

🍩Zaprzeczenie
„To mały pączek.” (ma 12 cm średnicy).

🍩Wyparcie
„Nie pamiętam momentu, w którym sięgnąłem po czwartego.”

🍩Projekcja
„Ty to chyba masz problem z jedzeniem słodyczy.”

🍩 Rozszczepienie
Przed południem: „Pączki są cudowne.”
Wieczorem: „Pączki są złe. Ja jestem beznadziejny.”

🍩 Regresja
„Chcę z marmoladą jak w dzieciństwie!”

🍩 Intelektualizacja
„Cukier aktywuje układ nagrody poprzez dopaminergiczne ścieżki mezolimbiczne.”

🍩 Przemieszczenie
Złość na szefa → pączek z różą.

🍩Sublimacja
„Nie zjem ani jednego. Napiszę o tym post psychoedukacyjny.”

Smacznego!

08/02/2026

„Dojrzewanie i kształtowanie się kory oraz układu limbicznego po urodzeniu pozwala na wyspecjalizowane adaptacje środowiskowe. Związek z opiekunem jest najważniejszym sposobem przybliżającym dziecku środowisko fizyczne i kulturowe. W kontekście bliskich relacji kształtują się sieci służące poczuciu bezpieczeństwa i zagrożenia, powstawaniu przywiązania oraz pierwotnej tożsamości.
Wydaje się, że szczególnie wrażliwym okresem dla tworzenia się tych sieci jest kilka pierwszych lat życia. W okresach wrażliwych wzrost neuronów i ich organizacja są bowiem tak bardzo nasilone, że wczesne doświadczenia interpersonalne wywierają na człowieka znacznie większy wpływ niż późniejsze przeżycia. To, że są to doznania trzewne i prewerbalne, zwiększa jeszcze ich odporność na zmianę.
Ponieważ sieci kształtują się nieświadomie we wczesnych interakcjach, dochodzimy do samoświadomości zaprogramowani przez nieświadomą organizację sieci neuronowych. Organizacja sieci neuronowych - infrastruktura mózgu człowieka zawiera pierwotne struktury naszego doświadczenia własnej osoby.”
Louis J. Cozolino, Neurobiologia w psychoterapii

22/01/2026

„Pamiętam usłyszane dawno temu słowa doktora Johna Gottmana: „Za każdą skargą kryje się głęboka osobista tęsknota".
Krytykujemy naszych partnerów, członków rodziny, a nawet przyjaciół i narzekamy na nich, gdy nasze potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane. Zamiast dostrzec tę emocjonalną potrzebę, poznać ją i zaspokoić, odsuwamy się od niej, stajemy się reaktywni i skupiamy się na drugiej osobie.”
Vienna Pharon, Traumy dzieciństwa

Masz świadomość, na co się skarżysz, co krytykujesz? Być może ten sam temat powtarza się najczęściej w wielu relacjach, być może różne tematy adresujesz do innych osób.

Potrafisz „przetłumaczyć” swoje skargi? Jakie zranienia i niezaspokojone potrzeby kryją się za skargą lub krytyką? Potrzeba bycia wartościowym, potrzeba przynależności, potrzeba bycia ważnym, potrzeba bezpieczeństwa, potrzeba zaufania?

W jaki sposób wchodzisz w konflikt, oczekując zaspokojenia tej potrzeby od innej osoby? Krytyką, obroną, pogardą, kontrolą czy blokadą swojej potrzeby emocjonalnej?

Co by mogło się stać, gdybyś w sytuacji konfliktu, zaopiekował/ła się swoją potrzebą, zamiast kierować je do innej osoby?

Do tego potrzebujesz zrozumienia swoich potrzeb i mechanizmów obronnych. Wtedy świadomie przeżyta sytuacja konfliktowa może pomóc ci głębiej poznać siebie i innych ludzi.

20/01/2026

„Bywają takie chwile, kiedy uzasadnione jest odcięcie się od innych, na ogół jednak należy zaakceptować fakt, że drugi człowiek się nie zmieni. Czasem praca polega na tym, by odmienić sposób, w jaki odnosisz się do niezdolności tej osoby do zmiany. Czasami uzdrowienie polega na porzuceniu nadziei, że zostaniesz dostrzeżony, usłyszany i zrozumiany, a następnie na wyborze nowego sposobu zaangażowania się w tę relację tak, by iść naprzód.”
Vienna Pharon, Traumy dzieciństwa

Na różne sposoby starasz się być dostrzeżona/y, usłyszana/y i zrozumiana/y, pragniesz, aby uznano twój ból, a napotykasz defensywną wrogość, lekceważenie i zaprzeczanie. I to może się nie zmienić. Być może nigdy twój ból nie zostanie uznany.

Uzdrowienie prowadzi przez pozwolenie sobie na poczucie bólu i opłakanie straty. Przez zaopiekowanie się sobą. A wreszcie przez uwolnienie się od fantazji i zyskanie jasności i pewności, która daje spokój i osadzenie w realności.

Nieustająca nadzieja, która chroniła przed bólem i rozczarowaniem, pozwalając wytrwać w oczekiwaniu na pożądany wynik, w pewnym momencie staje się pułapką, odbierającą sprawczość poprzez znieczulanie. Porzucenie jej jest bolesne, ale pozwala stanąć na swoich nogach i pójść naprzód.

Porzucenie nieustającej nadziei jest wycofaniem swojego zaangażowania z konfliktu, zastąpieniem reaktywności zrozumieniem.

13/01/2026

„Kiedy nie czujesz się wartościowy, nie masz poczucia, że zasługujesz na dobre rzeczy. Nie masz poczucia, że jesteś wystarczająco dobry - a tak jest - by móc liczyć na miłość, uwagę, obecność i zaangażowanie. Może trudno ci uwierzyć, że możesz sobie pozwolić na radość, swobodę i partnerstwo. Zranienie związane z poczuciem własnej wartości może oznaczać, że trudno ci wierzyć, że jesteś cenny i wartościowy, że zasługujesz na rzeczy, których pragniesz, i że wcale nie musisz być idealny, by je otrzymać.

W głębi duszy zmaga się z tym wielu ludzi. Wydaje ci się, że jesteś zbyt dziwny albo leniwy, albo po prostu nie zasługujesz na relacje. Zadajesz sobie pytania: Jak ktoś miałby mnie kochać, skoro nie kochali mnie nawet rodzice? Czy zasługuję na miłość, skoro nie odnoszę sukcesów? Czy ktoś zechce ze mną być? Czy zasługuję, by ktoś mnie wybrał, skoro nie jestem dobrym człowiekiem? Ta lista jest długa.

Jestem bezwartościowy, ponieważ... Wydaje się, że odpowiedzi się nie kończą.

A jeśli całe to zdanie jest nieprawdziwe? A jeśli jesteś wartościowy i zasługujesz na dobre rzeczy? Jeśli zasługujesz na miłość i radość, i silne relacje?

Przecież nie urodziłeś się bezwartościowy, więc co takiego wydarzyło się pomiędzy twoimi narodzinami a chwilą, w której podważasz swoją wartość?”

Vienna Pharaon, Traumy dzieciństwa