Ewa Kaleta, psychoterapeuta

14/02/2026

Miła jest myśl, że już w wiekach średnich szukano sposobów, by osoby chorujące na epilepsję i inne choroby nerwowe miały swojego orędownika, możnego, wpływowego opiekuna 🎈⚘️😇

Mało kto o tym mówi, ale Święty Walenty był też patronem osób cierpiących na padaczkę i tego, co dawniej nazywano chorobami nerwowymi.

W czasach, gdy nie rozumiano jeszcze, czym jest epilepsja, depresja czy psychoza, ludzie próbowali nadać sens temu, co przerażało. Napad drgawek, utrata kontaktu z rzeczywistością, silne lęki – to były doświadczenia graniczne, niezrozumiałe, budzące strach.

Nie było psychiatrii, ale była potrzeba, żeby ktoś czuwał nad tym, co wymyka się kontroli.

Dziś wiemy więcej. Rozróżniamy zaburzenia neurologiczne od psychicznych. Mamy terapię, leki, badania naukowe. A jednak jedno się nie zmieniło – ludzie nadal potrzebują poczucia, że w swoim cierpieniu nie są sami.

Dla mnie to poruszające, że nawet w średniowieczu próbowano (nawet jeśli nieumiejętnie) objąć opieką tych, których zachowanie było inne, trudne, niezrozumiałe. Może to przypomnienie, że zdrowie psychiczne nie jest modą naszych czasów. To część ludzkiej historii.

Może więc 14 lutego to nie tylko święto miłości romantycznej. Może to też dobry moment, żeby okazać łagodność sobie – zwłaszcza wtedy, gdy nasz umysł nie działa idealnie

A Ty? Obchodzisz walentynki czy też walentynki Cię nie obchodzą? 🙃

12/02/2026

Smacznego!
Wybierz coś dla siebie i nie bądź zbyt surowy.
Surowość szkodzi. Pączkom i ludziom też 🙃😁🍩🍩🍩

Tłusty Czwartek: rozszerzony katalog mechanizmów obronnych:

🍩 Racjonalizacja
„To element dziedzictwa kulturowego. W zasadzie spełniam obowiązek społeczny.”

🍩Zaprzeczenie
„To mały pączek.” (ma 12 cm średnicy).

🍩Wyparcie
„Nie pamiętam momentu, w którym sięgnąłem po czwartego.”

🍩Projekcja
„Ty to chyba masz problem z jedzeniem słodyczy.”

🍩 Rozszczepienie
Przed południem: „Pączki są cudowne.”
Wieczorem: „Pączki są złe. Ja jestem beznadziejny.”

🍩 Regresja
„Chcę z marmoladą jak w dzieciństwie!”

🍩 Intelektualizacja
„Cukier aktywuje układ nagrody poprzez dopaminergiczne ścieżki mezolimbiczne.”

🍩 Przemieszczenie
Złość na szefa → pączek z różą.

🍩Sublimacja
„Nie zjem ani jednego. Napiszę o tym post psychoedukacyjny.”

Smacznego!

27/01/2026

Najtrudniej jest zakończyć.
Dotyczy to spraw ważnych i relacji, ale też rzeczy małych, takich jak na przykład domknięcie i zakończenie serii postów na fb.

Pojawia się wtedy wiele uczuć, a prym wiedzie chyba zniechęcenie.

Bo po co angażować się w coś, o czym wiadomo, że się kończy? Czy nie lepiej szybko zamknąć za sobą drzwi i przekierować uwagę na nowe, obiecujące projekty lub relacje?

Koniec to też czasem rozczarowanie, że wydarzyło się tylko tyle, a nie więcej, nie bardziej, nie barwniej i nie mocniej. Często to też smutek, że to już wszystko.

Wszystkie te uczucia są ważne.
Każde zasługuje na to, by je przeżyć.
Można wtedy wyjść, zamknąć za sobą etap życiowy, rok, relację z poczuciem: "Coś tu było i się skończyło. Nie urwało".

🌿🌸🌿

Obrazki z wnętrza, część 4, ostatnia.

Rys. 1. Każda zmiana może budzić niepokój. Również zmiana na lepsze.

Rys. 2. Tylko martwe ciało pozbawione jest napięć.

Rys. 3. Każdy koniec jest nowym początkiem a na terapię można wrócić, a nawet wracać.

Za: Potato Face 🌸

01/01/2026

Jak wygląda człowiek który ma rację?
Dlaczego ciągle go szukamy?
Skąd pochodzi myśl, że człowiek, który szuka, wątpi, stawia pytania i hipotezy jest mniej wart poznania niż ten, który ma pewność, że ma rację?

Donald Winnicott w dość osobisty sposób pisał o tym niezwykle trafnie. Pisał o matce, która ma wątpliwości i o takiej, która wszystko wie najlepiej:

„W ludzkiej naturze jest wiele spraw głęboko ukrytych i ja osobiście wolałbym być dzieckiem matki, która boryka się z wewnętrznymi konfliktami istoty ludzkiej, niż takiej, dla której wszystko jest łatwe i proste, która zna odpowiedzi na wszystkie pytania i której nigdy nie nękają wątpliwości".

Na nowy początek Roku 2026 wybieram myśl, by polubić (także w sobie) tego, który nie wie, zastanawia się, pyta, sprawdza, testuje. Od tego zaczyna się wszelkie poznanie i każdy rozwój - od "nie wiem, ale się dowiem".

Tej ciekawości i podążającej za nią nadziei na to, że jest przed nami coś dobrego i możemy po to sięgać życzę nam wszystkim na Nowy Rok 2026 ✨️🎉✨️

🖼 August Renoir, Macierzyństwo

24/12/2025

Święta Bożego Narodzenia są po to,
żeby się nakarmić,
nasycić,
ogrzać i ukoić.

Niech sens wcielony
w to, co bliskie:
stół, opłatek,
lampki na choince,
prezent przyjęty
i podarowany
będzie z nami wszystkimi.

Wesołych Świąt! 🎄✨️

19/12/2025

Są przyjemności nieoczywiste, których dotąd nie zaznałam, bo nie było okazji.
Okazja pojawiła się dzisiaj.

Pojechałam do Warszawy na ostatnie już w tym roku spotkanie grupy seminaryjno-superwizyjnej skupionej wokół tematu "Outsider, miejsce psychozy w psychoanalizie".

W pobliżu dworca Warszawa Centralna jest Starbucks, do którego zazwyczaj zaglądam przed zajęciami. A tam - wśród stołów i krzeseł, w kolejce do lady i do toalety - tygiel języków: wschodnie, zachodnie, brzmiące znajomo i zupełnie obco.

Gdy składałam zamówienie, poczułam przyjemność, bo sprzedawca mówił tym samym językiem, co ja.
To był rozbłysk przyjemnego rozpoznania: jesteśmy do siebie podobni, jakoś sobie bliscy, bo mówimy tym samym językiem.

I nie ma znaczenia, że tylko przez chwilę, że tylko o kawie, rogaliku i płatności.

Poniosłam dalej przez Warszawę tę przyjemność rozpoznania w drugim człowieku kogoś podobnego i bliskiego. To doświadczenie połączyło się później z treściami omawianymi na seminarium.

Język często służy nam za narzędzie poznania i rozpoznania:
kto swój, kto obcy,
kto podobny do nas - więc bliski,
a kto inny - więc jakoś odległy, odmienny, czasem obcy, a nawet wrogi.

Wracam teraz pociągiem do domu i - tak się złożyło - dzielę przedział kolejowy z barwną rodziną z dwójką dzieci.
Mówią językiem, którego nie rozumiem.
Jedzą palcami potrawy, których nie znam.

Kim są?
Kim ja jestem dla nich, gdy kilka razy z rzędu głośno kicham w rękaw, a oni udają, że nic się nie dzieje.

17/12/2025

Obrazki z wnętrza, część 3.
Z wnętrza gabinetu, ale też z wnętrza osoby, która - jak sama mówi o sobie - nasiedziała się w tych wnętrzach.

Rys. 1. Zwyczajne uczucia, zwyczajne relacje, zwyczajne życie - i to już wszystko? I to ma mi wystarczyć?

Rys. 2. Czasem się nam wydaje, że najlepsza wersja siebie to ta najsurowsza wersja siebie.

Rys. 3. Bywa, że życie toczy się w głowie i tam szukamy rozwiązań a tymczasem uczucia leżą odłogiem w trawie 🌾🌾💎🌾🌾

Za: Potato Face 💎

09/12/2025

Obrazki z wnętrza cd.
Z wnętrza gabinetu, ale też z wnętrza osoby, która - jak sama mówi o sobie - nasiedziała się w tych wnętrzach.

Rys. 4. Bohater wrażliwy i świadomy - lubisz go w sobie, czy raczej nie?

Rys. 5. Ach te wybory... czyli "nie można mieć wszystkiego", jak mówiły kiedyś babcie albo "d...a jest zawsze z tyłu", jak babcie raczej nigdy nie mówiły 🙃

Rys. 6. Przejście od idealizacji - jeśli miłość, to tylko bezwarunkowa - do akceptacji tego, co realne, a nie idealne, to duży krok dla każdego.

Za: Potato Face 💚

08/12/2025

Obrazki z wnętrza gabinetu, ale też z wnętrza osoby, która - jak sama mówi o sobie - nasiedziała się w tych wnętrzach.

Rys. 1. Zacząć jest trudno. Ale gdy się chce, to jest trochę łatwiej.

Rys. 2. Dobre słowo i wsparcie społeczne dodają lekkości nawet gdy temat jest ciężki.

Rys. 3. Człowiek może wyjść ze szkoły, ale szkoła z człowieka nigdy (albo z najwyższym trudem).

Cdn. 😊

Za: Potato Face 💚

02/12/2025

Co zamieszczę post, nawet taki jak ten - zaczerpnięty z innej strony - facebook zachęca mnie, a nawet nakłania, żebym przekształciła go w "wydarzenie".

A ja nie chcę wydarzeń - jeszcze więcej wydarzeń, jeszcze więcej aktywności - chcę refleksji, myśli, zamyśleń...

Dobrego, łagodnego grudnia! ❄️⌛️❄️⏳️❄️🌲🌲🌲

Wszystkiego dobrego ❄️🍀

27/10/2025

Alternatywa dla psychoterapii 😉

Spokojnej nocy.

08/10/2025

Do moich koleżanek i znajomych Pań 😍 Rusza grupa rozwojowa (nie terapeutyczna) dla kobiet.
Czwartki wieczorem w Obornikach od jutra, więc już.
Miejsce jest urocze, a prowadzące kompetentne i życzliwe. A może odwrotnie, a może wszystko naraz i razem 🙃
W każdym razie:
Serdecznie polecam❣️

Krótko i na temat😊
Kobiety Drogie zapraszam na spotkanie grupy kobiet. To ten ostatni moment, by dołączyć, jeśli grupa ruszy w najbliższy czwartek, 9 października.

Chyba, że nie ruszy... jeszcze teraz. Na dziś sytuacja jest tzw 50/50. Dlatego dołączać jeszcze można 👈

Jesień i zima to doskonały czas na spotkania, rozmowy, na celebrowanie bycia razem, na refleksję nad życiem.
Tego wszystkiego można doświadczyć w grupie kobiet. Stąd uparcie zapraszam. Bo wiem, że warto 🧡

Oczywiście nie zawsze to jest ten właściwy czas, ta forma, czy po prostu ta potrzeba. Jeśli tak jest, to oczywiście nie namawiam. Wręcz bym zniechęcała. Bo to naprawdę ważne, by żyć w zgodzie ze sobą 💚

Jeśli jednak nie zgłosiłaś się Droga Kobieto, bo...
..jak zwykle nie masz czasu na siebie samą..uważasz, ze nie powinnaś wydawać na siebie "tyle pieniędzy"...wieczorami sprzątasz kuchnię, bo kto inny miały to zrobić...czujesz się samotna, ale obawiasz bycia w grupie..trudno Ci zmobilizować się i wyjść po południu z domu, ale ten czas jakoś i tak nie przynosi Ci regeneracji....

Jeśli tak to wygląda, to może jednak zastanów się naprawdę poważnie, czy naprawdę tak chcesz żyć?

Bo dobre życie jest możliwe i dużo (choć nie wszystko) zależy od tego, co wybieramy 🫶

P.S Tekst powstał do newslettera, ale i tu pozwalam sobie wkleić.
P.S. Gdy spojrzałam w galerię zdjęć, stwierdzam, że miłośniczka wrzosów to ja;)

Tutaj szczegółowy opis grupy (i na stronie www też jest):

https://fb.me/e/6yWHML1qD