Mariposa gabinety psychologiczne i logopedia

29/11/2025

Jakiś czasu otrzymałam nagrodę Prezydenta Miasta Poznania...

Dlaczego piszę o tym dziś?

Bo to mój wyraz wdzięczności za relację, która była, a która się skończyła. Z Osobą, która mnie Zobaczyła, Doceniła... która była dla mnie ogromnym, zawodowym wsparciem.

Nagroda ta, to nie tylko gratyfikacja finansowa za to, co robię na codzień, ale także symbol tego, że warto szukać dla siebie własnego, bezpiecznego miejsca (pracy, ale nie tylko).

Jak wiecie, od września wiele się dla mnie zawodowo zmieniło.
Była to zmiana, której się bałam, a która przyniosła wiele napięcia, lęku, złości, frustracji, niezrozumienia.

Dziękuję Wam wszystkim, którzy pytaliście, martwiliście się, byliście po prostu i pomagaliście mi w przejściu przez zmianę.

Dziś mam poczucie siły i wpływu.
Stoję na rozdrożu - znów w obliczu decyzji
o kolejnych zmianach lub nie_zmianach.

Dziękuję!
Bądźcie dalej obok - to dla mnie ważne, wzmacniające ❤️

27/11/2025

Ważny dla mnie warsztat...
Ważny z kilku powodów:

1. Tematyka faz przejściowych w rodzinie to z pewnością temat, z którym spotyka się na codzień terapeuta systemowy.

2. Jest to ostatnie szkolenie, które domyka mój proces kształcenia (innymi słowy, pozwala mi zamknąć pakiet godzin, niezbędnych do zakończenia szkolenia w nurcie systemowym).

3. Pokazał mi, jak często nasze oczekiwania determinują nastawienie na to, z czym się spotykamy.
Wbrew pozorom warsztat dotyczył głównie fazy okołoporodowej... tak ważnej, a tak często niedocenianej. Fazy, o której wielu specjalistów wie niewiele, o którą nie pytają w wywiadzie...

Dla mnie to z pewnością pewna faza zamknięcia...
Zamknięcia ostatnich 7 lat kształcenia.
Ale też otwarcia.
Przede mną już "tylko" opis przypadków, przygotowanie się do egzaminu certyfikacynego i sam egzamin...

Co dalej?
Życie....

•wtts •szkolenie •fazy •rodzina •poród •zmiana •życie •terapiasystemowa •terapiarodzinna

12/10/2025

Od wczesnego dzieciństwa czuła, że jest inna niż pozostałe dzieci...
Szybko nauczyła się, że mówienie prawdy przeraża ludzi i mówiąc wprost- nie opłaca się.
Czuła emocje, ale były one spłaszczone, niepełne, ograniczały się do tych podstawowych.
By poradzić sobie z narastającym napięciem, krzywdziła innych, kradła, włamywała się...
Rozrabiała, aby wypełnić pustkę.
Szybko nauczyła się zachowań społecznych, aby mniej odróżniać się od innych ludzi, a przejmując ich cechy osobowości sprawiała, że ludzie patrzyli na nią mniej podejrzliwie...

Nieuczciwość i manipulacja stały się jej szansą na życie w społeczeństwie.

Czy była w stanie odmienić swój los?
Jak potoczyło się jej życie?
Jak poradziła sobie z mrocznymi popędami?

Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w pozycji "Socjopatka" .
Jest to z pewnością pozycja dla ludzi
o mocnych nerwach, trudna, chwilami budząca lęk, natomiast potrzebna i dająca również nadzieję, na to, że przy wsparciu ważnych osób, można pokonać wiele trudności, poradzić sobie z "przeznaczeniem" i zmienić je.

Dziękuję za książkę do recenzji

10/09/2025

"Jak płynąć, gdy wiatr nie dmie w żagle..."?
Korzystając z różnych zasobów zapewne...

Kolejny, trafiony warsztat, który jest dla mnie uzyteczny nie tylko w kontekście mojej pracy gabinetowej...

Jak radzić sobie z utknięciem podczas psychoterapii...
Jak radzić sobie z UTKNIĘCIEM w ogóle?

Pozostaję pod ogromnym pozytywnym wpływem prowadzącej oraz treści, które zostają ze mną na dłużej.

Zadaję sobie nie tylko pytanie o to, jak płynąć, gdy wiatr nie dmie, ale o to, jak płynąć, gdy wiatr dmie w oczy lub wieje
z innej strony, niż się spodziewałam.
Powodując chaos, niezrozumienie, konieczność poukładania pewnych tematów na nowo...

Natknęłam się kiedyś na cytat, mówiący o tym, że jeśli wydaje się Tobie, że sprawy nie układają się tak, jak byś chciał*, to znaczy, że jeszcze się układają, mówiąc terapeutycznie- są w procesie.
I ja jestem w procesie...

29/08/2025

Ostatni czas był dla mnie trudny, wymagający, pojawiły się liczne wyzwania zawodowe, których się nie spodziewałam, a nie wszystkie dziś wydają mi się korzystne...

Miesiąc temu wzięłam udział w szkoleniu dotyczącym zmiany, przemijania...

Nie spodziewałam się, że zmiana czeka za rogiem...że zaatakuje z nienacka, obezwładni, że nic już nie będzie takie samo.

Dziś, po odebraniu aktu nadania dyplomowania czuję dumę i ulgę - bo pewien etap udało się zamknąć.

Ale towarzyszy mi również wiele niepokoju, znaków zapytania, pożegnań, poczucia straty...
Od września przyjdzie Nowe (zawodowe).
Trzymajcie proszę kciuki, żebym znalazła w sobie siłę, aby tę zmianę przyjąć, zaakceptować, odnaleźć się.

•zmiany •przemijanie •strata •nieprzewidywalność

21/08/2025

Na książkę trafiłam przez absolutny przypadek...

Zainteresowała mnie szata graficzna
i wydawnictwo, którego książek mam już kilka, a które jest dość mało znane (niesłusznie, moim zdaniem).

"Niespokojny umysł. Siedem historii o życiu nastolatków" to pozycja obowiązkowa w gabinetach psychologów
i terapeutów pracujących z młodzieżą i ich rodzinami.

Co mnie w niej ujęło?
To, że:
🪼powstała w oparciu o serial animowany wyprodukowany dla BBC i zawiera prawdziwe wypowiedzi młodzieży, doświadczającej problemów

🪼Autorka jest psychologiem klinicznym, ma doświadczenie w pracy z młodymi, doświadczającymi osamotnienia w swoich zmaganiach z problemami

🪼w książce znajdziecie 7 historii nastolatków borykających się z an0reksją, samo0kaleczaniem, uzależnieniem, zastraszaniem, depresją, lękiem...
🪼grafika jest atrakcyjna dla młodych, trafia do nich
🪼na końcu książki znajdziecie opis
i przydatne interwencje w omawianych trudnościach

🪼znajdziecie wskazówki gdzie młody człowiek może uzyskać niezbędną pomoc psychologiczną.

Polecam pozycję zarówno dla specjalistów, rodziców, jak i nastolatków.

Egzemplarz własny.

•psycholog •psychologia •nastolatki •mlodzież •problemy

06/08/2025

Dziś chciałam zaprosić Państwa do dyskusji na temat oczekiwań - oczekiwań Klientów do terapeuty oraz do procesu terapii...

Często zdarza się, że Klient przyglądając się celowi/celom terapii ma wyobrażenie, że (jak w cytacie), terapeuta zabierze od Klienta to co trudne/ niewygodne/ "destrukcyjne".
Że na skutek terapii zniknie lęk, partner/ka zmieni się, dziecko zacznie zachowywać zgodnie z oczekiwaniami Klienta. I kiedy mówię, że mogę pomóc, towarzyszyć, być obok, wesprzeć w znalezieniu nowych ścieżek, zdarza się, że pojawia się rozczarowanie, smutek, żal, czasami złość.

Bo terapia miała zadziałać jak magiczna różdżka,
a terapeuta jak posiadacz tajemnych mocy.

Tymczasem, jak często mówię Klientom - terapia
i siłownia mają z sobą wiele wspólnego.
Nie wystarczy chodzić na siłownię raz na jakiś czas, aby urosły mięśnie, sylwetka "się poprawiła", a ciało stało się silniejsze.
Konieczne jest zaangażowanie, praca własna, systematyczność (!) i przede wszystkim uznanie WŁASNEJ SPRAWCZOŚCI w zmianie...

Jakie są Wasze doświadczenia w temacie?
Jako terapeuta, jako Klient/Pacjent?

•terapia •sprawczość •psychoterapia •zmiana

22/07/2025

Czym jest zmiana? Po czym ją poznać i jak się do niej nastawić? Jak budować relację ze zmianą/zmianami, czego się po zmianach można spodziewać...

A przemijanie?
Czym jest dla mnie, dla Ciebie?
Czy widzisz symptomy przemijania?

Przemija przyroda, zmieniają się pory roku, budynki niszczeją, są wyburzane, budowane nowe...
Przemija człowiek- zmienia się jego ciało i umysł, dynamika, osobowość...
Przemijanie widać w zmarszczkach na twarzy, siwych włosach, coraz słabszym ciele...
W smakach dzieciństwa, które minęło, zapachach, znanych i kochanych, dotyku tych, których już nie ma obok nas, we wspomnieniach...

A na finale?
Śmierć.
Jakie emocje we mnie budzi? Jak sobie radzić
z myślą o własnej śmiertelności, ale też śmiertelności i kruchości życia bliskich, znajomych?

Czy warto odpowiadać sobie na powyższe pytania?
Warto... warto przyjrzeć się sobie w kontekście zmian, przemijania, śmierci... By lepiej pomagająca Klientom w ich "przejściach", by lepiej radzić sobie samemu z własnymi "plamkami ślepymi".

A Ty?
Jak sobie radzisz z powyższymi tematami?
Jakie odczuwasz emocje?

•strata •przemijanie •zmiany •zmiana •kruchość •śmiertelność

22/07/2025

20/07/2025

Adaptacja przedszkolna to proces, który nie dotyczy wyłącznie dziecka.
W dużej mierze postawa rodzica/ców ma ogromne znaczenie i może wspomóc lub zaburzyć adaptację.

W związku z tym, kluczem jest zadbanie o SIEBIE podczas adaptacji przedszkolnej (I nie tylko) dziecka.

Jak to zrobić?
🎯 sprawdź, jakie emocje towarzyszą Tobie, gdy myślisz o przedszkolu - czy jest to lęk, napięcie, wstyd? Czy pamiętasz własny czas w przedszkolu?
Jakie towarzyszą mu wspomnienia?
Zadbaj o to, aby Twoje trudne doświadczenia nie miały wpływu na adaptację dziecka.

🎯 przyjrzyj się własnym OCZEKIWANIOM co do placówki - głównie w kontekście własnych wartości, tego, co dla Ciebie ważne (czy ma być własna kuchnia, czy catering, czy dziecko miałoby mieć drzemkę, czy zależy Ci, aby wchodzić do placówki, czy jest dla Ciebie ok żegnanie dziecka w holu).

🎯 od początku zadbaj o relację z nauczycielem Twojego dziecka - pamietajac, że oboje macie na nią wpływ. Jeśli nie ufasz nauczycielowi (z różnych względów) nie bój się rozmawiać, mówić o swoich obawach. Nie neguj informacji od nauczyciela
o dziecku (nawet jeśli są trudne) - nauczycielowi zależy na prawidłowym rozwoju Twojego dziecka, tak samo, jak Tobie. Bądź uważn* na to, jak i co mówisz o nauczycielu w domu

🎯 korzystaj z grup komunikacyjnych z innymi rodzicami z grupy dziecka, ale staraj się robić to racjonalnie i z głową. Często na grupach takich pojawiają się hejt, złość, nagonka na nauczycieli
i innych rodziców, a nawet dzieci

🎯 jeśli pojawią się trudności w adaptacji, zawsze szukaj wsparcia w osobach, które są w placówce dostępne dla Ciebie - nauczycielu czy specjaliście (psycholog, pedagog specjalny).

I NAJWAŻNIEJSZE!

DAJ SOBIE I DZIECKU CZAS!

Adaptacja jest procesem i może trwać (nawet kilka miesięcy a czasami cały rok - jeśli dziecko ma częste absencje)

Dodasz coś od siebie?

•Adaptacja •przedszkole •poznań •psycholog •rozwojdziecka •akacjaadaptacja

18/07/2025

Dzielę się dziś moją radością i... ulgą.

Czy psychologowi dyplomowanie "daje" cokolwiek? Z takimi pytaniami spotykałam się dość często.

A także z niezrozumieniem, po co robię awans zawodowy, który de facto dotyczy nauczycieli...

Ale dziś przychodzę głównie z wdzięcznością dla osób, które:

🍉 motywowały mnie do tego, żeby awans jednak robić
🍉 wspierały w decyzji, kiedy miałam dość i mówiłam sobie "po co mi to?"
🍉 wierzyły we mnie i w to, że praca jaką wykonuję ma SENS -dla nich, dla rodziców i dla samych dzieci, z którymi na codzień pracuję w przedszkolu (choć bywało, że sama tego sensu widziałam coraz mniej, lub wcale...)
🍉 I w końcu: słuchały mojego marudzenia (albo udawały, że słuchają 😁) i były gotowe odłożyć swoje plany na później, żeby dyplomowanie mogło się dziać (tu moja kochana Rodzina i najbliżsi)

Bardzo jestem Wam dziś wdzieczna i dziękuję Wam z tego miejsca.

Czy polecam młodym psychologom realizować awans zawodowy?
Tak! Z całego serca! Wymagania awansowe
to praca, którą wykonujecie na codzień, która nie zawsze jest dostrzegana, bo "niewidoczna", mało "spektakularna", często wykonywania w samotności.
Skąd o tym wiem? Bo ja również mam takie doświadczenia!
Co daje awans?
Satysfakcję? Wyższe zarobki? Dumę?
Tak, wszystko powyższe!



•awans •oświata •edukacja •psycholog •dyplomowanie

16/07/2025

Zastanawiasz się, jak możesz pomóc swojemu dziecku w adaptacji do placówki?

A może jesteś już w trakcie tego procesu i chcesz go udoskonalić?

Co możesz zrobić?

🍬 w przypadku ważnych zmian dla dziecka (a jest nią adaptacja) postaraj się wprowadzić jedną zmianą i ograniczyć inne (na tyle, na ile to możliwe).

🍇 postaraj się, aby dziecko miało pozytywne doświadczenia pozostawania pod opieką innych dorosłych osób (dziadkowie, opiekunka, przyjaciele rodziny itp.) - doświadczenie pożegnania z rodzicami, a następnie ponownego spotkania, da dziecku świadomość, że rodzice po nie wracają,
że opieka innej osoby również może być czuła i uważna, że rozstanie nie jest tragedią i końcem relacji

🍉 zadbaj o samodzielność dziecka w zakresie samoobsługi - im więcej dziecko potrafi zrobić samo, tym bardziej sprawcze będzie się czuło. Pamiętaj, że poczucie sprawczości buduje poczucie własnej wartości.

🍏 zadbaj o komunikację werbalną dziecka - to ważne, aby dziecko potrafiło komunikować swoje potrzeby (także fizjologiczne). Zarówno w relacji
z dorosłymi mowa jest ogromnym wsparciem, gwarancją zaspokojenia potrzeb, jak i w przypadku relacji rówieśniczych daje możliwość współbrzmienia i współdziałania!
Jeśli masz wątpliwości co do rozwoju mowy swojego dziecka - udaj się do specjalisty (logopedy)

🍒 bądź uważn* na uczucia swojego dziecka
w kontekście przedszkola (placówki). Rozmawiaj, nazywaj emocje, dopytuj, ale jeśli dziecko nie chce rozmawiać, uszanuj i daj mu przestrzeń na rozmowę kiedy będzie gotowe (np. wieczorem przed snem).

Co jeszcze wydaje Wam się ważne/ potrzebne
w kontekście adaptacji do placówki?

Jakie wyzwania spotkaliście Państwo
w dotychczasowej adaptacji?
____


•przedszkole •Adaptacja •psychologdziecięcy •psychologiamałegodziecka