Zmiana Gabinet psychoterapii i rozwoju osobistego

15/09/2025

MIEJSCE MA ZNACZENIE - NEURONALNE ŚLADY w układzie nerwowym.

Miejsca, w których przebywamy, zostawiają w nas ślady — nie tylko we wspomnieniach, ale dosłownie w strukturach naszego mózgu. Każde otoczenie, w którym żyjemy i do którego wracamy, tworzy w nas NEURONALNĄ MAPĘ MIEJSCA — zapis rytmu, zapachów, światła, krajobrazu i emocjonalnego klimatu. Z czasem ten zapis odciska się w naszym układzie nerwowym i zaczyna współkształtować nasze nawyki, sposób myślenia i samopoczucie.

Przez wiele lat mieszkałam w dużym mieście. Szybki krok, nieustanny zgiełk, światła i muzyka w tle — to było tło mojego życia. Codzienność składała się z listy zadań oznaczonych jako „pilne”, zadań, które nigdy się nie kończyły, tylko piętrzyły. Duży ruch samochodowy, korki i sygnały klaksonów wypełniały przestrzeń, nawet gdy nie wychodziłam z domu — wszystko było szybkie, głośne i naglące.
Mój układ nerwowy wchodził w ten rytm, ucząc się filtrować natłok bodźców, ale za cenę nieustannej gotowości. Z czasem przestałam znać stan naturalnego wyciszenia. Szukałam go w weekendowych ucieczkach w przyrodę — kilka godzin ciszy i zieleni potrafiło zrobić dla mnie więcej niż cały tydzień snu.
Wtedy wiedziałam, że potrzebuję zieleni i wypoczynku, i że to podświadomie mnie wspiera. Dziś dodatkowo wiem, że to także neurobiologia: hałasy miasta aktywują dwa kluczowe obszary w mózgu — korę słuchową i ciało migdałowate. To pobudzenie powoduje wzrost wydzielania adrenaliny i kortyzolu, podczas gdy kontakt z naturą je obniża.

Dziś mieszkam na wsi, w rytmie czterech pór roku. Widzę, jak moje ciało przez te lata zsynchronizowało się z naturą. Zniknęło napięcie, które kiedyś uważałam za „normalne tło życia”. Przeszłam detoks od nadmiarowości bodźców: cisza stała się moim nowym punktem odniesienia.

Kilka dni temu spędziłam sześć godzin w przychodni onkologicznej dla zwierząt. Powietrze tam było gęste od stresu. Zestresowane zwierzęta, ich zatroskani opiekunowie, lekarze w gotowości. Na moje pytanie do lekarki, jak sobie radzą z tym obciążeniem, usłyszałam: „DO WSZYSTKIEGO MOŻNA SIĘ PRZYZWYCZAIĆ”.

I wtedy uderzyło mnie, jak zdradliwe bywa PRZYZWYCZAJENIE. Bo PRZYZWYCZAJENIE TŁUMI CZUJNOŚĆ, ZACIERA GRANICĘ GRANICĘ MIĘDZY TYM, CO NAS WSPIERA, A TYM CO NAS WYNISZCZA. Przestajemy zauważać, że jesteśmy w trybie ciągłej mobilizacji — gotowi do ratowania, pomagania, działania — i tracimy zdolność przełączania się na tryb regeneracji.
Gdy wróciłam z tej przychodni, potrzebowałam dwóch dni w naturze, żeby mój układ nerwowy wrócił do karmiącego stanu.

Neurobiologia nie pozostawia wątpliwości: nasze mózgi są jak gąbki. Pochłaniają dźwięki, zapachy, światło, rytm życia. Dlatego WARTO PRZYGLĄDAĆ SIĘ TEMU, CZYM NA KAŻDEGO DNIA NASIĄKAMY.
Światło dzienne reguluje rytm dobowy i produkcję melatoniny, a świeże powietrze dotlenia mózg, wspierając koncentrację i pamięć. Każde miejsce — wieś, ulica w mieście, muzeum, przychodnia onkologiczna — tworzy własną neuronalną mapę i zostawia ślady w naszym układzie nerwowym. Wspierające miejsca zwiększają wydzielanie oksytocyny i serotoniny, a toksyczna atmosfera podbija adrenalinę i kortyzol.

Miejsca, w których jesteśmy, POWOLI WPISUJĄ SIĘ W NASZ UKŁAD NERWOWY — swoim rytmem, dźwiękami, zapachami, światłem i atmosferą. Z CZASEM STAJĄ SIĘ CZĘŚCIĄ NASZEGO WEWNĘTRZNEGO KRAJOBRAZU.
Dlatego warto wplatać w codzienność drobne elementy, które nas koją i przypominają ciału, co to znaczy BEZPIECZNIE i że może się zatrzymać.

To mogą być MAŁE GESTY:
- popatrzenie w okno, kiedy pracujemy,
- posłuchanie śpiewu ptaków,
- dwie minuty głębszych oddechów,
- zapach, który lubimy,
- przytulenie siebie,
- kwiaty w wazonie,
- zabawa z dzieckiem,
- pogłaskanie psa,
- poczucie wiatru i słońca na twarzy..

Takie chwile troski o zmysły pomagają naszemu układowi nerwowemu odzyskać równowagę — i stopniowo przekształcają naszą neuronalną mapę, wprowadzając w codzienność więcej spokoju, lekkości i regeneracji.

Bo troska o siebie zaczyna się właśnie tu — TAM, GDZIE TERAZ JESTEŚMY.

A Ty jakie MAŁE GESTY lubisz?
Co Ciebie wspiera w miejscu gdzie przebywasz?

04/10/2020

Moje doświadczenie z EMDR.
Z ciekawości, na fali coraz silniejszego zainteresowania traumatologią, szukania doświadczeń, sprawdzania. Szukania narzędzi.
Zdziwienie. Przede wszystkim tym, jakim katalizatorem procesu okazuje się być z pozoru prosta stymulacja układu nerwowego.
Co po raz kolejny mocno konfrontuje mnie z tym, że każdy z nas jest całością.

20/10/2019

Łukasz Święcicki - Depresja w pytaniach pacjentów i odpowiedziach eksperta

Do poczytania Depresja   Depresja – poczucie utknięcia na zawsze w stanie bez radości. Czasem w pajęczynie fizycznych objawów, skłaniających do szukania pomocy medycznej, choć wyniki kolejnych badań wychodzą prawidłowo i kolejni lekarze patrzą na pacjenta coraz bardziej sceptycznie. De...

22/07/2019

Po przodkach dziedziczymy nie tylko kolor oczu czy skłonność do niektórych chorób. Jak dowodzą najnowsze badania – mogą nam oni przekazać także lęki po traumatycznych przeżyciach.

22/08/2018

Superwizja we Wrocławiu. Mamy jeszcze miejsca na grupę Marcina Stacha. Zapisy u Tereni w Biurze. Zapraszamy!

18/07/2018

Z życzeniami dobrej ciszy na dziś

03/07/2018

W latach 90. w Niemczech przeprowadzono na ogromną skalę projekt badawczy, na podstawie którego powstała lista wiedzy i doświadczeń, jakie warto by każdy siedmiolatek miał w swoim wyposażeniu. Oto niektóre punkty tej listy:
* Odczuwać własną obecność jako coś pozytywnego.
* Nie mylić głodu z gniewem, zmęczenia ze smutkiem.
* Rozpoznawać podstawowe zależności między tym, co dzieje się z ciałem i z uczuciami, np. kiedy się boję, boli mnie brzuch.
* Znać opisy stanów uczuciowych: „Gotuje się we mnie...", „być w skowronkach".
* Wspólnie z ojcem gotować, sprzątać, biwakować, chodzić po lesie. W czasie choroby być przez niego pielęgnowanym.
* Doświadczyć tego, że człowiek unosi się na wodzie.
* Umieć się huśtać: wiedzieć, co jego ciało robi z huśtawką, co huśtawka robi z jego ciałem.
* Odbyć co najmniej jedną wojnę na poduszki.
* Ulepić bałwana. Zbudować zamek z piasku i tamę na strumieniu. Zrobić z rodzicami pochodnię, wiatrak.
* Umieć rozpalić i zgasić ognisko na polanie.
* Robić masło. Ubijać śmietanę. Mieszać, kroić, obierać ze skóry, zagniatać, przecierać przez sitko. Wiedzieć, co znaczy „szczypta soli".
* Doświadczyć, jak jego własny pomysł udoskonalenia czegoś jest wprowadzany w życie.
* Podróżować. Doświadczyć różnicy między komfortem a prymitywnymi warunkami. Doświadczyć, czym jest tęsknota za domem.
* Nocować u innej rodziny. Mieć kontakt z innymi modelami rodzin, innymi zasadami. Znać jakiś zwyczaj obowiązujący tylko we własnej rodzinie.
* Dawać datki. Żebrakowi do kapelusza, do futerału od skrzypiec, do puszki.
* Doświadczyć bycia pod czyjąś opieką w niegroźnej chorobie.
* Umieć się wyciszyć.
* Pójść do muzeum.
* Wybrać rzecz, którą zatrzyma i przekaże własnym dzieciom.
* Chcieć założyć kolekcję.
* Mieć świadomość ogromu świata, istnienia innych kontynentów.
* Odczuwać różnicę między jedzeniem a posiłkiem. Ruchem a gestem. Brzydkim i ładnym zapachem. Hałasem a dźwiękiem. Widzeniem, patrzeniem, spoglądaniem.
* Znać numery telefonów alarmowych.
* Umieć dotrzymać tajemnicy.
* Pamiętać o dotrzymaniu przyrzeczenia.
* Widzieć, że własne interesy mogą być reprezentowane przez innych.
* Znać metody zabezpieczania przed zepsuciem się jedzenia.
* Samemu coś zreperować.
* Znać różnicę między targiem a supermarketem.
* Wytłumaczyć coś dorosłemu.
* Wspólnie z dorosłym dojść do tego, że na jakieś pytanie nie ma odpowiedzi
* Wspiąć się na drzewo.
* Umieć się obchodzić z ryglami, kluczami.
* Otrzymać lub wysłać e-mail.
* Zobaczyć, jak wygląda własne imię napisane na piasku? Na śniegu, na leśnej ściółce, na zaparowanej szybie?
* Odczuć radość i podekscytowanie na widok niezapisanej, niezamalowanej kartki papieru.
* Znać jakąś książkę od deski do deski.
* Umieć opowiadać sny.
* Potrafić pogodzić skłócone strony. Nie wziąć udziału w kłótni.
* Wyobrażać sobie samego siebie, zanim przyszedł na świat.
* Przekroić pestkę, zobaczyć jej wnętrze.
* Studiować żyłki na liściu i na własnej ręce.
* Wiedzieć, jak pachną owoce. Mieć ulubione zapachy.
* Umieć naśladować głosy ptaków i zwierząt.
* Słuchać echa i je wywoływać.
* Śpiewać pewnym głosem.
* Poczuć, że jakiś rytm porywa jego nogi do tańca, a jakiejś głośności nie może już wytrzymać.
* Umieć dozować własną siłę (przy bębnieniu, masowaniu).
* Znać wyzwiska. Mieć pojęcie o różnych stylach, konwencjach językowych, gdzie co się mówi.
* Wbić gwóźdź, wkręcić śrubkę, umieć wymienić baterię.
* Schylać się, kiedy komuś coś upadnie.
* Dawać się innym wypowiedzieć. Wiedzieć, co to znaczy. Umieć poczekać na swoją kolej.
* Wiedzieć, że nie wszystkie życzenia od razu się spełniają.
* Odbyć wędrówkę. Doświadczyć odległości, odcinka drogi, po którym chce się pić. Mieć cel przed oczami.
* Znać kilka kształtów liści.
* Wiedzieć, co w przyrodzie jest jadalne, a co nie.
* Odczuć naturę jako przyjaciela i wroga. Naturę wrażliwą na działania człowieka, konieczność jej ochrony. I jako potęgę, niebezpieczeństwo.
* Brać udział w ustalaniu reguł. Zmienić regułę. Kojarzyć pojęcie „wyjątku".
* Znać kolor swoich oczu, namalować autoportret.
* Wyczuć puls u znajomego, u zwierzęcia i u siebie.
* Spotkać znawcę, eksperta, mistrza.
* Odczuć dumę z bycia dzieckiem. Tylko dzieckiem.
(Opracowano na podstawie książki „Co siedmiolatek wiedzieć powinien", Donaty Elschenbroich)

Dodalibyście coś do tej listy?

Czujemy, że to lista opisująca doświadczenia, które dzieci mają w naszej szkole! Rekrutacja do Wolnej Szkoły trwa, zapraszamy na spotkania, można się na nie zapisać poprzez formularz https://goo.gl/forms/A81eqbxVtoDYsyzX2

24/06/2018