Terapia Traumy Magdalena Ładziak

27/05/2026

Przychodzi moment zatrzymania. Zamknięcia pewnego etapu i wejścia w kolejny. Na jakiś czas kończę pracę z klientami, bo przede mną życiowa zmiana...

Myślę dziś dużo o tym, jak każda zmiana, nawet ta wyczekana i dobra, potrafi uruchamiać wiele emocji jednocześnie. Radość miesza się ze wzruszeniem, ekscytacja z lękiem, wdzięczność z tęsknotą.

Kończenie procesu terapeutycznego lub robienie w nim przerwy także niesie różne doświadczenia. Dla mnie i dla moich klientów. W relacji, która przez miesiące lub lata była ważnym, stałym miejscem, naturalne jest to, że pojawiają się emocje, pytania, czasem niepokój, czasem duma z przebytej drogi.

Mam ogromną wdzięczność za wszystkie historie, spotkania, zaufanie i momenty, w których mogłam komuś towarzyszyć. To praca, która bardzo zmienia również mnie.

Wierzę, że życie składa się z etapów. Że czasem trzeba coś domknąć, żeby zrobić miejsce na nowe. I że nawet przerwa może być częścią procesu, dojrzewania, zmiany, troski o siebie.

Dziękuję, że byliście i jesteście częścią tej drogi 🤍

08/04/2026

Powroty do podstaw...ciekawe co odkryje tym razem...

27/03/2026

Terapeuta? Po pierwsze CZŁOWIEK

https://www.facebook.com/share/172cAphrHG/

„jak już znajdziecie te swoje wymarzone prace, do których jesteście tak doskonale wyszkoleni, pamiętajcie, że Waszą prawdziwą pracą jest - jeśli jesteście wolni, pomóc być wolnym komuś innemu, jeśli macie siłę i sprawczość, sprawić, że poczuje ją w sobie ktoś inny”.

Nie wiem, skąd w moich notatkach ten cytat Toni Morrison (i kto go tak pięknie przetłumaczył). Dziś - podczas bardzo rannego pisania - otworzył mi mój dzień.
Dziękuję, że jesteście i jak jesteście.

13/03/2026

Emdr na salonach;)
https://www.instagram.com/reel/DV1jvBpkUyV/?igsh=cjZmbmNxeHo0eXF0

15/01/2026

Osoby z ADHD bywają bardzo wspierające, empatyczne i zaangażowane. O tym już zapewne wiesz🙂
Rzadko odmawiają.
Biorą też na swoje barki sprawy innych. Często ponad swoje siły i możliwości.
Ale czy siebie też traktują tak priorytetowo?
Znasz odpowiedź, prawda?
Powodem jest splot kilku mechanizmów, które są charakterystyczne dla osób z ADHD.

🧠 po pierwsze robią tak, bo otrzymują dopaminę z relacji i presji zewnętrznej.
Wiele osób z ADHD łatwiej angażuje się, gdy:
- ktoś na nich liczy,
- jest prośba, oczekiwanie,
- działanie ma natychmiastowy sens społeczny.
Zajmowanie się swoimi sprawami bywa zbyt abstrakcyjne. Często nie ma struktury. Musimy stworzyć ją sami.
Rzeczy ważne dla siebie często nie dają szybkiej nagrody, bywają emocjonalnie obciążone.
Dlatego zazwyczaj unikamy ich.

🧠 po drugie pomaganie innym może być sposobem na:
- unikanie krytyki,
'- bycie "dobrze widzianym"
- utrzymanie relacji.
Czasem niestety kosztem własnych potrzeb.

🧠 po trzecie, gdy angażujemy się w sprawy innych możemy doświadczać zjawiska przyjemnej hiperkoncentracji na cudzych sprawach.
A przecież mózgi osób z ADHD kochają ten stan 😉

🩷Zanim więc kolejny raz porzucisz swoje sprawy na rzecz innych, spróbuj zadać sobie krótkie pytanie:
Gdyby to było dla kogoś innego, jak bym to zrobiła/zrobił?
I potraktowanie siebie jak kolegi lub przyjaciółki.
Kogoś najbliższego, komu życzysz dobrze..
Na początek tylko taki mały krok 🩷

09/01/2026

Doc Amen ma racje;) EMDR jest super https://www.instagram.com/reel/DTQ6aVCEnP7/?igsh=cms5Y2lncmt2OXE2

31/12/2025

Nic dodać nic ująć;)

Czy mam podsumowywać kończący się rok?

1. Tylko jeśli ma to być akt dobromyślności, a nie osobistego poszturchiwania. Mamy umysły opętane obsesją dostrzeżenia wszystkiego, co nam nie wyszło. Nasze umysły nie są okrutne, chcą nas za wszelką cenę chronić. Gdy zamiast ataku na mnie, potrafię w moich najgorszych myślach dostrzec wysiłek zaopiekowania się mną w przyszłości, robi się we mnie więcej przestrzeni.

- Jakie obserwacje tego roku mogą poprowadzić mnie w nowy rok z odrobiną więcej uczciwości i miłości wobec samej siebie?

2. Tylko jeśli pozwolisz swoim niezrealizowanym planom na ten rok być oknami do zrozumienia siebie. Nie jesteśmy maszynami do robienia rzeczy. Jesteśmy skomplikowanymi wewnętrznie systemami, które stają się zbalansować nasze ambitne plany, niesubordynowane emocje i blokujące nas lub uaktywniające ku ruchowi naprzód wspomnienia. Nasz plan na przyszłość spotyka się każdorazowo z zapamiętaną przeszłością, dlatego czasami tak trudno nam przerwać cykl niemocy, rozczarowania, zawstydzenia.

- Jak mogę wesprzeć się w spotkaniu tego, co najgłębiej zapamiętane, z tym co dopiero nadchodzi?

3. Tylko jeśli potrafisz wykorzystać dobrodziejstwo porównywania się z innymi. Inni to po prostu lustra naszych marzeń, rozczarowań, opieszałości. I strat, których nie możemy jeszcze uznać.

- Co budzi moje największe emocje, gdy słucham, czytam, oglądam ważne odkrycia, dokonania, przesunięcia w życiach innych osób? Nawozem do czego (ważnego) mogłyby się stać te emocje?

4. Tylko jeśli potrafisz zobaczyć, że plan zrealizowany w 100% to przejaw martwoty, a nie życia w pełni. Życie ma być przeżyte, a nie spętane.

- Gdzie w tym roku to życie, a nie twój upór okazało się najlepszym nauczycielem?
- Co ważnego dostrzegłaś w momentach puszczenia kontroli?

5. Tylko jeśli potrafisz objąć sercem przemijalność chwil, które nie powrócą z szansą na nowe zakończenia. To najtrudniejsze i też najpiękniejsze, że nic nie jest na stałe.

- Co się kończy? I na co nowego otwiera się teraz moje serce?

Pięknych otwarć w 2026 nam życzę! Dobrze jest żyć!

Sabina

30/12/2025

Bezpieczeństwo ponad efektami... istotą traumy jest to, co wydarzyło się w układzie nerwowym w sytuacji, w której nie było wyjścia, wyboru ani wystarczającego wsparcia. Leczenie traumy polega na stopniowym odbudowywaniu poczucia bezpieczeństwa, wpływu i kontroli nad własnym doświadczeniem.. Oznacza przewidywalność, jasne granice oraz możliwość zatrzymania się w każdym momencie.
W bezpiecznej terapii osoba wie, co się dzieje i po co, ma prawo odmówić odpowiedzi na pytanie, zmienić temat lub zrobić przerwę. Jej reakcje nie są oceniane ani traktowane jako problem, lecz jako odpowiedzi organizmu na wcześniejsze doświadczenia.
Bezpieczeństwo oznacza, że ciało nie musi walczyć ani uciekać, aby przetrwać spotkanie terapeutyczne. Leczenie traumy zachodzi wtedy, gdy pobudzenie może się obniżyć, napięcie stopniowo opada, a organizm odzyskuje zdolność do samoregulacji. Jeśli po sesjach przez długi czas utrzymuje się dezorganizacja, odcięcie lub nadmiar emocji, nie jest to konieczny etap leczenia, lecz informacja, że tempo było zbyt szybkie lub obciążenie zbyt duże.

Układ nerwowy potrzebuje czasu, aby nauczyć się, że obecna sytuacja różni się od tej, w której powstała trauma. Dlatego tempo w terapii ma kluczowe znaczenie. Wolniej często oznacza bezpieczniej, a mniej intensywnie może oznaczać głębiej. Jest oznaką tego, że proces przebiega w sposób stabilny i regulujący.

Szybkie przełomy, intensywne emocje często nieświadomie powtarzają dynamikę traumy, zamiast ją leczyć. Terapia traumy nie jest testem wytrzymałości ani drogą na skróty. Jest procesem odbudowy zaufania do siebie, do ciała i do relacji.

Jeżeli terapia stopniowo zwiększa poczucie sprawczości, pomaga lepiej rozpoznawać granice, przynosi więcej stabilności pomiędzy sesjami i uczy, jak wracać do równowagi, to znaczy, że przebiega we właściwym kierunku. Nawet jeśli zmiany są ciche, powolne i pozbawione spektakularnych momentów.

Bezpieczeństwo jest fundamentem.

Pozdrawiam
Magdalena Ładziak

23/12/2025

Po rozbiciu szklanki i 4 bulionówek...pocięciu i oparzeniu palca...bez pośpiechu... w rozgardiaszu, odpoczywając po pełnym zabawy i biegania (za 3 latką, a nie przy garach) dniu...

22/12/2025