Psychoterapia Marcela Kościańczuk

22/03/2026

Najczęstszą emocją jaką widzę u osób w terapii, pod koniec początkowych sesji, jest zaskoczenie. Pracuję doświadczeniowo, terapia emdr jest też doświadczeniowa, ale także w każdym kroku integrujemy doświadczenia, emocje, perspektywę ciała i umysłu. Czasem wielokrotnie wywracamy do góry nogami dotychczasowy sposób patrzenia na rzeczywistość. Trochę tak, jak na tym zdjęciu. Czy ktoś by pomyślał, że ta obdrapana ściana może stać się środowiskiem życia dla tej pięknej rośliny. Nie na wszystko mieliśmy i mamy wpływ, ale możemy wycisnąć 100% z tego na co naprawdę wpływ mamy!
Autorem zdjęcia jest: Ipur Ipur.

15/03/2026

Dziś słucham nagrania z osobą, od której zawsze bardzo wiele się uczę. Pat Ogden to jedna z twórczyni terapii sensomotorycznej, w której uwzględnia się rolę ciała jako bardzo ważnego źródła informacji na temat tego, w jakim miejscu jesteśmy. Pat Ogden zachęca nas byśmy sami i z pomocą terapeuty zatrzymywali i zatrzymywały się przy reakcjach naszego ciała, bo one bardzo dużo znaczą. Możemy im zadawać pytania:
- Jaka jest Twoja funkcja
-Czego potrzebujesz
-Do czego mnie prowadzisz
Możemy też próbować świadomie kontynuować ten proces, jednocześnie mu się przyglądając i czekając na ważną dla nas odpowiedź. Czasem ona jest bardziej w ciele niż w umyśle!

13/03/2026

Na targach książki nie jest łatwo się odnaleźć (trochę tak jak w życiu ;)). Udało mi się jednak dziś odnaleźć spotkanie dwóch terapeutek, które cenię i utożsamiam się z ich metodami pracy (zwłaszcza pracy z traumą). Przy okazji dzielę się tym, by polecić książkę Sabiny Sadeckiej: "Powrót do ciała. Jak odzyskać siebie po doświadczeniu traumy". To co mnie najbardziej ujęło w spotkaniu to mowa o tym, że terapia traumy może być (i z mojego doświadczenia często jest) drogą do odnalezienia niesamowitych pokładów wytrwałości, ale także twórczości i łączności z innymi. Czytając książkę "Powrót do ciała" cieszyłam się najbardziej z tego, że ona zachęca do współpracy, że jest dialogiem. Czytając ją, spotykamy się z autorką, która zachęca nas do spotkania z samymi sobą, ale też innymi ważnymi dla nas istotami (ludźmi, ale też na przykład zwierzętami). Dialog i współpraca, a także poczucie, że naprawdę jesteśmy równi i wszyscy doświadczamy cierpienia, to kluczowe wartości dla mojej pracy terapeutycznej. Warto przeczytać książkę napisaną w duchu tych wartości.

12/03/2026

Dziś ktoś mnie zapytał jaką książkę w temacie rodzicielstwa chciałabym polecić. Nie ma jednej idealnej książki, która odpowiada na wszystkie problemy, więc zapytałam o co chodzi? Skąd to poszukiwanie? Odpowiedzią była bezradność związana z przebodźcowaniem, dziecka i rodzica; powtarzające się trudne zachowania w różnych sytuacjach, które "nie powinny" być stresujące... Pomyślałam sobie o tym, że bycie rodzicem nie jest łatwe, przypomniałam sobie wiele sytuacji, w których ludzie z boku wszystko najlepiej wiedzą, najlepiej potrafią i rodzic jest po raz kolejny upupiany i pogrążany w bezradności. Pomyślałam więc o książce, która jest nie tylko dla zrozumienia dziecka, ale także rodzica, dla zrozumienia tego, że nam- dorosłym (nie tylko rodzicom, ale też nauczycielom, wychowawcom) jest często bardzo trudno. Potrzebujemy narzędzi by wyregulować swoje własne emocje i wtedy jest o wiele łatwiej pomagać dzieciom. Jedna z książek, która to pokazuje to Self Reg. Opiera się na szukaniu zrozumienia dla zachowań. Pomaga nam budować sieć połączeń i dawać sobie i dzieciakom więcej wyrozumiałości, akceptacji i zrozumienia właśnie. Jednocześnie wyrozumiałośc i akceptacja nie oznacza braku granic!

01/02/2026

Bardzo lubię takie zachęty do kontaktu, wzajemnego wsparcia i życzliwości!

12/01/2026

Dziś zobaczyłam pytanie, w którym ktoś zapytał: dlaczego podczas mojej terapii emdr tak mało jest przetwarzania? W terapii EMDR i w innych terapiach traumy fundamentem, który pozwala przetrwarzać materiał traumatyczny jest faza gruntowania/stabilizacji/odnajdywania zasobów, które pozwalają na bezpieczne spotkanie z trudnymi emocjami i wspomnieniami. Pominięcie tej fazy stwarza realne niebezpieczeństwo dla osoby będącej w terapii (zwłaszcza w przypadku osoby, która doświadczyła traumy wczesnodziecięcej, traumy złożonej, relacyjnej). Czasem opisuję to osobom w terapii, wykorzystując metaforę operacji chirurgicznej: pacjent/ka musi być do niej dobrze przygotowana, w jej organizmie powinien panować względny balans i wtedy możemy sięgać głębiej, by uleczyć to co jest powodem wielu dolegliwości, które przeszkadzają w życiu lub nawet mu zagrażają.
Wydaje mi się jednak, że jeśli jesteście w terapii to warto rozmawiać o tym z waszymi terapeutami/tkami. Nie musicie znać się na wszystkim, ale gdy macie jakiekolwiek wątpliwości albo pytania zadajcie je w trakcie waszego procesu terapeutycznego! To pomoże wam zbudować lepszą, leczącą relację i skorzystać lepiej z tych metod, które wykorzystują wasi terapeuci!

Zdjęcie użyczyła Rachel Claire

11/01/2026

Czy wracacie do jakiś cytatów, czy jakieś są dla was szczególnie istotne? Mamy zimę, dla wielu osób to czas trudniejszy psychicznie, nastrajający kryzysowo, czy depresyjnie. To także czas kiedy warto częściej sięgać po literaturę, która może ukoić. Czy "Muminki" są dla was taką literaturą? Dziś jest przy mnie cytat z "Zimy w Dolnie Muminków":

Wszystko trzeba odkryć samemu. I również przejść przez to zupełnie samemu.

To zdanie jest jednocześnie tak bardzo prawdziwe i nieprawdziwe, w jakimś sensie. Tak bardzo prawdziwe, w momentach gdy zdajemy sobie sprawę z granic pomiędzy ludźmi, z tego jak bardzo nie jesteśmy w stanie oddać słowami naszej sytuacji, gdy ktoś żyjący w zupełnie innym kontekście tak bardzo nie potrafi nas zrozumieć. Prawdziwe, gdy się mijamy; prawdziwe gdy my sami nie mamy możliwości zrozumienia czy nawet zobaczenia świata innego cierpiącego człowieka. Zarazem jednak są takie momenty, które pokazują, że mimo iż każdy z nas ma swoją samodzielną i niezależną wędrówkę spotykamy się i nasze ścieżki się przecinają, możemy choć na chwilę popatrzeć sobie w oczy i nasze serca się spotykają, nawet jeśli po chwili idą dalej własnymi ścieżkami.

Zdjęcie zaczerpnięte z darmowych zasobów Moomin shop.

07/01/2026

Czasami jedyne co możemy zrobić to posiedzieć razem w smutku, czasem znamy jego przyczynę, a czasem nawet ona jest przed nami ukryta. Wiemy tylko tyle, że smutek jednoczy nas z tym co jest dla nas ważne choć wydaje się, że utracone. Naprawdę jednak nie wiemy czy utracone na zawsze, czy utracone całkowicie, czy utracone we wszystkich możliwych wymiarach tego słowa. Smutek rzadko domaga się pocieszania, częściej domaga się akceptacji i współ-bycia!
Autor zdjęcia to Ruslan Alekso.

21/12/2025

Dziś znalazłam taki post i pomyślałam, że jest bardzo ważną historią o żałobie, miłości, tym w jaki sposób możemy pomóc małymi gestami i uważnością na drugiego człowieka, o tym, że warto myśleć o nas- ludziach jako wspólnocie, a nie grupie wrogów!

W wieku 40 lat Franz Kafka, który nigdy nie ożenił się i nie miał dzieci, przechodził przez park w Berlinie. Kiedy zobaczył płaczącą dziewczynkę, zatrzymał się i zapytał:
- Dlaczego płaczesz?
- Zgubiłam moją ulubioną lalkę.
Ona i Kafka długo i bezskutecznie szukali lalki.
Kafka zaproponował, żeby poszukali jeszcze trochę następnego dnia.
- Spotkamy się tu i znowu zaczniemy jej szukać.
Następnego dnia, gdy nadal nie znaleźli lalki, Kafka dał dziewczynce list „napisany” przez lalkę.
W tym liście było napisane: „Proszę nie płacz. Wyruszyłam na wycieczkę, aby zobaczyć świat. Napiszę ci o moich przygodach”.
Tak rozpoczęła się historia, która trwała do końca życia Kafki. Podczas kolejnych spotkań z dziewczynką Kafka czytał listy lalki. Były w nich starannie opisane przygody. Siedzieli i rozmawiali. A dziewczynka była zauroczona.
W końcu Kafka przyniósł lalkę (którą po prostu kupił).
- Ona ... Ona, wcale nie wygląda jak moja lalka ! - powiedziała dziewczyna.
Kafka wręczył jej kolejny list, w którym lalka napisała: „Podróże mnie zmieniły”. Dziewczynka przytuliła nową lalkę i wróciła z nią szczęśliwie do domu.
Rok później Kafka zmarł.
Wiele lat później dorosła już dziewczyna znalazła list który znajdował się wewnątrz lalki. W maleńkim liście podpisanym przez Kafkę napisane było:
„Wszystko, co kochasz, prawdopodobnie zostanie utracone, ale ostatecznie miłość powróci w inny sposób.”
Historia ta została opisana w książce Gerda Schneidera pt.: „Lalka Kafki”.

07/12/2025

Bardzo wiele osób zgłasza się do mnie wiedząc, że pracuję metodą EMDR, która jest uznaną i przebadaną metodą pracy z traumą (zarówno prostą jak i złożoną). Część osób pyta się o to, czy ta metoda jest także dostosowana do dzieci. W tym poście, który przygotowałam razem z Kliniką Rodzina-Para-Jednostka tłumaczymy jak to wygląda. W proces pracy z dzieckiem włączona jest rodzina, dlatego, że spokój i poczucie bezpieczeństwa u dziecka jest ściśle związane ze stabilnością całej rodziny. Jest to więc prawdziwa praca systemowa!

TERAPIA EMDR DLA DZIECI 🧠

EMDR to uznana i rekomendowana przez WHO terapia traumy. Jest dostępna dla dzieci i dorosłych. Odblokowuje naturalne zdolności układu nerwowego do regeneracji po trudnych/kryzysowych zdarzeniach dzięki wykorzystaniu bilateralnej stymulacji ✨.

W praktyce wygląda to tak, że pracujemy za pomocą tego, co dla dziecka jest zabawą i elementami ruchu- oczu, nóg (naprzemienne tupanie), kołysanie, często w kontakcie z rodzicem 🧸. W ten sposób bazujemy na naturalnych zdolnościach człowieka do regeneracji psychicznej i odblokowujemy sieci przetwarzania informacji. W praktyce oznacza to, że dajemy ulgę dzieciom i całym rodzinom 👨‍👩‍👧‍👦.

Na temat tej terapii rozmawiamy z psychoterapeutką Kliniki - Marcelą Kościańczuk, która stosuje tę metodę w pracy z dorosłymi i z dziećmi.

Klinika: W jakich sytuacjach można pracować z dziećmi przy użyciu EMDR? ❓

Marcela Kościańczuk: W bardzo różnych. W sytuacjach rodzin adopcyjnych, czy zastępczych, gdy dziecko wcześniej doświadczyło zaniedbania, ale także po wypadkach, czy jakiś sytuacjach, które mogły bardzo przestraszyć dziecko. Czasem bywa to też jakaś scena z filmu czy fragment jakiegoś zdarzenia na ulicy, pogryzienie przez psa, bardzo różne trudne dla dziecka sytuacje 🐕.

Musimy pamiętać, że dziecko odbiera świat inaczej niż my- dorośli, ma mniejsze możliwości rozumienia rzeczywistości, dlatego np. hałas i stłuczka dwóch aut mogą wywołać w nim dużą obawę i katastroficzne myśli 🚗.

Klinika: Od jakiego wieku można pracować z dziećmi z użyciem metody EMDR?

Marcela Kościańczuk: Nie ma ograniczeń wiekowych. Można pracować nawet z niemowlętami 👶. Czasem tak jest, że rodzice widzą, że po jakimś wypadku czy trudnym zdarzeniu dziecko jest o wiele bardziej płaczliwe, ma koszmary, niespokojnie śpi, odmawia jedzenia, następuje chwilowy regres w rozwoju. To mogą być efekty kryzysu i można nad nim pracować z rodzicami i dziećmi.

W terapii dzieci ważna jest także praca z rodzicami, to prawdziwa praca zespołowa! Rodzice najpierw poznają metodę i doświadczają jej efektów, a potem pracuje się z dzieckiem w obecności rodziców 🤝.

Klinika: Jak długo trwa taka praca? ⏳

Marcela Kościańczuk: W przypadku pojedynczych zdarzeń takich jak wypadek czy ugryzienie przez psa taka praca może trwać kilka sesji. W przypadku powtarzających się trudnych sytuacji oczywiście taka praca będzie dłuższa.

📩 Zapisy: kontakt@klinika-poznan.pl
📞 Tel.: +48 729 988 560
🌐 Klinika Rodzina–Para–Jednostka, ul. T. Kutrzeby 10, Poznań (budynek Uniwersytetu SWPS)

05/11/2024

Niektórzy z nas nauczyli się, że zawsze muszą być przy kimś, wtopieni, oddani, przyklejeni, wyrzekający się nieustannie swojego (które w międzyczasie przestało być swoje, stało się zupełnie nieodróżnialne). Inni nieustająco stawiają granice, mury, zasieki, walcząc zaciekle o swoje. Być może nawet ci pierwsi i ci drudzy są równie przestraszeni i starają się chronić na wszelkie znane im sposoby... Potrzebujemy być razem, potrzebujemy też (przynajmniej czasem) być osobno, potrzebujemy być we wspólnocie, potrzebujemy być odrębni, w tańcu zbliżać się i oddalać. Czasem jednak jesteśmy tak bardzo pogubieni, że patrzymy tylko pod nogi nie widząc ani twarzy drugiego, ani własnej twarzy odbitej w oczach najbliższej osoby.

Zdjęcie autorstwa Manfred Antranias Zimmera