Sabina Sadecka - terapia traumy, wiedza i miłość

08/03/2026

Nie wiem, gdzie byłabym w lutym, gdyby nie codzienne poszukiwanie intencji poprzez zadanie sobie pytania „jak chcę przeżyć ten dzień?”.

Możliwe też, że poszukiwanie intencji to od lat mój najmocniejszy element higieny własnej psyche. Ale i nie tylko własnej - James Doty, od którego książek to wszystko się zaczęło pisze, że najbardziej gruntujące intencje to te, którą włączają swoim zasięgiem inne ważne istoty wokół nas. Więc intencje pomagają mi pełniej być w moim świecie wewnętrznym i zewnętrznym.

Tymczasem na zdjęciu moje intencje na marzec. Publikuję je z małym poślizgiem, bo luty i ferie przeciągnęły się dla mnie niespodziewanie aż do przedwczoraj.

Ten czas to dla mnie okres przejściowy między czymś, co już nie jest moje, a czymś co jeszcze nie nadeszło, ale czeka tuż za rogiem. I na tym skupiam się w tym miesiącu najbardziej. Na nieprzeoczeniu siebie samej.

Jestem bardzo ciekawa Waszych intencji na ten miesiąc.

PS nie daję rady wrzucić w tym poście migawek z lutego, technologia dziś ze mną nie współpracuje.

04/03/2026

"Bardzo brakowało mi takiej lektury – mi terapeutce, ale przede wszystkim mi człowiekowi. To nie jest prosta sprawa, napisać książkę o tak trudnym i dotykającym ładunku w nieskomplikowanym i jednocześnie bezpiecznym tonie. Przychodzi mi do głowy (i do serducha) cytat Navala Ravikanta – „Aby napisać dobrą książkę, trzeba samemu najpierw stać się książką”. I Sabinie to się udało."

Tak o "Powrocie do ciała" napisała wyjątkowa Poza Słowami Monika Tarczyńska - psychoterapia . I te słowa mnie głęboko wzruszają. Dziękuję Ci za nie, Moniko (i wiele innych - przy naszych innych życiowych okazjach - też).

A tu znajdziecie całą recenzję Moniki zamieszczoną na opsychologii.pl:

https://opsychologii.pl/trauma-powrot-do-ciala-powrot-do-siebie.html

Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

03/03/2026

Styczeń i luty obfitowały u mnie w przeróżne teksty i rozmowy o psychologii, które powstały z myślą o Was i o tym dziwnym czasie, który żyjemy (a od stycznia na świecie powydarzało się naprawdę wiele nowych bałaganów). Tradycyjnie, zebrałam te teksty w jednym miejscu. Pięknej lektury!

1. O tym, po co psychoterapeuta czyta. I to nie tylko podręczniki psychologiczne, ale też biografie. I lista moich ukochanych książek reprezentujących literaturę faktu:
https://www.facebook.com/sabinapsychologia/posts/pfbid02he9oR8teAGVjT3ZBo7xb8sgBsrwWXDxL4YsCRkCyEU4aAWA3hiK8ycKQLAwUD6M4l
A tu druga część polecanych książek: https://www.facebook.com/photo?fbid=1463978405733622&set=a.455254789939327
2. Tekst-wskazówka dla każdego, kto boryka się z lękiem przed igłami, zastrzykami, szczepieniami. Może okaże się użyteczny i dla was lub osób, z którymi pracujecie

03/03/2026

Muszę ODWOŁAĆ to przepiękne spotkanie (mieliśmy się zobaczyć w piątek), z przyczyn ode mnie bardzo niezależnych.
Na szczęście mamy już kolejny termin, o którym napiszę niebawem.

02/03/2026

Prawda o człowieku i jego zdrowieniu rodzi się w rozmowie. Nie ma jednej perspektywy, jednego podejścia, jednej prawdy, która może zastąpić wielogłosowość i wielowarstwowość opowieści o ludzkim doświadczeniu.

Miałam w ostatnich miesiącach przywilej i radość rozmawiać o traumie i o psychologii z wieloma wspaniałymi ludźmi. Jedną z nich była Asia Wojsiat. Posłuchajcie, co nam pięknego wyszło z tego naszego rozmawiania.

Asiu, dziękuję za zaproszenie

Umyślnie - dr Asia Wojsiat · Episode

25/02/2026

Mam wrażenie, że recenzje „Powrotu do ciała” są piękniejsze niż sama książka. Dziękuję, że pozwalacie mi zajrzeć do swojego świata i opisujecie, jak Wasz świat krzyżuje się ze światem moich myśli.
💕

Czytając „Powrót do ciała jak odzyskać siebie po doświadczeniu traumy" Sabina Sadecka - terapia traumy, wiedza i miłość miałam przed oczami dom. Nie nowy, nie pachnący farbą.
Tylko taki, który kiedyś został nagle opuszczony. Drzwi zatrzaśnięto w pośpiechu, okna zamknięto na głucho w środku zostały niedopite herbaty, niedomknięte szuflady, cisza.

Trauma jest czasem właśnie takim wyjściem z domu.

Ta książka nie jest poradnikiem, nie daje instrukcji remontu w tydzień. Nie mówi: „zrób generalne porządki, wymień instalację, wyrzuć stare meble”.

Ona stoi z tobą przed furtką i pyta: „Może podejdziemy bliżej?”, zobacz najpierw obedziemy dom dookoła, sprawdzimy czy fundament jeszcze stoi, czy ściany nie runęły a potem włożymy klucz do zamka powoli z szacunkiem do skrzypienia.

W tej książce ciało jest właśnie takim opuszczonym domem. Czytając, miałam wrażenie, że każdy rozdział to otwieranie kolejnych drzwi a powrót nie jest szturmem lecz odzyskiwaniem przestrzeni metr po metrze.

Ta książka nie mówi: „napraw siebie” ona mówi: „zobacz, to wciąż twój dom” i może nie chodzi o to, by przywrócić stan sprzed burzy ale o to, by zamieszkać tu na nowo, inaczej, uważniej z lampką w oknie.

Dla mnie to książka o odwadze przekroczenia progu.

Ola Przybyła
psycholożka, psychoterapeutka

25/02/2026

Psychoterapeuta to to przede wszystkim ktoś, kto rzetelnie egzaminuje użyteczność i ograniczenia stosowanego przez siebie podejścia (podejść) w kontekście konkretnej osoby i jej terapeutycznej potrzeby. Prowadzenie psychoterapii to ciągły rozwój, uczciwe zauważanie luk w dotychczasowych metodach naszej pracy i szukanie podejść, które te luki zapełnią (a potem poszukiwanie kolejnych!). Bycie psychoterapeutą to najbardziej jednak ciągłe zadawanie pytań - kim jest człowiek? co oznacza pełne życie? jak tracimy dobrostan i jak zdrowiejemy?
Czasami bywa i tak, że to terapeuta w swoim własnym życiu staje przed nierozwiązywalną zagadką. O tym właśnie jest rozmowa z wspaniałą w marcowym . O tym, jakie pytanie zadało mi moje własne życie i jakie odpowiedzi (nadal niepełne) od życia na to pytanie uzyskałam (oraz jak spożytkowałam to w mojej pracy i w mojej psychologicznej twórczości).

To rozmowa o terapiach „papierowych” (i nie, nie chodzi tu o konkretne nurty, chodzi o martwy sposób prowadzenia terapii wg podręcznika) i terapiach żywych. O tym, czym różni się trauma prosta od traumy złożonej (najwięcej tu rozmawiamy o potraumatycznym wstydzie) i o tym, że w pewnych okolicznościach stres nietraumatyczny też może dać konsekwencje podobne do PTSD. Ale najbardziej o tym, że terapia przez duże t (a może po prostu zdrowienie przez duże z) dotyka umysłu, ciała i duszy.

Zapraszam do lektury marcowego „Pisma”. Wdzięczna jestem za zaproszenie do tej rozmowy. Kasiu, uwielbiam z Tobą rozmawiać!

24/02/2026

Tekst o dbaniu o siebie w zawodzie terapeuty traumy.
Może dla kogoś ten tekst będzie akurat teraz pomocny.
Zawiera moje przemyślenia, rytuały i po prostu rzeczy, które w moim życiu zawodowym działają i pozwalają "nie zanosić pracy do domu". To tekst o roli ruchu, przerw, stref buforowych między pracą a domem, gruntowania, edukacji, superwizji i terapii własnej (i nie tylko).
PS Gdyby jednak tekst powstawał dzisiaj (a napisałam go w 2023), dopisałabym do niego lekturę książek Jamesa Doty'ego i praktykowanie - codzienne! - jego medytacji. Te książki, najpierw "Mózg i serce", a później "Magia umysłu" nauczyły mnie dbać o swoją głowę, jak chyba żadne wcześniej lub potem.
PPS I jeszcze napisałabym o pisaniu terapeutycznym i regularnym prowadzeniu dziennika. To jeden z moich ważniejszych rytuałów kierujących moją uwagę w stronę jasną i pozwalający przegryźć się przez stronę ciemną.
PPPS Jestem ciekawa Waszych rytuałów dbania o siebie.

https://sabinasadecka.com/jak-dbac-o-siebie-w-zawodzie-terapeuty-traumy/

19/02/2026

Lu, wiele pięknego w moim życiu i życiu innych wydarzyło się dzięki Tobie. Zasiewałaś ziarna miłości - wskazówkami, poleceniem, perspektywa, która była tak inna i tak twórcza.
Pojawiłaś się znienacka na Cichej, w moim najpierwszym gabinecie psychoterapii na warsztatach, których tematu zupełnie nie pamiętam. Wniosłaś ze sobą teoretyczną i praktyczną perspektywę traumy więzi, temat traumy związanej z adopcją i tę swoją artystyczną duszę (z naciskiem na duszę, choć byłaś dla mnie też artystką przez duże A). To Ty powiedziałaś mi o książce „O chłopcu wychowanym jak pies”, której nie udało mi się kupić do tej pory po polsku, kupiłam jak w antykwariacie podczas jednej z moich zamorskich podróży. To Ty zawiozłaś mnie na wykłady Chrisa Taylora (prawie nie zdążyłaś na pociąg, ale udało się!), od którego tyle uczyłam się o adopcjach. Najwięcej uczyłam się jednak od Ciebie. Ale przede wszystkim pewnego dnia powiedziałaś, gdy nie było żadnej nadziei, bym poszła do lekarza/praktyka xyz i ja zadzwoniłam tam niezwłocznie i mogłam pielęgnować nadzieję. A koniec końców ja odzyskać.
Kilka urodzin moich dzieciaków odbyło się w Twojej pięknej pracowni.
Dzięki Tobie w moim życiu Asia i jej piękne wpływy na moje życie - zawodowe i prywatne.
Wandę też spotkałam drugi raz w życiu właśnie u Ciebie.
Lu, nie namalujesz już tego obrazu, o którym rozmawiałyśmy.
Ślę Ci miłość i będę zawsze pamiętać.
Miałaś światło w duszy!
Spoczywaj w pokoju.

17/02/2026

W Wielkopolsce trwają ferie, z których pełnymi garściami korzystam. Wpadam tu tylko na chwilę, by dać Wam znak, że „Powrót do ciała” jest teraz dostępny w formie audiobooka 🎧.

PS Dziękuję, że czytacie, polecacie. To dzięki Wam ten audiobook 💕.
I .uj za zaryzykowanie i powierzenie napisania książki w serii „Psyche/Soma” pierwszej polskiej autorce.
Razem robimy piękną i pokojową rewolucję w świecie psychoterapii. Terapia nie musi dzielić. Terapia może być o pokoju.

https://wuj.pl/ksiazka/powrot-do-ciala

15/02/2026

Od kiedy napisałam „Powrót do ciała”, chciałam przeczytać Wam choć kawałek tej książki w moim podkaście.
Może przyda się w trudnym momencie.

PS Dziękuję, że jesteście, jak jesteście.

PPS Podkast „Ładnie o traumie” znajdziecie na Spotify:
https://open.spotify.com/episode/1jSiAlTvn5OUbtPbnSFtaB?si=A_wiZfbAQXqsVrBwxpm_YQ