23/02/2026
Czasem kłótnia zaczyna się o drobiazg.
O godzinę powrotu.
O ton głosu.
O to, kto miał zadzwonić.
A kończy się poczuciem, że znowu jesteś winny.
Albo że znowu musisz się bronić.
Albo że już nie masz siły tego ciągnąć.
I to jest najbardziej wyczerpujące.
Bo to nie chodzi o tę jedną sytuację.
Chodzi o schemat, który uruchamia się automatycznie.
Raz czujesz się ofiarą –
„Czemu to znowu ja? Nikt mnie nie rozumie.”
Za chwilę atakujesz –
„To przez ciebie tak reaguję.”
A potem próbujesz ratować –
„Dobra, ogarnę to. Wezmę to na siebie. Byle był spokój.”
I tak w kółko.
Najgorsze jest to, że każda z tych ról daje chwilowe poczucie ulgi.
Ale żadna nie rozwiązuje problemu.
Bo kiedy obwiniasz – oddalasz się.
Kiedy ratujesz – bierzesz za dużo na siebie.
Kiedy czujesz się bezradny – oddajesz swoją sprawczość.
Dlatego po takich konfliktach czujesz się, jakbyś przebiegł maraton.
Emocjonalnie wypruty.
Zmęczony.
Czasem zawstydzony tym, jak bardzo poniosło.
To nie znaczy, że jesteś toksyczny.
To znaczy, że w napięciu wchodzisz w stary, znany sposób radzenia sobie.
Dobra wiadomość?
Pierwszy krok to zobaczyć, że to się dzieje.
Bo kiedy przestajesz grać rolę,
zaczynasz naprawdę rozmawiać.
Monika Banaszek 🌿
