Powrót do siebie- Delfina Bronk Hebel- Psychotraumatolog, psychoterapia

18/02/2026

👇

💖„Psychoanaliza jest leczeniem poprzez Miłość” pisał Zygmunt Freud w liście do Carla Gustava Junga w 1906 r.
W dzisiejszym walentynkowym poście wykażemy, że tak istotnie jest – psychoanaliza jest miłością. 😉

💓Harry Guntrip pisał o tym, że nasze podejście do pacjentów z szacunkiem i respektowaniem ich indywidualności jest wyrazem naszej miłości. Według Guntripa relacja pełna Agape – nieerotycznej miłości w relacji psychoterapeutycznej tworzy środowisko, w którym pacjent może wzrastać. Czasem terapeuta jest pierwszą osobą, która może zaoferować pacjentowi swoją miłość. Guntrip był dość stanowczy w swoich przekonaniach. Pisał, że jeśli terapeuta nie potrafi kochać pacjenta, powinien porzucić psychoterapię (za Aronson 1994, Personal relations therapy – The Collected Papers of H.J.S. Guntrip).

💘Loewald pisał z kolei, że psychoanaliza „wymaga obiektywizmu i neutralności, których istotą jest miłość i szacunek dla jednostki oraz jej indywidualnego rozwoju” (On the therapeutic action of psycho-analysis, 1960)

💗Cytując dalej: Julia Kristeva pisze, że psychoanaliza „poprzez miłość przeniesieniową tworzy przestrzenie dla wypowiedzi” (za Olivier, 2002, The portable Kristeva).

💞Na zeszłorocznej Konferencja Pracując Psychoanalitycznie z Parami Julie Friend (2025) przedstawiła swój wykład o znaczeniu miłości w gabinecie psychoterapeuty par. Julie pisze „Wyrażamy naszą miłość do pacjentów na wiele sposobów: poprzez naszą uważność, zainteresowanie, dostrojenie i ciekawość”.

💌W Walentynki życzymy Państwu środowiska pełnego miłosnych relacji, w różnych odcieniach i formach.

18/02/2026

Kompleksowe Całodobowe Usługi Pogrzebowe, Dom Pogrzebowy oraz nowoczesna Sala Pożegnań Wejherowo ul Leśna 18 przy Cmentarzu

29/01/2026

Polecajka 🫶🎬
Bardzo dobry film poruszający kwestie teorii przywiązania Johna Bowlby’ego. To taki klucz w naszych relacjach i matryca 👇

Styl przywiązania działa jak cichy filtr, przez który przeżywamy miłość.
Decyduje o tym, czy bliskość uspokaja, czy uruchamia lęk, czy cisza jest odpoczynkiem, czy porzuceniem, czy konflikt zbliża, czy oddala na zawsze. Sprawia, że w relacjach nie reagujemy tylko na to, co jest tu i teraz, ale na dawne doświadczenia zapisane w ciele. Przez ten filtr kochamy, boimy się, tęsknimy i uciekamy. Dlatego czasem nie boli nas druga osoba, tylko to, co w nas zostało kiedyś niezaopiekowane.

Styl przywiązania nie jest wyrokiem, ale jeśli pozostaje nieświadomy, potrafi prowadzić relacje dokładnie tam, gdzie najbardziej boli💔

Dostępny już na streamingu🎬

29/01/2026

Trójkąt Dramatyczny Karpmana 🎭

Jak nieświadome role niszczą relacje i jak z nich wyjść...

Wiele trudnych relacji nie rozpada się przez jeden konflikt, ale przez powtarzający się schemat, który stopniowo odbiera bliskość, zaufanie i energię.
Jednym z najczęstszych takich schematów jest Trójkąt Dramatyczny Karpmana.

To model opisujący toksyczną dynamikę relacji opartą na grach psychologicznych — czyli sposobach kontaktu, które nie prowadzą do realnego rozwiązania problemów, choć dają silne emocje.

Na czym polega Trójkąt Dramatyczny?

W Trójkącie występują trzy role:
-Ofiara
-Wybawiciel
-Prześladowca

Role te są ze sobą powiązane i wzajemnie się uruchamiają.
Jedna osoba może w krótkim czasie przechodzić przez wszystkie trzy role.

Ważne:
👉 to nie są role „złych ludzi”, ale nieświadome sposoby radzenia sobie, często wyuczone bardzo wcześnie.

Rola Ofiary
Ofiara postrzega siebie jako osobę bezradną, skrzywdzoną, pozbawioną wpływu.
Często:
-narzeka,
-użala się nad sobą,
-podkreśla swoją niemoc,
-czeka, aż ktoś „coś zrobi”.

Rola Ofiary nie oznacza realnej krzywdy, lecz sposób interpretowania rzeczywistości.
Celem Ofiary jest uniknięcie odpowiedzialności i znalezienie kogoś, kto ją przejmie.

Rola Wybawiciela
Wybawiciel pomaga, ratuje, poświęca się.
Często:
-pomaga nieproszony,
-bierze na siebie zbyt dużo,
-przekracza własne granice.

Pod spodem tej roli zwykle jest potrzeba bycia potrzebnym i budowania poczucia własnej wartości przez ratowanie innych.
Gdy Wybawiciel czuje się niewdzięcznie wykorzystany — łatwo zamienia się w Prześladowcę.

Rola Prześladowcy
-Prześladowca atakuje, krytykuje, kontroluje.
-Buduje poczucie siły przez umniejszanie innych.

U źródła tej roli często leży:
-wstyd,
-bezradność,
-lęk przed utratą kontroli.
-Zamiast asertywności pojawia się agresja.

Dlaczego role się zmieniają?

Bo Trójkąt jest grą, a nie stałym układem.
Ratujący zaczyna czuć złość → atakuje.
Ofiara zaczyna się bronić → prześladuje.
Każdy w końcu czuje się skrzywdzony.

Efektem są:
-silne emocje,
-chaos,
-brak rozwiązań,
-wyczerpanie relacyjne.

Dlaczego wchodzimy w Trójkąt?

Bo Trójkąt:
-upraszcza skomplikowane relacje,
-daje intensywne emocje,
-chwilowo zaspokaja potrzeby,
-potwierdza znane przekonania o sobie i świecie.
-Choć jest destrukcyjny, bywa znajomy i przewidywalny.

Jak wyjść z Trójkąta Dramatycznego?

Pierwszym krokiem jest świadomość, że jesteś w Trójkącie:
-zauważenie swojej ulubionej roli,
-rozpoznanie momentu „zarzucania przynęty” (użalanie się, ratowanie, atak).

Drugim krokiem jest wejście w pozycję Dorosłego:
-rozpoznawanie własnych emocji,
-branie odpowiedzialności za siebie,
-nieregulowanie emocji kosztem innych,
-pozwalanie innym ponosić konsekwencje ich wyborów.

Co leczy poszczególne role?
Ofiarę – odpowiedzialność i odzyskiwanie sprawczości
Wybawiciela – zgoda na branie i rezygnacja z poświęcania się
Prześladowcę – akceptacja siebie i rozwijanie asertywności

Czasem nie pomagając, pomagamy najbardziej.

Dopóki relacja opiera się na Trójkącie Dramatycznym, jest grą ról, a nie spotkaniem.
Wyjście z Trójkąta oznacza stratę starych schematów i iluzji — ale otwiera drogę do dojrzałych, bezpiecznych relacji.🤍🤍🤍

28/01/2026

23/01/2026

👇

W 2025 r. odnotowano 1925 prób samobójczych wśród dzieci i młodzieży, z czego 161 zakończyło się zgonem – wynika z danych aktualnych na 20 stycznia 2026 r. Choć liczby pozostają wysokie, statystyki wskazują, że wcześniejsza tendencja wzrostowa została zahamowana. Eksperci podkreślają jednak konieczność dalszej realizacji długofalowych programów wsparcia w ochronie zdrowia i działań profilaktycznych w szkołach.

Link do artykułu w komentarzu 👇

18/01/2026

🙌

18/01/2026

Dziś kończymy kampanię „16 Dni Akcji Przeciw Przemocy ze Względu na Płeć”. 10 grudnia to także rocznica uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka – symboliczna data, która przypomina, że przemoc wobec kobiet nie jest „rodzinnym problemem” ani „konfliktem”. To łamanie podstawowych praw człowieka: prawa do bezpieczeństwa, godności i życia bez przemocy.

Przemoc wobec kobiet jest wciąż wszechobecna. Ich głos wciąż jest ignorowany, a cierpienie bagatelizowane. Brak adekwatnej reakcji państwa i instytucji naraża kobiety – i często także dzieci – na ryzyko utraty życia. Wczoraj media doniosły o kolejnym zabójstwie: we wsi Rusiec pod Warszawą była żona sprawcy została śmiertelnie ugodzona nożem. To kolejny dramat pokazujący, jak często system zamiast chronić – zawodzi.

Zawodzi także wymiar sprawiedliwości. Jak wskazują badania Magdaleny Grzyb, najłagodniej karane są zabójstwa kobiet popełnione przez mężów i partnerów, najciężej – gdy sprawcą jest osoba obca. Brutalne pobicia kończące się śmiercią są nierzadko kwalifikowane jako pobicie ze skutkiem śmiertelnym, co drastycznie obniża wymiar kary. Co gorsza, wcześniejsza przemoc bywa traktowana przez sądy jako argument na brak zamiaru zabójstwa – skoro sprawca bił wcześniej i nie zabił, to „nie chciał zabić”. Pozostawanie w związku z przemocowym partnerem nie może być traktowane jako akceptowany przez kobietę model relacji i podobnie jak upojenie alkoholowe ofiary być okolicznością zmniejszającą winę sprawcy. Wcześniejsza przemoc jest dowodem lekceważenia zdrowia i życia ofiary i powinna stanowić okoliczność obciążającą.
Po raz kolejny apelujemy do władz o rozważenie, wzorem niektórych krajów, wprowadzenia do kodeksu karnego przestępstwa kobietobójstwa oraz uznania zabójstwa popełnianego na osobach bliskich za okoliczność obciążającą.

Jeśli możesz, wesprzyj nasze działania:
cpk.org.pl/pomagam
nr konta: 59 1020 1156 0000 7102 0059 9241

18/01/2026

Czy Twoje ciało próbuje Ci coś powiedzieć?
Czasem czujemy, że „nie słucha” – albo wysyła głośne „NIE”.
Czy zdarza Ci się odczuwać napięcie, ból lub zmęczenie, które trudno wytłumaczyć?
Czy myślałeś/aś kiedyś, że może to być echo doświadczeń traumatycznych?
⚖️ Trauma często wpływa na nasze ciało i psychikę, ale temat wciąż bywa pomijany.
💪 Zrozumienie tego mechanizmu jest możliwe.
Praca takich osób jak dr Gabor Maté pokazuje, jak zacząć proces uzdrawiania i na nowo poczuć siebie.
✨ A Ty – co Twoje ciało próbuje Ci powiedzieć dzisiaj?

18/01/2026

Miłość własna – fundament Twojego życia 🤍💗

Większość z nas dorasta w przekonaniu, że miłość, akceptacja i wartość pochodzą z zewnątrz — od partnera, rodziny, sukcesów, uznania. Tymczasem najtrwalsza, najbezpieczniejsza i najgłębsza relacja, jaką możemy zbudować, to relacja z samym sobą.

Czym jest miłość własna?

Miłość własna to:

umiejętność bycia ze sobą w pełni, także w trudnych chwilach,

akceptacja tego, kim jesteś — ze wszystkimi zaletami i ograniczeniami,

uważność wobec własnych potrzeb, granic i emocji,

troska o siebie tak, jak troszczysz się o innych.

To nie egoizm, nie pycha ani bezkrytyczne wychwalanie siebie — to realna troska o własne zdrowie psychiczne, fizyczne i emocjonalne.

Dlaczego miłość własna jest tak ważna?

Kiedy uczymy się kochać siebie:

zyskujemy wewnętrzną stabilność,

łatwiej radzimy sobie z porażkami i stratami,

budujemy zdrowsze relacje — wolne od uzależnień emocjonalnych,

podejmujemy decyzje zgodne z naszymi wartościami.

Miłość własna to nie luksus — to podstawa zdrowego, pełnego życia.

Jak zacząć ją pielęgnować?

Oto kilka kroków, które mogą Cię do niej zbliżyć:

1. Spojrzenie w lustro — bez oceniania
Nie szukaj ideału — zobacz człowieka, który przeżył wiele, uczy się i stara. Pomyśl: Co we mnie zasługuje na uznanie? Czego potrzebuję dziś?

2. Uważność na emocje
Twoje uczucia mówią Ci coś ważnego — zasługują na uwagę, nie na tłumienie.

3. Ustalenie i szanowanie granic
„Nie” może być słowem, które Cię chroni — i buduje Twoją integralność.

4. Codzienna troska o siebie
To nie musi być wielkie: krótki spacer, zdrowy posiłek, przerwa, oddech, sen.

5. Przeformułowanie wewnętrznego dialogu
Zamiast: „Nie jestem wystarczający” — „Robię, co mogę — i to jest ważne.”

Miłość własna to proces

Nie dzieje się z dnia na dzień. To regularne ćwiczenie — jak pielęgnowanie ogrodu: wymaga czasu, cierpliwości i łagodności wobec siebie.

Każda mała zmiana, każdy moment życzliwości dla siebie — to krok w stronę prawdziwej, trwałej miłości własnej.👉🫶💓