OPILU Ośrodek Psychoterapii i Leczenia Uzależnień

15/04/2026

🩷🩷🩷🩷

10/04/2026

Zapraszamy 💗❗️

08/04/2026

Zapraszamy na naszą nową stronę internetową💖
https://opilurybnik.pl/

20/01/2026

Zapraszamy do naszych Poradni Psychologicznych dla dzieci i młodzieży do 21 r.ż uczących się

20/02/2024

https://dziarskowchmury.pl/specjalistyczny-trening-interpersonalny-dla-studentow-kierunkow-psychologia-i-pedagogika/

trening interpersonalny dla studentów psychologii i pedagogiki

25/01/2023

Choć kojarzymy ADHD przede wszystkim z trudnościami, daje ono także „supermoce”. Warto je znać i wykorzystywać, by budować w dziecku z ADHD poczucie własnej wartości i sprawczości. Jakie atuty może dawać ADHD?

👍 umiejętność niestandardowego, twórczego myślenia (out-of-the-box-thinking),
👍 hiperfokus - zdolność szczególnego skupienia uwagi i działania na rzeczach, które są dla osoby z ADHD interesujące,
👍 rezyliencja, zdolność adaptacji,
👍 kreatywność,
👍 poczucie humoru,
👍 niespożyta energia,
👍 empatia i szczodrość,
👍 pomysłowość,
👍 poczucie sprawiedliwości,
👍 gotowość do podejmowania ryzyka,
👍 spontaniczność.

Kelli Miller napisała książkę, by dzieci z ADHD mogły cieszyć się swoimi atutami, a nie skupiać na codziennym przezwyciężaniu trudności. Pomaga w niej młodym czytelnikom (oraz ich rodzicom i nauczycielom) zrozumieć, czym jest ADHD, poznać jego blaski i cienie oraz sposoby, dzięki którym życie z ADHD może stać się łatwiejsze i bardziej satysfakcjonujące. Książka nosi tytuł „Ja i moje ADHD” a w Polsce wydało ją GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne .

01/11/2022

Ucz się rozpoznawać w sobie złość – to pierwszy ważny krok, by odzyskać samokontrolę. Staraj się nie doprowadzać do sytuacji, gdy złość staje się wściekłością czy wręcz furią. Im wcześniej uda Ci się ją rozpoznać w sobie, tym łatwiej będzie Ci nad nią zapanować -sygnały, które pojawiają się w Twoim ciele mogą być cennymi wskazówkami o tym, co przeżywasz.
Zatrzymaj się chwilę – skup się na tym, co czujesz. Nazwij swoje uczucie. Możesz też powiedzieć na głos „jestem zła/ jestem zły”.
Głęboko oddychaj – bardzo powoli rób wdech i powoli wydech. Niech wciągane powietrze dociera aż do Twojego brzucha – powinien się unosić i opadać, podobnie jak klatka piersiowa.
Licz w myślach od 10 do 0 – możesz również utrudnić sobie zadanie np. liczyć parzyście od 100 do 0 (100, 98, 96 itd.). Im bardziej zaangażujesz swoją uwagę w tę czynność, tym lepszy będzie efekt, bo oprócz emocji do głosu zacznie w większym stopniu dochodzić również rozum.
Pomyśl o czymś miłym – wyobraź lub przypomnij sobie sytuacje, gdy czułaś(-eś) się bezpiecznie, spokojnie, byłaś(-eś) zrelaksowana(-y), szczęśliwa(-y). Może to być np. wspomnienie z wakacji, miły moment z kimś bliskim – coś, co już się wydarzyło, lub co jest marzeniem. Niech ta ciepła myśl oprócz obrazów, ma dźwięki, zapachy, kolory – przywołuj ją w trudnych chwilach, pomoże Ci odzyskać spokój.
Zaciśnij mocno pięści – aby zgromadziło się w nich całe Twoje napięcie, a potem mocno je strzepnij.
Kieruj do siebie w myślach uspokajające lub upominające komunikaty – mogą być ogólne, odnoszące się do wszystkich sytuacji, np. „spokojnie”, „uspokój się”, „dam radę”. Mogą też zawierać konkretne instrukcje dla siebie, np. „spokojnie – weź trzy głębokie wdechy”, „opanuj się – pomyśl o wakacjach nad morzem”. Mogą również być bardziej szczegółowe, odnoszące się do konkretnej sytuacji, np. „zachowam spokój, przecież on nie robi mi tego na złość”, „opanuj się, na pewno nie miał niczego złego na myśli”.
Staraj się myśleć o konsekwencjach swojego działania – gdy choć chwilę poświęcisz na myślenie o skutkach swojego wybuchu złości, zwiększysz prawdopodobieństwo powstrzymania się od destrukcyjnych zachowań.
Oceń „obszary ryzyka” i przygotuj się do trudnych sytuacji – zastanów się i przeanalizuj, w jakich sytuacjach tracisz cierpliwość, zaczynasz oddawać się we władanie swoim emocjom? Niektórych sytuacji można uniknąć, inne można przewidzieć i przygotować się do nich.

Na podstawie materiałów Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (dla rodziców)
fot David Knox

18/10/2022

Rzeczywiście nastolatki zachowują się często dość niespójnie i niezrozumiale. Młodzi skupieni są na sobie, zagubieni w trudach poszukiwania własnej tożsamości. Bez przerwy zadają sobie pytania: Kim jestem? Czy jestem normalny? Co jest normą? Na większość pytań nie znajdują odpowiedzi. Nie trzeba być zaburzonym, żeby codziennie się zastanawiać, kim się jest, i żeby miało to doprowadzać do obłędu. Nie trzeba mieć paranoi, żeby myśleć, że wszyscy widzą mój pryszcz na nosie. O histeryczności nie świadczy fakt, że w ciągu kilku sekund zmienia się nastrój. Wystarczy być nastolatkiem. Przepełniają ich niezrozumiałe emocje, a swoje złe nastroje okazują głównie nam, rodzicom, bo nie radzą sobie ze swoimi wewnętrznymi konfliktami. Bezpieczniej dla nich jest walczyć z rodzicem niż z samym sobą. Kiedy to zrozumiemy, łatwiej nam będzie nie odbierać tego osobiście, okazywać cierpliwość i wsparcie.

Justyna Dworczyk w rozmowie z Moniką Stukonis, Elle, Jak dogadać się z nastolatkiem
Fot: Szymon Szczesniak