03/01/2026
„(ROZ)POCZYNAMY SIĘ!”
Takie motto towarzyszy nam u początku, w momencie startu. Jest zasianiem idei, że działalność Towarzystwa Prenatalnego będzie procesem zharmonizowanym z fenomenologią prenatalną.
Obecnie jako stowarzyszenie jesteśmy na etapie tuż po powstaniu, czyli poczęciu. To poczęcie było zaproszeniem, otwarciem drzwi, poszukiwaniem drogi, poszukiwaniem możliwości spotkania. Na początek było to spotkanie kilku osób.
Za nami czas dzielenia się (analogicznie do podziału komórki po poczęciu). Dzielimy się spostrzeżeniami, przemyśleniami, marzeniami, pomysłami, obowiązkami. Świat jeszcze za wiele o nas nie wie, ale my już wiemy o sobie samych. Wyruszamy w drogę do implantacji w szeroko pojętym środowisku zewnętrznym – w różnych obszarach, uwzględnionych w statucie. Zapewne czekają na nas przychylne i nieprzychylne przyjęcia.
Jako stowarzyszenie jesteśmy na etapie zapraszania różnych środowisk (zwłaszcza środowiska psychoterapeutów) do pochylenia się nad znaczeniem okresu prenatalnego i perinatalnego dla jakości późniejszego życia człowieka. Jesteśmy nośnikami wiedzy i doświadczenia klinicznego – nośnikami niczym plemnik. A różne środowiska zewnętrzne – jak komórki jajowe – są otwarte lub nie na przyjęcie tego, co mamy do podarowania. Szanujemy tę dynamikę.
Wydaje się, że w naszym społeczeństwie wciąż istnieje trudność mówienia i słuchania o tematach intymnych, a takim jest temat poczęcia. Tymczasem każdy z nas był kiedyś zygotą, embrionem, płodem i są w nas zapisane doświadczenia z tych etapów rozwoju. Pragniemy zatem zaprosić do zmiany perspektywy z zewnętrznej na wewnętrzną. Historia każdej osoby zaczyna się na długo przed jej urodzeniem.
Z pewnością urealnianie podmiotowości embrionu i płodu jest newralgiczne światopoglądowo i politycznie, przez to zagrażające. Chcielibyśmy uniknąć takiego uwikłania i uchronić nasze działania przed byciem spostrzeganym przez pryzmat takiej czy innej ideologii. Pragniemy służyć nauce, która jest eksplorowaniem rzeczywistości, poszukiwaniem prawdy i integrować wiedzę z praktyką w różnych obszarach – zwłaszcza w psychoterapii. To wymaga neutralności.
Z pewnością doświadczenia i traumy okresu prenatalnego są wyparte kolektywnie, przechowywane w głębokich warstwach nieświadomości, zapisane w języku ciała i pamięci niewerbalnej. Zdajemy sobie sprawę, że poruszanie tej tematyki musi być łagodne i bezpieczne, dostrojone do wrażliwości odbiorcy.
Zajmowanie się tematyką prenatalną (zwłaszcza w obszarze psychoterapii) wymaga integrowania wiedzy z różnych dziedzin nauki oraz nabywania cennych doświadczeń klinicznych. Zapraszamy psychoterapeutów, psychologów, antropologów, biologów, fizyków kwantowych, przedstawicieli różnych obszarów medycyny i neuronauki. Jesteśmy otwarci na współpracę, poszukiwanie wspólnych obszarów badawczych, wyjaśnianie, rozumienie.
Zadajemy otwarte pytania – czym jest nieświadomość? kiedy zaczyna się świadomość? czy w ogóle się zaczyna? jak i odkąd możemy siebie samych pamiętać? czym jest pamięć explicite i pamięć implicite?
Tym, którzy nas przyjmą, już jesteśmy wdzięczni. Aby stworzyć atmosferę przyjęcia, postaramy się dostroić nasz język do języka odbiorcy, poszukiwać tego, co łączy, wzmacniać w przekazie obszar niewerbalny (kolaż, muzyka, malarstwo, grafika, ruch, zapach, pantomima), występować tam, gdzie nas zaproszą, zachęcać wiedzą i doświadczeniem i jako obdarowani – obdarowywać. Ufamy, że wszyscy otwarci na przyjęcie daru – przyjmą, a sceptycy – uszanują nasz trud poszukiwań.
Drodzy Państwo – (ROZ)POCZYNAMY SIĘ!
Towarzystwo Prenatalne w Polsce
