Marta Koś - psycholog, psychoterapeuta

31/01/2026

Rys. Ula Lizak - Rozmowy Mamy Kurki

29/01/2026

"Ludzie często myślą, że uleczą się, jeśli tylko odpowiednio odseparują się od wyzwalacza cierpienia. To nie jest zdrowienie. To jest strategia radzenia sobie z cierpieniem.
Prawdziwe zdrowienie nie odbywa się w izolacji - ono odbywa się w bezpiecznej więzi. Odbywa się, gdy stare schematy spotykają się z nową reakcją na nie, kiedy wrażliwość spotyka się z obecnością zamiast z porzuceniem i kiedy jesteś widziany zamiast ignorowany. Dopiero wtedy twój układ nerwowy uczy się czegoś nowego.
Wtedy twój wewnętrzny świat zmienia oprogramowanie."

💻🤎🤍🤎

Z: Sabrina Bendory "Detached"

27/01/2026

26/01/2026

Nikt o tym nie mówi, ale każdy właśnie tego potrzebuje...

🫣😅

25/01/2026

"- Jedna kontrola vibe'u (więzi), proszę.
- Pewnie. Jesteś kochany, dobrze sobie radzisz i nikt nie jest na ciebie wściekły.
- A czy mogę prosić jeszcze o buziaczka?
- Pewnie 😚"

Uroczy komiks o kojeniu lęku w relacjach 🥹
Nie jest to przesadzone, nie świadczy o złym radzeniu sobie z lękiem w relacji, nie jest "wymyślaniem". Strategia szczególnie przydatna w lękowym stylu przywiązania, kiedy kojąc lęk budujemy podstawy dla rozwijania bezpiecznego stylu przywiązania.

Bez zapewniania o bezpieczeństwie, szczególnie w pierwszych krokach do radzenia sobie z lękiem, nie będziemy mogli iść dalej.
Aby rozwinąć styl bezpieczny musimy poczuć bezpieczeństwo i akceptację. Umysł i ciało, które czują ciepło, pewność i czułość budują jednocześnie odporność na lęk. Kolejnym ich krokiem będzie już rozwój i stopniowe samodzielne radzenie sobie z lękiem.

Proszenie o czułe gesty czy kojące słowa buduje więź i odwagę, by radzić sobie samodzielnie z lękiem.

🩵💙🩵

Rys. Green Fox Blue fox

23/01/2026

~ Bessel van der Kolk

19/01/2026

Perfekcjonizm jako strategia radzenia sobie uruchamiana jest jako odpowiedź na pewne myśli i wnioski o życiu.
Mogą mieć one formę zasad, np. "jeśli tego nie zrobię idealnie, to wszyscy zobaczą, że jestem beznadziejny/a", "muszę zaangażować się na 100%"...
..ale też mogą mieć formę bardzo nieprzyjemnych myśli typu:
- jesteś idiotą/tką jeśli tego nie zrobisz!
- nikt nie kocha takiego tchórza!
- lepiej by było jakbyś nie żył/a skoro do niczego się nie nadajesz!
- nie potrafisz się zachować jak człowiek - frajer/ka!
- zrób co z tym obleśnym (tu wstaw dowolnie)!

Chcąc załagodzić działanie takich myśli sięgamy po perfekcyjne zachowania, ale dalej się nic nie zmienia 🤷🏻‍♀️ To znaczy chwilę jest lepiej,ale potem jest jeszcze gorzej z naszym samopoczuciem.

W Terapii Schematu na ten rodzaj myśli używa się określenia trybów rodzicielskich. To one tak nam "mówią w głowie".
Można wyróżnić 3 tryby rodzicielskie (jeden gorszy od drugiego):
- tryb rodzica wymagającego,
- tryb rodzica wpędzającego w poczucie winy
- tryb rodzica karzącego.

Pierwszy będzie od nas nadmiernie wymagał, najlepiej abyśmy mieli nadludzkie siły i nie obniżali sobie poprzeczki. Drugi będzie oceniał nas po wykonaniu czegoś lub po podjęciu decyzji - wciąż niezadowolony, bo można było lepiej i szybciej. Trzeci, prawdziwa zakała, uderza najmocniej i najboleśniej - wyzywa i męczy.
Podczas gdy z pierwszymi dwoma czasem można "podyskutować" w myślach i spróbować się jakoś dogadać, to z trzecim się nie bawimy w negocjacje. Tu nie ma opcji rozmów, obdarzania współczuciem. Z nim trzeba działać. Najlepiej szybko i stanowczo, aby jego "głos" jak najszybciej uciszyć, a najlepiej całkiem wyłączyć.

Jak?

Wyobraź sobie lub narysuj swój wewnętrzny tryb rodzica karzącego. Może to być człowiek, postać wymyślona lub symbol. Następnie, gdy tylko się odezwie do Ciebie w formie jakiejś krytycznej myśli, podrzyj go, wyrzuć, schowaj w najciemniejszy kąt szafy (nawet w wyobraźni) karząc mu się jak najszybciej oddalić... inspiracja na obrazku 😁

Rys. Pokolenie depresja

16/01/2026

Metaforycznie o strategii unikania...

15/01/2026

🤡

11/01/2026

"Niedoskonałe działania pokonują nieukończoną perfekcję."
..czyli o strategii na życie ukrytej w perfekcjonizmie i dlaczego warto robić cokolwiek, nawet malutkiego i niedoskonałego, ale iść do przodu niż stać w miejscu lub poruszać się tak wolno, że na efekt nie można się doczekać 😫

Każdy sposób na życie, strategia, którą mamy jest najczęściej uogólnionym wnioskiem z naszych przeszłych doświadczeń.
Strategia perfekcjonizmu jest ściśle powiązana z częścią krytyczną umysłu, którą posiadamy. I nie chodzi tu o zdrowy krytycyzm, realizm, ale o część umysłu, która generuje ten rodzaj zasad, których spełnienie opiera się na działaniu idealnym - bez potknięć, błędów czy brzydoty.

I wszystko byłoby dość spójne:
💥 jakieś doświadczenie (najczęściej niezbyt przyjemne) i
💥wkracza część krytyczna umysłu, która chcąc nas ochronić - generuje zasady, abyśmy mogli go uniknąć i nie przeżywać już jego powtórki w przyszłości...

Ale to tak nie działa. Teoria i intencje może zaszczytne ale wykonanie tragiczne 🤷🏻‍♀️😫
Część krytyczna umysłu zaczyna uderzać w nas samych generując zasady zbyt sztywne i życiowo nieprzystosowane. Chcąc nas chronić zaczyna wymagać i wskazywać tylko jedną opcję poradzenia sobie, np.
- "nie możesz się poddać, jeśli jesteś już na samym końcu drogi",
- "jeśli zacząłeś to skończ",
- "musisz być zaangażowany na 100%",
- "jeśli się nie postarasz odpowiednio mocno to będzie znaczyło, że ci nie zależy",
- I zgodne z obrazkiem: "każdy krok musi być doskonały".

Czyli: zasady surowe, nieżyciowe i oparte głównie na maksymalnym zaangażowaniu i idealnym efekcie.
Poddając się im w rezultacie utkniemy w miejscu. Spędzając zbyt wiele czasu i poświęcając zbyt wiele energii na dany etap - meta, finisz, zacznie nam uciekać.

A co by było, gdybyś pozwolił(a) sobie iść do przodu i zamiast skupiać się na zaangażowaniu i efekcie na 100 - to działać, ale tak na 80%? ..albo na 50%? ..albo na 30%?

Spróbuj uelastycznić swoje zaangażowanie w różne aktywności i pozmieniaj jego ilość tam, gdzie się da... i sprawdź co się stanie.

Może efekt uzyskasz szybciej, skuteczniej i przyjemniej niż z zaangażowaniem na 100?

Rys. Z internetu