Psycholog Joanna Prezlata

Psycholog Joanna Prezlata traumy # poradnictwo, psychologiczna,

14/03/2026

Dysocjacja jest często opisywana jako „ostateczna strategia adaptacyjna” organizmu w obliczu zagrożenia, którego nie da się uniknąć. Ale co dzieje się po drugiej stronie relacji terapeutycznej? Najnowsze badanie jakościowe (Mezard i in., 2026) rzuca światło na ukryty, emocjonalny świat profesjonalistów pracujących z pacjentami doświadczającymi dysocjacji.

Oto najważniejsze wnioski z tej ważnej analizy:

🔸 Zjawisko „Zaraźliwości” (Rezonans Dysocjacyjny):

Praca z dysocjacją to nie tylko obserwacja objawów – często może prowadzić do ich współodczuwania. Profesjonaliści biorący udział w badaniu zgłaszali zjawisko tzw. nastrojenia dysocjacyjnego (dissociative attunement).

♦️Podczas sesji terapeuci sami mogą czuć nagłe odrętwienie lub senność, trudności z koncentracją i poczucie „odpływania”, poczucie „zamrożenia”(ang. frozen state).

Badacze podkreślają, że ten rezonans nie musi być przeszkodą – odpowiednio rozpoznany staje się narzędziem diagnostycznym, pozwalającym lepiej zrozumieć stan pacjenta i pomóc mu w reintegracji.

🔸Triada reakcji profesjonalisty:

W obliczu dysocjacji pacjenta, terapeuci najczęściej przyjmują jedną z trzech postaw:

Działanie: Intensywne stosowanie technik uziemiających, skupienie na zmysłach by przywrócić pacjenta do rzeczywistości.

Obecność i uważność: Budowanie poczucia bezpieczeństwa, postawa wspierająca, która ma na celu uspokojenie pacjenta.

Dystansowanie się: Czasami wynikające z bezradności lub braku wiedzy, objawiające się unikaniem tematu traumy lub nawet sceptycyzmem wobec autentyczności objawów.

🔸Ciało i dotyk:

Badanie uwypukliło rolę ciała w procesie zdrowienia. Choć praca ze zmysłami jest kluczowa dla uziemienia, opinie na temat kontaktu fizycznego są podzielone. Część specjalistów kategorycznie go unika, inni uważają, że ostrożny dotyk (za zgodą pacjenta) może być potężnym narzędziem przywracającym kontakt z własnym ciałem.

🔸Samotność i luka w edukacji:

Mimo, że dysocjacja jest powszechnym mechanizmem obronnym, większość badanych profesjonalistów przyznała, że ich szkolenie w tym zakresie było niewystarczające. Często towarzyszy im poczucie bezradności, frustracji, a nawet winy, gdy ich interwencje nie przynoszą natychmiastowych efektów.

♦️Wnioski:

Praca z traumą wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale przede wszystkim regularnej superwizji i wsparcia. Normalizacja faktu, że terapeuta może czuć lęk, dezorientację, a nawet samemu dysocjować w obecności pacjenta, jest kluczowa dla zapobiegania wypaleniu zawodowemu i budowania autentycznej relacji terapeutycznej.

✨Pamiętajmy, że w gabinecie znajdują się dwa ciała i dwa układy nerwowe, które nieustannie na siebie oddziałują. Kluczowe jest zrozumienie i pamiętanie o tym rezonansie.

Zachęcamy do zapoznania się z pełną treścią artykułu.

⛓️‍💥Link do artykułu: https://doi.org/10.1080/20008066.2026.2634587

Przyjechał mój nowy pomocnik.Poznajcie Stefana🙂
03/03/2026

Przyjechał mój nowy pomocnik.
Poznajcie Stefana🙂

29/11/2025

🌿 Nowe badanie autorstwa dr Dawida Ścigały, dr Joanny Sikory-Ścigały i prof. Elżbiety Zdankiewicz-Ścigały przeprowadzone na próbie 440 polskich rodziców rzuca światło na to, jak wczesne wzorce przywiązania oraz trudności w odczuwaniu i opisywaniu emocji (aleksytymia) wpływają na wypalenie rodzicielskie.

🧠 Wyniki wskazują, że aleksytymia jest kluczowym czynnikiem pośredniczącym (mediatorem), łączącym niepewne przywiązanie z chronicznym wyczerpaniem w roli rodzica.

👨‍👩‍👧‍👦 Wypalenie rodzicielskie to przewlekły, specyficzny dla rodzicielstwa syndrom psychologiczny. Manifestuje się on przede wszystkim:
🔸 wyczerpaniem emocjonalnym,
🔸 dystansowaniem się emocjonalnym od dzieci,
🔸 zmniejszoną satysfakcją z pełnionej roli.

🔑 Kluczowy mechanizm: rola aleksytymii

We wszystkich oszacowanych modelach podwyższona aleksytymia konsekwentnie pełniła rolę czynnika pośredniczącego w związkach między niepewnym przywiązaniem (lękowym lub unikającym) a wypaleniem rodzicielskim.
Oznacza to, że trudności w przetwarzaniu emocji – często powiązane z wczesnymi, niepewnymi doświadczeniami przywiązania – zwiększają podatność na wypalenie.

📊 Badanie wykazało również istotne różnice międzypłciowe w ścieżkach prowadzących do wypalenia.

📌 Ważne statystyki wstępne:

🔸 Mężczyźni w badanej próbie zgłaszali istotnie wyższe poziomy aleksytymii w porównaniu do kobiet.
🔸 Mężczyźni zgłaszali również wyższe ogólne poziomy wypalenia rodzicielskiego oraz wyższe wyniki we wszystkich jego podwymiarach.

👩 Wzorce u KOBIET:

🔸 Unikanie: Wyższy poziom unikania w relacji z matką był bezpośrednio związany z wyższym wypaleniem rodzicielskim.
Co ciekawe, unikanie w relacji z ojcem wykazywało silniejszy związek z wypaleniem niż unikanie w relacji z matką.

🔸 Lęk: Lękowe przywiązanie do matki i ojca wiązało się z wypaleniem pośrednio – poprzez podwyższoną aleksytymię.

👨 Wzorce u MĘŻCZYZN:

🔸 Unikanie: Unikanie w relacji z matką było bezpośrednio związane z wypaleniem rodzicielskim.

🔸 Lęk: Lękowe przywiązanie do matki wiązało się z wypaleniem pośrednio – poprzez aleksytymię.

🔸 W przypadku przywiązania do ojca zarówno unikanie, jak i lęk były istotnie związane z podwyższoną aleksytymią.

🧩 Implikacje praktyczne: Wsparcie dostosowane do płci

Badania podkreślają, że aleksytymia i dynamika przywiązania stanowią stabilny czynnik wrażliwości na wypalenie – a nie jedynie reakcję na bieżący stres.

🛠 Zaleca się, aby interwencje psychologiczne były dostosowane do płci i skupiały się na emocjach oraz przywiązaniu:

1️⃣ Trening regulacji emocji:
Skupienie się na treningu emocjonalnym, zwłaszcza u osób z podwyższoną aleksytymią (np. rozwój świadomości emocjonalnej, konstruktywna ekspresja).

2️⃣ Wsparcie dla Ojców:
Programy wspierające zaangażowanie emocjonalne i redukcję tendencji do tłumienia/unikania.

3️⃣ Wsparcie dla Matek:
Pomoc w zarządzaniu nadreaktywnością emocjonalną i rozwijaniu konstruktywnych form ekspresji.

⛓️‍💥Zachęcamy do zapoznania się z pełną treścią artykułu: https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0334647

29/11/2025

Zawód psychotraumatologa to praca z osobami, które doświadczyły przemocy, zaniedbania, katastrof, wypadków, żałoby czy innych zdarzeń traumatycznych. Etyka w naszej profesji nie jest dodatkiem — jest fundamentem bezpieczeństwa i zaufania.
Stowarzyszenie Psychotraumatologów Polskich posiada Kodeks Etyki Zawodu Psychotraumatologa, który jasno określa wartości, granice i standardy naszej pracy. To dokument mający chronić zarówno pacjentów, jak i profesjonalistów, a także wzmacniać jakość pomocy psychotraumatologicznej. 

🧭 Najważniejsze zasady Kodeksu Etyki Psychotraumatologa:

💚 1. Dobro klienta ponad wszystko

Psychotraumatolog minimalizuje ryzyko szkody, zapobiega wtórnej traumatyzacji i podejmuje decyzje z myślą o emocjonalnym i psychicznym bezpieczeństwie pacjenta. 

🤝 2. Wierność, odpowiedzialność i bezpieczne granice

Relacja terapeutyczna musi być przewidywalna, oparta na zaufaniu i wolna od nadużyć. Granice relacji chronią pacjenta i zabezpieczają proces terapeutyczny. 

🔍 3. Uczciwość i rzetelna komunikacja

Psychotraumatolog przedstawia swoje kompetencje i usługi w sposób przejrzysty, bez obietnic „gwarantowanych efektów”. Unika manipulacji oraz jakichkolwiek działań mogących podważyć zaufanie. 

⚖️ 4. Sprawiedliwość i równe traktowanie

Pomoc jest dostępna dla każdej osoby niezależnie od jej sytuacji. Specjalista działa przeciwdziałając uprzedzeniom i dyskryminacji w jakiejkolwiek formie. 

🔒 5. Poufność i ochrona godności

Psychotraumatolog chroni prywatność i poufność informacji pacjenta. Jasno wyjaśnia wyjątki wynikające z prawa, jak np. zagrożenie życia lub krzywdzenie dzieci. 

🎓 6. Kompetencje i rozwój zawodowy

Pracuje w granicach swoich kompetencji, korzysta z metod udowodnionych naukowo (EBPP) i stale podnosi kwalifikacje, w tym poprzez superwizję. Dba także o własny dobrostan jako warunek etycznej pracy. 

🧪 7. Etyka badań naukowych

W badaniach zapewnia uczestnikom bezpieczeństwo, anonimowość i świadomą zgody. Szczególnie chroni osoby wrażliwe – dzieci, osoby po przemocy czy uchodźców. 

🛟 8. Odpowiedzialność środowiskowa

Psychotraumatolog reaguje na nieetyczne zachowania w zawodzie, wspiera innych specjalistów i dba o wysokie standardy w całej społeczności zawodowej. 

🟦 Dlaczego to ma znaczenie?

Bo psychotraumatolog wykonuje zawód zaufania publicznego.

Kodeks Etyki nie tylko reguluje naszą pracę — chroni osoby, które powierzają nam swoje doświadczenia, emocje i historię. Jest także gwarancją, że pomoc psychotraumatologiczna opiera się na profesjonalizmie, szacunku i odpowiedzialności. 

18/11/2025

*ℹ️🌿 THE DOWNWARD SPIRAL OF FLASHBACKS & DISSOCIATIVE EPISODES |

Recently, a very painful and triggering event dropped me into a deep hole of flashbacks and dissociation. Over the next few months, a series of other events threw me into more flashbacks, deep dissociative states, and depression. Like being tossed and rolled endlessly in the raging waves and surf of a stormy, violent sea you can never find a quick escape because you are never sure which way is up or down.

And, even in the moments when you think you have found the way up and out, you are slammed again by another ferocious breaker that leaves you stunned and pushes you back down into the deep, dark abyss.

Read the Full Article: https://cptsdfoundation.org/2023/01/05/the-downward-spiral-of-flashbacks-dissociative-episodes/
*
*
*
If you’re a recovering survivor of CPTSD and you're ready to connect with a community of co-survivors who are learning to safely reconnect with themselves, rebuild self-worth, and form healthy, nurturing relationships, your journey toward healing and wholeness begins here.

Join us today and embrace the support you truly deserve.
To learn more and register, visit: https://cptsdfoundation.org/dailyrecoverysupport/

04/11/2025

Nie myl relacji trudnej z przemocową.

„Trzeba się dotrzeć.”
„Nikt nie jest idealny.”
„Każdy popełnia błędy.”
„Trzeba rozmawiać — komunikacja to podstawa.”
„Nie uciekaj przy pierwszym kryzysie.”
„Małżeństwo to praca.”

To wszystko prawda.
Ale tylko w zdrowych relacjach.

Bo są sytuacje, w których te same słowa —
użyte wobec ofiary przemocy —
stają się narzędziem zniewolenia.

Jak mówi dr Ramani Durvasula —
w relacji zdrowej, nawet trudnej, obje strony są w tej samej rzeczywistości.
W relacji przemocowej — tylko jedna.
Druga walczy o powietrze.

Relacja trudna:

-Dwoje ludzi się rani, ale oboje chcą naprawiać.
-Bywa chaos, silne emocje, krzyk, cisza — ale potem przychodzi refleksja.
-Można się różnić, ale nie trzeba się bać.
-Każdy bierze odpowiedzialność za siebie.
-Jest szacunek, mimo zmęczenia, mimo trudnych okoliczności.

Relacja przemocowa:
(wg prof. Sama Vaknina i Keitha Campbella):

-Jedna strona kontroluje, druga się usprawiedliwia.
-Konflikt nie prowadzi do zrozumienia, tylko do uległości.
-Pojawia się lęk, gaslighting, zamęt poznawczy.
-Znika poczucie własnej wartości.
-Twoje emocje stają się „problemem”.
-Twoje granice — „atakowaniem”.

Wniosek:
Nie korzystaj z rad dla relacji trudnych, gdy jesteś w relacji przemocowej.
Bo tam, gdzie nie ma szacunku, równości, empatii i bezpieczeństwa, nie pomoże komunikacja.
Tam potrzebne są granice —
a często po prostu ewakuacja.

Miłość nie boli.
Kontrola, manipulacja i pogarda — tak.

30/10/2025

Ukryte konsekwencje prześladowania (bullyingu).

🧠 Badacze Belinda Graham i Anke Ehlers analizują przekonania młodych dorosłych, którzy doświadczyli bullyingu, oraz ich związek z utrzymującymi się objawami lęku społecznego i stresu pourazowego (PTSD).

💬 Wszyscy uczestnicy zgłaszali negatywny wpływ bullyingu na swoje zdrowie psychiczne w czasie trwania tych doświadczeń.
Kluczowe jest to, że negatywne oceny związane z bullyingiem mogą utrzymywać się w dorosłym życiu, wpływając na interakcje społeczne i zdrowie psychiczne.

Zidentyfikowano cztery główne tematy negatywnych przekonań:

1️⃣ Deficyt osobisty (Personal Deficiency):
🔹 Przekonanie, że bycie ofiarą wynikało z własnej niskiej wartości lub niepożądanych cech.
🔸 „Nie powinienem być lubiany”, „Jestem mniej wart niż inni”, „Zasługuję na bycie celem”.

Osoby z tej grupy często czuły się wewnętrznie problematyczne.

2️⃣ Zagrożenie społeczne (Social Threat):
🔹 Ostrożność wobec innych, przekonanie o ich negatywnych motywach.
🔸 „Przyjaźnie są niebezpieczne”, „Ludziom nie można ufać”.

Wysoki poziom objawów wiązał się z poczuciem zagrożenia w relacjach.

3️⃣ Akceptacja jest krucha (Acceptance is Fragile):
🔹 Przekonanie, że akceptacja jest przejściowa i wymaga wysiłku.
🔸 „Odrzucenie jest nieuniknione”, „Muszę się wtopić”, „Muszę być doskonały”.

Osoby z wyższymi objawami częściej obawiały się odrzucenia mimo wysiłków.

4️⃣ Minimalizowanie (Minimizing):
🔹 Zaniżanie powagi przeszłych doświadczeń, często z poczucia wstydu.
🔸 „Powinienem już to przezwyciężyć”, „Nie było aż tak źle”.

To przekonanie często występowało w grupie z nasilonymi objawami.

🎯 Wnioski terapeutyczne:
Ukierunkowanie terapii na te negatywne przekonania może zmniejszyć ich wpływ i wzmacniać odporność u osób dotkniętych bullyingiem.
💡 Zalecane metody: restrukturyzacja poznawcza i praca nad samoakceptacją.

⛓️‍💥Artykuł: https://www.tandfonline.com/doi/epdf/10.1080/20008066.2025.2523638?needAccess=true

25/07/2025

You don't have to be positive all the time... 💙🤲

Adres

Ulica Bohaterów Westerplatte 67
Słupsk
76-200

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Psycholog Joanna Prezlata umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Kategoria