Pracownia Psychologiczna Halszka Antoniewicz

30/11/2025

12/11/2025

Jeszcze w jesiennych nastrojach przypominamy, że nie każda myśl, która pojawia się w głowie, zasługuje na to, by jej wierzyć.

Niechciane myśli mogą wydawać się straszne jak upiór z koszmaru, ale… to tylko myśli - nie fakty. Nie definiują Cię. Nie musisz za nimi podążać.Zatrzymaj się na chwilę, zauważ je, nazwij i z życzliwością skieruj uwagę z powrotem na tu i teraz. Starajmy się patrzeć na myśli z dystansu - jak na chmurki, które przepływają po niebie, albo liście unoszone przez rzekę.

28/10/2024

Nuda, choć często postrzegana negatywnie, pełni istotną rolę w rozwoju dziecka.
🎈Rozwija kreatywność
Nuda zmusza mózg do poszukiwania nowych rozwiązań i aktywności. W sytuacji braku zewnętrznej stymulacji dzieci częściej sięgają po kreatywne zabawy.
🎈Rozwija samoregulację
Dzięki nudzie dziecko uczy się radzić sobie z nieprzyjemnym stanem. Rozwija umiejętność samodzielnego regulowania poziomu stymulacji. Buduje odporność na frustrację.
🎈Kształtuje autonomię
Nuda motywuje do podejmowania samodzielnych inicjatyw. Dziecko uczy się, że nie musi być stale zabawiane przez innych. Rozwija poczucie sprawczości poprzez samodzielne znajdowanie zajęć.
🎈Rozwija kompetencje społeczne
Nuda motywuje do poszukiwania interakcji z innymi, pozwala dziecku uczyć się inicjowania kontaktów i zabaw, rozwija umiejętności negocjacji i współpracy.
🎈Stymuluje rozwój poznawczy
Nuda rozwija umiejętność planowania, szukania rozwiązań. Jest doskonałym ćwiczeniem koncentracji i wytrwałości.
🎈Buduje tożsamość
Nuda pozwala dziecku na poznawanie własnych zainteresowań i preferencji, odkrywanie osobistych sposobów spędzania czasu czy rozwój samoświadomości
🎈Pozwala na odpoczynek i regenerację
Nuda to naturalna przeciwwaga dla nadmiernej stymulacji, czas na przetworzenie doświadczeń i redukcję stresu.

W dobie ciągłej stymulacji i natychmiastowej gratyfikacji, umiejętność konstruktywnego przeżywania nudy staje się coraz cenniejsza. Badania pokazują, że dzieci pozbawione możliwości doświadczania nudy mogą mieć w przyszłości trudności z samodzielnym organizowaniem sobie czasu, podejmowaniem inicjatywy, kreatywnością i regulacją emocjonalną. Nuda jest naturalnym i potrzebnym elementem rozwoju, a nadmierne chronienie przed nią może przynieść więcej szkody niż pożytku. Rolą dorosłych jest raczej wspieranie dziecka w konstruktywnym radzeniu sobie z nudą, niż jej eliminowanie.

👉„Zaopiekuj się swoją nudą”, to książeczka idealna dla dzieci i rodziców, którzy chcą wspólnie zaradzić nudzie. Książka dostępna jest tutaj: https://psychologiadziecka.org/bajki-dla-dzieci/zaopiekuj-sie-swoja-nuda/

08/12/2023

Kochani! Od poniedziałku rusza telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Coraz częściej obserwujemy; lęk, depresję, brak wsparcia w najbliższym środowisku osoby cierpiącej. Będziemy pełnić dyżury 24 godziny na dobę💜 Nie bójcie się dzwonić! Wysłuchamy! Nie będziemy Was oceniać♥️

16/08/2023

07/04/2023

7 kwietnia przypada Światowy Dzień Terapii Poznawczo-Behawioralnej! 🎉

👏🏽Terapia poznawczo-behawioralna (TPB) jest jedną z najbardziej skutecznych metod psychoterapii, szczególnie w leczeniu zaburzeń emocjonalnych takich jak zaburzenia: afektywne (w tym depresja), lękowe, obsesyjno-kompulsyjne czy zaburzenia stresowe pourazowe (PTSD). Skuteczność TPB została wykazana w ogromnej liczbie randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych (RCT), co oznacza, że jest to jedna z form terapii dysponująca najsilniejszą bazą dowodów empirycznych. Potwierdzają to współczesne rekomendacje najbardziej prestiżowych instytucji i organizacji zajmujących się zdrowiem psychicznym oraz oceną skuteczności różnych metod leczenia, m.in. NICE https://www.nice.org.uk/guidance czy APA https://www.apa.org/practice/guidelines !

📌Jednym z kluczowych elementów skuteczności TPB jest rozwijanie umiejętności radzenia sobie z niepomocnymi myślami i zachowaniami. Dzięki temu TPB pomaga zmniejszyć nasilenie objawów, ale również poprawić jakość życia i umożliwić pełniejsze dbanie o swoje emocjonalne potrzeby oraz istotne dla siebie wartości. TPB może być stosowana w krótkoterminowych interwencjach lub w dłuższych programach leczenia, w zależności od potrzeb pacjenta.

Terapia poznawczo-behawioralna (TPB) zaczęła się rozwijać w Polsce🇵🇱 na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Początkowo była stosowana głównie w leczeniu zaburzeń lękowych, depresyjnych i zaburzeń odżywiania.

W latach 90. zostały zorganizowane pierwsze szkolenia dla terapeutów TPB w Polsce, a wraz z nimi pojawiły się publikacje naukowe i tłumaczenia literatury z zakresu tej terapii. W 1998 powstało także Polskie Towarzystwo Terapii Poznawczej i Behawioralnej (PTTPB), które skupia specjalistów zajmujących się TPB. PTTPB bardzo dynamicznie się rozwija i obecnie liczy już ponad 4000 członków i członkiń, wśród których 1470 to certyfikowani terapeuci i terapeutki, a 80 osób jest superwizor(k)ami.

W latach 2000 TPB stała się jedną z najpopularniejszych form psychoterapii w Polsce, a jej zastosowanie rozszerzyło się na wiele różnych problemów emocjonalnych i zachowań. Powstały specjalistyczne ośrodki szkoleniowe, a TPB weszła do kanonu podejść terapeutycznych nauczanych na kierunkach psychologicznych i lekarskich.

🏛️Ośrodki rekomendowane i atestowane przez PTTPB w Polsce to:

🔴Akademia Motywacji i Edukacji, gdzie kierownikiem kursu jest Anna Derwich,
🟠Centrum CBT Edu – dr n. med. Anita Bryńska
🟡Szkoła Psychoterapii Crescentia – Olga Olszewska
🟢Instytut Poznawczy– Jacek Legierski, Arkadiusz Bilejczyk, Marcin Młynarczyk
🔵Centrum Terapii Poznawczej i Schematu InterEgo – lek. med. Izabela Stefaniak
🟣Szkoła Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytet SWPS - prof. USWPS dr hab. Agnieszka Popiel i dr n. hum. Ewa Pragłowska
🔴Tercognitiva – Magdalena Skąpska-Magdoń

Obecnie terapia poznawczo-behawioralna jest powszechnie stosowana w Polsce, a liczba terapeutów posiadających kompetencje w tej dziedzinie stale rośnie. Wiele ośrodków zdrowia i klinik oferuje TPB jako jedną z form leczenia, a wśród osób korzystających z psychoterapii cieszy się ona coraz większym zaufaniem.

📢Jak pisze Michelle Craske w swoim komentarzu opublikowanym w październikowym wydaniu World Psychiatry (jednym z najbardziej cenionych czasopism naukowych z zakresu zdrowia psychicznego): przyszłość TPB i innych terapii opartych na dowodach naukowych jest bardzo obiecująca!

W komentarzu kilka przykładów badań i metaanaliz, które potwierdzają skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej. To tylko niewielka część dowodów empirycznych wspierających stosowanie TPB. Znacznie więcej źródeł można znaleźć w bazach naukowych takich jak PubMed czy APA PsycINFO.

Dane z najbardziej aktualnych metaanaliz badań nad skutecznością TPB w leczeniu zaburzeń psychicznych znajdziecie w raporcie Zespołu Roboczego PTTPB ds. Badań nad Skutecznością Psychoterapii, koordynowanego przez Jacka Legierskiego:https://www.pttpb.pl/wp-content/uploads/2022/11/PrzegMeta_v3.pdf

02/03/2023

NIE OCENIAJ,
WYSŁUCHAJ,
ZROZUM,
POMÓŻ.

Samookaleczenia wśród młodzieży - temat, o którym warto mówić jak najwięcej, o którym warto przypominać, który warto nagłaśniać.

Wokół samouszkodzeń wciąż krążą mity, które nadal są powszechnie przekazywane.
Ten, który najbardziej mnie zatrzymuje to:
"to nic groźnego, zwykłe zwracanie uwagi".

Powodów samookaleczeń może być wiele, często są one złożone i poważne.
Wszystkie mają spójny mianownik:
POD RANAMI NA CIELE JEST CZŁOWIEK, KTÓRY CIERPI, POTRZEBUJE POMOCY, WSPARCIA I ZROZUMIENIA.

To trudne.
Samouszkodzenia często w nas- dorosłych wywołują skrajne emocje: przerażenie, bezsilność, złość, niezrozumienie, poczucie winy.
Zadajemy sobie pytanie: dlaczego?
Co dzieje się z moim synem/córką?
Dlaczego mój uczeń/uczennica zadaje sobie ból?
Co jest przyczyną tylu poranionych nastolatków w mojej szkole?

To trudne pytania, które zwykle wymagają długiego poszukiwania odpowiedzi.
Często te odpowiedzi są trudne, złożone, nie zawsze wszystko udaje się odkryć.
Jednak warto szukać.
..bo by pomóc, trzeba zrozumieć.
Dlatego, jakiś czas temu, na blogu pojawił się artykuł, w którym staram się przybliżyć tematykę samouszkodzeń wśród młodzieży i mam nadzieję, że wesprze was (choć trochę) w zrozumieniu samouszkodzeń.
Zapraszam tutaj:
https://dzieciecapsychologia.pl/zraniony-nastolatek-samouszkodzenia-wsrod-mlodziezy/

Dzisiejszy post nie jest przypadkowy - 1 marca obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Autoagresji.
Jak wspomniałam: o samouszkodzeniach, o wszelkich problemach dzieci i młodzieży warto mówić zawsze, warto o nich pamiętać.

Jednak dni świadomości pomagają nam się zatrzymać i propagować wiedzę.
Jeżeli uznacie ten post, artykuł za wartościowy - puście go w świat.
Być może komuś pomoże się zatrzymać,
zrozumieć złożoność i głębię ran na ciele nastolatków.
♡

27/02/2023

Gdy dziecko staje się nastolatkiem, zmianie ulega także jego dotychczasowa relacja z rodzicami. Dziecko postrzega dorosłego najczęściej bezkrytycznie. Nastolatek zauważa wady i zalety rodziców, często staje się krytyczny wobec ich zachowań, słów czy pomysłów. To rodzi wiele konfliktów.

Nastolatek, który traktuje siebie jako „dorosłego” oczekuje od rodziców swobody w kwestii swojego czasu wolnego, sposobu spędzania czasu czy relacji, które utrzymuje. Rodzice bardzo często odczuwają lęk i niepewność, gdy ich dziecko nie spędza z nimi tyle czasu, co wcześniej, a wręcz ich unika. Często obawiają się, że ich dziecko nie jest na tyle dojrzałe, by być na tyle samodzielne, jak by tego pragnęło.

W okresie nastoletnim młodzi ludzie podejmują decyzje o swojej dalszej edukacji i przyszłości. Nic więc dziwnego, że rodzice dużą uwagę przykładają do edukacji szkolnej. Dla wielu nastolatków, dużo ważniejsza jest aktywność pozaszkolna czy czas, który mogą spędzić ze swoimi kolegami i koleżankami.

Ostatnim źródłem konfliktów na osi rodzic nastolatek jest kwestia odpowiedzialność rodziców i przekazywania tej odpowiedzialności nastolatkowi. W rodzinie z małym dzieckiem to rodzice są odpowiedzialni za prowadzenie domu, to oni wyznaczają reguły i stoją na ich straży. Gdy dziecko wchodzi w okres nastoletni role i reguły dotychczas działające zmieniają się. Do konfliktów dochodzi najczęściej, gdy rodzice obciążają nastolatka odpowiedzialnością, której on nie chce lub nie jest w stanie przyjąć („jesteś już prawie dorosły, więc…”) lub unikają przekazania mu odpowiedzialności, swojemu dziecku kiedy ono tego oczekuje („wciąż jesteś dzieckiem, więc…”).

22/02/2023

Czeeeść!
Jestem błąd :)
Mam nadzieję, że gdy mnie poznasz zobaczysz, że można mnie polubić :)

Po ostatnim poście o błędach przeczytałam (zarówno w komentarzach, jak i w wiadomościach) o wielu waszych doświadczeniach z dziećmi, które nigdy nie usłyszały, że błędy są okej i można je popełniać.
Mam podobne doświadczenia.

Myślę, że niestety wielu dorosłych tego nie usłyszało :(

Przez weekend myślałam nad pomysłem, który mógłby Nas wesprzeć w pracy z dziećmi.
I przyszedł bardzo szybko, z resztą wielokrotnie z niego korzystałam rysując z dziećmi w gabinecie "Pana Błęda", "Stworka Pomyłkę".

Poniżej zostawiam Wam grafikę, która (mam nadzieję) pomoże wielu dzieciom poznać Błąd i się z nim polubić.

Jestem ciekawa co sądzicie o tym pomyśle, gdzie wykorzystacie plakat i w jaki sposób :)

P.S. A właśnie! Plakat :D
Plakat z poniższą grafiką wskakuje na bloga. Do pobrania i drukowania :)
Link:
https://dzieciecapsychologia.pl/materialy-czeeesc-jestem-blad/