Gabinet Psychologiczno-Psychoterapeutyczny "Przystań Równowagi"

03/09/2024

08/09/2022

🎉 NASZ ZESPÓŁ SIĘ POWIĘKSZA🎉

Z ogromną radością ogłaszamy, że do naszego zespołu dołącza

🔹🔹Joanna Paraluk🔹🔹magister psychologii, pedagog, terapeutka uzależnień, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna w trakcie procesu certyfikacji w Szkole Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS pod kierownictwem dr Agnieszki Popiel i dr Ewy Pragłowskiej. Ukończyła studia podyplomowe „Pomoc psychologiczna i interwencje systemowe w rodzinie” Uniwersytet SWPS w Katowicach.

Doświadczenie zawodowe zdobywała w
🔹Ośrodku Pomocy Społecznej, Centrum Wsparcia Dziecka i Rodziny, gdzie udzielała specjalistycznego wsparcia dzieciom, młodzieży oraz ich rodzinom;
🔹Centrum Terapii Nerwic, Depresji i Uzależnienia, Poradni Leczenia Uzależnień i Współuzależnienia, prowadziła terapie grupowe oraz indywidualne głównie z osobami dorosłymi;
🔹Poradni Środowiskowej Opieki Psychologiczno-Psychoterapeutycznej dla Dzieci i Młodzieży, oraz placówkach oświatowych m.in. Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej gdzie prowadziła diagnozę i terapię dzieci i młodzieży.
Aktualnie pracuje z dziećmi i młodzieżą w Poradni Psychologiczno-Terapeutycznej dla Dzieci i Młodzieży oraz z osobami dorosłymi w Centrum Zdrowia Psychicznego przy Szpitalu Śląskim w Cieszynie.

W naszym centrum zajmuje się psychoterapią indywidualną osób dorosłych, psychoterapią dzieci i młodzieży oraz diagnozą psychologiczna i terapią uzależnień.

🎉 WITAMY W ZESPOLE!

30/07/2022

„Więzień w celi śmierci na pytanie o ostatnie życzenie przed tym jak zostanie mu podany śmiertelny zastrzyk, poprosił o kartkę i długopis po czym napisał:

"Drodzy rodzice, gdyby prawo były sprawiedliwe, siedzielibyście tutaj dzisiaj ze mną, bo to właśnie "dzięki" wam trafiłem tu, gdzie jestem teraz.

Pamiętacie jak miałem 3 lata i pokłóciłem się z bratem? Zamiast z nami porozmawiać, każde z nas dostało klapsy tak liczne, że przez kilka dni nie chodziliśmy do przedszkola, żeby nie było widać siniaków.

Pamiętacie jak miałem 7 lat i nie zrobiłem zadania domowego? Zamiast mnie wesprzeć, abym był w stanie wziąć na siebie tę nową odpowiedzialność, dostałem lanie pasem tak mocno, że z bólu nie mogłem zasnąć i płakałem całą noc. Wtedy też nauczyłem się was okłamywać, aby chociaż trochę ochronić się przed ciągle doświadczaną przemocą.

Pamiętacie jak miałem 12 lat i pobiłem się z kolegą tak, że on miał podbite oko, a ja rozciętą wargę? Zamiast zauważyć, że nie potrafię panować nad emocjami i pokazać mi jak mogę się tego nauczyć, po raz kolejny oberwałem, co utrwaliło mnie jedynie w przekonaniu, że przemoc to właściwe rozwiązanie, kiedy ktoś nie postępuje po naszej myśli. Przez kilka dni nie mogłem siedzieć bez uczucia bólu i wstydu.

Pamiętacie jak w wieku 15 lat wyrzucili mnie ze szkoły? W dalszym ciągu nie dostrzegliście, że jest to wynik tego, że nigdy nie mogłem z wami szczerze porozmawiać, bo każdy mój błąd spotykał się z waszą agresją. Przez całe moje dzieciństwo nie nauczyliście mnie żadnego sposobu rozwiązywania konfliktów poza jednym.

Przemocą.

Takie to dziwne, że tutaj właśnie skończyłem? To była jedyna droga jaką znałem. Byłem bity, szarpany i poniewierany więcej razy, niż mogę spamiętać. Wy nie wychowywaliście dzieci. Wy nas tresowaliście jak małe posłuszne zwierzęta i nigdy nie traktowaliście nas jak ludzi. Nieznajomych traktowaliście z większym szacunkiem niż wasze własne dzieci.

Mówiliście, że to z miłości, że chcieliście dla nas dobrze, ale w waszych oczach było widać nienawiść podczas każdego uderzenia. Czasami nawet coś w rodzaju sadystycznej przyjemności ze znęcania się nad kimś, kto nie potrafi się sam obronić. Bo znowu źle odstawiliśmy talerz, wylaliśmy sok czy dostaliśmy jedynkę.

To się zaczęło zaraz po tym jak się urodziłem i postępowało z każdym kolejnym rokiem, aż do teraz. Do momentu, w którym zostałem skazany za bestialskie morderstwo. Nawet nie znałem tego człowieka, ale postanowił zażartować z samobójstwa mojego brata i nie wytrzymałem. Postąpiłem w jedyny znany mi sposób.

Powinniście być tutaj ze mną, jednak zanim to przeczytacie, mnie już nie będzie. Dlatego piszę ten list. On z wami zostanie do końca waszych dni. Kochałem Was całym sercem, ale Wy zniszczyliście moje dzieciństwo, moją młodość i życie..”

Mocne. Każdemu rodzicowi powinno dać to do myślenia. Uczmy naszych dzieci miłości, wsparcia i zrozumienia, a będzie ono zarażało innych miłością a nie nienawiścią. Każdy ma wybór. Jedni pójdą w ślady rodziców, a drudzy zrobią wszystko, aby te ślady zatrzeć i wydeptać swoją ścieżkę.

Autor nieznany

29/07/2022

Naukowcy twierdzą, że najbardziej decydująca dla mózgu faza przypada na początek życia. To na tym etapie rozwój postępuje szybciej i...

24/06/2022

Ja w Twoim wieku miałem doskonały kontakt z ojcem.

21/06/2022

W każdym dziecku znajduje się zbiornik na emocje, który należy wypełnić miłością.

W relacji między dzieckiem a rodzicem tak ważna jest...MIŁOŚĆ.
Miłość, która wypełnia zbiornik to miłość bezpieczna i bezwarunkowa - bez względu na wygląd, zachowanie, czy osiągnięcia dziecka.
Kochamy nasze dzieci za to, że są, że istnieją.
Po prostu kochamy...

Nie oznacza to braku granic (co tak często jest zarzucane, gdy mówimy o bezwarunkowej miłości) - przeciwnie.
Zdrowe, stawiane w szacunku granice są przejawem rodzicielskiej miłości.
Kochający rodzic stawia dziecku granice, uczy zasad panujących w świecie, ale i pozwala mu na autonomię.

Wiem, że wielu z nas ma styczność/pracuje z dziećmi z trudnymi (czasami bardzo trudnymi) zachowaniami.
To doświadczenia, które bywają trudne, uruchamiają poczucie bezsilności, chęć działania "tu i teraz" nad wyeliminowaniem owych "zachowań".
..a zachowanie to tylko "to, co widać".
To tak ważne, by zatrzymać się i sprawdzić "kubeczek emocjonalny" tego dziecka.
Jeżeli jest on pusty i nie zadbamy o to, by choć odrobinę go zapełnić - nie pomożemy, a wyeliminujemy jedynie sposób "radzenia sobie".
Jeżeli dziecko jest głodne, a my skupimy się wyłącznie na tym, by np. nie mówiło ciągle, że jest głodne - ono nadal będzie głodne.
Nawet jeżeli zareaguje na nasze działania i przestanie o tym mówić, to nadal będzie cierpieć, tylko pokaże (lub schowa) to w inny sposób (lub w miejsce).

Podobnie jest z miłością. Dziecko głodne miłości, będzie jej szukać.
To, że wyeliminujemy sposób wołania o tę miłość, nie oznacza, że głód miłości minie.

"Najważniejsze jest to, czego nie widać"
💛
--------------------------------
Cytat znaleziony w książce:
"5 języków miłości" Gary'ego Hapmana

16/06/2022

03/06/2022

Smutek to emocja nielubiana. Często obserwuję tendencję do tego, aby szybko się go pozbyć. Pozwólmy sobie pobyć smutnymi. Pozwólmy naszym dzieciom się smucić. Smutek jak każda inna emocja przeminie. A zaprzeczanie, czy zakazywanie okazywania go może prowadzić do przybierania masek i gromadzenia smutku w sobie, w późniejszym czasie może skutkować zaburzeniami nastroju lub lękowymi. Poniżej kilka wskazówek jak wspierać dziecko, które się smuci, jak nauczyć dziecko samoopieki w smutku.

01/06/2022

Nie tylko w Dniu Dziecka życzę Dzieciom, aby ich rodzice i opiekunowie byli dla nich towarzyszami we wszystkich stanach emocjonalnych. Aby ich potrzeby były słyszane.
Każde dziecko jest inne, wyjątkowe. Pamiętajmy o szczególnej celebracji tego święta i zadbajmy o niezwykłe prezenty ❤️
A Wy jakie macie pomysły na najwspanialsze podarki?

01/06/2022

Nikt chyba nie ma wątpliwości, że gdy w rodzinie brakuje miłości, a już tym bardziej, gdy pojawia się przemoc, najbardziej cierpi dziecko.