Co to jest strona internetowa?

Barbara Anna Tyboń: retreats & rituals

Strona główna
Polska
Srodmiescie
Barbara Anna Tyboń: retreats & rituals

kontemplatywnie; holistycznie; z uważnością i współodczuwaniem:prowadzę terapie,odosobnienia,rytuały

25/12/2025

Jak złożyć Wam życzenia, by objąć i uhonorować całą różnorodność ludzkiego doświadczenia?

Bez względu czy świętujecie, jak i kiedy życzę Wam z serca odnalezienia własnej gwiazdy i podążania za nią.

Życzę Wam odkrycia jak z ciemności rodzi się nowe życie i życzę Wam cieszenia się nim i pielęgnowania go.

Życzę Wam dobrego przejścia ze starego (cokolwiek to dla Was jest), które trzeba zostawić za progiem....do nowego roku, cyklu, fazy życia.

Życzę nam wszystkim pokoju - pokoju na świecie i w naszych sercach, umysłach i ciałach.

I życzę nam na ten nowy rok daru przynoszenia owoców.

Dla niektórych z nas, a może dla wszystkich nadszedł już czas.

Życzę nam zaufania, że uda się nam zrobić coś dla tego świata, w którym tak dużo mroku.

Zaufania, że nasze światło może rozświetlić ten mrok choćby na chwilę, choćby trochę.

Mała zmiana, która robi różnicę.

Co dla Ciebie może być tą zmianą?

Jak możesz ją ucieleśnić w swoim życiu?

W jaki sposób możesz wnieść ją w świat?

Z 🤎

I kolaż dla Was:)

20/12/2025

Nów w Strzelcu i przesilenie zimowe.

Dla mnie ten czas jest bardzo o wewnętrznym świetle i o kierunku.

Kiedy najciemniej na zewnątrz (nie wiem jak u Was, u mnie oprócz mroku, zimna i wilgoci rozpościera się gęsta mgła) potrzebujemy zwrócić się do tego, co świeci i grzeje wewnątrz - naszego wewnętrznego płomienia.

I, tak, w gorączce przedświątecznych przygotowań można łatwo go zgubić i podczepiać się pod neony, migające reklamy, kolorowe produkty i światełka choinkowe.
To jest jakaś przeciwwaga dla ciemności na zewnątrz (a może i wewnątrz - jeśli czujemy się depresyjnie czy bez energii), ale doświadczenie podpowiada, że ostatecznie zamiast doładowania doświadczamy jeszcze większego zmęczenia i wyczerpania.

Ten czas w roku przypomina o tym, że wewnątrz nas jest niewyczerpywalne źródło energii życiowej.
Jest w nas mądrość, dobro i możliwość ukierunkiwania się, w każdych okolicznościach, ku temu, co nas rozświetla i odżywia.

Dla mnie okres okołoprzesileniowy (podbity jeszcze nowiem) to świetna okazja, by zwolnić, powiedzieć zdecydowane "nie" temu, co nie jest konieczne i pobyć trochę z tym, co się gotuje w alchemicznym kotle mojego wnętrza.
I zadziwia mnie, raz za razem, różnorodność i bogactwo tych treści, uczuć, wspomnień, snów, pragnień.
I uczę się ufać tej ciemności, opadać w nią jak w coś miękkiego i otulającego.
Wychodzić z narracji, że to zagrożenie i trzeba ją zwalczać, unikać, zalewać światłem, dźwiękiem i aktywnością.
I, powiem Wam, że gdy zmienia się moja z nią relacja to przeżywam ją inaczej.
Rozgaszczam się w długich popołudniowieczorach i ciemnych porankach.
Nie złoszczę się już na to, ani nie śpieszę się do zmiany.
Ona i tak nadejdzie.
Dni za chwilę będą coraz dłuższe.

Każda pora roku (i życia) ma swoje prawa i niesie ważne dary.
Jeśli zechcemy je dostrzec i przyjąć.

A w krótkiej kontemplacji zapraszam Was do zadania sobie pytań takich oto:

- jakie mogą być dary mroku dla mnie?

- czy mam kontakt z moim wewnętrznym światłem? Jakie są drogi dostępu?

- czy znam kierunek, w którym pragnę podążać w nowym, rodzącym się dopiero cyklu? Na jakie wartości, cele i marzenia będę ukierunkowywać moją energię w najbliższym i dalszym czasie?

- co pomaga mi pozostać na obranym szlaku? W kim i w czym mogę szukać wsparcia?

Życzę Wam owocnego czasu przesilenia i nowiu.

Z 🖤

Foto moje

17/12/2025

Drogie i Drodzy tu obecni. W 2026 roku przymierzam się do czegoś, co bardzo mnie porusza i ekscytuje (sic!) - do poprowadzenia grieving circle....i jak to nazwać po polsku....?
Kręgu osób, które doświadczyły utraty.
Utraty dziecka, rodzica, partnera, marzenia, ukochanego zwierzaka, ważnej pracy, zdrowia, możliwości, siebie....
Utraty mogą być różnego rodzaju, a ten krąg ma być przestrzenią dla osób, które mają gotowość i odwagę pobyć ze swoimi uczuciami na ten temat oraz świadkować innym w ich procesie żałoby.
To oczywiście proces a nie jednorazowe wydarzenie.
Ogromnie transformujący proces. Coś jak poprzez śmierć do nowego życia, które już nigdy nie będzie takie samo czy też do nowej/go siebie, bo przecież jakaś część nas odeszła wraz z tą utratą.

Nikogo nie będziemy pospieszać, nie będziemy wyciskać na siłę znaczeń, do niczego nakłaniać.
Żałoba to bardzo indywidualna praktyka, a jednocześnie tym, co bywa pomocne jest posiadanie wokół siebie osób, które też przez to przechodzą.
I nie ma znaczenia czy znacząca strata miała miejsce miesiąc, rok czy 20 lat temu.

Piszę do Was o tym, bo chcę sprawdzić czy jest wśród Was taka potrzeba, takie pragnienie, taka tęsknota.
Czy moje bardzo wstępne zaproszenie przestrasza Was, szokuje, złości, odcina czy niesie przeczucie ulgi i (różnych) możliwości?
Będę wdzięczna za wszelkie informacje od Was w komentarzach lub priv.
Gdy już narodzi się konkretna forma powrócę tu do Was z serdecznym zaproszeniem.

Dbajcie o Waszą przestrzeń wewnętrzną w ten magiczny czas pełen mroku: zimowe przesilenie oraz nów w Strzelcu już za chwilę (o tym jeszcze będzie kontemplacja).

Z 🤎

Foto: tekst Jeff Foster i zdjęcie z Jego strony 🙏

12/12/2025

Bycie ze swoimi zranieniami i uczuciami z nimi związanymi...
To naprawdę trudne.
Ale też, na jakimś etapie naszego wewnętrznego wzrostu, konieczne i nieuniknione.
I, niestety, tego miejsca/miejsc nie da się obejść, przeskoczyć, zignorować.
Kiedyś po prostu trzeba się nimi zająć.

Bez względu na to ile mamy stażu w praktykach duchowych, ile mamy fakultetów, dyplomów czy czegoś tam jeszcze.
To ma oczywiście znaczenie, ale nie zwalnia nas z zaopiekowania się naszymi ranami (czasami bardzo wczesnymi), traumami czy innymi trudnymi doświadczeniami, które pozostawiły w nas co najmniej ślad...a może wyrwę...

Piszę o tym, gdyż, po pierwsze, znam to z doświadczenia, po drugie pracuję na codzień z osobami, które odważyły się wyruszyć w tą podróż w nieznane, a po trzecie, znam wspaniałych ludzi, którzy robią piękne rzeczy, ale nie pozwalają sobie na "luksus" zaopiekowania się swoimi ranami.

Czasami z lęku, czasami z braku nadziei, że "coś z tego będzie ", czasami zaś z powodu głęboko ukrytego wstydu...lub z innych powodów.

I serce mi się rozłamuje na pół gdy widzę cierpienie z dawnych zranień wciąż na nowo powracające: w innych scenografiach, w kolejnych relacjach, w pewnych sytuacjach.

Tak, szerokie horyzonty są mi bliskie.
Duchowe głębiny są częścią mojej ścieżki.
Intelektualne wyczyny też gdzieś tam były;)

Jednak bez zajęcia się tym, co boli, uwiera, niszczy Życie (czy dobre życie, takie, jakiego w głębi duszy pragniemy) bardzo trudno jest nie "zapaść się" w pewnym momencie życia w objawy, chorobę, zaburzenia - jakkolwiek to nazwiemy.

Według Junga to wezwanie, by powrócić na naszą autentyczną ścieżkę, do naszej integralności, by zająć się świadomie i intencjonalnie tym, czym trzeba się w sobie i swoim życiu zająć.

Dla mnie psychoterapia/analiza zawsze była pomocna w tym zakresie.

Oby moje świadkowanie/towarzyszenie innym w tej podróży też takie było....

Z 💙

Ponieważ tekst mocno poważny to zdjęcie żartobliwe:), ale oczywiście to prawda: U R magic! & me too.

05/12/2025

Dziś pełnia w Bliźniętach.
To może być intensywny czas, także pod względem domknięć, podsumowań oraz kiełkowania nowych energii, perspektyw czy pragnień.

To dobry moment na otwarcie umysłu, serca i ciała na wglądy, jakie mogą do nas przyjść.

Wgląd to nie zawsze myśl, zrozumienie, połączenie czegoś. Czasami to fala ciepła, kłucie w mostku (uwaga! koniecznie trzeba też sprawdzić aspekt medyczny), z nagła pojawiający się smutek czy czucie w trzewiach zdecydowanego nie.
Cała różnorodność, którą jesteśmy mówi do nas.

Jaki scenariusz już się przeterminował?

Co sprawia, że nadal siebie umniejszasz?

Kiedy ostatni raz powiedziałaś/eś sobie "kocham Cię"?

Jakie autentycznie Twoje pragnienia czekają, by ujrzeć światło?

To tylko kilka pytań do kontemplacji wybranych czuciowo z bogactwa tematów tej pełni.

Moim skromnym zdaniem to świetna okazja, by dać sobie trochę, czasu, uwagi, zaciekawienia i życzliwości.

Nie dajcie się gorączce przedświątecznej;)

Z 💜

28/11/2025

Ludzie chorują, ludzie umierają...my wszyscy, wszystko, co żyje: rodzi się, rozkwita, wydaje owoce (różne), przekwita, powoli lub nagle odchodzi.

Myślę, że Black Friday w jednym z emocjonalnie trudniejszych okresów w roku ma głęboki sens. Myślę, że Halloween nosi w sobie konkretny zamysł.
Obecność choinek i mikołajów już od początków listopada torpeduje naszą uwagę.
Wszystko to kieruje nas mocno na zewnątrz: ku aktywności, rozrywce, gonieniu za czymś.
Byciu poza domem, poza sobą, poza czuciem i bez możliwością zatrzymania się i refleksji.

A przecież czujemy chyba też gdzieś w sobie, że to nie czas na to.
Że te krótkie dni, długie noce, trudna pogoda i mało energii zapraszają do wnętrza.
Właśnie do czucia, bycia, refleksji.

Nie sądzę, że odpowiedzialność leży tylko po naszej stronie.
Nawyk odcinania się od naszego życia wewnętrznego* (nawyk często wielopokleniowy) splata się w przedziwnym danse macabre z tym, co obecne/dominujące w naszej kulturze i gospodarce.

(*To może wyglądać jak self-care, obowiązkowość czy wypoczynek, ale nim w istocie nie jest.)

Naprzeciw nam wychodzi w tym czasie cały sektor reklamy, sprzedaży, marketingu, branża rozrywkowa.
Potężna machina:)

Oczywiście, przekierowanie naszej uwagi ze spraw niełatwych a wspomnianych na początku tego tekstu, przychodzi łatwo.
Umysł szybko wkręca się w poszukiwanie kolejnej, wcale niepotrzebnej rzeczy, w okazję, wyprzedaż i wizję takiej czy innej łatwej nagrody.
To zrozumiałe.

Co więc jeśli nie podążanie za mainstreamowymi podpowiedziami czy raczej naciskami?

Może staroświeckie, niemodne, nie- błyszczące i nie- obiecujące szybkich rezultatów (czy zgoła żadnych) życie wewnętrzne?
Bycie ze sobą, zaglądanie w swoje uczucia, doświadczenia, myśli.
Bycie bliżej siebie. Zobaczenie, poczucie czego ja tak naprawdę potrzebuję teraz.
Co mi dobrze robi.
A co nie.

Choroba, śmierć, cierpienie przychodzi. Zatrzymuje nas, wywraca nasze kramiki i rozgania tłum kupców. Kieruje wewnętrzny wzrok ku temu, co najważniejsze.
Skutecznie odfiltrowuje powierzchowne gierki i wszystko to, czym zapychamy się i jesteśmy zapychani żeby nie widzieć, nie słyszeć i nie czuć wyraźnie: wszyscy umrzemy.

To wcale nie jest taka zła wiadomość. Przynajmniej prawdziwa.

I, gdy to się wydarza, gdzieś bliżej lub dalej od nas, to może być szansa na spotkanie z tym, co ostateczne i spojrzenie na życie z tej perspektywy.
A tu już akurat dużo dobrego może się wydarzyć.

Z 🖤

Foto tym razem nie moje, z internetu i nie znam Autora/Autorki, bardzo dziękuję za nie.

24/11/2025

Nasze zajęcia ze studentami podyplomowymi na kierunku Uważność i współczucie niespodziewanie odbyły się pod hasłem "przestrzeń wewnętrzna".

To ciekawe, z upływem lat coraz mniej planuję zajęcia i coraz bardziej mnie one pozytywnie zaskakują (tak, tak prowadzone przeze mnie, ale staram się podążać za duchem grupy - że tak powiem:).

No i tak: poruszaliśmy się ostatnio wokół tematu naszej przestrzeni wewnętrznej: czy w ogóle ją mamy dla kogoś, na coś; jak możemy ją pielęgnować, o nią dbać.

I, że to naprawdę wielka sprawa, że pracując głęboko z drugim człowiekiem (np.w psychoterapii) udostępniamy nasze wnętrze innej osobie.
To wielki dar, ogromne wymaganie i czasami nawet poświęcenie.

Nic nie jest dla mnie dalsze od prawdy niż stwierdzenie, że terapia to taka po prostu rozmowa.
To wcale nie jest proste i nie tylko o rozmowę chodzi.
Dlatego potrzebne jest świetne wyszkolenie, długotrwala własna terapia, superwizja oraz wiedza i doświadczenie.

Empatia, ciekawość oraz intuicja oczywiście też są bardzo pomocne.
Ale dodałabym jeszcze jeden mały - wielki składnik: pokora.

Wiem, że nie wiem wszystkiego.

Wiem, że to druga osoba szuka swojej indywidualnej ścieżki, a ja mogę tylko (aż!) jej towarzyszyć, świadkować.

Jestem świadoma swoich tendencji do wybawiania, pomagania, ratowania, łagodzenia i z czułością powstrzymuję siebie (czasami się udaje, czasami nie) przed powyższymi gdyż ufam mądrości drugiej osoby, swojej i procesu.

Pomaganie przez nie- pomaganie.

Więc jak?
Poprzez uważne, głębokie słuchanie.
Dzięki autentycznej obecności.
W komunikacji z serca do serca.
W bezwarunkowej wierze, że w każdym z nas jest dobro, mądrość i zdrowie.
Czasami po prostu nie mogą się one przejawić.

Trzeba cierpliwości, wytrwałości.
Zobowiązania, zaangażowania, bliskości w tej specyficznej relacji, która staje się nośnikiem nowych możliwości, może nawet zalążkiem nowego życia.

Cóż za odpowiedzialność!

Ogromnie się cieszę mogąc dzielić się doświadczeniem z obecnymi i przyszłymi terapeutami, coachami i nie tylko:)

💙

20/11/2025

Jak piszą mądrzy w temacie astrologii dziś (20.11) potężny nów w Skorpionie.

Dlaczego potężny?
Gdyż tworzy sprzyjające warunki do ostatecznego pożegnania tego, co w nas i naszym życiu straciło datę ważności, co nam nie służy, a co być może już od dawna targamy za sobą (niczym ciężki wór) i albo bardzo do tego przywykliśmy albo/i mamy już dość.
O ile pożegnanie i (od)puszczenie wcześniej się nie wydarzyło to właśnie teraz jest dobry moment.

Nie potrzebujesz znać się na ruchu planet ani "wierzyć" w astrologię.
Możesz potraktować to jako przypomnienie, inspirację czy po prostu materiał przydatny w zaglądaniu do swojego wnętrza.

Wróćmy zatem do metafory wora (nie jest moja, wzięłam ją bodaj od Hillmana, ale, szczerze mówiąc, nie pamiętam).

- Co ciągniesz za sobą (lub niesiesz na sobie lub dźwigasz) - coś, co kompletnie nie jest Ci już potrzebne?

Zapraszam do przeglądu swojego indywidualnego wora. Aczkolwiek jest w nim oczywiście mnóstwo zbiorowych treści, wszystko się pomieszało i może dobrze byłoby klarownie zobaczyć:

- które ograniczające lub nawet upośledzające Twoją moc przekonania pochodzą z rodziny, z kultury?

- które obciążające uczucia wcale nie są Twoje, ale nabyłaś/eś je w ramach odrabiania "emocjonalnej harówy" dla innych (rodziców, partnerów, innych osób)?

- kogo i po co chcesz ratować, chronić i zbawiać? (czyli kogo niesiesz na plecach;)

- gdzie Ty jesteś w tym wszystkim?

- jakie wiążące Cię (czytaj: pętające) zobowiązania, obietnice, kontrakty zawarłaś/eś, z kim i w jakim celu?

- czy możesz wyobrazić sobie opróżnienie wora?

- czy możesz poczuć lekkość i pustkę gdy wór przestaje być przez Ciebie ciągnięty i ciągle zapełniany?

- co zrobiłabyś/łbyś ze swoim cennym życiem bez tego obciążenia?

Zachęcam do poszukania właściwej dla Ciebie ucieleśnionej ekspresji twórczej tego tematu: maluj, rysuj, pisz, śpiewaj.
Niech przemówi prawa półkula:)

Do takiej kontemplacji zapraszam Cię dzisiaj lub w nadchodzących dniach.

Z 🤎

Foto moje: "proszę, uszanuj, że wkraczasz do uświęconego miejsca, dziękuję."
TYM MIEJSCEM JESTEŚ TY!

16/11/2025

Jak Wam mija listopadziec?:)

Ponieważ za oknem zimno i deszcz postanowiłam zrobić najlepszy możliwy użytek z tych okoliczności...A mianowicie czytam, piszę, słucham. Oczywiście otulona kocem, ciepłym światłem i rozgrzewającym napojem.

Kontynuuję moje spotkanie z tematem bólu utraty i żałoby.
Pierwszy raz podchodzę do niego trzeźwo, praktycznie i metodycznie.
Co nie oznacza braku uczuć i wzruszeń. Przeciwnie, jest ich mnóstwo i są różnorodne: smutek,złość, bunt,niezgoda, wdzięczność, radość, czułość....

Jestem w tym miejscu, w którym cierpienie z powodu straty kogoś/czegoś ważnego otwiera mnie na pełne czucie wszystkiego.
To jak nagłe otwarcie drzwi do innego świata. Czuję trzeźwość, rześkość i stabilność ziemi pod moimi stopami.
Czuję, że spotykam się z czymś najbardziej podstawowym, nieuchronnym, naturalnym: wszystko przeminie, wszyscy umrzemy, wszystko utracimy.

A jednak jest w tym także coś uwalniającego, niosącego ulgę i klarowną perspektywę.

Jest w tej kontemplacji coś niezwykle cennego, ukryta perła, po którą mainstreamowy wzorzec zaprzeczania, tłumienia i unikania tematu nie sięga.
Perła zrodzona z przebywania w ciemności, obcowania z nią, rozpoznania jej.
Przede wszystkim w sobie.

Czuję, że pragnę zainspirować Was do odważnego pochylenia się nad tymi tematami.
Samemu czy z kimś zaufanym, kto będzie trzymał dla Was przestrzeń (lub/i trzymał za rękę;).

Nie potrafię wyrazić ile dobrego przychodzi do mnie z powodu tego, że po prostu pochylam się nad prawdą moich doświadczeń (tu: związanych z powyższymi sprawami) nasłuchując...

Czego wcześniej nie potrafiłam usłyszeć? Zobaczyć? Poczuć? Objąć? Wyrazić?
Co potrzebuję dzisiaj rozpoznać? Przytulić? Czemu dać miejsce w sobie?

Śmierć nie musi oznaczać opuszczenia (A.Gibson), a strata nie prowadzi wcale do pustki.
Przemijanie być może wcale nie jest złą wiadomością, a ból może otwierać na piękno, dobro i radość.

Takie to rozważania jesienne i na (zdecydowanie) drugą połowę życia:)

Z 💚

Foto moje.

10/11/2025

Z ogłoszeń nieparafialnych;): od czasu do czasu mam miejsce na niskopłatną krótkoterminową psychoterapię (stacjonarnie w Warszawie), jak ktoś z Was potrzebuje, a jest w trudnej sytuacji materialnej & ma pragnienie akurat ze mną pracować (z uwzględnieniem ciała, snów i twórczości) to proszę o wiadomość (batybon@gmail.com). Jak będzie dostępna taka opcja to dam znać.
To tyle.
Dbajcie o siebie czule w ten listopadowy czas.

💛

PS. Uprzejmie proszę nie udostępniać, to oferta tylko dla mojego grona odbiorców tu zgromadzonego (z większą częścią z Was tak czy inaczej kiedyś się spotkałam).

05/11/2025

Dzisiaj pełnia w Byku.
Jak co pełnię i nów zapraszam Was do kontemplacji kilku pytań.

Ta pełnia niesie między innymi temat ciała (i tego, czego ono potrzebuje), ziemi, zasilenia, zmysłowej przyjemności, ale także bólu, cierpienia (jako nieuchronnej części życia) oraz przemijania.

I, w kontekście święta, które dopiero co za nami, najbardziej rezonuje ze mną właśnie przemijanie.
Ale w jakiejś nowej optyce.

Pamiętacie "Małego księcia"?

Kto jest Twoją różą?
Kto jest Twoim lisem?
Kogo/co oswoiłaś/eś lub stworzyłeś/aś i przez to stałaś/eś się za to odpowiedzialny/a?

Co stanowi dla Ciebie, w tym momencie życia, niekwestionowalną wartość?
Ile czasu, miejsca, uwagi i energii dajesz na realizację tej wartości?
Jeśli spojrzysz na tych i to, co dla Ciebie najcenniejsze z perspektywy przemijania - co czujesz?
Czy możesz pozwolić temu tematowi się poprowadzić?

Jestem poruszona tym, jak w największym mroku pojawia się światło i jak na zgliszczach starego świata odradza się nowe życie.

Ten podstawowy cykl natury narodziny-życie-śmierć-odrodzenie obserwuję nie tylko na zewnątrz, ale też w naszym życiu psychicznym.

Każdy z nas jest w innym miejscu cyklu.
Ważne żeby wiedzieć gdzie i nie tracić energii na niepotrzebną walkę, by było inaczej niż jest.

Przyroda zmierza ku zimowej pauzie.
A jak u Ciebie?
Pozwolisz sobie zwolnić, odpocząć i zaopiekować się sobą?
Ciało może być w tym procesie wspaniałym przewodnikiem.
I naprawdę nie trzeba czekać, aż będzie musiało nas zatrzymać chorobą czy jakimś symptomem.

Pełnego delikatności spotkania ze sobą i z Twoim ciałem życzę Ci z 🤎

Foto moje, z dzisiaj:)

02/11/2025

Światło i mrok.
Tak rozmyślam o Halloween.
Wyraźnie pamiętam czas, kiedy był po prostu Dzień Zaduszny i Wszystkich Świętych. Wspominanie bliskich i dalszych, którzy odeszli. Spotkania rodzinne na i po cmentarzu.
Czas wyjątkowy.
Jak mawiają mądrzy: oto zasłona między naszym światem a za-światami jest najcieńsza.

Teraz jest zabawa, przebrania, kościotrupy, zombiaki, pająki i świecące dynie.
To mnie jakoś rozczula.
Czuję w tym próbę oswojenia mroku, śmierci, tego, co "po drugiej stronie".
Z humorem, przytupem, muzyką.
Tak, jak w niektórych kulturach El Dia de los Mu***os jest poniekąd świętem karnawałowym, radosnym, ekstatycznym.

Ciekawi mnie czy da się w tym odnaleźć równowagę: czas na refleksję, pielęgnowanie pamięci, a jednocześnie element zabawy i lekkości?
Jak nie zagubić się w mrocznych korytarzach straty i żałoby?
Ale też w jaki sposób nie odłączać się od siebie i ważnych tematów "zabawiając się w/na śmierć"?
Jak pozostać czujną, uważną, przytomną wobec dobrodziejstw tego święta, a jednocześnie nie popaść w nadmierną powagę?
I gdzie ten złoty środek dla każdej i każdego z nas się znajduje?

Nie przychodzę dziś do Was z odpowiedziami. Pozostanę przy pytaniach. Może zechcecie pochylić się nad nimi, a może nawet coś napisać:)

🧡

Foto moje:)

Adres

Srodmiescie

Strona Internetowa

http://www.barbaratybon.edu.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Barbara Anna Tyboń: retreats & rituals umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Barbara Anna Tyboń: retreats & rituals:

Skróty

Chcesz aby twoja praktyka była na górze listy Klinika w Srodmiescie?

Udostępnij

Kategoria

Psychoterapeuta

Dlaczego zajmuję się psychoterapią & rozwojem/edukacją?

Moja ścieżka prowadzi od teoretycznych pasji humanistycznych, które rozwijałam i eksplorowałam na różnych kierunkach i uczelniach, do praktyki pracy z drugim człowiekiem - czy to w kontekście uczenia i rozwoju, czy uzdrawiania. Zresztą te trzy wymiary odczuwam jako jedność i - czy prowadzę zajęcia, czy pracuję z indywidualną osobą - zawsze mam w sobie jasną, nadrzędną intencję. Intencją ta dotyczy inspirowania do wzrostu czyli do rozwoju świadomości. Od wielu lat obserwuję, w jaki sposób wzrost świadomości pozwala nam, ludziom przekraczać stare i nieaktualne już wzorce, zachowania i przekonania oraz wprowadzać więcej wolności, mądrości, życia i zdrowia we wszystkie obszary naszego życia.

Często droga naszego rozwoju zaczyna się w momencie cierpienia. Nie ma w tym nic dziwnego. Problem cierpienia (naszego czy innych) zatrzymuje nas i zaprasza do zadania sobie pytania o to, co najważniejsze, do zweryfikowania naszych celów, założeń i całego dotychczasowego życia. Jeśli w tym momencie - momencie kryzysu - nie zamkniemy się na twórczy przepływ, na możliwość uzdrawiania, rozwoju i nauki - droga ta może poprowadzić nas w miejsca (w świecie, jak i na mapie naszego serca), o których nawet nie marzyliśmy. Stajemy się odkrywcami, a gdy odkrywamy wreszcie naszą wewnętrzną, niezbywalna, podstawową madrość i drobroć nie pozostaje nam nic innego niż dzielić się z innymi. To miejsce obfitości, które, raz odkryte, nie pozwoli nam już więcej poprzestawać na żadnych substytutach.

Wspaniałą przygodą jest dla mnie towarzyszyć innym na ścieżkach, które sama przemierzałam i nadal przemierzam na różne sposoby i widzieć to światło z wewnątrz, gdy ponownie łączymy się z naszą istotą - wracamy do domu. Nie ma większej radości.

Pokładam ufność, że wzrostowi świadomości towarzyszyć będzie dokonywanie wyborów i działanie oparte o troskę o nasz wspólny świat. Jest to moim wielkim pragnieniem, by praca nad sobą przekładała się na branie odpowiedzialności za ziemię, na której i dzięki której żyjemy.