Przestrzeń Ukojenia

15/02/2026

Dbaj o energię i bierz odpowiedzialność.

Zauważ, co zasilasz i wybieraj mądrze.

Unikaj treści, które wywolują lęk.
Unikaǰ treści, które wprowadzają chaos.

Uświadom sobie, jaka energia przez Ciebie plynie, bo tym zasilasz ziemski kolektyw.

Gdy walczysz, zasilasz walkę..
Gdy marudzisz, zasikasz niemoc i niezadowolenie.

Gdy zachwycasz się pięknem, zasilasz, to co piękne.
Gdy jesteś spokojem, napełniasz przestrzeń uspokojeniem.

Dbaj o swoje dobre samopoczycie, prawdę i czyste intencje.

Marzena

15/02/2026

Zawsze mówimy o sobie.

Szczególnie, gdy towarzyszą nam emocje, gdy coś nas porusza.

Zawsze mówimy o sobie, gdy zarzucamy komuś, że traktuje nas jak mebel.
Zawsze mówimy o sobie, gdy mówimy, że ktoś nam zazdrości.

Weź odpowiedzialność.

W psychologii istnieje mechanizm obronny nazywany projekcją.
Opisał go po raz pierwszy Sigmund Freud, a później rozwijała m.in. Anna Freud.

Projekcja polega na przypisywaniu innym ludziom własnych, nieuświadomionych uczuć, impulsów czy cech.

Jeśli trudno mi uznać w sobie zazdrość, łatwiej zobaczyć ją w kimś innym.
Jeśli czuję się nieważna, mogę oskarżać innych, że mnie „traktują jak mebel”.
Jeśli nie dopuszczam swojej złości, będę widzieć agresję wszędzie wokół.

To mechanizm ochronny psychiki.

Badania nad mechanizmami obronnymi (m.in. prace George Eman Vaillant) pokazują, że projekcja należy do mniej dojrzałych sposobów radzenia sobie z trudnymi emocjami, szczególnie wtedy, gdy nie mamy kontaktu ze swoim wnętrzem.

Współczesna psychologia poznawcza mówi także o procesach atrybucji (opisanych m.in. przez Fritz Heider), które sprawiają, że: swoje zachowania tłumaczymy sytuacją, a cudze zachowania, ich charakterem.

Dlatego tak łatwo powiedzieć:
„On jest zazdrosny.”
Trudniej: „Czy ja czuję zazdrość?”

Dojrzałość zaczyna się tam, gdzie pojawia się pytanie:
Co to mówi o mnie?
To nie oznacza, że inni nie ranią.
Nie oznacza, że nie ma przemocy czy manipulacji.
Ale zanim oskarżysz, zatrzymaj się.
Bo często to, co nas najbardziej porusza w innych, jest niezaopiekowaną częścią nas.
Weź odpowiedzialność i nie szukaj na zewnątrz.

Marzena

15/02/2026

Zawsze mówimy o sobie!!!

Gdy mówimy o innych,
punktujemy ich za coś,
mamy żal,
obgadujemy
oskarżamy,
przypisujemy intencje....mówimy o sobie.

Gdy doceniamy innych, zachwycamy się, wyrażamy wdzięczność, wtedy też mówimy o sobie.

Inne osoby są naszymi projekcjami.
Wyświetlamy na nich nasz hologram.

Tak mamy, tak jesteśmy skonstruowani..

Nasz świat to, to wszystko czego doświadczyliśmy, nasze przekonania, emocje...
I przez pryzmat tego wszystkiego postrzegamy świat. Wszystko, co nas otacza to my.

Po co to?
1. Bo tak jest tu na Ziemi:)
2. Skoro tu jesteś to po coś...

Ad.2 i tu przydaje się dostęp do Duszy, Ducha, wyższej jaźni itp. by poznać cel.
Czasami....celem jest nasza droga.
Celem jest doświadczanie przez duszę ziemskiego życia... i udoskonalanie awarata:)

I pamiętaj...to mój hologram.

Ale jeśli czytasz to jesteśmy teraz dla siebie.

Marzena

Możesz postawić mi kawkę, jeśli chcesz:)
https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

15/02/2026

Gdy walczysz z drugim człowiekiem,
gdy czekasz, aż coś się skończy, czy liczysz, że ktoś się zmieni, coś się zmieni- cały czas zużywasz swoją energię.

Tryb walki to tryb cierpienia.
Świadomego lub nie, ale cierpienia.
Twoje ciało, które chce dla Ciebie jak najlepiej, powoli spala się w tej nieustannej presji.

Psychosomatyka pokazuje, że chroniczny stres
i napięcie wpływają na nas realnie:
- serce i ciśnienie krwi reagują podwyższeniem,
- tarczyca i hormony mogą zacząć szwankować, bo ciało czuje „zagrożenie”,
- jelita i układ pokarmowy cierpią, gdy czujemy potrzebę kontroli nad wszystkim,
- mięśnie i plecy dźwigają emocje, które trudno nam odpuścić.

Twoja energia nie jest nieograniczona.
Każda walka, każde czekanie, każde „muszę to kontrolować” spala ją powoli.

Warto odpuścić, obserwować, a nie walczyć. Dawać sobie przestrzeń, żeby ciało i emocje mogły odpocząć.
Dbaj o siebie.

Marzena

15/02/2026

TO NIE DLA MNIE, ODCINA CIĘ OD MARZEŃ.
MUSZĘ, ODCINA CIĘ OD DUSZY

Nie zamykaj się.

Nie zamykaj się ani w „to nie dla mnie”,
ani w „muszę”, ani w „powinnam”.

Bo czasem klatką nie jest tylko rezygnacja.
Czasem klatką jest przymus.

„To nie dla mnie” potrafi odciąć Cię od marzeń.

Ale „muszę” potrafi odciąć Cię od duszy.

Ile razy robisz coś dlatego, że wypada?
Bo tak trzeba?
Bo inni tak robią?
Bo „na tym polega dorosłość”?

A Twoje ciało?
Ono często wie pierwsze.
Czasem czujesz ścisk w brzuchu.
Ciężar w klatce piersiowej.
Zmęczenie jeszcze zanim zaczniesz.

To mogą być sygnały, że coś, przynajmniej na ten moment, nie rezonuje z Tobą.
Nie z Twoją duszą.
Nie z Twoim ciałem.
Nie z Twoją prawdą tu i teraz.

I to nie znaczy, że masz uciekać.
Ani że masz się zmuszać.

Możesz zostać obserwatorem.

Zatrzymać się.
Poczuć.
Zauważyć, co dzieje się w Tobie, kiedy mówisz „muszę”.
Możesz też odważyć się wejść w to doświadczenie, świadomie.

Nie z przymusu, a z ciekawości.
I dalej obserwować.

Czy to mnie wzmacnia?
Czy mnie kurczy?
Czy moje ciało się otwiera, czy zamyka?

Nie zamykaj się ani w ograniczających przekonaniach, ani w sztywnych obowiązkach.

Twoja prawda może się zmieniać.
To, co kiedyś było „nie dla mnie”, dziś może być ekscytujące.

To, co kiedyś było „moim obowiązkiem”, dziś może być już za ciasne.

Masz prawo aktualizować siebie.
Masz prawo słuchać swojego ciała.
Masz prawo nie wiedzieć od razu i obserwować.

Dojrzałością nie jest ani bunt, ani uległość.
Dojrzałość to świadoma obecność.
I zgoda na to, by być w kontakcie ze sobą... naprawdę.

Marzena

https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

15/02/2026

Są takie istoty, z którymi umówiliśmy się na szybkie i konkretne procesy...

CISZA MA WIELE TWARZY

Cisza bywa dla nas torturą, ktorą czujemy w ciele.
Czujemy milczenie jak chłód, który wpełza pod skórę.
Znajome. Przypominamy sobie, że tam już byliśmy.
Coś w nas znowu staje się nieusłyszane,niedowidziane, nieważne.

Cisza potrafi brzmieć jak odrzucenie.
Brak odpowiedzi, jak kara.
Codzienne życie zawiesza się w próżni i czekasz.

Pamiętasz na co?

Dziś coraz częściej rozumiemy, że to nie jest tylko cisza, a raczej pamięć.
Pamięć bycia dzieckiem, które mówi, a nikt naprawdę nie słucha.
Które czuje, a wszyscy zaprzeczają.
Które potrzebuje, a odpowiedzią jest pustka.
I ta pustka wraca...
Wraca w relacjach i w rozmowach z osobami, które destabilizują, które karmią się napięciem, kontrolą, grą.
Nie używając etykiet, wiemy, że istnieje taki rodzaj ciszy: chłodnej, karzącej, pełnej ukrytej przewagi.
Ta cisza potrafi boleć najmocniej.
Nierzadko z nią walczymy, tłumaczymy się, udowadniamy.
Spalamy się, żeby wypełnić pustkę dźwiękiem.

Aż przychodzi moment świadomości.
Zaczynamy rozumieć, że czasem cisza boli, bo dotyka starej rany niewidzialności.
Boli, bo patrzymy na trudną osobę czy sytuacje, jak na kare a nie dar. Dar infirnacji o nas samych.

Wiesz, co?

Nie musimy już wchodzić w każdą przestrzeń, ratować rozmowy czy reagować na destabilizację.
Możemy zostać w sobie. I odważyć się usłyszeć sercem, o czym to jest dla mnie.

I cisza przestaje być torturą.
Przestaje być męką pomiędzy ranami.
Staje się obecnością, która jest świadoma, ugruntowana i ciepła. Staje się zasobem, mocą i żywym potencjałem.

Ciszą, która nie jest brakiem, a pełnią.
Kiedy milczymy, nie znikamy.
Jesteśmy.

Marzena

Z wykształcenia i doświadczenia życiowego jestem psychologiem. Z serca podróżniczką po nieświadomości. Łączę wiedzę naukową z intuicją.
Doświadczam połączenia tego, co jako ludzie rozdzieliliśmy.

Słyszę, że dużo analizuję:)
To nie tak... po prostu widzę, czuję i łączę niteczki, nawet, jak świadomie nie chcę. Mam tak, bo tak mam mieć. Bawię się, zagłębiam i tłumaczę na język umysłu to, co usiłuje powiedzieć serce i dusza i Duch.

https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

14/02/2026

EFT NA NOWY ETAP

Punkt karate

Mimo, że część mnie jeszcze trzyma się starego sposobu bycia, to wybieram łagodnie to puścić i wejść w nowy etap.

Mimo, że mogę czuć niepewność przed zmianą,
akceptuję siebie i pozwalam sobie wzrastać.

Mimo że coś się kończy i to bywa trudne,
otwieram się na to, co chce się teraz narodzić.

Rundka

Brew: Część mnie jeszcze się waha.
Bok oka: Czy na pewno mogę już puścić?
Pod okiem: To było przecież tak długo częścią mnie.
Pod nosem: Kim będę bez tego?
Broda: Może boję się nowego poziomu.
Obojczyk: Może boję się własnej mocy.
Pod pachą: A jednak czuję, że jestem gotowa/gotowy.
Czubek głowy: To domykanie starego etapu.

Runda integrująca

Brew: Nie muszę już walczyć.
Bok oka: Nie muszę już ratować.
Pod okiem: Mogę być w swojej prawdzie.
Pod nosem: Mogę ufać temu, co czuję.
Broda: Mogę iść dalej.
Obojczyk: Jestem prowadzona/prowadzony.
Pod pachą: Wybieram siebie. Teraz.
Czubek głowy: Pozwalam sobie wejść w nową jakość.

Weź spokojny wdech
Zobacz, co zmieniło się w ciele... napięcie, oddech, emocje.

Marzena

Jeśli podoba Ci się to,co robię możesz postawić mi kawkę
https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

14/02/2026

Już czas!!!

Kiedy nie podejmujesz wyzwań,
kiedy nie uczysz się na błędach,
kiedy mijasz się z własnym rozwojem,
zaczynasz kręcić się w pętli.

Wszystko wygląda znajomo.
Te same emocje.
Te same sytuacje.
Te same rozczarowania.

Myślisz: „Dlaczego to znowu się dzieje?”

Życie nie przestaje zapraszać Cię do wzrostu.
Ono będzie powtarzać lekcję tak długo,
aż ją zobaczysz i podejmiesz wyzwanie.

Nierzadko zmiana zaczyna się od jednej, małej decyzji:
✨ powiedzenia „tak”, choć boisz się
✨ przyznania się do błędu
✨ zrobienia kroku, którego wcześniej unikałaś/unikałeś
✨ wzięcia odpowiedzialności za swoje wybory.

To jest właśnie próba bohatera.

Wyjście z pętli nie polega na tym, że świat się zmienia.
Polega na tym, że Ty decydujesz się zrobić coś inaczej.

Marzena 💛

14/02/2026

Relacja to przestrzeń, w której się budzisz.

Czasem spotkania z innymi ludźmi pokazują nam nasze trudne strony, te, które bywają destabilizujące, trudne dla nas samych lub dla innych.

Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się „problemem”, często otwierają przestrzeń do wzrostu, pracy nad sobą i docenienia w sobie tego, co zwykle umniejszamy.

Pisząc to, patrzę na swoje doświadczenia z miejsca świadomości i wdzięczności, ucząc się nie utożsamiać z emocjami ani nie wchodzić w cudze energie.

To lekcja, którą chcę przejść dla siebie, pełną obecnością
i odpowiedzialnością za własną energię.

Czasem najlepszym wyborem jest po prostu zapaść się w ciszę, milczeć, obserwować i szanować swój własny proces.

To nie oznacza ucieczki lecz dbanie o siebie, swoje granice i świadomość.

Pozostanie w ciszy to bycie świadomie obecnym, a nie ignorowanie czy emocjonalny szantaż wobec drugiej osoby.

Każde doświadczenie z drugim człowiekiem to część naszej drogi, nasz osobisty hologram, nasz subiektywny ogląd.

Marzena

Jeśli Ci się podoba czy porusza umieść komentarz.
Porusz algorytmy.

Marzena

14/02/2026

Przez 10 dni codziennie rano, zaraz gdy się obudzisz i wieczorem, po tym, jak się położysz nazwij swoich 5 wdzięczności.
Poczuj je sercem i nazwij.

14/02/2026

Czy istnieje prawda obiektywna?

Każdy z nas patrzy przez własny filtr, historię, emocje, przekonania, traumy, tęsknoty.
Tworzymy swoje hologramy rzeczywistości.
W relacjach jesteśmy dla siebie lustrami.
To, co widzę w Tobie, często mówi więcej o mnie niż o Tobie.

Więc czy w ogóle istnieje coś takiego jak prawda obiektywna?
Czy wszystko jest tylko interpretacją?

W wielu duchowych przekazach pojawia się podobna intuicja:
Istnieje Źródło.
Ale nie jest ono opinią.
Nie jest ono koncepcją czy narracją.
To raczej przestrzeń, w której narracje się pojawiają.

Na poziomie umysłu wszystko jest względne.
Na poziomie osobowości wszystko jest filtrem.
Na poziomie ego wszystko jest historią.
Ale jest też coś przed historią.

Cisza.
Cisza nie interpretuje.
Cisza nie projektuje.
Cisza nie broni swojej wersji rzeczywistości.

Kiedy pozostaję w ciszy to coś się rozluźnia.
Nie muszę mieć racji.
Nie muszę wiedzieć.
Nie muszę definiować.
I wtedy pojawia się doświadczenie, które trudno nazwać.
Nie jest to „moja prawda” ani „twoja prawda”.
To raczej bycie przed podziałem.

Może więc prawda obiektywna nie jest treścią, którą można ogłosić światu.

Może jest stanem świadomości, do którego mamy dostęp, gdy przestajemy nieustannie interpretować.

Może Źródło nie znajduje się gdzieś daleko.
Może jest tym, co zostaje, gdy milknie wewnętrzny komentarz.

Zostawiam to pytanie otwarte.

Stawiam hipotezę, że cisza wie więcej niż słowa.
Sprawdź!

Marzena

https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

14/02/2026

Kochaj bliźniego, jak siebie samego.
I zacznij kochać bliźniego też od siebie samego.

Marzena

Postaw mi kawkę, jeśli.czujesz że chcesz.
https://buycoffee.to/przestrzenukojenia

Dzień kochania siebie.

Spokojnie- nic nie musisz.

Nie musisz nagle czuć zachwytu nad sobą.
Nie musisz mieć wysokich wibracji.
Nie musisz robić rytuału, pisać afirmacji ani patrzeć w lustro z wielką miłością.

Kochanie siebie nie jest wydarzeniem.

To raczej sposób, w jaki się ze sobą obchodzisz, zwłaszcza wtedy, gdy coś nie wychodzi.

Co nam to daje?
Daje trochę ciszy w głowie.
Mniej wewnętrznego komentatora, który mówi, że za mało, za wolno, nie tak.
Daje zgodę na bycie człowiekiem, zmęczonym, pogubionym, czasem sprzecznym.
Daje prawo do granic bez poczucia winy.
Daje więcej energii, bo nie musimy cały czas walczyć ze sobą.

I paradoksalnie, kiedy jesteśmy po swojej stronie, mniej próbujemy naprawiać innych.

Jest więcej spokoju w relacjach.

Może dziś kochanie siebie to będzie po prostu:
– wcześniejsze pójście spać,
– nie wzięcie na siebie czyjegoś ciężaru,
– powiedzenie „nie wiem” bez wstydu,
– albo chwila ciszy bez telefonu.

Bez oceniania, czy robisz to „dobrze”.

Wystarczy, że jesteś dla siebie odrobinę łagodniejsza niż wczoraj.

Marzena