Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 18:00 Wtorek 09:00 - 18:00 Środa 09:00 - 18:00 Czwartek 09:00 - 18:00 Piątek 09:00 - 18:00

Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/102064259300640/

Klinika Umysłu Gabinet terapeutyczny Agnieszka Skotarczak, B. Chrobrego 1, I piętro, gabinet nr 1, Strzelce Krajenskie (2026)

Q: Jaki jest adres?

B. Chrobrego 1, I Piętro, Gabinet Nr 1

11/04/2026

Dzisiejszy dzień jest dla mnie niezwykle poruszający i symboliczny.

Klinika Umysłu obchodzi dziś 4. rocznicę swojego istnienia. Cztery lata temu stworzyłam to miejsce z potrzeby serca — z pragnienia, by dawać drugiemu człowiekowi przestrzeń pełną uważności, zrozumienia, szacunku i bezpieczeństwa.

I właśnie dziś wydarzyło się także coś jeszcze bardzo ważnego. Zakończyłam 5 lat intensywnego szkolenia, obejmującego 1600 godzin nauki, rozwoju i pogłębiania kompetencji. Odebrałam również dyplom terapeuty par.

To sprawia, że ten dzień staje się dla mnie jeszcze bardziej wyjątkowy. Jest jak piękne spotkanie drogi, którą zaczęłam kilka lat temu, z tym, kim staję się dziś jako terapeutka. Uczę się i rozwijam nieustannie po to, by coraz lepiej rozumieć człowieka, relacje, cierpienie i zmianę. Szkolę się u najlepszych, bo wiem, jak wielką wartością jest odpowiedzialność za drugiego człowieka i jakość tej pracy.

Dzisiejszy dzień przypomina mi, że Klinika Umysłu to nie tylko miejsce. To droga. To serce. To rozwój. To spotkanie z drugim człowiekiem, które wymaga wiedzy, pokory i ciągłego wzrastania.

Dziękuję Wam za zaufanie, którym mnie obdarzacie. Za każdą historię, każde spotkanie i każdą chwilę, w której mogę być obok Was. To dzięki Wam ta praca ma tak głęboki sens.

Jestem dziś bardzo wzruszona i wdzięczna.
Z serca dziękuję, że jesteście częścią tej drogi.
Agnieszka Skotarczak
Klinika Umysłu

17/02/2026

Psycholog, psychoterapeuta, psychiatra – czym różnią się kompetencje i kiedy do kogo się zgłosić?

W obszarze zdrowia psychicznego często używa się zamiennie określeń: psycholog, psychoterapeuta, psychiatra. W praktyce są to jednak trzy różne ścieżki zawodowe, o odmiennym zakresie kompetencji, odpowiedzialności i przygotowania do pracy z pacjentem. Zrozumienie tych różnic pomaga świadomie wybrać formę pomocy adekwatną do własnych potrzeb.

Psychiatra – lekarz specjalista

Psychiatra jest lekarzem medycyny, który ukończył studia medyczne oraz kilkuletnią specjalizację z psychiatrii. Jego kompetencje obejmują diagnozowanie zaburzeń psychicznych w sensie medycznym oraz prowadzenie leczenia farmakologicznego. Może wystawiać recepty, zwolnienia lekarskie, kierować do szpitala psychiatrycznego.

Konsultacja psychiatryczna jest szczególnie wskazana w sytuacjach nasilonych objawów depresji, stanów lękowych, zaburzeń snu, zaburzeń psychotycznych czy poważnych kryzysów, w których konieczne może być wsparcie farmakologiczne. Leczenie psychiatryczne często łączy się z równoległą psychoterapią – te dwie formy pomocy nie wykluczają się, lecz uzupełniają.

Psycholog – specjalista w zakresie diagnozy i wsparcia psychologicznego

Psycholog to osoba, która ukończyła pięcioletnie studia magisterskie z psychologii. Posiada wiedzę z zakresu funkcjonowania człowieka, procesów poznawczych, emocji, rozwoju oraz mechanizmów zachowania. Psycholog może prowadzić konsultacje, poradnictwo psychologiczne, diagnozę psychologiczną (np. testy osobowości, funkcjonowania poznawczego), opiniować w sprawach sądowych czy edukacyjnych.
Warto jednak podkreślić, że ukończenie studiów psychologicznych nie oznacza automatycznie przygotowania do prowadzenia psychoterapii. Psychoterapia jest odrębną, wieloletnią specjalizacją.

Psychoterapeuta – specjalista w zakresie leczenia poprzez relację i proces

Psychoterapeuta to osoba, która – oprócz wykształcenia bazowego (najczęściej psychologicznego lub pedagogicznego, czasem medycznego) – ukończyła kilkuletnie, całościowe szkolenie w wybranym nurcie psychoterapii. Takie szkolenie trwa zwykle 4–5 lat i obejmuje:

setki godzin zajęć teoretycznych i warsztatowych,

obowiązkową własną psychoterapię,

regularną superwizję pracy z pacjentami,

staże kliniczne.

Własna psychoterapia jest kluczowym elementem kształcenia. Oznacza to, że psychoterapeuta przeszedł własny proces pracy nad sobą, co pozwala mu lepiej rozumieć dynamikę relacji terapeutycznej i zachować większą świadomość swoich reakcji.
Superwizja natomiast polega na stałym omawianiu swojej pracy z bardziej doświadczonym specjalistą. Dzięki temu proces terapeutyczny jest objęty dodatkową refleksją i dbałością o jego jakość oraz bezpieczeństwo pacjenta.

Psychoterapeuta pracuje nie tylko z objawem, ale przede wszystkim z jego kontekstem – historią życia, wzorcami relacyjnymi, sposobem przeżywania emocji, przekonaniami o sobie i świecie. Jego kompetencją jest prowadzenie długofalowego procesu zmiany poprzez relację, dialog i pogłębianie świadomości.

Psychoterapia jest wymagającą ścieżką specjalistyczną w obszarze pomocy psychicznej. Wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale także dojrzałości osobistej, gotowości do ciągłego uczenia się oraz poddawania swojej pracy ocenie w superwizji. To zawód oparty na odpowiedzialności za proces, który często dotyka najbardziej wrażliwych obszarów ludzkiego życia.

Psychoterapeuta nie przepisuje leków i nie ogranicza się do jednorazowej porady. Jego rolą jest towarzyszenie w procesie głębokiej zmiany – w rozumieniu siebie, w budowaniu zdrowszych relacji, w przepracowywaniu traum, strat czy powtarzających się schematów.

W praktyce oznacza to pracę wymagającą czasu, systematyczności i zaufania. To proces, w którym zmiana nie polega wyłącznie na redukcji objawu, ale na trwałej transformacji sposobu funkcjonowania.

Kiedy do kogo?

W przypadku nasilonych objawów wymagających farmakoterapii – do psychiatry.

W celu diagnozy psychologicznej, opinii lub krótkoterminowego wsparcia – do psychologa.

W sytuacji powtarzających się trudności emocjonalnych, relacyjnych, kryzysów życiowych, potrzeby głębszej zmiany – do psychoterapeuty.

W wielu przypadkach najbardziej skutecznym rozwiązaniem jest współpraca psychiatry i psychoterapeuty.

Świadomy wybór specjalisty jest pierwszym krokiem w kierunku odpowiedzialności za swoje zdrowie psychiczne. Niezależnie od tego, z jakiej formy pomocy ktoś korzysta, najważniejsze jest jedno: podjęcie decyzji, że własne dobrostan i jakość życia zasługują na profesjonalne wsparcie.

Zdjęcie Łukasz Chojnacki

14/02/2026

„Kiedy zaczynam żyć inaczej, niż planowałam” – o dziecięcych fantazjach i dorosłym rozczarowaniu

Zanim dorośniemy, tworzymy obrazy przyszłości. Czasem bardzo konkretnie, czasem mgliście romantyczne. W dzieciństwie i wczesnej młodości życie wydaje się prostsze niż jest w rzeczywistości. W wyobraźni wszystko ma swoją logikę: miłość jest trwała, praca daje spełnienie, relacje są bezpieczne, a my jesteśmy w nich szczęśliwi.

Te fantazje nie są naiwnością.

Są naturalnym sposobem budowania nadziei i kierunku.

Dziecko wyobraża sobie dorosłość jako miejsce stabilne, sensowne i przewidywalne. W tych obrazach jest dużo bezpieczeństwa. Dużo idealizacji. Dużo wiary, że świat da się ułożyć według prostego scenariusza.

A potem przychodzi dorosłość.

Zderzenie z rzeczywistością

Rzeczywistość okazuje się bardziej złożona. Miłość bywa krucha. Praca potrafi męczyć. Relacje wymagają wysiłku. A poczucie sensu nie przychodzi raz na zawsze.
I wtedy pojawia się coś bardzo trudnego do nazwania — rozczarowanie.
Nie tylko światem.
Ale też sobą.

Bo skoro miałam być szczęśliwa, spełniona, pewna siebie — to dlaczego czuję zagubienie?
Skoro miałam mieć poukładane życie — to czemu tyle w nim niepewności?

To moment, w którym zderza się w nas dwoje ludzi:
dziecko z fantazją i dorosły z doświadczeniem.

Utrata idealnej wersji siebie

Często nie chodzi tylko o to, że świat nie spełnił obietnicy. Chodzi o to, że my nie spełniliśmy obrazu siebie, który kiedyś stworzyliśmy.
Miałam być silniejsza.
Bardziej odważna.
Bardziej pewna.
Miałam nie powtarzać błędów moich rodziców.
Miałam kochać inaczej.

W tej przestrzeni rodzi się bardzo cichy wstyd. Poczucie, że zawiodłam własne marzenia.

Tymczasem dziecięce fantazje są uproszczone, bo muszą takie być. Nie uwzględniają ambiwalencji, kryzysów, zmienności. Nie zakładają, że człowiek będzie się wahał, mylił, zmieniał zdanie.

Dorosłość jako korekta wyobrażeń

Dojrzałość nie polega na tym, że realizujemy idealny scenariusz.

Polega na tym, że uczymy się żyć w świecie, który jest mniej jednoznaczny, niż zakładaliśmy.

Kiedy pozwalamy sobie uznać, że dawne fantazje były częścią rozwoju, a nie kontraktem z rzeczywistością, pojawia się ulga. Bo nie musimy już walczyć o spełnienie obrazu sprzed lat. Możemy budować sens w oparciu o to, kim jesteśmy teraz.

Od idealizacji do autentyczności

Może to właśnie jest prawdziwy moment przejścia:
nie wtedy, gdy wszystko się udaje,
ale wtedy, gdy przestajemy wymagać od życia spełnienia dziecięcych obietnic.
Rozczarowanie nie zawsze oznacza porażkę. Czasem jest sygnałem, że dojrzewamy. Że zaczynamy widzieć świat bardziej realnie — a siebie bardziej łagodnie.

Na koniec

Dziecięce fantazje były potrzebne. Pomagały marzyć, wierzyć, iść naprzód. Ale dorosłość wymaga od nas czegoś innego: zgody na to, że życie jest bardziej złożone, niż kiedykolwiek myśleliśmy.
Może nie jesteśmy tą wersją siebie, którą kiedyś planowaliśmy.
Ale możemy być wersją prawdziwszą.
I czasem to właśnie jest największe spełnienie.

08/02/2026

„Kiedy dzieci odchodzą” – o pustce, dumie i nowym etapie rodzicielstwa

Moment, w którym dzieci zaczynają odchodzić, rzadko ma jedną wyraźną datę. Nie wydarza się tylko wtedy, gdy wyprowadzają się z domu. Często zaczyna się dużo wcześniej — w ich coraz większej niezależności, w potrzebie prywatności, w decyzjach podejmowanych bez konsultacji.

To proces. I dla wielu rodziców bywa on zaskakująco trudny.

Bo choć wychowanie dziecka od początku zakłada jego samodzielność, to serce nie zawsze nadąża za tą logiką. A kiedy dziecko robi krok w stronę swojego życia, w rodzicu może pojawić się coś więcej niż duma. Może pojawić się też smutek. I zagubienie.
Pustka, której nie wypada czuć

Wielu rodziców nie pozwala sobie na smutek w tym momencie. Przecież tak powinno być. Przecież to oznacza, że dobrze wychowałam / wychowałem. Przecież inni czekają na tę wolność.

A jednak, kiedy codzienna obecność dziecka znika, w domu robi się ciszej. Zmienia się rytm dnia. Znika rola, która przez lata była bardzo centralna. I pojawia się pustka — nie zawsze fizyczna, ale emocjonalna.
To nie jest egoizm.
To nie jest porażka rodzicielska.
To naturalna reakcja na zmianę relacji, która była bardzo intensywna.

Kim jestem, kiedy już nie jestem potrzebna tak jak kiedyś?

Odejście dzieci bardzo często uruchamia pytania o tożsamość. Zwłaszcza u tych rodziców, dla których rola opiekuna była głównym punktem odniesienia przez wiele lat.

Nagle pojawia się więcej czasu. Więcej przestrzeni. I nie zawsze wiadomo, czym ją wypełnić. To moment, w którym wracają pytania odkładane latami:
czego ja chcę?
kim jestem poza byciem mamą / tatą?
jak wygląda moje życie teraz?

To pytania, które mogą być trudne, ale też bardzo rozwojowe.

Relacja, która się zmienia

Odejście dzieci nie oznacza końca relacji. Oznacza jej przekształcenie. Z relacji opartej na opiece i kontroli w relację bardziej partnerską — z większym dystansem, ale też z nową jakością.
Dla wielu rodziców to moment uczenia się puszczania. Nie w sensie emocjonalnego oddalenia, ale w sensie zaufania. Pozwolenia dziecku na własne błędy, decyzje i tempo życia.
I to bywa trudniejsze niż sama opieka.

Samotność, która się ujawnia

Kiedy dzieci odchodzą, często ujawnia się też coś, co było zagłuszane przez lata: samotność w związku albo poza nim. Brak rozmowy. Brak bliskości. Brak wspólnych tematów.
Dla niektórych par to moment kryzysu. Dla innych — szansa na ponowne spotkanie. A dla jeszcze innych — sygnał, że coś w relacji wymaga uwagi.
Odejście dzieci bardzo często działa jak lupa. Pokazuje to, co już było, ale nie miało przestrzeni, żeby wybrzmieć.

Duma i smutek mogą iść razem

Jednym z najważniejszych momentów tego etapu jest uznanie, że duma i smutek nie wykluczają się. Można być dumnym z dorosłego dziecka i jednocześnie tęsknić. Można cieszyć się jego niezależnością i jednocześnie przeżywać żałobę po etapie, który się skończył.
To nie osłabia relacji. Wręcz przeciwnie — czyni ją bardziej prawdziwą.

Na koniec

Odejście dzieci to jeden z ważniejszych momentów przejścia w życiu rodzica. To czas, w którym coś się kończy, ale też coś może się zacząć. Nie zawsze od razu. Nie zawsze w sposób oczywisty.
To moment uczenia się nowej obecności — wobec dzieci, wobec siebie, wobec własnego życia. I choć bywa on pełen sprzecznych uczuć, jest też zaproszeniem do tego, by na nowo odnaleźć siebie w zmieniającym się świecie.

Bo rodzicielstwo nie kończy się wtedy, gdy dzieci odchodzą.
Ono po prostu zmienia swoją formę.

06/02/2026

„Kiedy tracę grunt pod nogami” – o utracie zdrowia, pracy, sensu

Są takie momenty w życiu, kiedy wszystko, co było stabilne, nagle przestaje takie być.

Czasem dzieje się to gwałtownie – diagnoza, wypowiedzenie, nagła zmiana. Czasem powoli, niemal niezauważalnie – coraz większe zmęczenie, brak satysfakcji, poczucie, że to, co kiedyś nadawało sens, dziś już nie działa.

Utrata nie zawsze ma jedną twarz.
Nie zawsze jest dramatyczna.
Często jest cicha – i właśnie dlatego tak trudna do uniesienia.
Bo kiedy tracisz coś, co było podstawą Twojej codzienności, tracisz nie tylko „rzecz”. Tracisz punkt odniesienia.

Kiedy ciało mówi „dość”

Utrata zdrowia bardzo często wywraca życie do góry nogami. Nawet wtedy, gdy z zewnątrz wygląda „niegroźnie”. Ciało, które dotąd było oczywiste, zaczyna stawiać granice. Pojawia się ból, zmęczenie, ograniczenia. I razem z nimi przychodzi lęk.
Nie tylko o przyszłość.

Ale o to, kim teraz jestem, skoro nie mogę tak jak wcześniej.

W terapii często pojawia się zdanie: nie poznaję siebie. Bo choroba czy osłabienie nie dotykają wyłącznie ciała. Dotykają tożsamości. Obrazów siebie jako osoby sprawnej, silnej, niezależnej.
I to jest strata, która zasługuje na uznanie.

Praca jako część tożsamości

Dla wielu osób praca nie jest tylko źródłem dochodu. Jest strukturą dnia, potwierdzeniem wartości, miejscem relacji, poczuciem bycia potrzebnym. Kiedy ją tracimy – albo kiedy przestaje mieć sens – pojawia się pustka, której nie da się wypełnić od razu.
Utrata pracy często uruchamia wstyd. Poczucie porażki. Myśl, że „inni sobie radzą lepiej”. Nawet jeśli okoliczności były niezależne, bardzo łatwo obarczyć winą siebie.

A przecież to, co się kończy, nie zawsze kończy się dlatego, że było złe.

Czasem kończy się dlatego, że przestało pasować do tego, kim się stajemy.

Sens, który się wyczerpał

Jedną z najtrudniejszych strat jest utrata sensu. Tego wewnętrznego poczucia, że to, co robię, ma znaczenie. Że wiem, po co wstaję rano. Że moje życie jest spójne.
Kiedy sens się wyczerpuje, wiele osób doświadcza pustki, która nie jest depresją, ale też nie jest spokojem. To raczej zawieszenie. Stan „pomiędzy”. Bez jasnych odpowiedzi i bez kierunku.
I bardzo często pojawia się wtedy pytanie: czy ze mną coś jest nie tak?

Z perspektywy terapeutycznej odpowiedź brzmi: nie. To często naturalna reakcja na to, że dotychczasowy sposób życia przestał być żywy.

Utrata jako moment przejścia

Choć strata boli, bywa też momentem głębokiej zmiany. Nie dlatego, że „tak trzeba myśleć pozytywnie”, ale dlatego, że kiedy coś się kończy, robi się miejsce na coś nowego – nawet jeśli jeszcze nie wiadomo, na co.

Utrata zdrowia może nauczyć uważności.

Utrata pracy – zadania sobie pytania, czego naprawdę chcę.

Utrata sensu – powrotu do siebie, do wartości, do tego, co autentyczne.

To proces, który wymaga czasu. I zgody na niewiedzenie.

Życie bez natychmiastowych odpowiedzi

Jednym z najtrudniejszych aspektów straty jest presja, by „szybko się pozbierać”. Znaleźć nowe rozwiązanie. Nowy plan. Nowy sens. Tymczasem proces adaptacji bardzo często potrzebuje zatrzymania.

Potrzebuje uznania, że coś się skończyło.
Że coś zabolało.
Że nie wszystko da się od razu poukładać.
I że to w porządku.

Na koniec
Utrata zdrowia, pracy czy sensu nie jest dowodem słabości. Jest częścią ludzkiego życia. Momentem, w którym stare odpowiedzi przestają działać, a nowe jeszcze się nie pojawiły.

To trudna przestrzeń. Ale także przestrzeń, w której może zacząć rodzić się bardziej prawdziwe życie – oparte nie na tym, co trzeba, ale na tym, co naprawdę ważne.

Czasem, zanim odnajdziemy nowy grunt pod nogami, musimy pozwolić sobie poczuć, że przez chwilę go nie ma.

05/02/2026

„Żałoba, która nie zawsze ma nazwę”

Nie każda żałoba jest związana ze śmiercią.

Nie każda ma swój rytuał, datę, kondolencje i społeczne przyzwolenie na smutek. Czasem żałoba przychodzi po cichu — bez wyraźnego powodu, który można łatwo wytłumaczyć innym.

To żałoba po tym, co się nie wydarzyło.
Po relacji, która nie spełniła obietnicy.
Po życiu, które miało wyglądać inaczej.
Po wersji siebie, którą kiedyś się było — albo którą miało się dopiero stać.

I właśnie dlatego tak często pozostaje niezauważona.

Strata, której nie widać

Żałoba nienazwana bywa szczególnie trudna, bo nie ma społecznego języka. Trudno powiedzieć: jest mi bardzo smutno, kiedy „obiektywnie” nic dramatycznego się nie wydarzyło. Przecież praca jest. Zdrowie dopisuje. Relacje jakoś trwają. A jednak w środku coś się zapadło.

W takich momentach wiele osób zaczyna podważać własne emocje.
Przesadzam.
Nie mam prawa tak się czuć.
Inni mają gorzej.

Tymczasem psychika nie potrzebuje „oficjalnego powodu”, żeby przeżywać stratę. Wystarczy, że coś ważnego się skończyło — nawet jeśli było tylko marzeniem, planem albo nadzieją.

Żałoba po relacji, która trwa

Szczególnym rodzajem tej żałoby jest smutek przeżywany w relacji, która formalnie nadal istnieje. W związkach, w rodzinach, w pracy. Kiedy ktoś jest obok, ale już nie tak, jak kiedyś. Kiedy bliskość się zmieniła. Kiedy rozmowy nie niosą już tego samego znaczenia.

To żałoba po więzi, która utraciła swoją jakość.
Po byciu widzianym.
Po poczuciu „my”.
Często towarzyszy jej ambiwalencja — bo przecież nie ma jednoznacznego końca. Nie ma momentu, w którym można powiedzieć: to już. A jednak coś nieodwracalnie się zmieniło.

Ciało pamięta

Nienazwana żałoba bardzo często zapisuje się w ciele. Jako zmęczenie, napięcie, brak energii, trudność w koncentracji. Jako poczucie pustki albo drażliwość, która pojawia się „bez powodu”. Czasem jako bezsenność, a czasem jako potrzeba ciągłego bycia zajętym.

Ciało reaguje na stratę, nawet jeśli umysł próbuje ją racjonalizować. Nawet jeśli człowiek mówi sobie, że „powinien iść dalej”.

Żałoba nie lubi pośpiechu. I nie znosi unieważniania.

Dlaczego tak trudno ją przeżyć?

Jednym z największych wyzwań tej formy żałoby jest to, że nie daje jasnych granic. Nie wiadomo, kiedy się zaczęła. Nie wiadomo, jak długo potrwa. Nie wiadomo, co dokładnie się straciło.

To rodzi niepokój i poczucie chaosu. Człowiek próbuje wrócić do „normalności”, ale coś ciągle ciągnie w dół. I bardzo często pojawia się wtedy pytanie: co jest ze mną nie tak?

Z perspektywy terapeutycznej odpowiedź brzmi: nic.

To naturalna reakcja na stratę, która nie została uznana i przeżyta.

Nadawanie znaczenia

Proces zdrowienia w tej żałobie nie polega na szybkim „zamknięciu tematu”. Raczej na stopniowym przyznawaniu, że coś się skończyło. Na nazywaniu tego, co było ważne. Na uznaniu bólu, nawet jeśli nie pasuje do narracji „powinno być dobrze”.

Dopiero kiedy żałoba zostaje zauważona, może zacząć się integrować. Przestać domagać się uwagi w ukryty sposób. Zrobić miejsce na nowe doświadczenia — nie przez zapomnienie, ale przez zrozumienie.

Na koniec
Nie każda strata ma pogrzeb.
Nie każda żałoba ma świadków.
Ale każda, która nie została przeżyta, domaga się uwagi.

Żałoba, która nie ma nazwy, wciąż jest żałobą. I zasługuje na czułość, czas i przestrzeń. Bo dopiero wtedy możliwe staje się prawdziwe przejście dalej — nie przez wyparcie, ale przez uznanie tego, co było.

04/02/2026

„Rozwód jako proces, nie porażka”

Rozwód rzadko zaczyna się w dniu, w którym pada decyzja.

Zazwyczaj zaczyna się dużo wcześniej – w drobnych oddaleniach, w rozmowach, które już do niczego nie prowadzą, w ciszy, która przestaje być odpoczynkiem, a zaczyna być ciężarem. Czasem zaczyna się w poczuciu samotności, mimo że formalnie wciąż jest się „razem”.

Kiedy związek się rozpada, wiele osób doświadcza czegoś więcej niż rozstania z drugim człowiekiem. Rozpada się też wyobrażenie o sobie, o przyszłości, o tym, „jak miało być”. I właśnie dlatego rozwód tak często boli głębiej, niż się spodziewamy.
Porażka czy zmiana?

W naszej kulturze rozwód bywa traktowany jak dowód niepowodzenia. Jak znak, że coś się nie udało, że ktoś zawiódł, że nie było się „wystarczająco dobrym partnerem”. W tym myśleniu jest dużo surowości i bardzo mało miejsca na złożoność relacji.
A przecież związek to proces dwojga ludzi.
Dwóch historii.
Dwóch sposobów radzenia sobie z bliskością, konfliktem, lękiem.

Czasem relacja się kończy nie dlatego, że zabrakło miłości, ale dlatego, że zabrakło możliwości dalszego bycia razem w sposób, który nie rani. I to nie zawsze jest porażka. Czasem jest granicą.
Rozwód jako żałoba

Rozwód to doświadczenie straty. Nawet wtedy, gdy decyzja była długo przemyślana. Nawet wtedy, gdy przynosi ulgę. Nawet wtedy, gdy obie strony wiedzą, że „tak będzie lepiej”.
Traci się nie tylko partnera.
Traci się wspólne plany.
Wspólną tożsamość.
Codzienność, która była znana.

Dlatego po rozwodzie często pojawia się chaos emocjonalny: smutek, złość, poczucie winy, lęk, czasem ulga, a zaraz po niej wstyd, że ta ulga w ogóle się pojawiła. To wszystko może istnieć jednocześnie – i nie oznacza, że coś jest z Tobą nie tak.
Żałoba po związku nie zawsze jest widoczna na zewnątrz. Często toczy się w środku, w pytaniach, które wracają nocą: czy mogłem zrobić coś inaczej?, czy to była dobra decyzja?, czy jeszcze kiedyś będę umiał kochać?

Tożsamość po rozstaniu

Jednym z najtrudniejszych momentów po rozwodzie jest pytanie: kim jestem teraz?
Bo przez lata „ja” było splecione z „my”. Z rolą partnera, żony, męża. Z przyzwyczajeniami, rytuałami, wspólnymi decyzjami.

Po rozstaniu wiele osób doświadcza pustki, która nie jest brakiem zajęć, ale brakiem punktu odniesienia. Trzeba na nowo zbudować codzienność. Na nowo określić granice. Na nowo nauczyć się słuchać siebie – bez ciągłego odnoszenia się do drugiej osoby.
To bywa trudne, ale bywa też momentem głębokiego rozwoju. Bo po raz pierwszy od dawna można zapytać: czego ja naprawdę potrzebuję?

Dzieci, lojalność i poczucie winy

Gdy w rozwodzie są dzieci, proces staje się jeszcze bardziej złożony. Pojawia się silne poczucie winy, lęk o ich przyszłość, obawa przed zranieniem. Wielu rodziców nosi w sobie myśl, że „odebrali dzieciom pełną rodzinę”.

Tymczasem dzieci nie potrzebują idealnych układów. Potrzebują dorosłych, którzy są emocjonalnie dostępni, stabilni i potrafią regulować własne napięcie. Czasem życie w dwóch domach, ale bez ciągłego konfliktu, jest dla nich bezpieczniejsze niż trwanie w relacji pełnej napięcia.

Rozwód nie musi być końcem rodzicielstwa zespołowego. Może być jego inną formą – trudną, wymagającą, ale możliwą do ułożenia.
Rozwód jako moment przejścia

Z perspektywy terapeutycznej rozwód jest momentem przejścia, a nie tylko wydarzeniem. Procesem, który ma swoje etapy: zaprzeczenie, złość, smutek, dezorientację, a z czasem – powolne integrowanie nowej rzeczywistości.

To etap, w którym wiele osób po raz pierwszy naprawdę spotyka się ze sobą. Ze swoimi potrzebami. Z granicami. Z historią relacji, często sięgającą dalej niż tylko ten jeden związek.
Nie po to, żeby się obwiniać.
Ale po to, żeby zrozumieć.

Na koniec

Rozwód nie jest prostą historią o przegranej. Jest opowieścią o zmianie, która przyszła wtedy, gdy dalsze trwanie przestało być możliwe. Może być końcem jednego etapu, ale nie musi być końcem zdolności do bliskości, miłości i sensu.
Czasem rozwód jest nie tyle porażką, co aktem odwagi – uznaniem, że coś się wyczerpało i nie da się już tego naprawić bez niszczenia siebie.
I to też jest forma dbania o życie.

31/01/2026

„Kiedy uczę się żegnać i podsumowywać” – o dojrzałości, starzeniu się i innym wymiarze sensu

Przychodzi taki moment w życiu, w którym czas zaczyna być odczuwany inaczej. Nie spieszy już tak jak dawniej, ale też nie jest nieskończony. Zamiast planów na odległą przyszłość pojawia się większa uważność na to, co jest teraz. Zamiast pytania co jeszcze mogę zdobyć? częściej pojawia się inne:
co było naprawdę ważne?

Dojrzałość i starzenie się nie zawsze przychodzą gwałtownie. Częściej są procesem cichym, rozłożonym na lata. Zmienia się ciało, tempo, potrzeby. Zmienia się też perspektywa. Rzeczy, które kiedyś wydawały się kluczowe, tracą na znaczeniu. Inne – zupełnie niepozorne – zaczynają ważyć więcej.
Inny rodzaj siły

Ten etap życia często bywa mylnie kojarzony ze słabością. Z utratą. Z końcem. Tymczasem dojrzałość niesie w sobie inny rodzaj siły – mniej widowiskowy, ale głęboki.
To siła wynikająca z doświadczenia.
Z przeżytych kryzysów.
Z porażek, które czegoś nauczyły.
Z relacji, które przetrwały.
To moment, w którym człowiek coraz rzadziej musi coś udowadniać. Coraz częściej pozwala sobie być. Z wadami. Z historią. Z niedoskonałościami.

Pożegnania, które są częścią życia
Starzenie się wiąże się z pożegnaniami. Czasem są to pożegnania ludzi. Czasem ról, zdrowia, możliwości. Czasem wyobrażeń o sobie samym. Nie wszystko, co było możliwe kiedyś, jest możliwe teraz.
I to bywa bolesne.
Ale w terapii bardzo często widać, że to właśnie w tych momentach pojawia się przestrzeń na nową jakość. Na wybór tego, co naprawdę ważne. Na relacje bardziej autentyczne. Na życie mniej w biegu, a bardziej w obecności.

Mądrość, która rodzi się z akceptacji
Dojrzałość to etap, w którym coraz częściej uczymy się akceptować to, czego nie da się zmienić. Nie oznacza to rezygnacji z życia. Raczej zgodę na jego realność.
Na to, że nie wszystko się udało.
Na to, że nie wszystkie decyzje były najlepsze.
Na to, że życie bywało niesprawiedliwe.
Ale także na to, że było w nim dużo dobra. Czasem więcej, niż potrafiliśmy wtedy dostrzec.
Akceptacja nie jest pogodzeniem się z bylejakością. Jest uznaniem faktów – bez walki, bez ciągłego żalu, bez potrzeby poprawiania przeszłości.

Sens, który zmienia swój kształt
W tym etapie sens rzadko wiąże się z osiągnięciami. Coraz częściej rodzi się z relacji. Z przekazywania. Z bycia dla kogoś ważnym. Z obecności.
Dla wielu osób to czas dzielenia się doświadczeniem. Czas bycia wsparciem. Czas rozmów, które nie muszą do niczego prowadzić. Czas prostych radości.
Sens przestaje być projektem.
Staje się doświadczeniem.

Dojrzałość to także moment, w którym pojawia się potrzeba spojrzenia wstecz. Nie po to, żeby się rozliczać, ale żeby zrozumieć. Zobaczyć ciągłość. Dostrzec, jak wiele drogi zostało przebyte.
W terapii to często bardzo poruszający moment – kiedy człowiek po raz pierwszy pozwala sobie powiedzieć: zrobiłem tyle, ile mogłem. I to zdanie przynosi ulgę.

Na koniec
Cykl życia nie kończy się jednym akordem. Każdy etap wnosi coś innego. Dojrzałość i starzenie się nie są zaprzeczeniem życia – są jego pełnią.
To moment, w którym człowiek coraz mniej pyta co dalej, a coraz częściej pyta jak chcę być tu i teraz. I bardzo często właśnie wtedy pojawia się spokój, którego wcześniej brakowało.
Nie dlatego, że wszystko jest idealne.
Ale dlatego, że wiele rzeczy przestaje wymagać walki.

30/01/2026

Kiedy przestajemy zasługiwać, a zaczynamy być

W pracy terapeutycznej bardzo często spotykam ludzi, którzy przychodzą nie po zmianę zachowania, nie po technikę radzenia sobie, ale z dużo cichszym, trudniejszym do wypowiedzenia pytaniem:
„Czy ja w ogóle jestem wystarczający?”
To pytanie rzadko pada wprost.

Ukrywa się za perfekcjonizmem, ambicją, zmęczeniem, kolejnymi celami do osiągnięcia, nadmiernym rozwojem, odpowiedzialnością za wszystkich dookoła.

Ukrywa się też za historiami o tym, że „ciągle coś jeszcze trzeba”, „jeszcze nie teraz”, „jeszcze nie dość”.
Z perspektywy gabinetu widać bardzo wyraźnie, że wielu dorosłych ludzi wciąż żyje według dziecięcej logiki:
jeśli będę wystarczająco dobry, mądry, pomocny, kompetentny – zostanę.

Miłość, akceptacja i uznanie stają się czymś, co trzeba wypracować, a nie czymś, co można otrzymać.
W procesie terapeutycznym często ujawnia się, że te strategie nie wzięły się znikąd.
One były kiedyś potrzebne.
Chroniły relację, zapewniały uwagę, minimalizowały ryzyko odrzucenia.

Dziecko, które nie mogło liczyć na bezwarunkową obecność, uczyło się, że musi coś dać w zamian za bycie widzianym.
Problem pojawia się wtedy, gdy ta strategia idzie dalej – w dorosłość.
Widzę ludzi, którzy nie potrafią zatrzymać się w rozwoju, bo zatrzymanie oznaczałoby spotkanie z lękiem:
„A jeśli przestanę się starać, to co zostanie?”
Widzę osoby, które nie czują swojej wartości, dopóki ktoś z zewnątrz jej nie potwierdzi.
Widzę zmęczenie wynikające nie z braku zasobów, ale z nieustannego udowadniania, że zasługują na miejsce.

W terapii przychodzi moment, w którym ten mechanizm staje się widoczny.
Czasem bardzo boleśnie.
Bo okazuje się, że to, co miało chronić, zaczyna ograniczać.
Rozwój przestaje być ciekawością, a staje się przymusem.
Osiągnięcia przestają cieszyć, bo nigdy nie są „wystarczające”.

I wtedy pojawia się pytanie, które jest jednym z najtrudniejszych w procesie:
„Kim jestem, jeśli niczego nie muszę udowadniać?”
To pytanie często prowadzi do żałoby.
Po miłości, której zabrakło.
Po uznaniu, które było warunkowe.
Po dziecięcym marzeniu, że kiedyś „jak już będę jakiś”, to wreszcie zostanę przyjęty bez zastrzeżeń.

Z perspektywy terapeutki widzę, że prawdziwa zmiana nie polega na dołożeniu czegoś nowego.
Częściej polega na odjęciu:
– presji,
– przymusu,
– fałszywego przekonania, że wartość trzeba zasłużyć.

Najbardziej poruszające momenty w terapii nie są wtedy, gdy ktoś osiąga cel.
Są wtedy, gdy ktoś po raz pierwszy mówi:
„Nic dziś nie zrobiłem… i nadal jestem w porządku.”
To moment, w którym wartość zaczyna być przeżywana od środka, a nie regulowana z zewnątrz.
Moment, w którym człowiek przestaje utożsamiać się wyłącznie z tym, co robi, i zaczyna doświadczać siebie jako kogoś, kto jest – niezależnie od wyników.

Z czasem widać, że relacje się zmieniają.
Bo kiedy nie trzeba już zasługiwać, można być bardziej prawdziwym.
Mniej perfekcyjnym.
Bardziej obecnym.

Z perspektywy pracy terapeutycznej coraz mocniej widzę, że dojrzałość nie polega na nieustannym rozwoju.
Polega na zdolności zatrzymania się i powiedzenia:
„To, co mam i kim jestem, wystarcza na ten moment.”
A paradoksalnie – właśnie wtedy rozwój zaczyna mieć sens.

Nie jako ucieczka od braku, ale jako wybór wynikający z ciekawości i życia w zgodzie ze sobą.
I być może to jest jedno z najważniejszych doświadczeń, jakie może wydarzyć się w procesie terapeutycznym:
nie nauczyć się więcej,
ale przestać zasługiwać na prawo do istnienia.

Klinika Umysłu Gabinet terapeutyczny Agnieszka Skotarczak

11/04/2026

17/02/2026

14/02/2026

08/02/2026

06/02/2026

05/02/2026

04/02/2026

31/01/2026

30/01/2026

Adres

Godziny Otwarcia

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Poniedziałek	09:00 - 18:00
Wtorek	09:00 - 18:00
Środa	09:00 - 18:00
Czwartek	09:00 - 18:00
Piątek	09:00 - 18:00