Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 17:00 Wtorek 09:00 - 17:00 Środa 09:00 - 17:00 Czwartek 09:00 - 17:00 Piątek 09:00 - 17:00 Sobota 10:00 - 14:00

Psycholog Artur Zwiech - Strefa PsychoBalans, Morelowa 21C, Sulechów (2026)

28/01/2026

„Co tam grubasku…?". To nie żart. To moment, w którym w głowie dziecka rodzi się wstyd.”

Rodzic mówi do dziecka: „No co tam grubasku”. „Pulchniutki, hahaha”. „Taki z ciebie misio”. I bywa przekonany, że to jest motywujące. Że dziecko „się ogarnie”, że „to dla jego dobra”, że „przecież ja je kocham”. Tylko że dziecko nie zawsze słyszy miłości. Często odbiera to jako: „Jesteś problemem”. „Wstydzę się ciebie”. „Nie jesteś okej taki, jaki jesteś”.

I nawet jeśli dziecko się uśmiechnie, to niczego nie dowodzi. Wiele dzieci w takich sytuacjach uczy się jednej rzeczy: przetrwaj, nie pokazuj, że boli. A potem ten głos zostaje w głowie na lata. Już nie trzeba rodzica, żeby usłyszeć „grubasek”. Dziecko zaczyna mówić to samo do siebie. W szatni, na WF, w lustrze, przy jedzeniu.

Wstyd nie odchudza. Wstyd uczy ukrywania. Ukrywania jedzenia, emocji, siebie. Uczy też złości albo wycofania. Czasem „żart” rodzica jest początkiem tego, że dziecko przestaje wychodzić, przestaje próbować, przestaje wierzyć, że ma wpływ.

Jeśli jesteś rodzicem i zdarza ci się tak mówić, zatrzymaj się. Zamiast „grubasku” powiedz: „Widzę, że coś się dzieje. Jak mogę ci pomóc”. To naprawdę robi różnicę.

A jeśli słyszysz to w swoim domu i nie wiesz, co z tym zrobić, warto pogadać ze specjalistą. Nie po to, żeby kogokolwiek obwiniać, ale po to, żeby przerwać mechanizm, który robi dziecku krzywdę.

Grafika: Canva, AZ

24/01/2026

Czujesz, że w relacji musisz „zasłużyć” na ciepło?

Są relacje, w których od początku czujesz, że musisz „zasłużyć”.
Nikt nie mówi tego wprost. To się dzieje po cichu, w drobiazgach.
Ktoś jest miły, kiedy robisz to, czego chce. A kiedy powiesz „nie” albo postawisz granicę, robi się chłodno. Ktoś daje uwagę, kiedy jesteś pomocny, ułożony, dostępny. A kiedy masz gorszy dzień, słyszysz, że jesteś „problemem”, „za wrażliwy”, „za trudny”.

I wtedy uruchamia się znany schemat: poprawię się, bardziej się postaram, wytłumaczę, przeproszę, zrobię coś, żeby znowu było dobrze.

Tylko że to nie jest bliskość. To jest układ.
Miłość nie powinna działać jak: „będę dla ciebie dobry, jeśli będziesz taki, jak trzeba”. Miłość nie powinna być nagrodą za to, że się kurczysz, że chowasz swoje potrzeby, że udajesz, że wszystko ci pasuje.

Jeśli dorastałaś w domu, gdzie uwagę i spokój dostawało się za spełnianie oczekiwań, taki model może wydawać się normalny. Nawet znajomy. A relacja, w której ktoś jest ciepły bez warunków, może budzić niepokój, bo nie wiesz, kiedy przyjdzie „zwrot akcji”.

To jest jeden z efektów traumy relacyjnej: uczysz się, że bliskość trzeba sobie wypracować, a nie że można ją po prostu mieć.

Pytanie na dziś: w jakiej relacji ostatnio bardziej „zasługiwałaś”, niż po prostu byłeś sobą?

23/01/2026

Coś mi „śmierdzi”... Wstręt to alarm. Nie wstyd.

Niby rozmowa normalna. Niby uśmiech, żart, „miło było”. A Ty wracasz do domu i czujesz, że coś Cię odpycha. Nie umiesz tego dobrze wytłumaczyć, więc robisz to, co robi większość ludzi: racjonalizujesz. Może mam gorszy dzień. Może przesadzam. Może jestem przewrażliwiony.

I tu wchodzi wstręt. Ten „brzydki”, niepopularny, wstydliwy.

On nie jest po to, żebyś był miły. On jest po to, żebyś był bezpieczny.

Bo są ludzie, którzy nie krzyczą, nie biją pięścią w stół i nie mówią wprost, że chcą kontroli. Oni robią to subtelnie. W pół zdania. W żarcie, po którym robi Ci się głupio. W komplementach, które mają haczyk. W trosce, która w praktyce oznacza: rób tak, jak ja chcę.

I Twoje ciało to czuje szybciej niż Twoja głowa.
Wstręt nie jest dowodem, że ta osoba jest „zła”. Czasem jest informacją, że coś w tej relacji jest dla Ciebie niezdrowe. Że Twoje granice już zaczynają się cofać. Że znowu próbujesz być „w porządku”, żeby nie było napięcia.

Wiesz, co jest najgorsze? Że często ignorujemy ten sygnał, bo „nie wypada”. Bo trzeba być kulturalnym. Bo nie chcemy nikogo oceniać.
A potem płacimy za to spokojem.

Czasem pierwszy krok do zdrowych relacji jest banalny: przestać zagadywać wstręt i zacząć go słuchać.

21/01/2026

W wielu religiach słowo „grzech” znaczy coś więcej niż „pomyłka”. To brzmi jak świadomy wybór zła, złamanie ważnej zasady, czasem też jak „oddalenie się od Boga”. I właśnie dlatego mam opór, kiedy to słowo mówi się do dziecka.

Bo dziecko najczęściej nie robi czegoś „ze złą intencją”. Ono robi rzeczy, bo jeszcze nie umie inaczej. Jest zmęczone, przebodźcowane, zazdrosne, przestraszone, głodne, chce uwagi. Uczy się kontroli, uczy się zasad, uczy się konsekwencji. Jeśli w tym momencie słyszy „grzeszysz”, łatwo zaczyna myśleć: „ze mną jest coś nie tak”. I zamiast uczyć się odpowiedzialności, uczy się wstydu.

To nie jest atak na religię. Wiara może być dla rodziny czymś dobrym i wspierającym. Problem zaczyna się wtedy, gdy słowo „grzech” staje się straszakiem albo narzędziem do sterowania dzieckiem.

Zwłaszcza gdy wchodzi transakcja: „jak będziesz grzeczny i nie będziesz grzeszyć, to dostaniesz coś dobrego”. Albo: „jak będziesz grzeszyć, to Bóg cię nie pobłogosławi, nie dostaniesz czegoś, spotka cię kara”. Dziecko słyszy wtedy prostą lekcję: miłość i bezpieczeństwo są za coś. Trzeba zasłużyć. Trzeba być idealnym.

A to dla dziecka jest bardzo obciążające. Bo dziecko ma prawo popełniać błędy. Ono ma prawo się uczyć. Jeśli boi się, że za błąd straci miłość, będzie udawać, kłamać, ukrywać emocje. Nie dlatego, że jest „złe”, tylko dlatego, że chce przetrwać.

Poza tym słowo „grzech” niesie w tle karę, pokutę, „musisz odpokutować”. A w wychowaniu nie chodzi o to, żeby dziecko „cierpiało za czyn”, tylko żeby zrozumiało skutek, wzięło odpowiedzialność i umiało naprawiać. Nie „co teraz dostaniesz za karę”, tylko „co z tym zrobimy”.

Czyli mniej: potępienie i straszenie. Więcej: opis zachowania, wpływ na innych, naprawa i nauka na przyszłość.

18/01/2026

Ciągła przemoc boli. Przemoc z przeprosinami więzi najmocniej.

Ciągła przemoc jest prosta do rozpoznania. Jest źle cały czas. Widzisz to dzień po dniu. Łatwiej nazwać to po imieniu, bo nie ma przerw, które dają nadzieję.

Ale jest też drugi "układ", dużo bardziej mylący. Najpierw krzyk, poniżanie, strach. Potem „Przepraszam, poniosło mnie”. „To przez stres”. „Ja bez ciebie nie dam rady”. Potem potrafi być ciepło, miło, nawet romantycznie. Pojawiają się kwiaty, kolacja, obietnice. I wtedy w głowie pojawia się myśl: może jednak zrozumiał. Może tym razem będzie inaczej.

To właśnie te przeprosiny i ten „dobry czas” często wiążą najmocniej. Bo człowiek nie trzyma się wtedy przemocy. Trzyma się tej części, w której jest spokój i bliskość. Tylko że jeśli po „przepraszam” nie ma prawdziwej zmiany, to przeprosiny stają się sposobem na zamknięcie tematu. Żeby nie wracać do tego, co się stało. Żebyś znowu mogła funkcjonować i udawać, że jest normalnie. A potem wraca to samo.

W gabinecie słyszę często: „On potrafi być cudowny”. „Gdyby nie te wybuchy, byłoby idealnie”. „Ja widzę w nim dobro”. I to jest zrozumiałe. Tylko pytanie jest inne: czy po „przepraszam” pojawiają się czyny, czy tylko spokój na chwilę.

Jeśli to jest Twoja sytuacja, warto iść na konsultację do specjalisty. Nie po to, żeby kogoś oceniać. Po to, żeby zobaczyć jasno, co jest przemocą, gdzie są granice i jak zadbać o siebie.

17/01/2026

Rodzina potrafi motywować. Potrafi być siłą, która pomaga stanąć na nogi. Problem w tym, że w uzależnieniu ta sama rodzina często nieświadomie robi coś odwrotnego: daje komfort picia. I to nie jest oskarżenie. Zwykle stoi za tym niewiedza, strach i miłość, która próbuje ratować sytuację jak umie. Tylko że w uzależnieniu liczy się nie intencja, ale efekt.

W czynnym nałogu wiele osób nie myśli „normalnie” o relacjach. Nałóg zawęża myślenie do jednego celu: zdobyć i użyć, żeby poczuć ulgę. Alkohol albo substancja staje się najpilniejszą potrzebą, a reszta świata schodzi na dalszy plan. Stąd kłamstwa, obietnice bez pokrycia, znikanie, kombinowanie, złość, gdy ktoś „przeszkadza”. To nie jest usprawiedliwienie. To opis, dlaczego rozmowy o miłości, konsekwencjach czy wstydzie często nie przebijają się w trakcie ciągu.

Komfort picia wygląda niewinnie. „Daj mu spokój, bo się zdenerwuje.” „Nie poruszaj tematu, bo jest po pracy.” „Nie rób awantury.” „Ja zadzwonię do szefa i jakoś to wytłumaczę.” „Oddam pieniądze, żeby nie było wstydu.” W praktyce przekaz bywa jeden: pij dalej, my ogarniemy skutki.

I tu pojawia się trudne pytanie: czy trzeba kogoś wyrzucić z domu, nawet jeśli się kocha? Nie zawsze. Ale są momenty, kiedy to jest jedyna sensowna granica: gdy ktoś pod wpływem robi awantury, grozi, niszczy, manipuluje, straszy, zagraża dzieciom, Tobie albo innym domownikom. Wtedy priorytet jest prosty: ratujesz siebie i ratujesz bliskich. Dom ma być bezpieczny.

Miłość nie równa się pomaganie zawsze. Jeśli bliska osoba pije, nadużywa leków albo bierze narkotyki w sposób destrukcyjny warto iść na konsultację do psychologa, psychoterapeuty czy lekarza. Nie po to, żeby „naprawić” drugą osobę. Po to, żeby odzyskać jasność: co robić, czego nie robić i jak nie dokładać komfortu temu, co niszczy.

16/01/2026

Rodzina to słowo, które potrafi działać jak zaklęcie. Wystarczy je wypowiedzieć, a w wielu ludziach uruchamia się automatyczny obowiązek: dzwoń, odwiedzaj, pomagaj, wybaczaj, „bo to przecież rodzina”.

Tylko że psychologia zna też inną prawdę. Bliskospokrewniony to ktoś, z kim łączy Cię krew i dokumenty. Osoba bliska to ktoś, przy kim możesz oddychać normalnie. Kto nie robi z Twojego życia pola minowego. Kto nie żąda ceny za swoją obecność.

I czasem te dwie kategorie wcale się nie pokrywają.

Nie każdy kontakt z rodziną jest zdrowy. I to nie jest „czarny PR” dla wartości rodzinnych. To jest uznanie faktu, że więź biologiczna nie gwarantuje bezpieczeństwa emocjonalnego. Jeśli ktoś był okrutny, przemocowy, zawstydzał, poniżał, ignorował Twoje granice albo robił z miłości walutę, to Twoje ciało i psychika mogą reagować na kontakt z nim jak na zagrożenie. Nawet po latach.

I tu dla wielu osób kontrowersja, którą warto powiedzieć głośno. Nie masz obowiązku wspierać rodziców tylko dlatego, że są rodzicami. Tak samo jak nie masz obowiązku odwiedzać kogoś, kto Cię rani, tylko dlatego, że inni uznają to za „właściwe”. Pomoc nie jest podatkiem od pokrewieństwa.

Oczywiście, to nie znaczy, że każda trudna relacja kwalifikuje się do zerwania. Czasem da się budować kontakt na nowych zasadach. Czasem da się postawić granice i zobaczyć zmianę. Ale są też sytuacje, w których najlepszą decyzją jest dystans. I dystans nie musi oznaczać nienawiści. Może oznaczać ochronę.

Najtrudniejsze zwykle nie jest samo odcięcie kontaktu. Najtrudniejsze jest to, co przychodzi po nim. Wyrzuty sumienia. Myśli typu: „A co, jeśli przesadzam?”, „Może powinnam być wdzięczny?”, „Co ludzie powiedzą?”, „To moja wina, że tak jest”. Tylko że poczucie winy często nie jest dowodem na to, że robisz coś złego. Często jest śladem dawnego treningu posłuszeństwa.

W takich momentach wsparcie potrafi być jak porządkowanie mapy. Pomaga odróżnić lojalność od lęku. Miłość od zależności. Współczucie od obowiązku. I ustalić, gdzie naprawdę kończysz się Ty, a zaczyna presja.

15/01/2026

Nie musisz wybaczać, żeby iść dalej.

Wiem, że to brzmi „niepopularnie”. Bo w wielu miejscach wciąż słyszymy, że wybaczenie jest warunkiem spokoju, wolności, uzdrowienia. Jakby bez niego człowiek utknął na zawsze w przeszłości.

A prawda bywa trudniejsza i bardziej… uczciwa.
Są sytuacje, w których wybaczenie nie jest dojrzalsze. Jest po prostu kolejną formą nacisku. Czasem nawet przemocą ubraną w ładne słowa.

Możesz iść dalej bez wybaczania.
Możesz przestać karmić w sobie gniew, ale nie robić z krzywdy „lekcji wdzięczności”.
Możesz nie chcieć zemsty, a jednocześnie nie chcieć zgody na to, co się stało.
Możesz przestać wracać do tej historii, ale nie musisz jej wybielać.

Bo „wybaczam” bywa czasem: żeby nie czuć złości, żeby już nie płakać, żeby nie robić problemu, żeby nie stracić relacji, żeby inni poczuli się komfortowo.

A jeśli Twoja złość jest w Tobie… to może nie dlatego, że jesteś „toksyczny”.
Może dlatego, że wreszcie zobaczyłeś, gdzie przekroczono Twoje granice.

Wybaczenie może przyjść.
Ale nie musi.

Zdrowienie często zaczyna się wcześniej: od nazwania rzeczy po imieniu. Od uznania straty. Od decyzji, że nie będziesz już udawać, że „to nic takiego”.

Jeśli masz w sobie zdanie: „Nie potrafię wybaczyć” — to być może nie jest wada.
Być może to informacja: „To naprawdę było za dużo”.

I to też jest Twoja droga.

Jeśli ten post porusza coś w Tobie, udostępnij, może też komuś, kto wciąż słyszy „wybacz, bo inaczej się nie uwolnisz”.

15/01/2026

W środowiskach trzeźwiejących często słyszymy: „Jestem Krzysiek, alkoholik”. Dla jednych to akt odwagi i uczciwości. Dla innych brzmi jak metka przyklejona na czoło na resztę życia. I wiecie co? Obie reakcje mogą być prawdziwe.

Bo słowa mają ciężar.
Dla części osób „alkoholik” działa jak kotwica: przypomina, że mój organizm i mój mózg nie negocjują z alkoholem. Że „kontrolowane picie” w moim przypadku jest zwykle piękną nazwą dla powrotu choroby. Że jeden kieliszek potrafi uruchomić całą lawinę, nawet po 20–30 latach trzeźwości.

Ale jest też drugi koniec kija.
Są ludzie, których to słowo zawstydza, zamyka, odbiera im godność. Czują się, jakby całe ich życie dało się streścić do jednej diagnozy sprzed lat. I mają do tego prawo. Jeśli nie piję, pracuję nad sobą, odbudowuję relacje, żyję odpowiedzialnie, to mogę nie chcieć wszędzie przedstawiać się przez pryzmat najgorszego okresu w swoim życiu.

I tu pojawia się napięcie, które warto nazwać wprost: czasem uciekając od słowa „uzależnienie” robimy sobie tylną furtkę. Taką cichą zgodę na myśl: „może teraz już umiem”. A to bywa najgroźniejsza część choroby, bo potrafi mówić bardzo logicznie i bardzo przekonująco. Ale równocześnie - i to ważne - nie każda rezygnacja z etykiety jest ucieczką. Czasem to po prostu moje prawo: widzieć siebie tak, jak chcę, nie redukować się do diagnozy sprzed lat i nie nosić jej na czole w każdej sytuacji.

Dla mnie, jako psychologa pracującego z osobami z doświadczeniem uzależnienia, nazewnictwo samo w sobie nie jest najważniejsze. Najważniejsza jest świadomość ryzyka i uczciwość wobec siebie. Możesz mówić: „jestem alkoholikiem”. Możesz mówić: „jestem osobą uzależnioną w remisji” albo „jestem w trzeźwości”. Możesz też mówić: „mam historię uzależnienia i wybieram nie pić”. A możesz nie mówić nic, bo nie masz obowiązku przedstawiać się przez pryzmat problemu. Możesz też mówić: „nie jestem uzależniony”, jeśli tak siebie widzisz. Byle bez robienia z tego przepustki do eksperymentu z „kontrolowanym piciem”, który dla wielu kończy się nawrotem.

Niech słowa pomagają trzeźwieć, a nie ranią. Bo słowa mają moc.
I niech nie służą ani do stygmatyzowania, ani do oszukiwania samego siebie.

W praktyce sprowadza się to dla mnie do jednego: jeśli kiedykolwiek zdiagnozowano u mnie uzależnienie, a ja nie piję nawet od kilkunastu czy kilkudziesięciu lat, to próba powrotu do „picia kontrolowanego” z bardzo dużym prawdopodobieństwem skończy się nawrotem i często ze zdwojoną siłą. Nie dlatego, że jestem „gorszy”, tylko dlatego, że tak działa ta choroba.

12/01/2026

Nie wszystko, co wygląda jak radość, jest dobre. I nie każdy gorszy dzień oznacza, że z tobą jest coś nie tak.

Coraz więcej osób żyje z poczuciem, że trzeba być „pozytywnym” cały czas. Że trzeba się uśmiechać, mieć energię, być wdzięcznym, zachwyconym, zmotywowanym. Jakby szczęście było zadaniem do zaliczenia. A kiedy pojawia się smutek, złość, lęk albo zmęczenie, to od razu wchodzi w głowę myśl: „coś ze mną nie gra”.

To nie jest post przeciwko radości. Radość jest ważna. Potrafi dawać siłę, rozluźniać, leczyć. Ale nie musi być ciągle obecna, żeby życie było dobre. Bo życie to nie reklama i nie Instagramowa relacja.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy radość staje się przymusem. Kiedy zamiast czuć, zaczynamy udawać. Kiedy wciskamy sobie uśmiech, żeby nie wyjść na słabych. Kiedy mamy wrażenie, że musimy wyglądać na szczęśliwych, bo inaczej zawiedziemy innych albo samych siebie.

Autentyczna radość działa inaczej. Nie da się jej wyprodukować na zawołanie. Ona przychodzi wtedy, kiedy mamy w sobie trochę spokoju i bezpieczeństwa. Czasem jest cicha. Czasem to po prostu ulga, że można odetchnąć. Czasem to mały moment: dobra rozmowa, spacer, śmiech z kimś bliskim, poczucie, że jestem na swoim miejscu.

Sztucznie wywoływana radość często jest jak szybki zastrzyk. Alkohol, narkotyki, kompulsywne przyjemności, a czasem też gonienie za lajkami i ciągłym potwierdzeniem, że „jestem okej”. Na chwilę robi się lepiej. A potem wraca pustka, spadek, wstyd albo jeszcze większy głód kolejnego bodźca. To nie jest prawdziwe ukojenie. To jest ucieczka od tego, co w środku woła o uwagę.

Zdrowie emocjonalne nie polega na tym, że zawsze jest dobrze. Polega na tym, że pozwalasz sobie czuć to, co jest. Bez karania się za to. Bez udowadniania światu, że masz „świetny nastrój”.

Nie musisz się cały czas cieszyć, żeby być szczęśliwy.

Czasem wystarczy, że jesteś prawdziwa, prawdziwy.

Zdjęcie: AZ, canva

10/01/2026

Czasem największym ciężarem życia z osobą uzależnioną nie jest sam alkohol czy inna substancja.

Tylko ten moment, w którym zaczynasz brać odpowiedzialność za coś, co nie jest Twoje.

Na początku to wygląda „normalnie”.
Jeden telefon, bo on nie odbierze.
Jedno tłumaczenie, bo wstyd.
Jedno ogarnięcie sprawy, bo „ktoś musi”.
Jedno przejęte zobowiązanie, bo „żeby nie było problemu”.

A potem robi się z tego tryb życia.
Ty płacisz nie tylko pieniądze.
Ty płacisz swoją energią, czasem zdrowiem i spokojem.
Przejmujesz jego obowiązki.
W pracy, w domu, w rodzinie.
Tłumaczysz jego nieobecności.
Odkręcasz sytuacje.
Gaszenie pożarów staje się codziennością.

Pilnujesz, żeby dzieci nie widziały. Żeby rodzina nie pytała. Żeby sąsiedzi nie komentowali.

I to często nie jest „pomoc”.
To jest ratowanie obrazu.
Żeby nikt się nie dowiedział.
Żeby nie czuć wstydu.
Żeby jeszcze chwilę udawać, że da się to utrzymać.

Uzależnienie bardzo lubi, kiedy ktoś inny przejmuje konsekwencje.
Bo wtedy osoba uzależniona może funkcjonować tak, jakby „nic wielkiego się nie działo”.
A Ty coraz bardziej znikasz w roli tej, która ma wszystko ogarnąć.

I przychodzi moment, w którym w środku pojawia się pytanie:
Czy ja mu pomagam, czy ja chronię jego chorobę przed konsekwencjami?

Granice nie są karą.
Granice są ratunkiem.

Czasem granica brzmi prosto:
Nie będę dźwigać Twoich obowiązków.
Nie będę tłumaczyć Twoich zachowań.
Nie będę ukrywać Twoich decyzji.
Nie wezmę odpowiedzialności za to, czego nie kontroluję.

To nie znaczy, że nie kochasz.
To znaczy, że przestajesz tonąć.

Jeśli jesteś dziś w takim miejscu, zadaj sobie jedno pytanie:
Czy to, co robię, ratuje moje życie i moje bezpieczeństwo, czy tylko podtrzymuje jego uzależnienie?

Bo zdrowienie w rodzinie czasem zaczyna się nie wtedy, gdy on przestaje pić.
Tylko wtedy, gdy Ty przestajesz płacić za jego chorobę.

09/01/2026

Czasem największym paliwem uzależnienia nie jest sama substancja. Tylko wstyd i poczucie winy.

Znam historie wielu osób, które przez lata mówiły sobie w głowie:
„Jestem słaba. Ze mną jest coś nie tak. Jestem gorsza.”

I dopiero kiedy przyszły spotkania wsparciowe, terapia, rozmowy z ludźmi, którzy naprawdę rozumieją, pojawiła się jedna myśl, która zmieniła wszystko:
„To nie jest powód do wstydu. To jest choroba.”

Wstyd nie leczy. Wstyd izoluje.
A izolacja to często prosta droga do nawrotu.
Można się wstydzić co najwyżej jednego:
że nic z tym nie robię.

Bo leczenie to nie „wymówka”. Leczenie to odpowiedzialność.

I jeszcze jedna rzecz, o której mało się mówi:
poczucie winy bywa skutkiem tego, że nie umiemy się złościć.

Nie chodzi o obwinianie kogokolwiek.
Chodzi o uczciwe zobaczenie, że czasem w tle były rzeczy, które niszczą człowieka od środka:
przemoc, zaniedbanie, życie w ciągłym napięciu, brak bezpieczeństwa, traumy relacyjne.

Jeśli nie mam prawa poczuć złości na zewnątrz (w zdrowy sposób),
to ta złość często idzie do środka:
zamienia się w „to moja wina”, „zasługuję”, „jestem beznadziejna”.

I wtedy łatwiej sięga się po coś, co na chwilę ucisza ból.

Trzeźwienie to nie tylko „przestać”.

To też zacząć myśleć inaczej:
Zachorowałam – to się zdarza ludziom.
Coś się do tego przyczyniło – to nie jest wymówka, to mapa.

Teraz moja odpowiedzialność to leczenie i naprawa.

Wina i wstyd nie naprawią błędów. Działanie – tak.

Jeśli rozpoznajesz u siebie wstyd i winę, zadaj sobie jedno pytanie:
Czy to uczucie pcha mnie do zdrowienia, czy do chowania się?

Bo zdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się samotność.

Psycholog Artur Zwiech - Strefa PsychoBalans

28/01/2026

24/01/2026

23/01/2026

21/01/2026

18/01/2026

17/01/2026

16/01/2026

15/01/2026

15/01/2026

12/01/2026

10/01/2026

09/01/2026

Adres

Godziny Otwarcia

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Poniedziałek	09:00 - 17:00
Wtorek	09:00 - 17:00
Środa	09:00 - 17:00
Czwartek	09:00 - 17:00
Piątek	09:00 - 17:00
Sobota	10:00 - 14:00