Gabinet Psychoterapeutyczny- psycholog mgr Krystyna Gostomska- Wołowicz

31/03/2026

Niepokój.
Duszność.
Ucisk w klatce piersiowej.
Przyspieszone bicie serca.
Obawa przed utratą kontroli.
Strach, że coś mi się stanie.
(...)
Ataki paniki.

Coś, co może spotkać każdego z nas.
Wczoraj zakończyłam proces terapeutyczny z osobą, która przyszła do mnie właśnie z takim doświadczeniem.
Dziś jest w innym miejscu.
Spokojniejsza.
Bardziej uważna na siebie.
Z większym poczuciem wpływu i z narzędziami, które pomagają jej radzić sobie na co dzień.

Jeśli czujesz, że jesteś w podobnym miejscu-
nie czekaj.

Zgłoś się po pomoc.

Nawet jeśli jesteś na lekach- to warto iść dalej.
Żeby zrozumieć siebie i nauczyć się żyć inaczej przeciwdziałając nawrotom.

Psychoterapia to niełatwa droga.
Ale bardzo zmieniająca.
I często kończy się jedną myślą:
to był kawał dobrej roboty ❤️😊

18/03/2026

„Czy masz poczucie, że możesz osiągnąć swoje cele tutaj, w relacji ze mną?”

Udostępniam ten fragment, bo bardzo trafnie mówi o zaangażowaniu i relacji terapeutycznej. I jednocześnie mam do niego swoją refleksję.

Bo poza gotowością do pracy i otwartością jest jeszcze coś bardzo istotnego.

To, czy w tej relacji „klika”.
Czy możesz na chwilę zdjąć swoją rolę.
Czy czujesz, że nie musisz nic udowadniać.
Czy pojawia się zaufanie i poczucie, że możesz być tu sobą.

Według mnie aby terapia się powiodła, każdy musi znaleźć swojego terapeutę.
Takiego, przy którym pojawia się myśl: to może być "to" miejsce.

I naturalne jest, że nie zawsze trafiamy od razu.
To, że z kimś nie „kliknie”, nie oznacza, że terapia sama w sobie nie jest dla Ciebie.
Czasem oznacza po prostu, że jesteś osobą, która świadomie wybiera, komu ufa.

Dlatego warto szukać dalej-
do momentu, w którym poczujesz, że to jest relacja, w której coś naprawdę może się wydarzyć.

Powodzenia!
K.G.

"Szczególnie istotnym elementem związku pomiędzy pacjentem i terapeutą, jest wkład pacjenta w przebieg psychoterapii: jego percepcja psychoterapeuty, współpraca z terapeutą, związek emocjonalny z terapeutą, jego osobisty wkład w proces psychoterapii, polegający na zgodzie na przeżywanie emocji związanych z omawianiem własnych trudnych doświadczeń życiowych, zgodzie na podejmowanie nowych zachowań związanych z próbami dokonywania zmian we własnym życiu.
Badania pokazują (Greenbeeg 1986), że szczególne znaczenie dla jakości przymierza terapeutycznego ma zaangażowanie pacjenta, tzn. jego aktywność, nadzieja na osiągnięcie pożądanych rezultatów, akceptacja zadań wynikających z przebiegu psychoterapii".

SAYA

16/03/2026

Po czym poznać, że psychoterapia działa?

Wiele osób trafia do mojego gabinetu z doświadczeniem innych terapii. Często pojawia się pytanie: po czym poznać, że terapia pomaga?

● Jednym z pierwszych sygnałów jest to, co zostaje w nas po spotkaniu- refleksja, jedno zdanie, wspomnienie, uczucie w ciele, ciekawość, dokąd dany stan nas zaprowadzi. Terapia to nie tylko godzina w gabinecie, ale też to, co dzieje się między sesjami- nasze myśli, emocje i obserwacje siebie.

● Konieczne jest również świadome przyjrzenie się celowi terapii. Ważne, aby wiedzieć, czego potrzebujemy i po co przychodzimy. Wspólnie z terapeutą możemy doprecyzować cel i regularnie sprawdzać: w którym miejscu terapii jestem? Co już się zmieniło, a co jeszcze przede mną?
Terapia działa, gdy z biegiem czasu czujemy większą swobodę i szczerość- wobec siebie i wobec terapeuty. Kiedy zaczynamy zdejmować usztywnienia i "maski", a pod nimi pojawia się nasz "miękki brzuszek” - wrażliwość, wyjątkowość i przestrzeń na bycie sobą.

● Terapia działa także wtedy, gdy pojawiają się trudniejsze momenty- impas, mniejsze zainteresowanie spotkaniami, złość na terapeutę, brak satysfakcji z procesu- a mimo to wnosimy to do gabinetu i o tym rozmawiamy. To znak silnego przymierza terapeutycznego i świadomego działania na swoją rzecz:)

● Działa też wtedy, gdy uczymy się czuć siebie i podążać za sobą. Terapeuta pomaga odkrywać nasze potrzeby i zasoby, nie mówiąc nam, jak mamy się zachowywać. Celem terapii nie jest narzucanie gotowych rozwiązań, lecz rozwijanie spontaniczności, elastyczności i zaufania do siebie.

● Pomaga także, gdy przestajemy przychodzić po to, by zadowolić terapeutę- gdy przestajemy chwalić się osiągnięciami tylko po to, by "wypaść dobrze”, a zaczynamy naprawdę troszczyć się o siebie: swoje tempo, emocje i potrzeby.

Zmiany często zaczynają się od drobnych momentów: pozwalamy sobie na spontaniczną reakcję, wyrażenie opinii, odmowę bez poczucia winy, zauważenie napięcia w ciele czy świadomość oddechu. Te małe doświadczenia w gabinecie przenoszą się później na codzienne życie- w relacje, decyzje i sposób reagowania.

Pierwsza część cyklu: "Po czym poznać że psychoterapia działa" 💚

09/03/2026

Bardzo inspiruję się Wami – moimi klientami, pacjentami.
Z niemal każdego spotkania wychodzę z przemyśleniami. Często kończę je z refleksją, z pogłębioną świadomością siebie, z zobaczeniem świata z innej - Waszej - perspektywy.

Dziś pojawił się we mnie impuls, aby odnieść się do tematu stygmatyzacji zaburzeń psychicznych. To temat szeroko omawiany, więc nie chcę powtarzać oczywistości. Chcę natomiast podzielić się tym, czego realnie doświadczam w swoim gabinecie.
Widzę, jak ogromny wpływ ma stygmatyzacja na osoby, które rzeczywiście potrzebują pomocy psychologicznej. I nie mówię tu wyłącznie o osobach z rozpoznaniami takimi jak schizofrenia czy głębokie zaburzenia psychiczne. Mówię o osobach z trudnościami emocjonalnymi, z lękiem, z myślami depresyjnymi. O osobach, które na co dzień funkcjonują bardzo dobrze - pracują, wychowują dzieci, realizują obowiązki - a jednak to funkcjonowanie kosztuje je ogrom energii.

To właśnie na tych osobach stygmatyzacja odbija się często najmocniej. Bardzo długo czekają, zanim zgłoszą się po pomoc. Nierzadko mogłyby pojawić się w gabinecie kilka miesięcy wcześniej, czasem nawet kilka lat, ale powstrzymuje je wstyd, obawa przed tym, co pomyślą współpracownicy czy znajomi. Często wynika to także z własnej, surowej oceny swoich trudności i z przekonania, że korzystanie z pomocy terapeutycznej jest oznaką słabości - przyznaniem światu:
„nie dałam / nie dałem rady”
"zwariowałam/ zwariowałem"
a przecież "jeszcze nie jest tak źle..."

W efekcie wiele z tych osób przychodzi dopiero wtedy, kiedy przekroczyło już swoją granicę - w momencie, w którym pojawiają się trudne myśli, autoagresja, zab. odżywiania, nieprzespane noce, dolegliwości cielesne czy permanentny lęk.

Bardzo chciałabym, aby w naszym społeczeństwie pomoc psychoterapeutyczna była czymś naturalnym - czymś, z czego korzystamy nie wtedy, gdy już nie mamy siły, ale dużo wcześniej, z troski o siebie, a nie z poczucia, że doszliśmy do ściany.

Tego wszystkim Wam i sobię życzę:)

Krystyna Gostomska
psychoterapeuta osób dorosłych
Świdnica ul. Pafalu 6
Tel. 735 546 051

Fot. Zuzia Babiarz

05/03/2026

🍀 „(...) Różne szkoły psychoterapii traktują relację terapeutyczną jako potencjalne narzędzie poprawy relacji danej osoby w jej realnym życiu. W podejściu Gestalt natomiast relacji terapeutycznej przypisuje się charakter REALNEGO DOŚWIADCZENIA, które powstaje w przestrzeni „pomiędzy” pacjentem i terapeutą i ma własną historię.
W związku z tym relacja terapeutyczna nie jest rozpatrywana jako wynik projekcji wzorców relacyjnych należących do przeszłości pacjenta ani wyłącznie jako laboratorium, w którym przeprowadzane są „testy” wzorców relacyjnych pod kątem ich skuteczności w świecie zewnętrznym, w realnym życiu.
🍀 Pomiędzy pacjentem a terapeutą powstaje JEDYNA W SWOIM RODZAJU NIEPOWTARZALNA RELACJA 💜, w ramach której wzajemne percepcje są modyfikowane, a wzorce z przeszłości przekształcane w celu polepszenia tej relacji – a nie relacji z przeszłości.
W terapii Gestalt TYM, CO LECZY ❤️‍🩹, jest rzeczywiste SPOTKANIE dwojga ludzi – spotkanie, w którym pojawia się NOWOŚĆ ✨ zdolna do zrekonstruowania możliwości kontaktu pacjenta.”

Za Wilanowska Pracownia Psychoterapii, która cytuje książkę utorstwa Margherita Spagnuolo Lobb
„TERAZ – DLA POTEM W PSYCHOTERAPII
Psychoterapia Gestalt w ponowoczesnym społeczeństwie”.

23/02/2026

Nie zawsze jest „dobry czas” na podjęcie psychoterapii. Bywa tak, że w natłoku obowiązków, wczesnego rodzicielstwa lub innych angażujących aktywności, z których nie możemy zrezygnować, lepszym rozwiązaniem jest wsparcie psychologiczne:) Są to wizyty o charakterze bardziej poradnictwa- nie muszą być regularne, mogą odciążyć od trudności dnia codziennego i pomóc w lepszej adaptacji.

Psychoterapia to proces „leczniczy”- ujmuję to słowo w cudzysłów, ponieważ NIE oznacza ono, że osoba korzystająca z psychoterapii jest chora. Chcę raczej podkreślić, że proces psychoterapeutyczny bywa wymagający i potrzebuje naszego zaangażowania. Przychodzi mi do glowy metafora rehabilitacji.

Kiedy nasz kręgosłup zostaje nadwyrężony- przez długotrwałe przeciążenie, nacisk z zewnątrz czy niepoprawnie wypracowaną postawę od dzieciństwa- każdy ruch może zacząć sprawiać trudność, a codzienne funkcjonowanie staje się ograniczone. W takiej sytuacji potrzebna jest rehabilitacja: sumienna, regularna, często długotrwała. Ćwiczenia wykonywane raz na dwa tygodnie mogą jedynie na chwilę złagodzić dolegliwości czy zamaskować ból, jednak to dopiero systematyczna, świadoma praca z ciałem prowadzi do realnej poprawy samopoczucia i osiągnięcia celu.
Podobnie jest z psychoterapią. Rozpoczynając ją, warto mieć świadomość, że to zobowiązanie - czasem wymagające - jednak prowadzące w kierunku większej elastyczności, świadomości, swobody i płynności ruchów w swoim życiu. To proces, który stopniowo przywraca wewnętrzne oparcie i pozwala poruszać się w świecie z większą lekkością.

Nie każdy moment życia jest odpowiedni na rozpoczęcie psychoterapii i to jest zupełnie w porządku. Czasem sytuacja wymaga przede wszystkim stabilizacji codzienności, zajęcia się bieżącymi sprawami, znalezienia przestrzeni na podstawowe funkcjonowanie.
Może po to, by za jakiś czas ruszyć w podróż wgłąb siebie:)
Krysia.

29/05/2025

„Zanim dotrzesz do dziecka, dotrzyj do siebie.”

To zdanie dzisiaj rozpocznie wpis do rodziców. Bo choć na pierwszy rzut oka to dzieci doświadczają trudności, kryzysów, cierpienia — to od dorosłych często zaczyna się proces zmiany.
W codziennym biegu łatwo przeoczyć sygnały, które dzieci nam wysyłają. Gonimy za „ważnymi sprawami”, a tracimy z oczu to, co najważniejsze — ich emocje i potrzeby.
Ostatnio rozmawiałam z rodzicami, którzy stracili swoje dzieci. Dwoje nastolatków. Za wcześnie, zbyt boleśnie.
Rodzice zostali z pytaniami bez odpowiedzi, z niedowierzaniem, z rozpaczą, której nie da się opisać słowami.
Nie napiszę: „zatrzymajcie się, poświęćcie więcej czasu, bądźcie bardziej uważni”, bo wiem, że większość z Was naprawdę się stara. Ale dopiero po tragedii patrzymy wstecz z brutalną szczerością.

Dlatego napiszę inaczej:
Nie bójcie się prosić o pomoc. Wy – rodzice.
Zadbajcie o siebie, o swoje zdrowie psychiczne. Jeśli jesteście zmęczeni, przytłoczeni, pełni lęku, jeśli tracicie sens codziennych działań, zmagacie się ze złością, z frustracją– to sygnał.
Psychoterapia to nie wstyd. To inwestycja. W Was. I w Wasze dzieci.
Kiedy rodzic zaczyna zmianę – zmienia się cały system.
Nie czekajcie. Czas nie zwalnia.
"Praca z dziećmi zaczyna się od pracy z dorosłymi."

— psychoterapeuta dorosłych

14/02/2025

Walentynki spędziłam z Gestaltem rozpoczynając Szkołę pracy z ciałem ❤️ Pozdrawiam z Domu Psychoterapii i Edukacji Gestalt w Warszawie:) niech się dzieje!

10/02/2025

Wspaniale opisany proces terapii Gestalt na przykładzie przeżywania wstydu. Zostawiam to tutaj tak samo dla Was jak i dla mnie❤️

Dobrego dnia!

https://www.facebook.com/100086479631195/posts/606583098901006/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

18/01/2025

Pożegnanie

Przez ostatnie ponad dwa lata, mniej więcej co dwa tygodnie o tej porze (22:00), zamykałam drzwi budynku PZK w Jeleniej Górze, przygotowując się do nocnego dyżuru. Byłam w gotowości, by przyjąć każdego, kto w danym momencie potrzebował wsparcia.

Dziś robię to po raz ostatni.
Nie planowałam tego, ale życie często lubi nas zaskakiwać:)

Ten ostatni dyżur jest dla mnie okazją do refleksji i podsumowania tych 27 miesięcy pracy – intensywnych, pełnych wyzwań, ale też ogromnie rozwijających. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć że:
-> Doświadczyłam, czym jest przyjmowanie pacjenta bez jakichkolwiek wcześniejszych informacji o jego sytuacji (a w PZK bywało naprawdę różnie – to taka „psychiatryczna izba przyjęć”, choć bez oddziału stacjonarnego).
-> Nauczyłam się zachowywać zimną krew w nieprzewidywalnych sytuacjach.
-> Wypracowałam skuteczne schematy postępowania z pacjentem w kryzysie.
-> Jeszcze lepiej potrafię oceniać stan psychiczny osoby, przewidywać jej dalsze zachowania i określać, czy konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem. A jeśli nie – kiedy i jakie wsparcie będzie najodpowiedniejsze: psychiatryczne, psychologiczne, czy psychoterapeutyczne.

Tę listę mogłabym ciągnąć jeszcze długo, ale skupię się na tym, co najważniejsze: na ludziach, których tu spotkałam. Miałam przyjemność pracować z kilkunastoma wspaniałymi pielęgniarkami psychiatrycznymi, psychologami, psychoterapeutami i lekarzami psychiatrii.
Każdemu z Was z osobna mogłabym podziękować za to, co wyniosłam z naszej współpracy i wspólnych rozmów;)

Bardzo Wam dziękuję za wspólnie spędzony czas. Wiem, że nasze drogi mogą się jeszcze kiedyś skrzyżować.
'Kurka rurka'! To był naprawdę dobry czas 😁 ❤️

Powodzenia ! Dla Was i dla mnie ❤️

15/01/2025

Wrzucam mały update co u mnie:)

Dzisiaj piszę z Wałbrzycha ❤️ współtworzę od nowa pewne miejsce ze świetnymi specjalistami! Na razie pomalutku ale już nie długo ogłosimy to na większą skalę:) osoby z powiatu Wałbrzyskiego będą tu mogły uzyskać pomoc psychologiczną i psychiatryczną w ramach NFZ:)

A już 14 lutego zaczynam kolejną szkołę. W Domu Psychoterapii Gestalt "Szkołę pracy z ciałem" 🤩
Dla wszystkich osób które są już u mnie w terapii i dla tych którzy doczekają się terminu, żebyśmy mogli zgłębiać pracę psychoterapeutyczną jeszcze bardziej łącząc ją z ciałem 🥰

☝️ Tego NIE MOGE SIĘ DOCZEKAĆ ! 😍

06/12/2024

U podnóża depresji może leżeć nie wyrażona złość. Nauka jej uzewnętrzniania "jest zasadniczym elementem poczucia własnej wartości, godności i zdrowej dumy".

"Wściekła złość, frustracja, nienawiść i zazdrość, które jako dzieci musieliśmy w sobie tłumić, czynią nas później osobami depresyjnymi, bardziej jeszcze przegranymi niż w dzieciństwie, jeśli nie dopuścimy ich do głosu ze względu na nasze uzależnienie od drugiej osoby lub własną bezradność.
Kiedy dziecko może UZEWNĘTRZNIĆ swoje emocje i swoją agresję, może też się nauczyć nimi sterować, włączając jest stosownie do sytuacji lub też powstrzymując się od nich.
(...)
Dojrzały sposób obchodzenia się z własną agresję jest możliwy tylko wtedy, gdy ma się w tej dziedzinie pewne DOŚWIADCZENIE.
ZDROWA AGRESJA, która miała warunki uzewnętrznienia, jest zasadniczym elementem poczucia własnej wartości, godności i zdrowej dumy”

„Oblicza lęku” Fritz Riemann