Wszędzie Ważne, Chopina 5a/12, Swinoujscie (2026)

31/12/2025

Gdy wszystko się zmienia, najbardziej boimy się stracić siebie 😱

Czasem najbardziej boimy się nie tego, że się zmieniamy, ale tego, że… nie staniemy się nikim. Czasami po prostu nie chcemy utracić tego, na co pracowaliśmy tak długo.

Jeśli czujesz, że emigracja kwestionuje wszystko, co myślałxś o sobie – ten post jest dla Ciebie.

Przez ostatnie lata, towarzysząc osobom na emigracji, widzę, jak często kurczowo trzymamy się znajomej wersji siebie. Mamy poczucie, że bez niej zostaniemy z pustymi rękami. Bo jak zaufać nieznanemu, gdy wszystko wokół jest już wystarczająco niepewne?

Gdy wszystko się zmienia, na emigracji najbardziej boimy się stracić siebie.

A może właśnie wtedy mamy szansę poznać się naprawdę?

Można jednocześnie pragnąć zmiany i bać się jej konsekwencji. Można tęsknić za domem i… nie chcieć wracać.

Można czuć się zagubionym w nowym miejscu i jednocześnie wiedzieć, że to właśnie tutaj powinno się być. Ta sprzeczność nie świadczy o tym, że coś jest z Tobą nie tak – to właśnie złożoność czyni Twoje doświadczenie prawdziwym.

Na emigracji wiele tego, co myślałxś o sobie, zostaje poddane próbie.

To nie przesada. To realny lęk, który zna każdy, kto musiał na nowo zdefiniować siebie w obcym miejscu.

Bo tożsamość to nie jest miejsce urodzenia w paszporcie ani coś, co można zgubić, pakując walizkę.

To suma doświadczeń – także tych trudnych: gdy czujesz się zagubionx, kwestionujesz wybory, uczysz się siebie na nowo.

Kiedy boimy się „utraty siebie”, często patrzymy na siebie przez dziurkę od klucza. Widzimy tylko fragment – wersję nierozerwalnie związaną z miejscem, które zostawiliśmy. Gdy ten obraz się kruszy, nic dziwnego, że czujesz, jakby grunt usuwał się spod nóg.

A jednak… emigracja nie odbierze Ci tego, kim naprawdę jesteś.

Może za to pokazać wersje Ciebie, o których istnieniu nie wiedziałxś – silniejsze, odważniejsze, bardziej świadome. Żeby je zobaczyć, trzeba najpierw pozwolić sobie być tu, gdzie jesteś teraz – z wątpliwościami i niepewnościami.

Jeśli czujesz, że to o Tobie – napisz.

A gdybyś chciałx porozmawiać o swojej drodze, jestem po drugiej stronie ekranu. 💬

28/12/2025

Czasem musimy coś stracić z oczu, żeby zobaczyć to wyraźniej.🫣🫣🫣

Pamiętam, jak jedna z moich przyjaciółek powiedziała: „Dopiero gdy wyjechałam, zrozumiałam, ile pytań nigdy nie zadałam swojej mamie. Ile rozmów przełożyłam na później, bo zawsze wydawało się, że mamy czas.”

Paradoksalnie, to właśnie tęsknota często pokazuje nam, co naprawdę ma znaczenie.

Jest jak przyprawa – w odpowiednich proporcjach wydobywa smak relacji, których na co dzień możemy nie doceniać.

Pracując z Polakami na emigracji, zauważyłam, że często właśnie dystans staje się katalizatorem najważniejszych rozmów. Jakby ta odległość dawała nam odwagę do zadawania pytań, na które zawsze brakowało czasu lub śmiałości.

Każda z tych rozmów to szansa, by spojrzeć z ciekawością na relacje, które wydają nam się doskonale znane.

Bo może właśnie na tym polega sztuka bycia blisko – na nieustannym odkrywaniu drugiej osoby?

Nawet jeśli znamy kogoś całe życie, zawsze jest coś nowego do odkrycia. Czasem właśnie dystans daje nam ten przywilej – że możemy spojrzeć na znane twarze nowymi oczami.

➡️ A kiedy ty ostatni raz naprawdę rozmawiałxś z bliskimi?

Dlatego dzisiaj dzielę się z Tobą 9 pytaniami*, które mogą otworzyć drzwi do takich rozmów.

To nie są zwykłe pytania – to zaproszenia do odkrycia na nowo relacji, które definiują nasze życie.

9 pytań, które warto zadać bliskim, zanim będzie za późno:

1. Gdybyś wiedziałx, że za rok zginiesz, czy zmieniłxbyś cokolwiek w swoim obecnym życiu?
2. Jakie jest Twoje najcenniejsze wspomnienie?
3. Co powinien wiedzieć o Tobie Twój najlepszy przyjaciel?
4. Co dla Ciebie byłoby „doskonałym” dniem?
5. Co, jeśli w ogóle, jest zbyt poważne, aby sobie z tego żartować?
6. Czy jest coś, co od dawna marzysz, aby zrobić? Czemu jeszcze tego nie zrobiłxś?
7. Dokończ zdanie: „Chciałxbym móc komuś opowiedzieć o…”
8. Gdybyś miałx umrzeć dziś wieczorem bez możliwości skontaktowania się z kimkolwiek, czego najbardziej żałowałxbyś, że komuś nie powiedziałxś?
9. Co chciałxbyś, aby inni pamiętali o Tobie?

To nie są łatwe pytania, ale właśnie trudne rozmowy najczęściej okazują się najcenniejsze.

💡 PS: Zapisz te pytania. Nie musisz zadawać wszystkich naraz – czasem jedno szczere pytanie otwiera drzwi do rozmowy, na którą oboje czekaliście całe życie.

Jeśli zadasz dziś choć jedno – daj znać w komentarzu, co się wydarzyło. 💬

19/12/2025

Kiedyś myślałam, że przeprowadzka rozwiąże wszystko.

Okazało się, że nie wiedziałam wiele ani o sobie, ani o źródle moich problemów.

Kiedy wyjeżdżałam, byłam pewna, że „nowy kraj = nowa ja”.

Dziś wiem, że emigracja nie jest magicznym sposobem na zmianę życia – to proces, w którym codziennie uczysz się budować mosty: z miejscami, z ludźmi i… ze sobą.

Emigracja dała mi kilka brutalnie szczerych refleksji o mnie i moim życiu.

- Co myślałam: Gdy wyjadę, w końcu poczuję, że gdzieś przynależę.

Dzisiaj wiem, że: Przynależność nie dotyczy miejsca. Przynależność to mosty, które buduję ja – z miejscami, innymi i ze sobą.

- Co myślałam: Wyjeżdżając, uciekam od swojego starego życia.

Dzisiaj wiem, że: Mogę nauczyć się budować moje życie inaczej, bo nie ma miejsca, do którego mogę od niego uciec.

- Co myślałam: Nie jestem stąd, więc muszę się dostosować.

Dzisiaj wiem, że: Najważniejsze jest to, by czuć się dobrze w swojej skórze, a to, że różnię się od lokalsów jest cennym darem – dla nas wszystkich.

- Co myślałam: Sukces na emigracji to dobra praca, nowe, ciekawe znajomości, wewnętrzny rozwój.

Dzisiaj wiem, że: Sukces na emigracji to wspierająca społeczność, znalezienie równowagi pomiędzy wymaganiami różnych kultur i zgodność przede wszystkim ze sobą.

- Co myślałam: Przeprowadzka sprawi, że stracę coś bezpowrotnie.

Dzisiaj wiem, że: Każda strata to szansa na początek czegoś nowego i być może niedługo to bez tego, nie będę mogła sobie wyobrazić swojego życia.

- Co myślałam: Muszę jak najszybciej odnaleźć się w nowym miejscu.

Dzisiaj wiem, że: Zapuszczanie korzeni musi trwać i nie warto się pospieszać – to tylko tworzy presję, a niczego nie zmienia.

- Co myślałam o emigracji, zanim wyjechałam: Skoro nowy kraj, to i nowa ja!

Dzisiaj wiem, że: Nigdy nie stanę się kimś zupełnie innym, ale dzięki emigracji to, kim jestem, jest znacznie bogatsze.

Prawdziwa wartość emigracji nie leży w ucieczce ani w natychmiastowej zewnętrznej przemianie.

Leży w głębszym zrozumieniu i akceptacji siebie oraz w świadomym budowaniu życia – krok po kroku, w relacjach, które karmią, a nie wypalają.

Jest coś, czego **Ciebie** nauczyła emigracja? 👀

Podziel się w komentarzu – Twoje doświadczenie może być dla kogoś mostem. 👇🏻

13/12/2025

Dlaczego 20 min na drzewie dało mi więcej niż rok small talku? 🌳

(z notatek psycholożki, która sama musiała budować relacje od nowa)

Masz 50 kontaktów w telefonie, a w trudnej chwili… nie wiesz, do kogo zadzwonić? Znam to uczucie aż za dobrze.

Po przeprowadzce do Gdyni, gdy opadła fascynacja nowym miejscem, przyszło osamotnienie. Wszystko było piękne: plaża, woda, mewy, ale brakowało najważniejszego: ludzi, z którymi mogłabym to dzielić.

Zamiast czekać, aż „to się samo zrobi”, postanowiłam działać. Zaczęłam aktywnie szukać społeczności: joga, tańce przy ogniu, wspinanie na drzewa, morsowanie. Angażowałam się w wszystko, co wydawało mi się choć odrobinę interesujące.

Nie było to łatwe.

„Co ja tu robię?” – pytałam siebie, pląsając w grupie nieznajomych kobiet.

„Czy to nie jest trochę desperackie?” – myślałam, idąc na kolejny event.

Prawie uwierzyłam, że się narzucam… choć jako psycholożka wiem, że ludzie naprawdę doceniają inicjatywę. W gabinecie widzę to codziennie: ci, którzy budują relacje aktywnie, czują większą satysfakcję i przynależność.

I wtedy wydarzyło się coś prostego, a przełomowego.

20 minut wspólnego działania, podczas wspinania się na drzewo, dało mi głębsze poznanie drugiej osoby niż godzina small talku w kawiarni. Zrozumiałam, że tak naprawdę wszyscy przyszliśmy z podobnych powodów: w poszukiwaniu swojego miejsca i swoich ludzi.

Dlaczego to działa?

Intuicyjnie wybraliśmy aktywność, która sprzyja współpracy i naturalnej rozmowie. Wspólne działanie podnosi poziom endorfin i oksytocyny – hormonów szczęścia i przywiązania. To dzięki nim więzi rosną szybciej niż przy wymuszonych pogawędkach.

Drugie odkrycie: regularność > intensywny zryw.

Ludzie, których widywałam regularnie, stali się mi bliżsi niż ci, z którymi spędziłabym „epicki” weekend. Im częściej się spotykamy, tym łatwiej o zaufanie i bliskość. Jasne, intensywny wyjazd też może zbliżać, ale tylko jeśli jest w nim uważność, słuchanie i wspólny czas. Więź, nie tylko wspomnienie.

Trzecie: wspólne emocje = prawdziwe więzi.

Wspólne dygotanie w lodowatej wodzie dało nam silniejszą więź niż długie rozmowy „o wszystkim i o niczym”. Obecność „na żywo” i dzielenie emocji budują głębsze połączenie. Często jedno wartościowe spotkanie tygodniowo daje więcej niż kilka powierzchownych rozmów.

Dziś znajomości z „drzew” i z lodowatej wody wywołują we mnie uśmiech i wdzięczność. Mimo kilometrów między nami – więź została. A ja, szukając swojej społeczności, nie czuję już desperacji. Wiem, że to poszukiwanie ma sens.

🔎 Badania z psychologii społecznej potwierdzają, że relacje tworzone twarzą w twarz – zarówno z osobami podobnymi do nas, jak i z tymi, którzy wnoszą coś nowego – realnie wpływają na dobrostan i poczucie spełnienia. Z kolei znajomości budowane wyłącznie online mają zwykle mniejsze znaczenie dla naszego samopoczucia (Chao, Rozgonjuk, Elhai, Yang & Montag, 2024).

Co naprawdę pomaga budować trwałe relacje?

🌞 Jedno wartościowe spotkanie tygodniowo > kilka powierzchownych rozmów.

🌞 Wspólne działanie (sport, spacery, gotowanie, warsztaty) lepiej zbliża niż samo gadanie.

🌞 Aktywne słuchanie, uważność i inicjowanie kontaktu działają lepiej niż czekanie na zaproszenie.

🌞 Stała regularność (np. piątkowe spotkania, wspólna joga) naturalnie pogłębia więź.

Tą historią i wnioskami dzieli się nasza psycholożka i psychoterapeutka in spe – Marysia Sikorska. ✨

Twoja kolej!

Jakiej aktywności chciał(a)byś spróbować w najbliższych tygodniach, żeby poznać „swoich ludzi”? Napisz w komentarzu – może znajdzie się ktoś z podobnym planem i zrobicie to razem! 👇😊

10/12/2025

Najczęściej odkrywam swoją polskość w żartach.

Nie wiem, czy mam w sobie momenty, w których nie czuję polskości.

To raczej tak, że na początku, gdy wyjechałam, bardzo chciałam się „zlepić” – zintegrować, rozmyć te granice i różnice.

Być częścią nowego miejsca.

Ale w którymś momencie uznałam, że to się nie uda tak całkiem – i że to jest okej.

Że ta moja polska część jest po prostu… fajna.

I wiesz co?

Najczęściej odkrywam ją w żartach.

W tym, że coś mnie śmieszy tak bardzo, że aż się popłaczę – i wiem, że nikt obok tego nie złapie.

Bo to nie o język chodzi, tylko o kontekst, klimat, wspólny kod kulturowy.

To wtedy czuję, że tam w środku, niezależnie od tego, gdzie jestem – siedzi sobie ta polskość.

Ciekawa jestem, gdzie Ty najczęściej odkrywasz swoją polskość, kiedy jesteś daleko od domu?

05/12/2025

Jak ADHD wpływa na moje jedzenie? 🍽️ 🧠

Zauważyłam, że u mnie jedzenie rzadko jest prostą reakcją na głód.
Przy ADHD wchodzą w grę dodatkowe mechanizmy:

▪️ Impulsywność - Jem, bo „mnie nosi”, bo coś muszę zrobić, bo jedzenie na chwilę wycisza – nie dlatego, że jestem głodna.
▪️ Chaos dnia = chaos na talerzu - Gdy zawodzi planowanie, nie mam czasu gotować – biorę „cokolwiek” albo zamawiam (często byle co).
▪️Hiperfokus - Potrafię pracować godzinami bez jedzenia i picia. Kiedy odpuszcza, dopada mnie wilczy głód.
▪️ Wybiórczość sensoryczna - To nie smak, tylko konsystencja. U mnie odpadają śliskie rzeczy (np. śledzie, niektóre grzyby).

Dobra wiadomość? Diagnoza i świadomość naprawdę pomagają. Część z tych historii zdarza się rzadziej, bo rozumiem, co się ze mną dzieje.

I co dla mnie ważne, te problemy nie zniknęły całkowicie.

Ale przerwałam błędne koło wstydu. Już siebie nie katuję za to, że tak mam. Rozumiem. Akceptuję. Szukam sposobów, by sobie pomagać – nawet jeśli bywa to pierońsko trudne i frustrujące. 💛

Co działa u mnie (może komuś też pomoże):

✅ Kotwice czasowe – przypomnienie „woda/posiłek” co 3–4 h, zwłaszcza w dni hiperfokusu.

✅ Plan B – 3–4 szybkie posiłki z półproduktów (tortilla + białko + warzywo, omlet + mrożonki, owsianka białkowa).

✅ Bezpieczne tekstury – trzymam pod ręką produkty o konsystencjach, które lubię.

✅ Porcje „na już” – gotuję raz, porcjuję do pudełek i mrożę.

✅ Mini check-in – „głód czy napięcie?” Jeśli napięcie – 5 minut ruchu/oddechu, dopiero potem decyzja o jedzeniu.

✅ Życzliwość dla siebie + terapia – mniej wstydu = więcej realnej zmiany.

A Wy? Macie swoje patenty na jedzenie i regulację przy ADHD?

Podzielcie się w komentarzach – zróbmy listę realnych, życiowych trików. 👇

15/11/2025

Wielu z nas myśli, że przynależność oznacza bycie zawsze blisko.

Że musimy wybierać: albo wolność, albo więzi.

Ale życie w podróży uczy czegoś innego - mówi na rolce Pola Jaroszewska, nasza psycholożka.

Prawdziwa przynależność nie jest o fizycznej bliskości.

Jest o jakości tego, co sobie nawzajem dajemy i bierzemy.

O robieniu rzeczy, które kochamy z ludźmi, którzy je rozumieją.

Nie o konieczności bycia zawsze obok.

Ale o możliwości wyboru kiedy być razem.

A dla ciebie czym jest prawdziwa przynależność - ograniczeniem czy wolnością?

❤️ Pamiętaj! Twoje wyzwania i odkrycia mogą być zupełnie inne - to normalne i w porządku. ✨

12/11/2025

Na emigracji obawy przed terapią brzmią jeszcze głośniej. Bo do strachu przed pierwszą sesją dochodzi: “Co jeśli rodzina pomyśli, że sobie nie radzę?” “Co jeśli to potwierdzi, że emigracja była błędem?”

Zebrałam 16 głosów osób klienckich z Wszędzie Ważne - osób, które miały te same obawy przed pierwszą sesją. Nie po to, żeby przekonać cię, że wszystko będzie dobrze, bo jak powiedziała jedna z nich - “Było ciężko, ale było warto”.

Na szczęście to, co wydaje ci się niemożliwe lub przerażające przed pierwszą sesją, często z odpowiednią osobą u boku okazuje się do przejścia.

Chcesz sprawdzić samemu, czy pozwolić obawom decydować za siebie?

Jeśli masz pytania - jestem, pytaj. Jeśli jesteś gotowx - umów się w linku w bio.

03/10/2025

Terapia nie jest dla każdego. Ale może być dla Ciebie, jeśli…

Jesteś zmęczonx tym, że ze wszystkim musisz sobie radzić samx.

Masz dość spełniania oczekiwań - rodziny ”tam” i społeczności “tu” - i poczucia winy, bo żyjesz swoim życiem.

Obiecujesz sobie, że zadbasz od siebie, ale jakoś nigdy ci to nie wychodzi.

Tęsknisz za tym, żeby znowu czuć się jak u siebie - przede wszystkim we własnej skórze.

Chcesz w końcu zrozumieć, co Cię blokuje - to, że nie wiesz, gdzie chcesz być, czy wzorce, które w sobie nosisz?

Czasem myślisz, że Twój wyjazd był tylko ucieczką, bo przecież od siebie nie da się uciec.

W głębi serca wiesz, że zasługujesz, na dobre życie, a nie tylko egzystencję.

Twoja największa przygoda zaczęła się od odważnej decyzji. Czas na kolejną.

Chcesz powiedzieć komuś 'tęsknię za domem' i usłyszeć 'rozumiem' zamiast 'przecież możesz wrócić'?❤

To uczucie jest nam dobrze znane – i wiemy, że rozmowa z kimś, kto naprawdę rozumie życie na emigracji, może przynieść ulgę. Jako kolektyw Wszędzie Ważne specjalizujemy się w pracy z osobami, które mierzą się z wyzwaniami życia za granicą.

Zobacz, jak może wyglądać terapia z kimś, kto naprawdę wie, o czym mówisz.

Pierwsze spotkanie to po prostu okazja, by sprawdzić, czy to coś dla ciebie. Twoja pierwsza konsultacja psychologiczna może być dostępna już w ciągu 24h - umów się online.✨

29/09/2025

Jak przestałam udawać idealną terapeutkę (i dlaczego to było najlepsze, co mogłam zrobić).

Przez lata myślałam, że żeby być dobrą terapeutką muszę nauczyć się technik i wejść w rolę idealnej ekspertki. Bałam się, że to, jaka jestem bezpośrednia i emocjonalna, jest nieodpowiednie. Że będąc sobą zrobię więcej krzywdy, niż pożytku.

Odgrywałam wersję siebie, która była lekkostrawna, bo pomyliłam profesjonalizm z nieomylnością.

Model "idealnego terapeuty" szkodził jednak nie tylko mi, ale przede wszystkim osobom klienckim.

Gdy ukrywałam swoją niedoskonałość, oni czuli się jeszcze bardziej “zepsuci”. Gdy udawałam, że wiem wszystko, oni bali się przyznać do swojej niewiedzy.

Dystans zamiast połączenia.
Lęk zamiast bezpieczeństwa.
Spektakl zamiast terapii.

Wszyscy zaczęliśmy udawać.

Klienci, bo nie chcieli być "zbyt trudni". Ja, żeby czuć, że wszystko mam pod kontrolą.

Nikt nie miał prawa nie wiedzieć, potrzebować więcej czasu lub być zagubionym - choć wszyscy, czasem tak czuliśmy.

Ta sama kultura perfekcji - po obu stronach gabinetu.

To szczególnie trudne dla tych, którzy czują presję bycia "niekłopotliwym klientem".

Często dotyczy to emigrantów, bo tak powszechne jest przekonanie, że kłopoty na emigracji to nie są prawdziwe problemy. Na szczęście to mit, że na pomoc zasługują tylko ci, którzy mają "prawdziwe" problemy 🌊

Gdy to zauważyłam, zrozumiałam, że to, co uważałam za nieodpowiednie w terapii może być w niej najcenniejsze.

Teraz to, jak prowadzę psychoterapię, nie mieści się innym w głowie.

Kiedyś używałam żargonu, teraz zdarza mi się przeklinać w gabinecie kilka razy w tygodniu. Psychomowa buduje dystans, przeklinanie oddaje autentyczne emocje, które czuję razem z klientem.

Kiedyś martwiłam się, czy odpowiednio się wyraziłam, teraz wierzę, że obecność ma większe znaczenie niż perfekcja. Skupiam się na drugiej osobie zamiast na tym jak wypadam, a momenty niezrozumienia traktuję jak okazję do pogłębienia relacji.

Kiedyś unikałam dzielenia się własnymi doświadczeniami, teraz wiem, że ujawnienie swojego człowieczeństwa może być uzdrawiające. Gdy mówię "też przez
to przechodziłam", niszczę iluzję, że terapeuta nie może mieć tego typu problemów.

Dzisiaj wiem, że prawdziwy profesjonalizm w psychoterapii to nie nieomylność i chłodny dystans, ale odwaga bycia czującym człowiekiem.

Wszyscy potrzebujemy kogoś prawdziwego, kto nie boi się pokazać, że mu zależy.

Nawet jeśli przez to, przestanie być idealnym terapeutą.

-----

Nie możemy mówić o zdrowiu psychicznym bez zaopiekowania podstawowych potrzeb takich jak szacunek bliskich dla naszych wyborów, poczucie bezpieczeństwa, czy brak dyskryminacji.

Dobry terapeuta nie ocenia trudności w życiu codziennym jako słabości, bo wie, że wszystkie te rzeczy są połączone.

Wie, że nie każdy sposób na radzenie sobie trzeba "leczyć" - czasem trzeba zrozumieć jak powstał i zastanowić się czy nadal jest potrzebny.

Ale to niemożliwe, jeśli terapeuta nie stworzy bezpiecznej przestrzeni, w której w końcu można przestać udawać.

✨ Swoją wiedzą i doświadczeniem w tej karuzeli podzieliła się nasza psycholożka i psychoterapeutka in spe. Marta Dziekońska.

💙 A ty czujesz się swobodnie podczas terapii, czy też starasz się być "niekłopotliwym pacjentem"?

🌱 Autentyczność w terapii ma swoje granice i wymaga profesjonalnego osądu. Ten post to refleksja, nie instrukcja - zawsze słuchaj swojej intuicji i pracuj z terapeutą z odpowiednim wykształceniem.

26/09/2025

Twoje życie to "film na podwójnej prędkości" - pędzisz tak, że gubisz detale? Oto jak zostać reżyserem własnej historii.

Pamiętam to uczucie...
Robiłam wszystko "jak trzeba": praca, treningi, rachunki, ale wieczorem siadałam i myślałam: "A gdzie w tym wszystkim jestem ja?"

Na emigracji żyjemy w stanie podwyższonej czujności. To sprawia, że dostosowujemy się do cudzych reguł, by się poczuć stabilnie. Ale jaka jest tego cena?

Utrata kontaktu ze sobą. Cenne chwile pozostają niezauważone. Prowadzisz życie obok własnego życia. Funkcjonujesz, ale gubisz sens.

Bezpieczną przystań można mieć niezależnie od szerokości geograficznej. Dla mnie było to picie kawy - rytuał tworzenia przestrzeni między aktywnościami. Czy mieszkałam w Polsce czy w Portugalii. Moment, który jak przecinek w długim zdaniu, pozwala złapać oddech, zanim ruszymy dalej. W ten sposób dostrajamy się do własnego rytmu zamiast poddawania się pośpiechowi.

Po to, by zadać sobie pytanie:

"Czy to, co robię, przybliża mnie do osoby, którą naprawdę chcę być czy może jedynie pozwala mi czegoś w sobie nie dostrzegać?"

I wtedy dzieje się prawdziwa zmiana, bo zaczynasz świadomie wybierać - co zachować, a co odrzucić, bo nie jest Twoje. Przestajesz być aktorem i zostajesz
reżyserem własnej historii.

Można robić wszystko “jak należy” i nadal czuć pustkę. Ale możesz też wybierać świadomie. O ile przestaniesz biec.

Na emigracji łatwo wpaść w pułapkę ciągłego działania. Zapełniamy zajęciami każdą minutę naszego dnia, dni pracy i dni odpoczynku, całe miesiące i lata, planujemy bardzo drobiazgowo całe nasze życie.

💖 I to nie zawsze jest nasza wina - otaczający nas świat karmi mit, że wartość człowieka mierzy się ilością zadań skreślonych z listy - ale czy nie warto zmienić tej perspektywy?

🌈 Ale ta strategia ma swoją cenę: odcięcie od własnych potrzeb i wartości. Ale czy nie warto wyjść z tej pętli i odnaleźć swoją wolność? Czy nie czas, abyśmy się zatrzymali i wysłuchali własnego serca?

❤️ Psychoterapia (szczególnie wrażliwa na traumę!) pokazuje alternatywy dla tej gorączkowej bieganiny, drogę od ciągłej frustracji do życia w zgodzie z tym, czego naprawdę pragnie nasze serce.

Pierwszym krokiem jest zatrzymanie się. Co by się stało, gdybyś pozwolił/a sobie na jedną godzinę dziennie bez żadnego planu? Czego się boisz w tej pustej przestrzeni? 🤔

P.S W naszym kolektywie Ania, Natalia i Marta pracują z traumą z użyciem technik terapii poznawczo-behawioralnych wplatając w to pracę z ciałem. Jeśli szukasz alternatywy dla “przegadanych” sesji - zajrzyj na naszą stronę. 🌟

24/09/2025

Wiemy, jak to jest - analizować każdą rozmowę do białego rana, tracić godziny na zastanawianie się nad każdą decyzją, czuć się obco we własnej skórze. Ten ciągły wewnętrzny dialog: „Dlaczego wszędzie czuję się jak gość?”

Bez względu na to, czy zmagasz się z poczuciem zagubienia w życiu, trudnościami w związku, czy podejrzeniem o neuroatypowość - w bezpiecznej przestrzeni terapii znajdziesz wsparcie dopasowane do twoich potrzeb.

🧡Osoby, które nam zaufały mówią:
„Już po kilku spotkaniach widziałem światełko w tunelu”
„Wiem, co czuję i w większości przypadków jestem w stanie to nazwać”
„Nauczyłam się jasnej komunikacji, pozbyłam się uprzedzeń”
„Dostałem narzędzia, które umożliwiły mi samodzielną refleksję”
„Zyskałam wiarę w siebie i teraz odważnie próbuję realizować kolejne swoje marzenia”

Po naszej współpracy:
⚡ Zamiast tracić godziny na analizowanie decyzji - w końcu będziesz działać
💙 Poczujesz ulgę, że w końcu ktoś naprawdę cię rozumie
👥 Ludzie zaczną zauważać, że jesteś bardziej obecny w relacjach

Rozpoczęcie terapii to duża decyzja. Zacznij od jednej konsultacji, by sprawdzić, czy to coś dla Ciebie!

Umów się na spotkanie przez naszą stronę lub odezwij się w wiadomości prywatnej - porozmawiamy o tym, jak możemy ci pomóc 🧡

Czekamy na czasy, kiedy nie trzeba będzie tego pisać, ale u nas możesz być sobą 🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

Wszędzie Ważne

31/12/2025

28/12/2025

19/12/2025

13/12/2025

10/12/2025

05/12/2025

15/11/2025

12/11/2025

03/10/2025

29/09/2025

26/09/2025

24/09/2025

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria