Edyta Kurowska - gabinet psychologii i psychoterapii

26/11/2025

Polecam 🌿

01/07/2025

🌿

04/11/2024

Czy każda rozmowa z psychoterapeutką da mi ulgę?

Dlaczego psychoterapia nie jest jedynie łatwym i przyjemnym procesem? Dlaczego jednak bywa najważniejszym doświadczeniem w życiu i prowadzi do spokoju i szczęścia? 🎭

Pracując z pacjentami często obserwuję pewien wzorzec. Pierwsza wizyta w gabinecie dla wielu osób bywa trudna, wiąże się z napięciem, oczekiwaniami, obawą przed nieznanym. Do nowej, obcej jeszcze osoby przynosimy swoje cierpienie, historię życia, często głęboko skrywane myśli i obawy. Na szczęście, choć pierwsze spotkanie jest trudne i często wymaga odwagi, zwykle daje pacjentowi ulgę wynikającą z poczucia zrozumienia i nadzieję na uzyskanie pomocy. 🌈
Czy jednak psychoterapia zawsze i od razu jest łatwym i przyjemnym doświadczeniem? Dlaczego aby poczuć długotrwałą ulgę i poprawę zwykle musimy poczekać? 🧘‍♀️
W procesie psychoterapii zwykle zajmujemy się tym co w nas trudne, nieprzepracowane, tym, co czasem nas samych prowadzi do naszych osobistych porażek. Poznając charakter własnych trudności identyfikujemy mechanizmy, które są ich źródłem. Czasem w innym świetle widzimy to, jak zachowujemy się w relacjach z innymi ludźmi. Sprawdzamy jak na nich wpływamy i jak oni wpływają na nas.👫 Celem rozmowy terapeutycznej, dzięki bezpiecznej relacji i odpowiednim interwencjom stosownym przez terapeutkę jest uzyskanie przez pacjenta wglądu we własną sytuację, zrozumienie jej. To poczucie "pojęcia tego co się ze mną dzieje i dlaczego" daje zwykle niesamowite poczucie radości i ulgi. To jeden z ważniejszych momentów procesu terapeutycznego. ⭐

Yalom, w swojej książce pisze: terapeuta (prowadząc proces psychoterapii) chce podążać nie wokół przeszkód, ale poprzez nie. To właśnie rozgryzając własne trudności, lęki, straty, przyglądamy się sobie i możemy się zmienić. 💁‍♀️

Czy jest trudno? Jest. Czy warto? Myślę, że tak.
🌿

30/09/2024

Szanowni Pacjenci i Klienci,
informuję, że wznawiam swoją praktykę od listopada 2024r.
Pracuję z osobami dorosłymi, młodzieżą i dziećmi od wieku szkolnego.
Serdecznie zapraszam do kontaktu telefonicznego pod nr telefonu 789-596-276. Poprzedni nr telefonu pozostanie nieaktywny.
Edyta Kurowska
🌿

13/09/2024

Skąd właściwie biorą się przesądy? Co wyprawiały gołębie w laboratorium behawiorystów? 👩‍🔬 I co z tego wynika dla nas? Zapraszam do lektury 🙂

Na początku warto będzie krótko opowiedzieć eksperyment przeprowadzony jakiś 80 lat temu w Stanach przez niezwykle pomysłowego psychologa Burrhusa Frederica Skinnera 🧠.
Eksperyment przeprowadzano w wielu różnych wariantach, ale ogólnie rzecz biorąc polegał on na tym, że głodne gołębie wkładano na kilka minut do specjalnie skonstruowanych skrzynek. Mechanizm, w nich zamontowany pozwalał gołębiom wpływać na to, żeby z podajnika wypadła kulka jedzenia. 🥗 Gołębie, uruchamiając mechanizm w skrzynce, miały wpływ na to kiedy pojawi się pokarm. W dalszych fazach eksperymentu Skinner trochę namieszał (przynajmniej z perspektywy gołębia). Najpierw jedzenie zaczęło wypadać z podajnika w równych odstępach czasu, zupełnie bez względu na to, co robił akurat gołąb. Później naukowcy podawali jedzenie w zupełnie przypadkowych odstępach czasu.
Co na to gołębie? 🥵 A więc szukając sensu w tej dziwacznej rzeczywistości zaczęły zastanawiać się nad tym, co akurat robiły, kiedy pojawiło się jedzenie i sądzić, że właśnie to zachowanie wywołało podanie im ziaren. Repertuar ich zachowań był naprawdę bogaty; stawały na jednej nóżce, podnosiły skrzydełko, dreptały w kółko. 🤹‍♀️ Jeśli jedzenie akurat przypadkowo trafiło do ich klatki utwierdzało je w przekonaniu, że ich zachowanie ma sens. Okazało się, że gołębie to naprawdę przesądne ptaki 🙂

Czy z nami jest podobnie? Możliwe, że głupio to przyznać, ale tak. I to jak! Kto z nas nie miał nigdy swoje zwyczaju przynoszącego szczęście? Szczęśliwy długopis na egzamin, albo chuchnięcie na kości do gry?🎰

Pytanie jakie nasuwa mi się na koniec brzmi: Co dają nam przesądy, czemu się ich trzymamy? Myślę, że to, co dostajemy to magiczne poczucie kontroli nad skomplikowanymi i nieprzewidywalnymi często kolejami losu. A czego nie damy za poczucie kontroli niekontrolowanego, a co za tym idzie trochę więcej poczucia bezpieczeństwa? 🦸

Na sam koniec: czy przesądy nam szkodzą czy pomagają? Odpowiedź na to pytanie to temat długi jak Wisła, więc mówiąc krótko: wszystko dobre, co w odpowiedniej dawce.

🌿

źródło: Skinner, B. F. (1948). 'Superstition' in the pigeon. Journal of Experimental Psychology, 38(2), 168–172.

11/04/2024

05/03/2022

Polecam lekturę artykułu Pauliny Jareckiej szczególnie rodzicom, ale też wszystkim osobom opiekującym się i pracującym z dziećmi.
🌿

Tutaj znajdziecie artykuł: https://dzieciecapsychologia.pl/jak-wspierac-i-czy-rozmawiac-z-dziecmi-o-wojnie-w-ukrainie/

Nigdy nie przypuszczałam, że napiszę ten artykuł.
Przyznam, że miałam problem, jak go zatytułować.
Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie?
Jak troszczyć się o dzieci, kiedy w Ukrainie jest wojna?
Jak radzić sobie z lękiem przed wojną?

Mam ochotę krzyczeć: to się nie dzieje.
I sama rozpadam się na kawałki, gdy kolejny raz włączam TV i widzę, że się dzieje i widzę co się dzieje.


Obudziliśmy dzisiaj w nowej rzeczywistości.
Tak, wszyscy.
I to, ze się boimy jest zrozumiałe,
to, że się boisz jest zrozumiałe,
to ze dzieci się boją jest zrozumiałe.

Tuż obok Nas, za naszą granicą, dzisiaj rano rozpoczęła się wojna.

Tuż obok nas są ludzie z Ukrainy - przyjaciele i przyjaciółki, koledzy i koleżanki dzieci ze szkoły/przedszkola, współpracownicy i współpracownice.

Tuż obok nas, czasami w towarzystwie nas obserwujemy rozpacz ludzi, których kraj rozpada się na kawałki, lęk o najbliższych, wybory: wracać, czy zostać?

Tuż obok nas, w obliczu tych wszystkich wydarzeń są nasze dzieci.
Jak je wspierać? Jak się o nie troszczyć? I (czy) rozmawiać z dziećmi o wojnie w Ukrainie?


Zostawiam Wam artykuł, który mam nadzieję, że Was wesprze.
Nie było mi łatwo go napisać.
Sama to układam.
Ale starałam się zrobić to najrzetelniej, jak potrafiłam.

Przesyłam Wam mnóstwo wsparcia.
Czekam na wasze myśli i refleksje po przeczytaniu artykułu.

Ukraino…
…jestem z Tobą.

💙💛

17/02/2022

🌿

„Wstyd pojawia się w chwilach najgłębszej bezbronności psychologicznej. Jednostka nieuchronnie naraża się na przeżywanie go, gdy oferuje komuś intymność. Stanowi on również miarę wartości, którą przypisano tej drugiej osobie. Gdy nastoletni chłopiec zamierza podejść do dziewczyny, aby - jąkając się i rumieniąc - zaprosić ją na randkę, musi znaleźć równowagę między strachem przed wstydem i ryzykiem upokorzenia oraz odrzucenia a siłą swoich pragnień. To samo dotyczy dziecka, które chce zakomunikować matce lub ojcu własne uczucia i potrzeby. Chęci do uczynienia tego kroku nie należy traktować jako czegoś oczywistego. Wielokrotne doświadczenie odrzucenia, pogardy lub znaczącej porażki w zaznaniu empatii może umacniać w jednostce niechęć do komunikowania emocjonalnych potrzeb, a także rozwijać skłonność do nieustannego unikania intymności w późniejszym wżyciu. Nadmierny wstyd prowadzi do nieświadomej decyzji o rezygnacji z ryzyka dalszego ujawniania się. „Prawdziwe self” zaszywa się w ukryciu.”

Phil Mollon, „Wstyd i zazdrość. Ukryty zamęt.”
fot Stephane YAICH

13/09/2021

🌿

"Terapia nie jest czasem na pogaduszki o wszystkim i o niczym. To czas, kiedy z pomocą terapeuty mamy zajrzeć w nasz wewnętrzny świat, pozwolić dostrzec w sobie skłonności i pragnienia, których się wyparliśmy. Terapeuta pomoże nam zdać sobie sprawę ze strategii, które bezwiednie stosujemy, żeby ukrywać się przed światem i przed samymi sobą. A potem zachęci nas, abyśmy wyszli z ukrycia.
- Nigdy nie spotkasz człowieka, który byłby dla ciebie ważniejszy, niż ty sam – usłyszymy. – Dlaczego nie zadbasz o to, żeby być z samym sobą w dobrych stosunkach?
Jeżeli mamy być w dobrych stosunkach ze sobą, musimy dowiedzieć się, kim naprawdę jesteśmy pod maską słów, wymówek i usprawiedliwień, których używamy na co dzień."
Jon Frederickson, Współtworzenie zmiany
fot Sven Brandsma