Gabinet psychoterapii "Pod Zegarem"

26/03/2025

Miło nam poinformować że do naszego zespołu dołączyły dwie koleżanki 🙂

Anna Sawicka

Psychoterapeuta psychodynamiczny w trakcie szkolenia, socjoterapeuta, trener TUS, pedagog, absolwentka Studium Terapii Depresji w Gdyni. Swoją pracę psychoterapeutyczną poddaje superwizji u certyfikowanych superwizorów rekomendowanych przez Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej oraz

Kamila Wiśniewska Tatarcew

Dyplomowany psychoterapeuta psychodynamiczny , socjoterapeuta. Dyplom psychoterapeuty uzyskałam w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym . Jestem w trakcie kursu specjalizacyjnego „Psychodynamiczna Psychoterapia Dzieci i Młodzieży" w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym dającego możliwość uzyskania tytułu specjalisty psychoterapeuty dzieci i młodzieży. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej oraz Polskiego Stowarzyszenia Socjoterapeutów . Stale uczestniczę w superwizji grupowej i indywidualnej. Pracuje głównie z młodzieżą oraz osobami dorosłymi.

Dziewczyny są świetnymi specjalistkami również od dzieci i młodzieży
Zapraszamy do kontaktu :)

06/06/2023

„Melanie Klein”. Każdy oczekuje prawdy:)

25/01/2023

03/01/2023

Jak u Was?

25/11/2022

;)

25/10/2022

Za Psycholog w Lublinie :)

02/10/2022

"Dzieci na ogół nie umierają jeżeli zostawia się je same, żeby się wypłakały. Ale moment w którym wreszcie przestają płakać i zasypiają, to stan całkowitego wyczerpania. W takiej chwili dziecko jest bliskie śmierci; czuje, że wyczerpało limit swojej energii. Na szczęście wtedy przychodzi sen, a nie śmierć. Nie zawsze dziecko uczy się tego już za pierwszym razem.

Może być tak, że podczas kolejnych nocy samo usypia się płaczem, za każdym razem wcześniej osiągając stan wyczerpania. Wreszcie zasypia, ale doświadczywszy już bliskości śmierci, której nigdy nie zapomni. Aby przetrwać tłumi w sobie pragnienie kontaktu i miłości, żeby nie płakać za czymś, czego nie może dostać."

- A. Lowen "Głos ciała"

11/09/2022

Zapraszamy i polecamy w imieniu organizatorów oraz prowadzących:) Udział w warsztatach jest bezpłatny.

05/05/2022

https://notatkiterapeutyczne.pl/zabawa-niezbedna-jak-powietrze-4093c3486071

Marzec to gorący czas dla rodziców małych dzieci. Zwykle o tej porze roku zaczyna się rekrutacja do przedszkoli i napięcie związane z tym…

19/02/2022

https://www.facebook.com/906640202803251/posts/2463340067133249/

Zauważył pan, że mężczyźni wstydzą się korzystać z pomocy psychiatrów i psychoterapeutów.
– Twierdzą, że nic im nie jest, ale albo codziennie piją, zastrzegając, że nie są alkoholikami, albo biegają po kilka maratonów w roku. Są uzależnieni od skrajności, ale lepiej powiedzieć, że się biega maratony, niż przyznać, że się chodzi do terapeuty.

Przecież to nie jest doświadczenie stygmatyzujące.
– W dużych miastach może nie jest. Pod Białymstokiem jest miejscowość Choroszcz, a w niej szpital psychiatryczny. Kiedy byłem dzieckiem, moja matka krzyczała, że wyląduje przeze mnie w Choroszczy, ewentualnie ja tam skończę, a brzmiało to tak, jakby pobyt w Choroszczy był końcem świata. W moim dzieciństwie i w małym środowisku, kiedy ktoś się leczył psychicznie, to uważano go za dziwaka. I jestem prawie pewny, że to się nie zmieniło.

W niektórych zawodach psychiczna słabość może być zabójcza, więc mężczyźni tym bardziej się do niej nie przyznają. W moim środowisku miewamy globusa, co wszyscy rozumieją, i na wieść, że jest nam źle, słyszymy: „Ojejku, to ja jutro zadzwonię, odpoczywaj”, i jest luz. Wyobrażam sobie jednak prawnika albo biznesmena, któremu oponenci zaraz by wywlekli, że jest niestabilny psychicznie, że bierze leki. I chcesz z nim robić interesy? Przecież nie wiadomo, co z tego będzie.

Mężczyźni unikają terapii, bo nie dość, że wstydzą się opowiadać o swoich słabościach, to jeszcze muszą się odsłonić przed obcymi ludźmi.
– Miałem kilka podejść do terapii i na początku rzeczywiście trudno mi było otworzyć się przed obcym człowiekiem. Przeszło mi, bo wierzę w naukę. Jeśli boli mnie nerka, to idę do nefrologa, zatem dlaczego, gdy nie radzę sobie z emocjami, mam nie pójść do psychiatry czy psychoterapeuty. Czym to się różni? Tak samo wpływa na komfort mojego codziennego życia jak prawidłowo funkcjonująca nerka, a może nawet i bardziej. Bo jeśli cierpię psychicznie, to boli nie tylko mnie, ale także wszystkich dookoła, na których się wyżywam.

Tomasz Organek w rozmowie z Dorotą Wodecką
Fot: Karol Kacperski