23/04/2026
Często słyszymy o terapii zajęciowej, ale nie zawsze wiemy, co tak naprawdę kryje się za drzwiami pracowni.
👥Terapeutki Centrum Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży opowiadają o tym jak poprzez działanie pomagać młodym ludziom odnaleźć spokój i wiarę we własne możliwości.
❓Czym w takim razie jest terapia zajęciowa?
💬 Terapia zajęciowa to przede wszystkim kompleksowe usprawnianie – psychiczne, fizyczne i społeczne. Wykorzystujemy do tego najróżniejsze techniki: rękodzieło, ruch, sztukę, zabawy i gry, malarstwo, rzeźbę, muzykoterapię, biblioterapię i ogrodnictwo..
Ostatnio hitem były pomidory 🍅– to był pomysł jednego z podopiecznych. Przyniósł nasiona, doniczki, ziemię i teraz wspólnie pielęgnujemy rośliny, obserwując, jak rosną. Ale terapia to nie tylko praca przy stole. To także spacery na świeżym powietrzu czy wspólna gra w planszówki.
❓ Co w sytuacji, kiedy pacjent ma zły dzień i nie chce współpracować?
💬Kluczem jest elastyczność i dostosowanie się do grupy. Często dajemy wybór pacjentom, by mogli w danej chwili poczuć co daje im spokój i satysfakcję. Jeśli widzimy, że ktoś nie chce współpracować – dajemy mu czas i przestrzeń. Często widząc zaangażowanie innych sam dołącza do grupy by dołożyć swoją cegiełkę do wspólnego projektu. Integracja to jeden z naszych głównych celów.
Często pracujemy nad czymś wspólnie – jak przy układaniu puzzli czy przygotowywaniu ozdób świątecznych. Każdy wykonuje mały element, który składa się potem na imponujący efekt końcowy.
Dla dzieci, które często w szkole czuły się „outsiderami”, to niesamowite doświadczenie być częścią zespołu, zostać docenionym przez rówieśników, usłyszeć „jak fajnie ci to wyszło”…
❓ W jakim wieku są pacjenci uczęszczający na terapię?
💬 Mamy pod opieką dzieci i młodzież. Najmłodsi mają 10-13 lat, starsza grupa to 14-16 lat i najstarsza od 16 do nawet 20 roku życia, o ile wciąż się uczą.
Praca z każdą z tych grup wygląda inaczej. Młodsi są zazwyczaj bardziej otwarci, chętnie rozmawiają o wszystkim. U starszych częściej spotykamy opór, wstyd czy wspomniany wcześniej bunt. Ale to właśnie przełamanie tego muru daje nam największą satysfakcję.
Praca z każdą z tych grup wygląda inaczej. Młodsi zazwyczaj są bardziej otwarci, chętniej o wszystkim rozmawiają. U starszych często obserwujemy opór i wstyd. Ale to właśnie przełamanie tego muru daje nam największą satysfakcję.
❓ Korzystanie z telefonów komórkowych to dzisiaj codzienność młodych ludzi. Jak to wygląda u Was podczas zajęć?
💬Na oddziale obowiązuje zakaz używania telefonów, ale pokusa jest ogromna i czasami trudno dzieciom się powstrzymać od korzystania. Ten brak „rozpraszacza” w postaci telefonu jest jednak kluczowy. Dzięki temu pacjenci mogą się skoncentrować na tym, co „tu i teraz”. Widzimy, jak w trakcie malowania czy rzeźbienia w glinie ich myśli przestają pędzić, uspokajają nerwy. To taka ich ostoja, miejsce, gdzie mogą „popłynąć” we własny świat, bez powiadomień i mediów społecznościowych.
❓ Czy te talenty odkryte podczas zajęć mają szansę przetrwać po zakończeniu terapii?
💬 Często tutaj, po raz pierwszy w życiu trzymają pędzel w dłoni, odkrywają, że mają ogromny talent. Nawet jeśli nie zostaną artystami, wynoszą stąd ważną lekcję: wiedzą już, jak mogą koić swoje nerwy i radzić sobie ze stresem w konstruktywny sposób.
✅ Naszym marzeniem jest, by nabrali tu sił i odważnie ruszyli dalej w świat.