Pracownia psychoterapii Radocka Michalina Palarz-Prochal

13/11/2025

Jeszcze w jesiennych nastrojach przypominamy, że nie każda myśl, która pojawia się w głowie, zasługuje na to, by jej wierzyć.

Niechciane myśli mogą wydawać się straszne jak upiór z koszmaru, ale… to tylko myśli - nie fakty. Nie definiują Cię. Nie musisz za nimi podążać.Zatrzymaj się na chwilę, zauważ je, nazwij i z życzliwością skieruj uwagę z powrotem na tu i teraz. Starajmy się patrzeć na myśli z dystansu - jak na chmurki, które przepływają po niebie, albo liście unoszone przez rzekę.

30/10/2025

Psychoterapia jako proces żałoby

Pacjenci przychodzą na psychoterapię z nadzieją na ulgę, z pragnieniem naprawienia siebie lub życia, które wydaje się nieudane. Dopiero w toku pracy okazuje się, że nie chodzi o „naprawienie” czegokolwiek, ale o uznanie tego, co zostało utracone, niedane, zniszczone. Jak zauważa Martha Stark, terapeuta towarzyszy pacjentowi w stawaniu twarzą w twarz z realnością, która wcześniej była zbyt bolesna, by ją przyjąć. To właśnie w tej konfrontacji zaczyna się żałoba: nie tylko po osobach czy wydarzeniach, lecz po wyobrażeniach o sobie, o świecie i o innych, które już nie mogą się utrzymać.

Nancy McWilliams mówi z kolei, że w psychoterapii pacjent stopniowo godzi się z faktem, iż jego cierpienie nie jest jego winą, a zarazem nikt inny nie może go z niego „uratować”. Utrata tej iluzji wszechmocnego obiektu – rodzica, partnera, terapeuty – bywa jednym z najbardziej bolesnych etapów terapii. To moment, w którym pacjent przestaje szukać wybawienia i zaczyna podejmować odpowiedzialność za swoje życie. Ta przemiana nie jest aktem jednorazowym, lecz procesem, który - jak każda żałoba – wymaga czasu, bólu i cierpliwości wobec własnych granic.

Żałoba w terapii nie jest więc końcem nadziei, lecz jej przekształceniem. Uczy, że można żyć w świecie nieidealnym, bez konieczności idealizowania innych i bez ciągłego karania siebie. Z tej akceptacji rodzi się coś nowego: nie tyle szczęście rozumiane jako brak bólu, ile dojrzałość i zdolność do jego pomieszczenia. Terapeutyczna żałoba jest więc paradoksalnie początkiem życia bardziej realnego, opartego nie na fantazji naprawy, lecz na gotowości, by być w prawdzie o sobie.

Fot. Sabine van Erp / Pixabay

18/10/2025

Jak przemoc psychiczna wpływa na organizm?

Przemoc psychiczna nie zostawia siniaków na skórze — zostawia je w układzie nerwowym a później w innych układach (hormonalnym, odpornościowym, immunologicznym, krążenia itd.)

Jak mówi dr Ramani Durvasula, specjalistka od relacji z osobami narcystycznymi:
„Emocjonalne nadużycie nie kończy się w momencie ciszy. Ono dalej toczy się w Twoim ciele.”

Czym jest przemoc psychiczna?

To systematyczne, długotrwałe działania mające na celu kontrolę, dominację i rozbicie tożsamości drugiego człowieka.

Najczęstsze formy przemocy psychicznej:

1. Gaslighting – podważanie rzeczywistości
- sprawca manipuluje faktami, by ofiara zaczęła wątpić we własne wspomnienia, emocje i zdrowy rozsądek.
Przykład: po kłótni słyszysz: „Nigdy tego nie powiedziałem, coś ci się przyśniło. Przesadzasz.” Z czasem zaczynasz wątpić w swoją percepcję.

2. Karanie ciszą (silent treatment) – emocjonalne odrzucenie
-brak kontaktu, komunikacji, bliskości – jako forma kary lub kontroli.
Przykład: po nieporozumieniu lub kłótni druga osoba przestaje się odzywać na kilka dni, tygodni lub miesięcy. Zachowuje się jakbyś nie istniała. Jedna z najbardziej dotkliwych form przemocy.

3. Stała krytyka, poniżanie, deprecjonowanie
- regularne podważanie wartości, umiejętności, wyglądu czy inteligencji ofiary.
Przykład: w towarzystwie słyszysz: „Ona nawet jajka nie potrafi ugotować bez przepisu” — niby żart, ale powtarzany regularnie, podważa twoje kompetencje i poczucie własnej wartości.

4. Kontrola i monitoring – naruszanie granic i prywatności
-sprawca chce wiedzieć wszystko – gdzie jesteś, z kim piszesz, co robisz.
Przykład: partner prosi o hasła „dla zaufania”, sprawdza telefon, dopytuje, z kim rozmawiałaś itp.

5. Huśtawka emocjonalna
-naprzemienność czułości i chłodu, budująca uzależnienie emocjonalne (trauma bonding).
Przykład: jednego dnia jesteś „miłością życia”, drugiego – „rozczarowaniem”; niestabilność powoduje, że coraz bardziej starasz się zasłużyć na akceptację i utrzymać spokój.

6. Przerzucanie winy i projekcja
- sprawca obarcza ofiarę odpowiedzialnością za własne czyny, emocje lub błędy.
Przykład: po obraźliwych słowach słyszysz: „To twoja wina, że tak reaguję. Gdybyś się inaczej zachowywała, nie musiałbym tego mówić.” Totalne podeptanie granic.

7. Triangulacja – wciąganie osób trzecich do manipulacji
- sprawca porównuje ofiarę z kimś innym, wykorzystuje inne osoby, by wywołać zazdrość, rywalizację lub poczucie winy.
Przykład: „Wiesz, Ania zawsze mnie rozumiała, z nią nie było takich problemów jak z tobą.” Porównania mają osłabić twoje poczucie wartości i wzmocnić zależność.

8. Kampania oszczerstw
- rozpowszechnianie kłamstw, lub prywatnych informacji w celu zniszczenia reputacji ofiary i odcięcia jej od wsparcia.
Przykład: po rozstaniu sprawca publikuje w mediach społecznościowych zmanipulowane treści, wyrwane z kontekstu wiadomości i fałszywe oskarżenia, by przedstawić ofiarę jako „toksyczną” i zyskać poparcie otoczenia.

Jak reaguje organizm?

Przemoc psychiczna działa na ciało jak chroniczne zatrucie stresem.
Nie kończy się w psychice – zapisuje się w ciele.

1. Oś stresu (HPA) – przewlekły stres powoduje ciągły wyrzut kortyzolu i adrenaliny, rozregulowanie rytmów biologicznych, wahania cukru, zaburzenia snu itp.

2. Układ nerwowy w trybie walki – ciało przechodzi w stan permanentnego zagrożenia; mięśnie są przewlekle napięte, oddech spłycony, serce bije szybciej itd.

3. Zmiany w mózgu – badania MRI pokazują, że trauma emocjonalna może obkurczać hipokamp (odpowiedzialny za pamięć i orientację) i przestymulować ciało migdałowate (odpowiedzialne za lęk).

4. Układ odpornościowy – chroniczny stres zwiększa poziom cytokin prozapalnych, co prowadzi do częstszych infekcji, autoimmunologii, bólów ciała bez przyczyny.

5. Zaburzenia metaboliczne i hormonalne – rozchwianie kortyzolu i insuliny, spadek serotoniny, dopaminy i GABA – neurochemiczny ślad traumy. Ciągłe zmęczenie, niemoc, szybka męczliwość.

6. Objawy somatyczne – bóle brzucha, głowy, mięśni, migreny, chroniczne zmęczenie – ciało mówi to, czego umysł nie może już wyrazić.

I wiele innych....

Z przemocy wychodzi się nie przez zemstę, ale przez miłość do siebie.
Miłość, która mówi: „dość”.
Miłość, która stawia granicę i wybiera prawdę.
Miłość, która uczy, że przebaczenie nie znaczy powrotu — tylko wolność.

Wyciągnij rękę.
Pomoc to nie wstyd — to akt odwagi.
Twoje życie czeka, aż je odzyskasz.

❤️

07/09/2025

Chroniczny wstyd jest pozostałością po udaremnionej próbie sięgnięcia po więź z drugim człowiekiem. Szczególnie wtedy, gdy byliśmy w swoim najdelikatniejszym egzystencjalnie stanie (w momencie swojej bezbronności, słabości lub samotności). Wstyd może się w nas odłożyć na bardzo długo również, gdy ktoś dla nas ważny wytrąci nas nagle z iluzji omnipotencji (a stan omnipotencji to wewnętrzny stan dziecięcy, również paradoksalnie bardzo kruchy).

Wstyd jest doznaniem głęboko somatycznym. Częściej towarzyszy mu znieruchomienie, paraliż, a nie - napięcie, zmobilizowanie, impulsywnosc. Zrobimy jednak wiele, by nie czuć związanej ze wstydem zapaści, możemy wtedy przykrywać wstyd rozzłoszczeniem, zabieganiem, permanentną kontrolą. Wstyd może stać też u podłoża szerszej „alergii” na czucie (również doznań przyjemnych).

Wstyd nie jest reakcją, którą można „rozładować”. Wstydu nie pozbędziemy się poprzez ruch (ciała, emocji, myśli). Nie jesteśmy w stanie poznawczo „wykasować z siebie” doznania dojmującego zawstydzenia. Wstyd „roztapia” się w uczuciu więzi, w doświadczeniu przynależności, w pozwoleniu sobie na bycie zobaczonym w całości przez kogoś innego. Czasami „empatycznym świadkiem” naszego wstydu jest drugi człowiek, czasami nasza wewnętrzna opiekuńcza część, czasami wstyd wintegrowuje się w poczuciu łączności z naturą/siłą wyższą.

Nie jest celem terapii/rozwoju osobistego całkowite pozbycie się wstydu. Dobre życie mieści w sobie również uczucia niewygodne. W terapii chcemy, by wstyd nie miał ostatniego słowa i byśmy zorganizowali opowieść o sobie wokół innego rdzenia niż zawstydzenie.

Trzymam za Ciebie (i za mnie) w procesie zaopiekowania swojego wstydu kciuki.

02/07/2025

Bardzo dobry tekst autorstwa Sabiny Sadeckiej

***O CHRONICZNYM ZAZDROSZCZENIU INNYM LUDZIOM***

Epizodyczna zazdrość o to, że ktoś ma coś, czego pragniemy my przydarza się każdemu. Doświadczanie zazdrości jest naturalną reakcją ludzkiego (zresztą nie tylko ludzkiego, ale i szerzej - ssaczego) mózgu. Wyewoluowaliśmy w środowisku ograniczonych zasobów i gdy ktoś obok nas dostawał coś, co było nam potrzebne do przeżycia, reagowaliśmy stresem, pobudzeniem i chęcią natychmiastowego zdobycia tego samego dla siebie samych. Być człowiekiem oznacza czasami czuć zazdrość, po prostu.

Poza zazdrością epizodyczną, istnieje też jednak zazdrość chroniczna, zazdrość, która nas egzystencjalnie spala, zazdrość prowadząca do destrukcji (również auto-destrukcji). Jest ona nie tylko spontaniczną reakcją układu nerwowego na potencjalne niebezpieczeństwo, jest utrwaloną strategią radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Uwięzieni w doświadczaniu zazdrości kierujemy swoją energię w stronę przeżywania tego, że czegoś nie mamy (a czasami nawet i niszczenia tego), zamiast w budowanie tego, czego pragniemy. Taka zazdrość odgradza nas od dobrych relacji i blokuje nam potencjał do życia w pełnej jego szerokości.

🦉Jak zatem zbudować inną, lepszą relację z naszą zazdrością?

- 👁 Sprawdź, co najczęściej uruchamia twoją zazdrość (co ją „triggeruje”)? Może są to czyjeś zasoby finansowe, intelektualne, językowe, relacyjne, fizyczne, polityczne? U podłoża doświadczania zazdrości leży zawsze przekonanie, że zasobów nie wystarczy dla wszystkich. Czy to samo przekonanie pojawia się w twoim umyśle, gdy jesteś spokojny/a, wyregulowany/a, gdy czujesz się bezpiecznie?

- 🧠Rozpoznaj, co zazdrość robi twojemu układowi nerwowemu. Czy nadmiernie cię pobudza (dużo mówisz, ciągle sprawdzasz w internecie osoby, którym czegoś zazdrościsz, wykłócasz się z innymi, jesteś w stałym działaniu i zdobywaniu zasobów, by inni nie mieli więcej niż ty)? Czy raczej zazdrość powoduje twoje przytłoczenie i unieruchomienie (przygasasz i nie zabierasz się za nic, co mogłoby poprawić twoją sytuację)? A może zazdrość przychodzi u ciebie wraz z dysocjacją (odpływasz myślami lub snujesz nierealne wizje podboju świata, gdyby tylko coś w twoim życiu potoczyło się inaczej)? Hiperpobudzenie, znieruchomienie, dysocjacja - to różne sposoby reagowania naszego układu nerwowego na zagrożenie. Rozpoznaj, który jest twoim udziałem.

- 🕸Co towarzyszy u ciebie doświadczeniu zazdrości? Zazdrość to nie tylko emocja, to SIEĆ SKOJARZEŃ włączająca reakcje twojego ciała, postawę, twoje zachowania, myśli i przychodzące do ciebie obrazy/wspomnienia (w Somatic Experiencing nazywamy tę sieć skojarzeń SIBAM-em). Jakie myśli pojawiają się, gdy doświadczasz zazdrości? Czego doświadczasz w ciele? Jaką postawę przyjmujesz, jakie ruchy/gesty/jaka mimika twarzy towarzyszy zazdrości? Jakie obrazy i wspomnienia przychodzą do ciebie, gdy pojawia się zazdrość? Czy możesz zareagować inaczej, zaczynając od jednego elementu sieci, np. używając innego gestu lub pozwalając sobie na zupełnie inną, nową myśl?

- 👥Czego nauczyłeś się o relacji z zazdrością w swoim domu/szkole/pracy? Co zazdrość robiła z ciałem i działaniem osób tobie bliskich? Co z tego przyjęłaś/przyjąłeś do twojego życia? Co z tych wyuczonych reakcji chciał(a)byś pożegnać?

- 🐬 Co pozwala twojemu układowi nerwowemu wracać do wyregulowania po rozregulowaniu zazdrością? Jak możesz odzyskać poczucie bezpieczeństwa nawet, gdy ktoś obok ciebie (lub ktoś bardzo daleko, podglądany w internecie) ma coś, czego nie masz ty? Co najbardziej buduje twoje poczucie ugruntowania i spokoju (rozmowa z kimś zaufanym, ruch, dostrzeżenie zasobów, które już posiadasz)?

- 👶Chroniczna zazdrość to także temat więzi. Czy zazdrość, której permanentnie teraz doświadczasz może być odpowiedzią na zranienia (niewystarczalność zasobów), których doświadczyłaś/doświadczyłeś jako małe dziecko? Czy zazdrość może chronić cię przed odczuwaniem czegoś jeszcze trudniejszego (poczuciem bezradności, niepewności, kruchości, zranialności)? Zatrzymaj się następnym razem, gdy zaleje cię fala auto-destrukcyjnej zazdrości i zauważ, jakiej zranionej potrzeby może ona dotyczyć (najlepiej zrobić to w rozmowie z kimś bliskim, o kim wiemy, że nam bardzo dobrze życzy lub terapeutą).

- 💃 Realizację jakiej twojej wartości najbardziej blokuje w tobie zazdrość? Czy możesz działać w kierunku tej wartości pomimo lub w towarzystwie zazdrości? Czy możesz przestać czekać aż zazdrość się wypali i spożytkować jej energię ku czemuś, co jest dla ciebie najistotniejsze na świecie?

***
Mamy - w obliczu zazdrości - o wiele więcej opcji niż nam się wydaje. Możemy doświadczać zazdrości i poczucia bezpieczeństwa równocześnie. Możemy obserwować zazdrość i decydować zrobić z nią coś zupełnie innego niż to, jak nauczyliśmy się na nią reagować lata temu. Zmiana jest zawsze możliwa, nawet teraz - dokładnie w momencie, gdy czytasz te słowa.

Powodzenia!

01/06/2025

Właśnie tak…

"Doświadczenie nauczyło mnie, że dzieciństwo pozostawia w nas ślady - historie, dla których nie potrafimy znaleźć środka wyrazu, bo nikt nam nie pomógł dobrać właściwych słów. Gdy nie umiemy opowiedzieć o swoich przeżyciach, wówczas te przeżycia opowiadają o nas -śnimy na ich temat i rozwijamy w sobie symptomy, czyli postępujemy w sposób, którego nie potrafimy wyjaśnić."
Stephen Grosz

fot. Brina Blum

24/03/2025

Coś tu jest na rzeczy…

Jeśli czujesz się winna gdy odpoczywasz i łapiesz oddech, to może dlatego, że w dzieciństwie nauczono Cię, że Twoja wartość zależy od tego, jak ciężko pracujesz i ile robisz dla innych?

~ Dziecko uczone tego schematu może później przenosić go w dorosłe życie, co prowadzi do poczucia winy, gdy poświęca czas na odpoczynek lub dbanie o siebie.

A Ty? Na dźwięk przekręcanego klucza w zamku, wstajesz i zaczynasz się krzątać? Czy kontynuujesz odpoczywanie?

Niezależna

21/03/2025

Co karmi ognień konfliktu? 🍳🥓👹🔥

1: Zakładanie, że jesteście tacy sami:
„Jak możesz tego nie rozumieć?”
„Ja bym się tak nie przejął.”
„Ja na twoim miejscu bym tak nie zrobił.”
„Nie widzę tu problemu, czemu ty go widzisz.”

2: Zachowywanie się protekcjonalnie:
„Dobrze, spróbuję to wytłumaczyć jak dziecku.”
„Nie przejmuj się, nie musisz tego rozumieć.”
„Oj, no nie denerwuj się, to nie dla ciebie.”
„Może jak trochę dojrzejesz, to zmienisz zdanie.”

3: Podtrzymywanie stereotypów i generalizowanie:
„Wszyscy faceci tak robią.”
„Ty zawsze reagujesz przesadnie.”
„Tacy ludzie nigdy się nie zmieniają.”
„Wiadomo, jak to się skończy – przecież zawsze tak jest.”

4: Niedocenianie własnej siły lub przecenianie siły przeciwnika:
„Nie mam szans, ty zawsze masz rację.”
„Nie warto się odzywać, bo i tak mnie przekrzyczysz.”
„Z tobą nie da się wygrać w dyskusji.”
„Ja nie mam takiej siły przebicia jak ty.”

5: Odnoszenie się do osób trzecich, tworzenie koalicji:
„Kasia też uważa, że nie masz racji.”
„Wszyscy mówią, że przesadzasz.”
„Nie tylko ja tak myślę, zapytaj innych.”
„Wielu ludzi uważa, że masz tendencję do dramatyzowania.”

6: Nieuwzględnianie nieintencjonalnej komunikacji:
„Nie powiedziałem tego w złym tonie, więc nie masz prawa się obrażać.”
„Ale to było tylko żartem, nie bądź przewrażliwiony.”
„Nie liczy się, jak to zabrzmiało, tylko co chciałem powiedzieć.”
„To, że się tak czujesz, nie oznacza, że coś zrobiłem źle.”

7: Brak świadomości rang:
„Mamy dokładnie te same możliwości, nie przesadzaj.”
„To nie moja wina, że masz trudniej, każdy musi sobie radzić.”
„Nie rozumiem, czemu to dla ciebie problem, dla mnie to proste.”
„Nie widzę różnicy między nami, więc nie wiem, czemu się skarżysz.”

8: Ukrywanie swoich uczuć, emocji, reakcji:
„Nic się nie dzieje, jestem spokojny.”
„Nie ma co o tym gadać, to nieważne.”
„Nie jestem zdenerwowany, po prostu mówisz głupoty.”
„Nie rozumiem, czemu się tym przejmujesz, ja nie mam z tym problemu.”

9: Sarkazm, prześmiewanie, wyolbrzymianie:
„Oczywiście, bo przecież zawsze wszystko jest moją winą.”
„Jasne, to najgorsza rzecz, jaka mogła ci się przytrafić w życiu.”
„Och, tak, to naprawdę wielki problem, prawie jak koniec świata.”
„No tak, bo przecież twoje uczucia są najważniejsze na świecie.”

10: Przepraszanie zbyt szybko:
„No dobra, przepraszam, ale nie przesadzaj.”
„Jeśli to cię uszczęśliwi, to przepraszam.”
„Okej, moja wina, koniec tematu.”
„No przepraszam, ale serio nie rozumiem, o co ci chodzi.”

11: Szybkie przekierowywanie rozmowy na swój ból:
„Rozumiem, że ci ciężko, ale ja mam jeszcze gorzej.”
„Okej, ale ja też mam swoje problemy.”
„No dobrze, ale ja też cierpię.”
„Nie tylko ty się źle czujesz, ja mam też swoje powody do smutku.”

12: Brak świadomości, jak moje wewnętrzne aspekty wpływają na konflikt:
„To ty mnie zdenerwowałeś, ja nie mam z tym nic wspólnego.”
„Nie wiem, czemu mnie to tak boli, ale to przez twoje zachowanie.”
„Nie mam żadnych osobistych spraw w tym konflikcie, chodzi tylko o to, co zrobiłeś.”
„To nie ja jestem problemem, tylko twoje podejście do mnie.”

13: Nieznajdowanie w konflikcie ziarna prawdy:
„To, co mówisz, jest całkowicie bez sensu.”
„Nie masz w ogóle racji, nie ma tu nic do przyjęcia.”
„Nie widzę w tym nic, co mogłoby być prawdą.”
„To jest tylko twój wymysł, nie ma żadnej podstawy w rzeczywistości.”

14: Brak świadomości, po której stronie konfliktu aktualnie jesteś:
„Nie wiem, czy mam cię bronić, czy z tobą walczyć.”
„Nie rozumiem, czy to mój problem, czy twój.”
„Nie wiem, co ja tu robię, ale jakoś się w to wciągnąłem.”
„Nie wiem, po której jestem stronie, ale i tak się wtrącę.”

PS. Przepraszam Cię Calciferze, ale pasowałeś tu idealnie. 🙏🏻🔥🥲

17/02/2025

Od kilku miesięcy konsultacji psychologicznych w Pracowni udziela psycholog Karina Kumorek. 🙂Kilka słów od niej:
Z wykształcenia jestem magistrem psychologii (specjalność: psychologia kliniczna), pedagogiem (specjalność: praca psychosocjalna i opiekuńcza), posiadam również tytuł magistra nauk społecznych (socjologia: specjalność kryminologia i dezorganizacja społeczna). Swoją wiedzę zdobywałam na Uniwersytetach: SWPS, UJ, UKEN, UŚ. Doświadczenie praktyczne zdobywałam w Poradni Psychologicznej oraz Poradni Zdrowia Psychicznego w ZOZZ Wadowicach. Obecnie jestem uczestniczką całościowego 4 – letniego szkolenia psychoterapeutycznego w nurcie poznawczo – behawioralnym w Centrum CBT EDU, gdzie zdobywam umiejętności i rozwijam się jako psychoterapeutka. Jestem również interwentem kryzysowym. Przez kilka ostatnich lat poszerzałam swoje kompetencję biorąc udział w różnego rodzaju szkoleniach i warsztatach, ukończyłam między innymi:

🔹Studium Interwencji Kryzysowej ARCAN (120h),
🔹roczne szkolenie w szkole psychoterapii Gestalt w Gestalt Instytut (240h),
🔹Studium Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (I stopień) w Integri TSR (70h),
🔹Tour de ACT – dookoła heksafleksu, Wprowadzenie do terapii akceptacji i zaangażowania – Trzecia fala CBT (60h)

Od zawsze interesował mnie człowiek jako jednostka, ale również człowiek jako istota społeczna. W pracy z pacjentem cenię sobie naturalność i możliwość poznania. Każde spotkanie jest dla mnie czymś nowym i ciekawym. Pracuje z osobami w różnych momentach ich życia, borykającymi się z różnymi problemami, osobami doświadczającymi odrzucenia, żałoby, osobami LBGTQ+.

Oprócz psychologii i pracy w gabinecie w życiu pasjonuje się również muzyką, kynologią i dogoterapią oraz literaturą faktu i reportażem. Od wielu lat jestem wokalistką śpiewającą w różnych projektach muzycznych z gatunku bluesa, rocka i folku. Scena to dla mnie miejsce wyjątkowe gdzie mam możliwość nie tylko wyrażania siebie, ale również przeżycia kolejnego spotkania.

Strona na której przedstawiamy sprawy, informacje, wydarzenia które są inspiracją w naszej praktyce psychologicznej i psychoterapeutycznej, z którymi jest nam po drodze...

15/02/2025

„Nie doceniamy dziś tej głębokiej potrzeby: potrzeby bycia widzianym. Dostrzeżonym w niepowtarzalności, indywidualności, jedyności. Dlatego właśnie jesteśmy tak bezradni wobec tych pokus i pragnień, na których z powodzeniem żeruje rynek. I nie chodzi tu wcale o banalne zaspokajanie jakichś narcystycznych potrzeb coraz bardziej zobojętniałej, a zarazem coraz bardziej przestraszonej i zdezorientowanej klasy średniej. Chodzi o najprostszą ludzką potrzebę. Najbardziej bazowe pragnienie.”

Tomasz Stawiszyński „Powrót fatum” Wydawnictwo Znak
fot Milada Vigerova