Ośrodek Psychoterapii Ogrody Relacji

25/02/2025

Zapraszam serdecznie na warsztaty, które będę miała przyjemność prowadzić. Może znacie Państwo kogoś, komu by posłużyły.

Zapraszamy do zapisów na BEZPŁATNE warsztaty umiejętności wychowawczych dla Rodziców 👫dzieci szkolnych W PROJEKCIE RODZINNY KOMPAS 2025.
📧Zapisy: rodzinnykompas.spr@gmail.com
🏣Miejsce realizacji: Centrum Rodziny ul. Obrońców Tobruku 48 Warszawa BEMOWO
Szkoła Dla Rodziców cykl 30 h warsztatów
👩‍🎓prowadząca Maria Szaniawska- Thiel psycholog
⏰TERMINY: środy godz. 17:30-20:30
19.03, 26.03, 2.04, 9.04, 16.04, 23.04, 7.05, 14.05, 21.05, 28.05 2025

📌Dla kogo?
Rodziców, nauczycieli i wszystkich tych, którzy biorą czynny udział w wychowaniu dzieci i młodzieży.

📌W programie uczymy się i pogłębiamy umiejętności: rozpoznawania wyrażania i akceptowania potrzeb i emocji, aktywnego i wspierającego słuchanie siebie i dziecka.
Będzie również czas na rozmowy o wychowaniu do wartości, motywowaniu dziecka do współpracy, współdziałania, nauczymy się modyfikować niepożądane zachowania u siebie i dzieci, a także uwalniania dzieci od grania narzuconych ról w domu i szkole,
Będzie również o wspieraniu procesu usamodzielniania się dziecka, budowanie realnego poczucia własnej wartości dziecka i konstruktywnego rozwiązywanie konfliktów i problemów, które się powtarzają.

Warsztaty są oparte na znanym od wielu lat programie profilaktycznym „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców”.

📌Co zyskujesz:
– dostaniesz narzędzia do poprawy komunikacji nie tylko z dziećmi
– nauczysz się kontrolować własne emocje, a także poznasz sposoby radzenia sobie z emocjami dzieci
– poznasz sposoby jak zachęcać dzieci do współpracy, pomocy w domu, nauki podejmowania odpowiedzialności,
– złapiesz „drugi oddech” i inną perspektywę poznając historie innych i sposoby według których działają,
– na nowo określisz jakim rodzicem czy opiekunem chcesz być

📌Formuła
Warsztaty składają się z 10 trzygodzinnych spotkań raz w tygodniu. Tego samego dnia o tej samej porze. To proces, dzięki któremu uczymy się „warsztatowo” ćwiczymy, dyskutujemy, wymieniamy doświadczeniami. Bardzo ważna jest obecność na spotkaniach, bo każde z nich dotyczy innego ważnego tematu.

❓Dlaczego 10 tygodni? Bo taka formuła jest zdecydowanie bardziej skuteczna niż np. jednorazowy warsztat weekendowy. Tutaj tworzymy grupę, która razem pracuje i razem dojrzewa i ma na to czas.

Warsztaty dofinansowane ze środków m.st. Warszawy w projekcie Rodzinny Kompas.

23/09/2024

Informujemy, że zwolniły się terminy na psychoterapię. Więcej informacji w komentarzu

20/12/2023

Z cyklu prezentującego sylwetki osób pracujących w Ogrodach Relacji, zapraszamy do wywiadu z psycholożką i psychoterapeutką Aleksandrą Karwacką. Więcej o Oli dowiecie się klikając w link umieszczony komentarzu.

Czym dla Ciebie jest psychoterapia?
Psychoterapia jest dla mnie niezwykłym procesem, w którym pacjent poznaje siebie oraz uczy się jak siebie rozumieć i opiekować się sobą w sposób, który mu służy. Jest spotkaniem, które współtworzy i pacjent i psychoterapeuta. Często efektem nie jest jakaś „spektakularna zmiana” w życiu, jakiej pacjenci spodziewają się na początku terapii. Sytuacje stresujące i kryzysy są i będą nadal w ich życiu. Rodzina również zazwyczaj się nie zmienia, natomiast mam poczucie, że owa „spektakularna zmiana” przejawia się z czasem w sposobie doświadczania i traktowania siebie. W byciu w kontakcie ze sobą i w wolności wyboru swojej reakcji. Moje doświadczenie pokazuje mi, że jest to zmiana na poziomie serca, ponieważ umysł możemy oszukać, ale serca nie. Kiedy ludzie zaczynają się z nim obchodzić z należytym mu szacunkiem, z respektem do swoich doświadczeń, do tego co przeżyli, do swojego ciała i zaczynają słuchać tego co niewyrażone, a co chce dojść do głosu, wtedy następuje zmiana. Ośmielają się być sobą.
Co lubisz w swojej pracy?
Wzrusza mnie do głębi moment, kiedy osoba, która jest w procesie terapii zaczyna traktować siebie z czułością. Cieszy mnie, kiedy podejmuje decyzje z miłości i troski, ale już nie z lęku. Lubię być przy moich pacjentach w tych „ciemnych, trudnych momentach’’, a potem w tych, kiedy odzyskują swoją osobistą moc do działania, do tworzenia, chęć do życia - kiedy mogę być świadkiem jak ich oczy odzyskują światło i możemy się już razem śmiać. ☺
W związku ze zbliżającymi się świętami Bożego Narodzenia, jak rozumiesz bliskość w rodzinie?
Bliskość to dla mnie stan, kiedy „ jesteśmy” z innymi z wzajemnością. Kiedy obchodzi nas jak nam ze sobą jest i kiedy dwie strony są w tą budowę relacji zaangażowane. To jest coś co uszczęśliwia. Moim zdaniem o bliskość należy dbać w zwykłym codziennym dniu, a wtedy możemy być spokojni, że na Święta też będziemy się nią cieszyć.

03/12/2023

Z cyklu prezentującego sylwetki psychoterapeutów Ogrodów Relacji, zapraszamy do wywiadu z psychoterapeutką Dorotą Piwowarczyk. Więcej o Dorocie dowiecie się z linku w komentarzu.

W jakim nurcie pracujesz i z kim?

Pracuję z osobami dorosłymi. Pracuję integratywnie, łączę elementy nurtu psychodynamicznego, z terapią poznawczo-behawioralną i terapią schematów oraz psychoterapią przez ciało. Bardzo ważne jest dla mnie włączanie relacji z ciałem w proces psychoterapeutyczny.

Dlaczego relacja z ciałem jest wg Ciebie ważna w procesie psychoterapii?

To jest temat rzeka 😊 ale postaram się jakoś w przystępny sposób to naświetlić. Relacja z ciałem daje ogromny wgląd w to, co nieświadome. Relacja z ciałem czyli tak naprawdę ze sobą samym. Z tym że w relacji z ciałem staje się to namacalne, można to sprawdzić, zweryfikować. Z jednej strony ciało jest taką częścią nas, która jest zupełnie od nas zależna, od tego czy je ubierzemy, nakarmimy, czy pozwolimy mu odpocząć. To w jaki sposób je traktujemy, jaki mamy do niego stosunek emocjonalny, czy je szanujemy, czy wymagamy, oceniamy, może zawstydzamy, czy szanujemy jego granice, czy okazujemy troskę dużo mówi w procesie psychoterapii o tym, w jaki sposób sami byliśmy traktowani w dzieciństwie. Można powiedzieć, że w ciele umieszczamy ten nasz kawałek dziecięcy, bo z ciała płynie też spontaniczność, radość, przyjemność. A z drugiej strony sami od ciała jesteśmy zależni i to przede wszystkim ciało konfrontuje nas z naszymi ograniczeniami, z realnością. Bo to ciało bywa zmęczone, ma ograniczone zasoby energii, nie może pewnych rzeczy zrobić, bo ma swoje ograniczenia ruchowe, fizyczne, i inne, męczy się, choruje, starzeje. Czy mogę spojrzeć na moje ciało z czułością i troską? Czy raczej wymagam, żeby było sprawne, dostępne i posłuszne. A może muszę się od niego odciąć, zamrozić, żeby nie czuć, bo kiedyś czucie było przytłaczające, zagrażające, nie akceptowane albo wręcz karane. Możemy przeżywać dużo frustracji na własne ciało, że nie nadąża, że nie wytrzymuje, nie daje rady, albo że czuje. W trakcie procesu psychoterapii jesteśmy konfrontowani z pytaniem, skąd to znam? Kto mnie tak traktował? Skąd znam takie wzorce opieki? Ciało pamięta, nawet jeśli my świadomie czegoś nie pamiętamy.

Jakich trudności doświadczasz w pracy terapeutycznej?

Psychoterapia jest dla mnie przede wszystkim o relacji – relacji jakich pacjent doświadczał w przeszłości, które przekładają się na to, jakie relacje buduje w życiu teraźniejszym, co odzwierciedla się w relacji, jaką ma z własnym ciałem (ze sobą) oraz relacji pomiędzy pacjentem a psychoterapeutą. Jakość relacji pomiędzy pacjentem a psychoterapeutą jest dla mnie fundamentem, na jakim zmiana w psychoterapii może się wydarzać. Czasem z jakichś przyczyn ta relacja nie może się zawiązać, mogą to być powody leżące zarówno po stronie pacjenta, jak i psychoterapeuty. Czasem reakcja przeniesieniowo – przeciwprzeniesieniowa jest zbyt silna, żeby ta relacja mogła być przeżywana przez pacjenta jako bezpieczna. Przez reakcję przeniesieniowo – przeciwprzeniesieniową rozumiem sposób, w jaki pacjent przeżywa psychoterapeutę (emocje, myśli, reakcje) i sposób, w jaki psychoterapeuta reaguje na pacjenta.

27/11/2023

Zapraszamy do rozmowy ze współzałożycielką Ogrodów Relacji Marią Szaniawską-Thiel. Dowiecie się z niego o najbliższych planach warsztatowych Marii, o które tak często pytacie oraz o jej podejściu do swojej pracy. Więcej o Marii dowiesz się klikając w link w komentarzach.

Co lubisz w swojej pracy?

Maria Szaniawska-Thiel: Bardzo lubię pracę z młodymi dorosłymi, przed którymi stoją decyzje i wybory tj. wejście w poważną relację, rozpoczęcie samodzielnego życia, pracy, jakaś zmiana. Towarzyszenie młodej osobie dorosłej w odkrywaniu jej potencjału, pragnień przy jednoczesnym odreagowaniu zranień, opłakaniu wielu bolesnych doświadczeń i „podomykaniu” ich jest dla mnie fascynujące, inspirujące, budzi mój ogromny szacunek i wiarę w możliwości człowieka do stawania się sobą. Obserwowanie tego to dla mnie ogromny zaszczyt.

Czy pracujesz z jakąś konkretną grupą klientów?

Maria Szaniawska-Thiel:: Uwielbiam pracę z rodzicami. Zarówno malutkich, jak i większych dzieci, a także nastolatków. To niezwykła przygoda szczególnie na warsztatach, kiedy ludzie dzielą się swoimi trudnościami i radościami i korzystają z tego, jak ogromną moc daje grupa.

W styczniu 2024 w Ogrodach Relacji utworzę 3 grupy warsztatowe: 1.grupę dla mam i niemowląt w wieku do 6-8 m-cy, 2. grupę wsparcia dla rodziców dzieci młodszych i 3. grupę dla rodziców młodzieży – nastolatków. Będzie to okazja do uzyskania wsparcia, wiedzy i zdobycia wielu rodzicielskich kompetencji tak bardzo potrzebnych rodzicom, żeby czuli się blisko swoich dzieci. Praca psychoedukacyjna jest niezwykle satysfakcjonująca dla rodziców, ponieważ słyszę od uczestników, że warsztaty pomagają im zmieniać się w relacjach z dziećmi i innymi bliskim osobami i dla mnie, ponieważ widzę, że naprawdę im to pomaga.

Jakich trudności doświadczasz w pracy terapeutycznej ?

Psychoterapią zajmuję się od prawie 15 lat. Jest wiele trudności w pracy terapeuty, jednak opiszę to najlepiej jak potrafię: w ciągu pierwszych kilku spotkań staram się dostroić w taki sposób do osoby, żeby poczuła się zrozumiana i wysłuchana oraz nabrała nadziei, że jej problemy mogą się zmniejszyć i będzie sobie lepiej z nimi radzić w życiu i w relacjach z innymi. Jeśli to się nie udaje, myślę, że czegoś nie dostrzegłam, nie usłyszałam jeszcze „tej najważniejszej opowieści”, może tak być, że z jakiś bardzo ważnych powodów ta osoba nie może mi jej jeszcze opowiedzieć.
Podejmuję wtedy próbę rozmawiania o tym, co jeszcze mogę zrobić, żeby ta relacja mogła stać się bardziej bezpieczna. Czasem okazuje się, że wcześniejszych zranień jest tak bardzo dużo, że ufanie jest bardzo ryzykowne. Najtrudniej jest, kiedy u tej osoby ból i lęk mieszają się brakiem zaufania, nadziei i zamknięciem, a nawet niemożnością nawiązania bezpiecznej więzi z kimkolwiek. To ogromne cierpienie człowieka i niełatwe wyzwanie w tej pracy.

19/11/2023

Z cyklu prezentującego sylwetki psychoterapeutów Ogrodów Relacji, zapraszamy do wywiadu z psycholożką i psychoterapeutką Anną Filipowicz. Więcej o Annie dowiecie się z linku w komentarzach.

Czym jest konsultacja do psychoterapii?

Anna Filipowicz: Mam kilka takich myśli. Na pewno jest to forma wywiadu, podczas którego razem z pacjentem ustalamy cel- koniecznie realny, mierzalny, jawny. Sprawdzam też, jak pacjent rozumie psychoterapię i to, z czym przyszedł jest problemem rozwiązywalnym. Umawiam się na szersze rozumienie trudności,
a nie na np. pozbycie się lęku. Czasem nie kwalifikuję do procesu
Na jakie napotykasz trudności w gabinecie?

Anna Filipowicz: Trudno mi wtedy, kiedy z pacjentem nie mam dobrego sojuszu terapeutycznego. Jeśli podczas pierwszego wywiadu panuje atmosfera napięcia czy reakcja przeciwprzeniesiowa jest silna, to odbieram to jako sygnał, że mogę nie pomóc. Uczciwość wobec siebie samego i pacjenta jest dla mnie ważna.

W Ogrodach Relacji każda psychoterapeutka ma swoją specjalność. Jaka jest Twoja?

Anna Filipowicz: W takim wielkim skrócie.Mi bliska jest praca z pacjentem, który wyparł uczucia, boi się ich i uważa, że jak je dopuści, to one go zaleją. Cenię sobie kontakt z rzeczywistością czyli z samym sobą i światem, bo tam schowane jest zdrowie psychiczne. Droga jednak do tego bywa bolesna, ale z pacjentem idziemy w tym kierunku stopniowo. Pracuję ponadto z wszelkimi utratami, w tym też zdrowia fizycznego np. z osobami chorymi na nowotwór bądź ich rodzinami.

Co Cię fascynuje w psychoterapii?

Anna Filipowicz: Psychoterapia jest wspaniałym przeżyciem. Mnie wciąż fascynuje rozmowa, dialog, kontakt i spotkanie człowieka, który pozbył się obron. To jest wspaniałe doświadczenie nie tylko dla pacjenta. Gdy kończę z kimś pracę po np. kilku latach i opuszcza ta osoba gabinet , to odczuwam radość i wzruszenie pamiętając ją sprzed psychoterapii np. z pierwszej konsultacji. Bo tak naprawdę psychoterapeuta też wkłada swoje emocje.

12/11/2023

Zapraszamy do naszego cyklu prezentującego sylwetki psychoterapeutek pracujących w Ogrodach Relacji. Dziś poznacie Sylwię Stachecką-Tomasiewicz, która w rozmowie z Anną Filipowicz dzieli się między innymi tym, w jaki sposób rozumie psychoterapię, mówi co warto wiedzieć przed pójściem do psychoterapeuty i dla kogo jest psychoterapia oraz klika innych ciekawych rzeczy :) Zapraszamy do wywiadu poniżej. Więcej o Sylwii przeczytacie klikając w link w komentarzach.

Anna Filipowicz: Czym wg Ciebie jest psychoterapia ?
Sylwia Stachecka-Tomasiewicz: Psychoterapię czuję głęboko jako proces zdrowienia, zyskiwania utraconego kontaktu z różnymi częściami siebie po to, by je zintegrować. Kiedy to następuje, człowiek może być w relacji ze światem autentycznie. Może widzieć i rozumieć, gdzie jest on sam a gdzie są w nim części innych. Może być odrębny, nieuwikłany, wolny w sprawczości. Dzieje się to według mnie przede wszystkim dzięki doświadczaniu relacji z psychoterapeutą, który odbiera sobą wewnętrzny świat tej osoby i potrafi to przetworzyć w sposób użyteczny - osoba w terapii zyskuje rozumienie tego, co się między nimi odtwarza i zamiast odwetu, złości czy odrzucenia otrzymuje możliwość przeżycia nowego zakończenia tych samych historii. To utrwala nowe połączenia, otwiera zablokowane dotychczas drzwi, buduje potrzebne części do stworzenia nowego JA.
AF: A o czym powinny wiedzieć osoby, które idą po raz pierwszy do psychoterapeuty?
SST: Że potrzebują poczuć się bezpieczne i zrozumiane. Że jeśli tak nie jest - mogą szukać do skutku odpowiedniej dla siebie osoby. Że nie muszą mieć ułożonego scenariusza, co mają powiedzieć. Że to normalne czuć zakłopotanie, wstyd, lęk przed otwarciem się i reakcją na to. Że mogą pytać o kompetencje psychoterapeuty. Że nie ma uniwersalnych rozwiązań, a psychoterapia to wspólna praca.
AF: Czy każdy powinien iść na psychoterapię?
SST: Jeśli już myślimy w kategoriach, że ktoś coś powinien lub nie, to według mnie każdy powinien wziąć odpowiedzialność za swoje życie, czyli odpowiedzialnie dbać o relację ze sobą i z innymi ludźmi. Można sobie zadać pytania typu: czy chce mi się żyć takim życiem jakie mam teraz? Czy potrafię być wobec siebie wyrozumiały? Czy chcę/umiem siebie chronić? Jakiej jakości są moje relacje? Czy problemy jakie mam wydają się przewlekłe/zataczające koła/oporne na dostępne mi rozwiązania? Jeśli dochodzi się do punktu, w którym chce się sięgnąć po pomoc, warto poszukać jej odpowiedniej formy. I nie musi to być od razu psychoterapia. Do tej ścieżki potrzeba
zbudować gotowość, dojrzeć do niej.
AF: W związku ze zbliżającymi się świętami Bożego Narodzenia, jak rozumiesz bliskość w rodzinie?
SST: Bliskość w rodzinie rozumiem jako obecność, uważność, okazywanie głębokiego zainteresowania bliskim, szczerą chęć bycia z drugą osobą - zarówno z jej miłymi, jak i słabymi stronami. Dobre i zdrowe relacje nie są dane raz na zawsze. One są budowane w codziennych spotkaniach ze sobą, w prawdziwym zaangażowaniu i wychodzeniu naprzeciw siebie, w zwyczajności. Chciałoby się przekornie powiedzieć, że nie od święta.
AF: Chciałam Cię jeszcze spytać, z czym masz największą trudność w prowadzeniu procesów terapeutycznych?
SST: Mi największą trudność sprawia bierność osoby w terapii połączona z wysokimi oczekiwaniami co do procesu. Można to chyba określić jako postawę roszczeniową. Trudne jest dla mnie, kiedy pokazuję znaczenie wkładu drugiej strony w powodzenie wspólnej pracy i widzę ku temu zasoby, a to nie przynosi efektu. Wówczas panuje atmosfera niezadowolenia, zawodu, niespotkania. Kiedy człowiek rozumie, że w psychoterapii efekt nie jest dany a wypracowany to można szukać, eksplorować, być w dynamice procesu. Oczywiście bierność jest o czymś z życia danej osoby, jednak jeśli ona nie chce tego rozumieć jako części do pracy, wtedy to jest trudne.
AF: Czy zdarza Ci się odmawiać przyjęcia kogoś na psychoterapię?
SST: Oczywiście. Martwiłabym się o jakość swojej pracy, gdybym przyjmowała wszystkich. Odmawiam np. wtedy, kiedy czuję, że dana problematyka na tyle porusza moje „kawałki”, że nie czułabym się pomocna. Odmawiam też, kiedy po prostu nie czuję się kompetentna w danym obszarze i wtedy staram się pokierować osobę we właściwym kierunku. Powodem mojej odmowy bywa także wewnętrzny limit na więcej procesów. Bardzo sobie cenię umiejętność obserwowania
tego czy mam jeszcze przestrzeń na prowadzenie większej liczby osób. Mam wrażenie, że w tym zawodzie wyjątkowo ważna jest higiena pracy, to ile można pomieścić.

12/06/2023

Polecamy!

Trening umiejętności dla młodzieży 14-16 lat a konkretnie dla tych, którzy: Termin: 3-6 lipca 2023 g. 14.00-17.00 Miejsce: Centrum Ingenium Meissnera 12 Zapisy: 515260665 kontakt@centrumingenium.pl Prowadzące : Aneta Brzozowska – psychoterapeutka Julita Kulik – psychoterapeutka Bezpłatne ...

18/03/2023

Polecamy!

Dla kogo:  Dla rodziców, którzy chcą świadomie wspierać dzieci chorujące psychicznie – m.in. depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia odżywiania, po hospitalizacjach psychiatrycznych. Warsztat bezpłatny dla mieszkańców Pragi Południe  Czas: 22.04.2023r (sobota) g. 9.00-14.00 Gdzie: Ce...

28/12/2022