Analiza Prenatalna

04/12/2025

🌿😙Witaj na stronie Analiza Prenatalna. Nazywam się Edyta Naglarska-Ryćko i jestem certyfikowaną psychoterapeutką psychodynamiczną oraz analityczką więzi.
Swoją przygodę z analizą więzi prenatalnej rozpoczęłam w 2019r. współorganizując w Polsce pierwsze szkolenie z tej metody. Mniej więcej w tym czasie powstała również ta strona, która w swoim założeniu miała być "pępowiną" i zarazem oknem do świata prenatalnego i pracy z nim w gabinecie.

🌿Jeśli tu jesteś, oznacza to, że jesteś zainteresowana/-y tym okresem życia, być może zawodowo, być może osobiście.

🌿Drzewo, jak i żadna inna roślina nie może istnieć bez korzeni, ponieważ korzenie są kluczowe dla jego przeżycia – odpowiadają za zakotwiczenie w gruncie, pobieranie wody i składników odżywczych. Bez nich drzewo nie może utrzymać stabilności i jest narażone na upadek. Tak właśnie widzę okres historii każdego z nas jakim jest - czas prenatalny, nasze "ukorzenienie".

Na tej stronie znajdziesz:
👉 moje przemyślenia, refleksje po lekturze książek, artykułów, seminariów w obszarze pracy z prenatalnością,
👉informacje o organizowanych wydarzeniach wokół analizy więzi i pracy z prenatalnym obszarem: warsztaty, szkolenia, wykłady, superwizje itp.

Jeśli jesteś czymś szczegółowo zainteresowana/-y nie wahaj się i napisz do mnie, chętnie odpowiem na Twoje pytania.
Możecie też zostawić info w komentarzu, czego Wam brakuje, czym szczególnie jesteście zainteresowani.
Niebawem przedstawię Wam i zdradzę trochę tego co będzie sie działo.
Stay tuned 🤞🤞

03/12/2025

🌿Co dzieje się z początkiem życia, gdy przenosimy go z ciała do technologii?
Praca Ute Auhagen-Stephanos – inspirowana Bionem i Wilheim – pokazuje, że sztuczna inseminacja nie jest tylko procedurą medyczną. To nowa scena pierwotna, która zmienia przestrzeń i czas poczęcia oraz wprowadza nowe rodzaje traumy.

W in vitro:
– przestrzeń staje się laboratoryjna, a ciało zastępuje szalka Petriego i ciekły azot,
– czas ulega zawieszeniu, a zarodek może „czekać” dziesiątki lat,
– emocje rodziców komplikują się: presja, poczucie winy, fantazje o zamrożonych embrionach.

🌿Jeśli – jak pisze Wilheim – poczęcie jest pierwszą traumą, to technologia dodaje do niej nowe wymiary.

🌿Psychologiczne konsekwencje są ogromne:
– kobiety mówią o presji, przytłoczeniu, poczuciu winy, „technicznej scenie pierwotnej”,
– mężczyźni stają się obserwatorami aktu zapłodnienia dokonanego przez osobę trzecią,
– pary zmagają się z fantazjami o zamrożonym rodzeństwie, „zabitych dzieciach”, selekcji, losowości i winie ocalałych,
– dzieci poczęte metodą in vitro często w terapii ujawniają tematy braku zakorzenienia, niejasnej relacji z przestrzenią i czasem, a nawet symbolicznego kontaktu z zamrożonymi embrionalnymi „braćmi i siostrami”.

Ute Auhagen-Stephanos pyta, czy możliwe jest, by poczęcie utraciło swoją jedność przestrzeni i czasu, skoro technologia może je rozdzielić. Czy zmiana „miejsca poczęcia” zmienia także jakość relacji? A jeśli – jak pisze Wilheim – poczęcie jest pierwszą traumą, to czy technologia wprowadza w tę traumę nowy wymiar?

Dla specjalistów pracujących z kobietami starającym się o dziecko w procedurze in vitro to zaproszenie do refleksji:
👉Jak wspierać rodziców, którzy przechodzą przez tę nową "scenę pierwotną"?
👉Jak pracować z dziećmi poczętymi in vitro, których początek życia był wystawiony na publiczne spojrzenie i zawieszenie czasu?
👉Jak rozumieć emocje, winy, identyfikacje i lęki rodzące się w przestrzeniach, w których biologia łączy się z techniką, a intymność – z procedurą?

30/11/2025

Czy technologia w tym metody sztucznego zapłdonienia może zmieniać to, co najbardziej pierwotne – sam moment naszego początku?
Jestem właśnie po lekturze materiałów z konferencji w Bremie Ute Auhagen Stephanos. Mówi ona o tym, że coraz więcej badań i koncepcji psychologicznych wskazuje, że procedury wspomaganego rozrodu nie tylko pomagają tworzyć życie, ale też przekształcają emocjonalną scenę poczęcia.

Ute Auhagen, Joanna Wilheim i Wilfred Bion zwracają uwagę, że początek życia to nie tylko biologia. To także pamięć komórkowa, zapis doświadczeń, napięć i relacji, które stają się fundamentem naszej nieświadomości.

W laboratorium ta „scena pierwotna” wygląda inaczej:
• naturalny czas zostaje zastąpiony czasem technologicznym,
• przestrzeń ciała – przestrzenią laboratoryjną,
• a relacja plemnika i komórki jajowej – precyzyjną procedurą medyczną.

To rodzi ważne pytania w pracy analizą więzi prenatalnej:
👉Jak procedury in vitro wpływają na psychikę przyszłych rodziców?
👉Jak zmieniają doświadczenie początku dla powstającego życia?
👉Czy technologia niesie ze sobą nowe rodzaje traumy pierwotnej – albo nowe formy bezpieczeństwa?

Rozwój medycyny reprodukcyjnej to ogromna szansa dla par starających się o dziecko – ale też zaproszenie do nowej refleksji. Bo kiedy zmienia się początek życia, w perspektywie prenatalnej zmienia się wszystko, co po nim następuje.

27/11/2025

Podróż jajeczka to jedna z najbardziej symbolicznych wczesnych historii rozwojowych — pierwsza droga, którą odbywa człowiek, zanim jeszcze zaistnieje w świadomości swojej matki, zanim pojawi się pierwsza komórka nerwowa, zanim życie nabierze kształtu.

To podróż, która zaczyna się jeszcze w jajniku, gdzie ja****ko dojrzewa miesiącami, czekając na swój moment.
Gdy nadchodzi owulacja — ja****ko opuszcza bezpieczne miejsce, podejmując pierwszą wielką wędrówkę.

W tej podróży:

🌿 nie ma jeszcze zarodka,
🌿 nie ma implantacji,
🌿 jest tylko komórka niosąca potencjał życia i głęboką inteligencję biologiczną.

Ja****ko przesuwa się powoli przez jajowód — nie jest bierne.
Pozostaje w ciągłym dialogu z ciałem matki, z jej hormonami, rytmami, emocjami, środowiskiem wewnętrznym.
Ten czas to subtelna regulacja:
→ czy środowisko jest stabilne?
→ czy warunki fizjologiczne sprzyjają zapłodnieniu?
→ czy ciało matki jest gotowe na przyjęcie spotkania?

To również pierwszy czas oczekiwania — na relację, na kontakt, na możliwość dalszego rozwoju.

W podejściu prenatalnym mówimy, że ta faza niesie w sobie archetypowy temat:

„Jestem w drodze — czy moje istnienie spotka się z odpowiedzią?”

To doświadczenie może tworzyć najwcześniejsze matryce psychiczne dotyczące:

• zdolności czekania i podejmowania decyzji,
• poczucia kierunku,
• relacji z czasem i zmianą,
• reakcji na niepewność,
• doświadczenia bycia w ruchu ku czemuś większemu.

Podróż jajeczka kończy się dopiero wtedy, gdy dociera ono do miejsca spotkania z plemnikiem — a jeśli do tego spotkania dojdzie, zaczyna się kolejna opowieść: podróż zarodka i pytanie „czy jest dla mnie miejsce?”.

Ale wszystko zaczyna się tu:
od samotnej drogi jednej komórki, która wyrusza, choć nie ma żadnej gwarancji, dokąd dotrze.

To właśnie pierwsza odwaga życia 🌿💫.

21/11/2025

🌿Byliście wczoraj na seminarium z Karltonem Terrym organizowanym przez Bindungsanalyse nach Hidas & Raffai - Niemieckiego Towarzystwa Analizy Więzi według Hidasa i Raffai?
Dla tych którzy nie byli - mała dawka wiedzy.
Dla tych którzy byli - przypomnienie i małe podsumowanie ❤

Implantacja to pierwsza relacja dziecka ze środowiskiem, które będzie je kształtować przez kolejne miesiące, a nawet całe życie.
W podejściu prenatalnym, wg Karltona Terry’ego, moment zagnieżdżenia nie jest jedynie biologicznym faktem. To pierwszy akt kontaktu, w którym rozwijający się człowiek doświadcza reaktywności świata na jego obecność.

Blastocysta nie „wpada” w endometrium. Ona aktywnie szuka miejsca, komunikuje się z tkankami matki, bada środowisko i czeka na odpowiedź. Można powiedzieć, że jest to pierwsze „pytanie”, które dziecko kieruje do świata:

🤰❤„Czy jest tu dla mnie miejsce?”

🌿Na poziomie psychofizjologicznym implantacja staje się więc pierwszym doświadczeniem przyjęcia lub wysiłku związanego z uzyskaniem przestrzeni życiowej. W pracy z pacjentami — zarówno małymi dziećmi, jak i dorosłymi — ślady tej wczesnej dynamiki mogą ujawniać się jako:

• trudności z poczuciem przynależności,
• wysoka czujność wobec sygnałów od środowiska,
• tendencja do „szukania miejsca” lub wycofywania się,
• wzorce związane z byciem nadmiernie dostosowującym się lub przeciwnie — przebijającym się do świata.

🌿Dla mnie najbardziej oddaje to stadium symbol domu, pokoju, w którym można wybrać miejsce do siedzenia, poczuć go. Stąd przyszedł mi na myśl obraz Van Gogha "Pokój artysty w Arles". Może macie jakieś inne skojarzenia? Jeśli tak, umieście je w komentarzu i dajcie znać, czy interesuje Was temat implantacji.
Dobrego weekendu!

15/11/2025

🌿Utrata dziecka w ciąży nigdy nie jest tylko wydarzeniem medycznym.
Jest pęknięciem w kontinuum relacji, która zaczęła się, zanim pojawiły się słowa — w rytmie serca, w ciele, w wyobraźni matki. Frida Kahlo uchwyciła to doświadczenie w jednym z najbardziej poruszających obrazów współczesności: „Henry Ford Hospital” (1932).

To nie jest malarstwo.
To somatyczny zapis żałoby prenatalnej.

Na obrazie widzimy Fridę leżącą na szpitalnym łóżku po poronieniu, na tle industrialnego Detroit. Z jej ciała wychodzi sześć czerwonych żył — jak pępowiny. Każda z nich niesie symbol:

🔸 martwy płód,
🔸 kręgosłup i miednicę – jej własny, zniszczony ból,
🔸 ślimaka – spowolnienie, bezsilność i zatrzymany czas,
🔸 maszynę medyczną – obcość szpitalnego świata,
🔸 kwiat orchidei – delikatność seksualności i kobiecości,
🔸 chirurgiczne narzędzie – ingerencję, przemoc medyczną, niechciane wtargnięcie.

W psychologii prenatalnej te „pępowiny” odczytujemy jako linie przerwanej relacji, które jeszcze długo po stracie pulsują w psychice matki.
Żałoba po dziecku, którego nie można dotknąć ani pożegnać, jest relacyjnym bólem bez ciała, ale nie bez więzi.

Frida pokazuje to, co wiele matek po stracie opisuje dopiero po miesiącach terapii:
że ciało pamięta.
Że więź przerywa się gwałtownie, ale nie znika.
Że utrata prenatalna ma swoją własną topografię — pełną pustych miejsc, pytań, wyobrażeń i obrazów, które wracają bez zaproszenia.

Obraz Kahlo jest więc nie tylko dziełem sztuki.
To ikonografia prenatalnej żałoby.

Pokazuje:

✨ jak matka przeżywa stratę w ciele,
✨ jak historia medyczna przenika się z historią emocjonalną,
✨ jak gwałtownie pęka świat wewnętrzny w miejscu, gdzie miało rosnąć życie,
✨ jak trudno wrócić do „codzienności”, gdy ciało wciąż jest lojalne wobec tego, kogo nosiło.

Dla praktyków pracujących z kobietami po stracie „Henry Ford Hospital” jest jednym z najważniejszych wizualnych zapisów wewnętrznej prawdy o poronieniu — prawdy, która zbyt często pozostaje niewypowiedziana.

Bo żałoba prenatalna nie zaczyna się od poronienia.
Zaczyna się od relacji, która już była.

A obraz Fridy Kahlo przypomina, że choć ciąża się przerwała, więź nigdy nie znika — jedynie zmienia formę ❤

09/11/2025

Polecam Waszej uwadze już w najbliższą sobotę Sympozjum z okazji 100 - rocznicy urodzin jednego z twórców Analizy Prenatalnej. W trakcie spotkania opowiadać o nim będą ludzie, którzy znali go osobiście. Można więc liczyć na dawkę wiedzy o analizie więzi prenatalnej i żywych wspomnień. Wydarzenie jest organizowane online i będzie tłumaczone na język polski.
Serdecznie polecam!

06/11/2025

🌿O dziecku, które nie dawało się oddzielić od matki — o ciele, które pamięta więcej, niż myślimy 🕊️
W pracy z kobietami w ciąży i młodymi matkami często spotykamy się z historiami, w których granice między ciałem, emocją i przeszłością zacierają się.
Dziecko, które „nie daje się odłożyć”, które zasypia tylko na ciele matki, które jakby „nie chciało odejść” — czasem niesie w sobie coś więcej niż tylko potrzebę bliskości.

Ursula Volz-Boers pisze, że w przestrzeni wewnątrzmacicznej zapisują się ślady transgeneracyjnych doświadczeń – lęku, odrzucenia, braku przyjęcia, utraty nadziei. Te zapisy są ciche, ale żywe: w ciele, w napięciu, w sposobie, w jaki matka oddycha, reaguje, trzyma swoje dziecko.
To ciało mówi pierwsze, zanim pojawi się słowo.

W pracy terapeutycznej — a szczególnie w analizie więzi prenatalnej — uczymy się słuchać tego, co nienazwane, co przechodzi przez pokolenia nie jako historia, ale jako wrażenie, gest, bezdech.
Przyjęcie płaczu, przyjęcie lęku, wspólne „bycie z” często staje się pierwszym doświadczeniem ukojenia — zarówno dla dziecka, jak i dla dorosłej już matki, która przez lata niosła w sobie cudzy strach.

Czasem naprawdę wystarczy jedno zdanie, wypowiedziane z obecnością:

„To nie jest twoja historia.”

I wtedy coś w ciele zaczyna odżywać, rozpuszczać się, uwalniać.

01/11/2025

🌿 O stracie, która jest częścią życia 🌿

🌿 W pracy z kobietami w ciąży i rodzicami często spotykamy się z tematem, o którym trudno mówić — ze stratą dziecka.
Każda strata, niezależnie od momentu, w którym się wydarza, dotyka najgłębszych warstw naszego bycia: ciała, serca i duszy.

W analizie więzi prenatalnej mówimy, że życie i śmierć są ze sobą nierozerwalnie splecione — początek zawsze niesie w sobie cień końca, a koniec bywa też zapowiedzią nowego początku.
Nie każde dziecko zostaje z nami w tym świecie, ale każde istnienie pozostawia ślad – w ciele matki, w jej komórkach pamięci, w relacji, która się wydarzyła, choć nie mogła się rozwinąć.

Czasem pożegnanie staje się także aktem miłości – czułym, świadomym, pełnym szacunku dla drogi, którą każde istnienie wybiera samo.
Jak pisała Gisela Albrecht: „Każdy początek zawiera w sobie także koniec – a między nimi to, co nazywamy życiem.”

Niech te słowa będą wsparciem dla wszystkich, którzy noszą w sobie stratę.
Niech przypominają, że miłość nie kończy się wraz z życiem. 💛

26/10/2025

👉Czy to możliwe, że nasze życie zaczęło się jeszcze zanim pojawiliśmy się na świecie?
Że emocje, które towarzyszyły naszym rodzicom w momencie poczęcia, zostawiły ślad w naszym ciele i duszy?

💫Już 30 października, w najbliższy czwartek zapraszamy na pierwszy wykład z cyklu z Karltonem Terrym – badaczem i terapeutą specjalizującym się w analizie prenatalnej.

Temat spotkania : „Moment rozwojowy: POCZĘCIE”
Dowiedz się, jak ten pierwszy, subtelny kontakt między rodzicami a dzieckiem może wpływać na nasze relacje, emocje i wzorce życiowe.

🗓 30 października 2025, godz. 18:00–19:20 (online, Zoom)
💶 30 EUR | Wykład z tłumaczeniem PL | 🎥 nagranie dostępne

👉 Zapisz się tutaj:
https://www.mgvo.de/prog/pub_bookevent.php...

Organizatorzy: Polskie Towarzystwo Analizy Prenatalnej , Bindungsanalyse nach Hidas & Raffai, ISPPM

🛎 Zatrzymaj się na chwilę. Zajrzyj do samego początku.

🌱 Już niedługo początek cyklu wykładów z Karltonem Terrym!
Pierwsze spotkanie zatytułowane „Moment rozwojowy: POCZĘCIE” poświęcone będzie temu, jak okoliczności i nastawienie rodziców do poczęcia mogą wpływać na rozwój człowieka.

Czy moment naszego poczęcia może zostawić emocjonalny ślad w życiowych wzorcach?
Jak ten pierwszy kontakt – świadomy lub nieświadomy – kształtuje nasze relacje ze światem?
O tym wszystkim opowie Karlton Terry, badacz i terapeuta specjalizujący się w analizie prenatalnej.

🗓 Data: 30 października 2025
⏰ Godzina: 18:00–19:20
💻 Miejsce: online na Zoomie
💶 Cena: 30 EUR

Wykład odbędzie się w języku angielskim, z tłumaczeniem na język polski.
🎥 Spotkanie będzie nagrywane!

👉 Zapisz się tutaj: https://www.mgvo.de/prog/pub_bookevent.php?call_id=e1538f70ae4da97616a1092f8f8b5e20&eventnr=3&backlink=2

Organizatorzy: Polskie Towarzystwo Analizy Prenatalnej , Bindungsanalyse nach Hidas & Raffai, ISPPM

21/10/2025

✌️W imieniu Zarządu Polskie Towarzystwo Analizy Prenatalnej - zapraszam wszystkich analityków i analityczki więzi prenatalnej do udziału w badaniu ogólnopolskim na temat analizy więzi prenatalnej. Wszelkie szczegóły poniżej. 👇
🌿To wspaniała inicjatywa, która może okazać się przełomowa dla ugruntowania Analizy Więzi Prenatalnej w naszym kraju.
🌿Bardzo polecam kontakt z Panem Konradem, wszystkim analitykom więzi prenatalnej.
Liczy się każde wsparcie ❤️‍🩹

📢 Informacja Zarządu Polskiego Towarzystwa Analizy Prenatalnej - serdecznie zapraszamy Analityków Więzi do udziału.

Drodzy Państwo,

Z przyjemnością informujemy, że Zarząd Polskiego Towarzystwa Analizy Prenatalnej podjął decyzję o wsparciu badań naukowych nad metodą Analizy Więzi Prenatalnej, prowadzonych pod kierunkiem dr Ilony Laskowskiej-Levy przez Konrada Zakrzewskiego, studenta V roku kierunku Psychologia na Uniwersytecie VIZJA.

🎯 Celem projektu jest pogłębione zrozumienie procesów zachodzących podczas Analizy Więzi Prenatalnej oraz jej wpływu na:

relację matka–dziecko,

poziom lęku związanego z ciążą,

nasilenie objawów depresyjnych,

odczuwany stres w okresie ciąży.

Badanie ma charakter podłużny – pomiary będą wykonywane trzykrotnie, z wykorzystaniem standaryzowanych narzędzi psychologicznych. Projekt uzyskał pozytywną opinię Komisji Etyki Uniwersytetu VIZJA.

W najbliższym czasie prowadzący badanie skontaktuje się z Państwem z prośbą o wsparcie i udział w projekcie — poprzez umożliwienie swoim pacjentkom uczestnictwa w pomiarach oraz nadzór nad wypełnianiem kwestionariuszy.

Zarząd Stowarzyszenia wyraża pełne poparcie dla tego przedsięwzięcia i serdecznie zachęca wszystkich członków do zaangażowania się w ten ważny projekt badawczy.
Wierzymy, że jego wyniki przyczynią się do dalszego rozwoju naszej metody oraz zwiększenia jej rozpoznawalności w środowisku naukowym i terapeutycznym.

💌 Kontakt w sprawie badania:
📧 analiza.wiezi.badanie@gmail.com

📞 885 544 336 — Konrad Zakrzewski

Z serdecznymi pozdrowieniami,
Zarząd Polskiego Towarzystwa Analizy Prenatalnej