Klinika Zdrowego Rozsądku

28/12/2025

21/12/2025

Byłam dwa tygodnie temu na koncercie w Gdańsku w Filharmonii Bałtyckiej.
Patrzyłam na orkiestrę i nagle zaczęłam patrzeć inaczej.
Nie jak widz.
Jak ktoś, kto słucha życia.

"Pierwsze skrzypce" (tu na zdjęciu :))
Siedzą z boku, trochę z przodu. Nie w centrum sceny.
A jednak… to one wiedzą.
One czują tempo, napięcie, moment wejścia i wyjścia.
One trzymają całość.

Dwa tygodnie później spotykam Zosię, czyli wczoraj :) (przyjaciółkę mojej chrześnicy).
F***t. Cała edukacja muzyczna za nią, kończy Akademię im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Pytam ją, trochę naiwnie, trochę serio:
„O co tak naprawdę chodzi z tymi pierwszymi skrzypcami?”

I ona mówi coś, co zostaje we mnie do dziś:

Nawet jeśli dyrygent się zgubi, "Pierwsze skrzypce" pociągną orkiestrę.

I nagle już nie myślę o muzyce.
Myślę o życiu.

Bo każdy z nas jest orkiestrą.
Są emocje — raz grają głośno, raz fałszują.
Jest rozum — czasem precyzyjny jak metronom, czasem spóźniony.
Jest ciało — perkusja, która pierwsza reaguje napięciem.
Są relacje — dęte, smyczkowe, czasem solowe, czasem w tle.

Ale pytanie brzmi:
kto u Ciebie gra pierwsze skrzypce?

Lęk?
Ambicja?
Potrzeba bycia potrzebnym?
Kontrola?
A może, coraz rzadziej spotykane, kontakt ze sobą?

"Pierwsze skrzypce" nie są najgłośniejsze.
Są najbardziej odpowiedzialne.
Muszą słyszeć całość, nie tylko siebie.
Muszą wiedzieć, kiedy prowadzić, a kiedy oddać przestrzeń.
Muszą unieść ciężar, nawet gdy nikt im nie bije braw.

I pomyślałam sobie, że życie bardzo przypomina "Cztery pory roku".
Bo są w nim momenty wiosenne — lekkie, obiecujące.
Są lata intensywne, szybkie, wymagające kondycji.
Są jesienie pełne strat i piękna jednocześnie.
I są zimy — gdzie technika, wytrzymałość i sens są wystawione na próbę.

I właśnie wtedy widać, kto naprawdę gra "Pierwsze skrzypce".
Czy ktoś, kto panikuje przy pierwszym dysonansie?
Czy ktoś, kto potrafi poprowadzić dalej — mimo zimna, zmęczenia i ciszy?

Zostawiam Cię z pytaniem:
👉 kto w Twoim życiu trzyma smyczek prowadzący całą orkiestrę?

Mam nadzieję że to TY, bo tak naprawdę to Ty rządzisz w swoim życiu i grasz "Pierwsze skrzypce" !

Jeśli masz z tym problem, zadzwoń + 48 515 905 188, dostroimy Cię do życia.

I zupełnie na koniec - polecicie mi, proszę, najlepszy koncert „Czterech pór roku” Vivaldiego
Chcę zobaczyć skrzypka (w kraju lub za granicą), który tak jak w życiu, bierze na siebie to trudne, piękne wyzwanie bycia pierwszymi skrzypcami.

A tak na koniec koniec pozdrawiam "Pierwsze skrzypce" Universe Orchestra ze zdjęcia 👍

18/12/2025

🎁 Mam dla Ciebie prezent

Nie dla każdego święta są czasem radości, bliskości i spokoju.
Dla niektórych to czas ciszy, pustki, napięcia albo bólu, który trudno komuś pokazać.

Dlatego mam świąteczny prezent:
💛 3 darmowe, pełnowartościowe, godzinne sesje terapeutyczne
dla 3 osób, które czują, że teraz najbardziej ich potrzebują.

📅 29 grudnia
🕙 10:00
🕚 11:00
🕔 17:00

Jeśli ten post porusza coś w Tobie — to może być znak, że ten prezent jest właśnie dla Ciebie.
A jeśli znasz kogoś, komu te święta nie są łatwe — przekaż dalej.

Czasem największym prezentem jest bycie wysłuchanym. 💛

+48 515 905 188 - napisz do mnie 👍

Klinika Zdrowego Rozsądku pozdrawia świątecznie 🥰🎅

08/12/2025

Nie jesteś zmęczona życiem. Jesteś wykończona dźwiganiem emocji i obowiązków innych ludzi. To nie Twoja wina - ale to Twoje zadanie, by je wreszcie odłożyć.

03/12/2025

„Czy jesteś naprawdę zmęczona, czy po prostu od dawna nie jesteś sobą?”

Czasami ciało mówi to, czego dusza nie zdołała wykrzyczeć.
Mówisz: „Nie daję rady, jestem wyczerpana...”.
Zastanawiasz się, skąd tyle zmęczenia, skoro przecież „nie robisz nic nadzwyczajnego”.
Ale może to nie brak sił, tylko brak miejsca na prawdziwą Ciebie?

Carl Jung uważał, że największe zmęczenie wynika z życia w sprzeczności z własną naturą.
Jeśli codziennie musisz udawać kogoś, kim nie jesteś – nawet we własnych myślach – to tak, jakbyś próbowała oddychać w zbyt ciasnym pomieszczeniu. A ciało daje sygnały. Drżenie. Bezsenność. Apatia. Wyczerpanie.

Nie jesteś zmęczona, bo za dużo dajesz. Jesteś zmęczona, bo wciąż dajesz nie z tego miejsca, z którego mogłabyś dawać. Nie z prawdy, ale z roli. Nie z pasji, ale z przymusu. Czy to możliwe, że Twoje SIŁY wrócą, gdy zrobisz przestrzeń temu kim naprawdę jesteś?

Zmęczenie bywa drogowskazem. Nie po to, by się zatrzymać, ale by zrozumieć: gdzie się po drodze zgubiłam?

Zapraszam na mądrą i głęboką terapię.

02/12/2025

Czym jest uzależnienie od relacji?

To stan, w którym druga osoba staje się nie tylko ważna ale niezbędna do funkcjonowania.
Gdy:
• potrzebujesz jej obecności tak, jak tlenu,
• boisz się jej stracić bardziej niż siebie samej,
• rezygnujesz z granic, potrzeb i prawdy, żeby „to przetrwało”,
• a lęk przed samotnością jest silniejszy niż lęk przed cierpieniem w niewłaściwej relacji.

Uzależnienie od relacji nie wygląda dramatycznie z zewnątrz.
Często to ciche wycieńczenie:
ciągłe napięcie,
hiper-czujność,
idealizacja
i rozczarowanie w pętli,
życie w oczekiwaniu na sygnał, wiadomość, gest, który uspokoi na chwilę.

Na warsztacie w Gdańsku https://fb.me/e/6SLWaWQz9 będziemy rozmawiać o tym:
• skąd bierze się uzależnienie od relacji,
• jakie schematy z dzieciństwa karmią ten mechanizm,
• dlaczego osoby silne, inteligentne i świadome też w to wpadają,
• jak odzyskać siebie, granice i sprawczość,
• i jak budować bliskość, która nie rani i nie unieważnia.

Jeśli widzisz w tym siebie - to dopiero początek.
Pracuję nad pełnym cyklem spotkań, który pozwoli wejść w ten temat głębiej i bez pośpiechu.

Z pozdrowieniami Klinika Zdrowego Rozsądku

27/11/2025

Toksyczne relacje: jak je rozpoznać, odejść i odzyskać siebie krok po kroku. cz.4

Wyjście z toksycznej relacji to dopiero początek. Kolejne etapy to odzyskiwanie świata wewnętrznego: zaufania, intuicji, ciała, marzeń. Nagle zaczynasz słyszeć siebie i nie musisz pytać, co „on by na to powiedział”.

Gdzie zaczyna się odbudowa?

W codziennych drobiazgach: samoopieka, komfort, spokój.

W powracających pytaniach: „Czego JA chcę?”.

W cichym akcie: „To JA jestem teraz dla siebie najważniejsza/ważniejszy”.

Opowieść terapeutyczna Kasi, która po rozstaniu czuła się jak ruina.
Dopiero gdy pozwoliła sobie „budować od nowa”, zaczęła dostrzegać, że fundamenty miała zawsze w sobie, przez cały czas. W swojej wrażliwości, w czułości, w marzeniach, które kiedyś tłumiła.
"To nie ja byłam niewystarczająca. To relacja nie była wystarczająco dobra dla mnie."

Przypomnienie na dziś: Twoje życie to nie rozdział, który ktoś Ci pisze. To książka, którą tworzysz codziennie, świadomie, oddychając sobą.

Napisz do mnie prywatnie.
Jestem tu, by Cię wysłuchać, pomóc Ci zobaczyć to, co ukryte i odzyskać siłę, która w Tobie zawsze była.

26/11/2025

Dlaczego sądzisz, że należy Ci się więcej niż masz?
Pytanie niewygodne, prawda? Drażni ego, dotyka ambicji, obnaża głód, o którym milczymy.

Żyjemy w kulturze, która karmi nas obietnicą nieustannego „więcej” – więcej sukcesu, więcej miłości, więcej uznania. A jeśli zatrzymamy się na chwilę, pojawia się gorzki niepokój: „A jeśli to, co mam teraz… to już za mało?”

Ale co, jeśli to właśnie teraz – z tym, co masz i z tym, czego Ci brakuje – jest dokładnie tym miejscem, które zaprasza Cię do spotkania z prawdą o sobie?

Sokrates mówił, że człowiek, który zna siebie, nie potrzebuje niczego więcej, poza samą świadomością.
Diogenes żył w beczce, a jednak czuł się bardziej wolny niż ci, którzy posiadali pałace. Oboje pytali nie o to, „co mogę mieć?”, ale „kim mogę być?”.

Fascynujące jest, że często to, co nazywamy „brakiem”, jest przestrzenią, która daje nam cień – miejsce ciszy, refleksji, pozornego zatrzymania, gdzie wyrasta świadomość.
Bo może tak naprawdę nie chodzi o to, żeby mieć więcej, ale żeby bardziej widzieć, czuć, być. Bo może ten punkt, w którym jesteś, nie jest błędem, ale początkiem. Nie porażką, ale próbą otwarcia oczu tam, gdzie do tej pory były zamknięte.

Możesz mieć mniej niż inni. Możesz stracić coś, co miało zostać na zawsze. Możesz wciąż czekać na to, co nie nadchodzi. Ale zanim zapytasz życie, „dlaczego mi tego nie dajesz?”, zapytaj siebie: „dlaczego sądzę, że to mi się należy?”.

Nietzsche przypomina, że presja świata nie jest niczym w porównaniu z ciężarem naszego własnego sądu o sobie.
A kiedy przestaniemy żądać od losu, by spełniał nasze oczekiwania – może otworzy się w nas miejsce, które jest zdolne przyjąć cud tego, co jest.

Bo to, co masz – nawet jeśli wydaje się skromne, trudne, niewystarczające – jest Twoje.
I zawiera w sobie wszystko, czego potrzebujesz, by zacząć tam, gdzie jesteś. Nie od „więcej”, ale od „tu i teraz”.

A kiedy przestanie Ci się wydawać, że zasługujesz na coś innego, może zaczniesz dostrzegać, że to, na czym stoisz – ma już w sobie ziarna tego, czego szukasz.

Czy naprawdę potrzebujesz więcej? A może chcesz, by to, co masz, było wystarczające?

Zapraszam na mądrą i głęboką terapię.